2047ஆம் ஆண்டுக்குள் 604 மில்லியன் டன் எஃகு உற்பத்தித் திறனை எட்ட இந்தியா இலக்கு; உமிழ்வுகள் தொடர்ந்து அதிகரிக்கும் என எதிர்பார்ப்பு

விரிவடையும் எஃகுத் துறை, அதிகரிக்கும் கரிம உமிழ்வுச் சவால்

பொதுமக்களின் கருத்துகளைக் கோருவதற்காக, இந்தியா தனது தேசிய எஃகுக் கொள்கை தொலைநோக்கு 2047-இன் வரைவு அறிக்கையை வெளியிட்டுள்ளது. தற்போது சுமார் 220 மில்லியன் டன்னாக உள்ள ஆண்டுத் தயாரிப்புத் திறனை 604 மில்லியன் டன்னாக உயர்த்த இலக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது. 2047ஆம் ஆண்டுக்குள் முடிக்கப்பட்ட எஃகுக்கான தேவை 505 மில்லியன் டன்னாகவும், கச்சா எஃகு உற்பத்தி 531 மில்லியன் டன்னாகவும், ஏற்றுமதி 45 மில்லியன் டன்னாகவும் இருக்கும் என இந்த வழித்திட்டம் கணிக்கிறது.

இந்த விரிவாக்கம் மூலப்பொருட்களுக்கான தேவையைப் பெரிதும் அதிகரிக்கும். ஆண்டுக்கு இரும்புத் தாது தேவை 772 மில்லியன் டன்னாகவும், கோக்கிங் நிலக்கரி தேவை 236 மில்லியன் டன்னாகவும் உயரும் என எஃகுத் துறை அமைச்சகம் எதிர்பார்க்கிறது. இரும்புத் தாதுத் தேவையில் பெரும்பகுதியை இந்தியா உள்நாட்டிலேயே பூர்த்தி செய்கிறது. ஆனால், கோக்கிங் நிலக்கரியில் சுமார் 92% இறக்குமதி செய்யப்படுகிறது. இதனால் எரிபொருள் பாதுகாப்பு முக்கியச் சவாலாக உள்ளது.

ஒரு டன் கச்சா எஃகு உற்பத்திக்கான சராசரி கரியமில வாயு உமிழ்வை 2.54 டன்னிலிருந்து 2047ஆம் ஆண்டுக்குள் சுமார் 1.54 டன்னாகக் குறைக்கவும் வரைவு இலக்கு நிர்ணயிக்கிறது. இது தோராயமாக 39% குறைப்பு. 2070ஆம் ஆண்டுக்குள் இந்தியா நிகர பூஜ்ஜிய உமிழ்வை எட்டுவதற்கான நீண்டகால மாற்றத்துடன் இது ஒத்துப்போகிறது.

ஆனால், ஒரு டன் உற்பத்திக்கான மாசு குறைவது மொத்த உமிழ்வும் குறையும் என்று பொருளல்ல. கணிக்கப்பட்ட உற்பத்தி அளவை இலக்காகக் கொண்ட உமிழ்வுத் தீவிரத்துடன் பெருக்கினால், 2047ஆம் ஆண்டில் ஆண்டுக்கு சுமார் 818 மில்லியன் டன் கரியமில வாயு உமிழ்வு ஏற்படும். தற்போதைய உற்பத்தி அளவுகளைப் பயன்படுத்தினால் இது சுமார் 432 மில்லியன் டன்னாக இருக்கும். ஆகவே, இந்தக் கொள்கை உற்பத்தித் திறனில் பெரும் முன்னேற்றத்தை நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தாலும், துறையின் ஆண்டு உமிழ்வுகள் கிட்டத்தட்ட இரட்டிப்பாகக்கூடிய பாதையையும் சுட்டுகிறது.

604 மில்லியன் டன் இலக்கின் அடிப்படை என்ன?

தற்போதைய நிலையில் இருந்து 384 மில்லியன் டன், அதாவது சுமார் 175% அதிகரிப்பை இந்த உற்பத்தித் திறன் இலக்கு குறிக்கிறது. உற்பத்தித் திறன் என்பது ஆலைகளால் தயாரிக்கக்கூடிய அளவு; அவை உண்மையில் தயாரிக்கும் அளவு அல்ல. 2025ஆம் ஆண்டில் 77% ஆக இருந்த சராசரி திறன் பயன்பாடு 88% ஆக உயரும் என வரைவு கருதுகிறது. 604 மில்லியன் டன்னில் 88% கணக்கிட்டால், சுமார் 531 மில்லியன் டன் கச்சா எஃகு கிடைக்கும்; இது உற்பத்திக் கணிப்புடன் பொருந்துகிறது.

ஆண்டுக்கு சுமார் 7% மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி வளர்ச்சி இருக்கும் என்ற கணிப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டது தேவை முன்னறிவிப்பு. இந்த இரு அனுமானங்களும் முக்கியம்: தேவை மற்றும் ஆலை இயக்க விகிதங்களும் அதிகரிக்காவிட்டால், உலைகளையும் ஆலைகளையும் கட்டுவது மட்டுமே கணிக்கப்பட்ட உற்பத்தியைத் தராது. தேவை முன்னறிவிப்புகளை ஏறத்தாழ ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை மறுஆய்வு செய்ய அமைச்சகம் திட்டமிட்டுள்ளது.

முடிக்கப்பட்ட எஃகுக்கான தேவை 2025 முதல் 2026 வரையிலான காலத்தில் 164 மில்லியன் டன்னிலிருந்து 2047ஆம் ஆண்டுக்குள் 505 மில்லியன் டன்னாக உயரும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இது தற்போதைய அளவைவிட மூன்று மடங்குக்கும் சற்று அதிகம். தனிநபர் நுகர்வு 116 கிலோகிராமிலிருந்து 302 கிலோகிராமாக அதிகரிக்கும். தற்போதைய அளவு உலக சராசரியான 209 கிலோகிராமைவிடக் குறைவு; 2047 இலக்கு அந்தத் தற்போதைய சராசரியைவிட அதிகம்.

உள்நாட்டு எஃகு நுகர்வில் சுமார் 67% கட்டுமானம் மற்றும் உள்கட்டமைப்புத் துறைகளுக்குச் செல்கிறது. வாகனங்கள், பொறியியல் பொருட்கள், வீட்டு உபயோகப் பொருட்கள், பொட்டலமிடுதல் ஆகியவை மேலும் 28% பங்களிக்கின்றன. இப்பிரிவுகள் இணைந்து நுகர்வில் சுமார் 95% ஆக உள்ளன. இதனால் தேவை குறித்த கணிப்பு கட்டுமான நடவடிக்கைகளுடனும் உற்பத்தியுடனும் நெருக்கமாகப் பிணைந்துள்ளது.

உற்பத்தித் திறன், கச்சா எஃகு உற்பத்தி, முடிக்கப்பட்ட எஃகுக்கான தேவை ஆகியவை வெவ்வேறு அளவீடுகள். கச்சா எஃகு என்பது முடிக்கப்பட்ட பொருட்களாகச் செயலாக்கப்படுவதற்கு முந்தைய தொடக்கநிலை எஃகு உற்பத்தி. எனவே, வரைவின் முக்கிய எண்களை ஒன்றுக்கொன்று மாற்றாகக் கருதக்கூடாது.

2017 கொள்கையிலிருந்து புதிய வழித்திட்டத்தின் மாற்றங்கள்

2030ஐ ஒட்டிய காலத்தில் 300 மில்லியன் டன் எஃகு உற்பத்தித் திறனையும், தனிநபர் நுகர்வை 160 கிலோகிராமாகவும் இலக்காகக் கொண்ட தேசிய எஃகுக் கொள்கை 2017-க்குப் பதிலாக இந்த வரைவு கொண்டுவரப்பட உள்ளது. புதிய கொள்கை திட்டமிடல் காலத்தை 2047 வரை நீட்டிப்பதுடன், உமிழ்வுகள், செயற்கை நுண்ணறிவு, தொழில்நுட்ப மேம்பாடு, மூலப்பொருள் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கிறது.

துறையின் தேவைகள் மாறியதால் முந்தைய கட்டமைப்பை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டியிருந்ததாக எஃகுத் துறைச் செயலர் சந்தீப் பவுண்ட்ரிக் தெரிவித்துள்ளார். கொள்கையைப் புதுப்பிப்பதற்கான காரணத்தை விவரித்த அவர், 2017 கொள்கை குறித்து இவ்வாறு கூறினார்:

மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டியிருந்தது

வளர்ச்சிப் பதிவுகள் இந்தத் திருத்தத்துக்கான காரணத்தை விளக்குகின்றன. 2014 முதல் 2015 வரையிலான நிதியாண்டில் சுமார் 89 மில்லியன் டன்னாக இருந்த கச்சா எஃகு உற்பத்தி, 2025 முதல் 2026ஆம் ஆண்டில் 170 மில்லியன் டன்னாக உயர்ந்தது; இது சுமார் 91% அதிகரிப்பு. முடிக்கப்பட்ட எஃகு நுகர்வு 77 மில்லியன் டன்னிலிருந்து 164 மில்லியன் டன்னாக உயர்ந்து, தோராயமாக 113% அதிகரித்தது. உலகளாவிய கச்சா எஃகு உற்பத்தியில் இந்தியாவின் பங்கு 2014இல் 5.2% ஆக இருந்தது; 2025இல் சுமார் 8.9% ஆக உயர்ந்தது.

சில அளவுகோல்களுக்கான காலக் குறிப்புகளில் அறிக்கைகள் வேறுபடுகின்றன. 170 மில்லியன் டன் உற்பத்தி அளவு 2025ஆம் ஆண்டுக்கானது என்றும், 2025 முதல் 2026 வரையிலான நிதியாண்டுக்கான உற்பத்தி என்றும் குறிப்பிடப்படுகிறது. இடைப்பட்ட கட்டமாக வரைவில் கணிக்கப்பட்டுள்ள 294 மில்லியன் டன் உற்பத்தித் திறன், ஓர் அறிக்கையில் 2030ஆம் ஆண்டுக்காகவும் மற்றொன்றில் 2031இல் முடியும் நிதியாண்டுக்காகவும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. முந்தைய 300 மில்லியன் டன் இலக்கும் 2030ஆம் ஆண்டுக்கானது அல்லது 2030 முதல் 2031 வரையிலான காலத்துக்கானது என வெவ்வேறாகக் கூறப்படுகிறது.

முக்கிய மைல்கற்கள்:

• 2014 முதல் 2015 வரை: கச்சா எஃகு உற்பத்தி சுமார் 89 மில்லியன் டன்னாகவும், முடிக்கப்பட்ட எஃகு நுகர்வு 77 மில்லியன் டன்னாகவும் இருந்தது.
• 2017: முந்தைய தேசிய எஃகுக் கொள்கை, 2030ஐ ஒட்டிய காலத்தில் 300 மில்லியன் டன் உற்பத்தித் திறன் இலக்கை நிர்ணயித்தது.
• 2025 முதல் 2026 வரை: பதிவான உற்பத்தி 170 மில்லியன் டன்னையும், முடிக்கப்பட்ட எஃகு நுகர்வு 164 மில்லியன் டன்னையும் எட்டியது.
• 2030 அல்லது 2031இல் முடியும் நிதியாண்டு: புதிய வழித்திட்டம் 294 மில்லியன் டன் உற்பத்தித் திறனைக் கணிக்கிறது.
• 2047: இலக்கு உற்பத்தித் திறன் 604 மில்லியன் டன்னை எட்டுகிறது; கணிக்கப்பட்ட கச்சா எஃகு உற்பத்தி 531 மில்லியன் டன்.
• 2070: இந்தியாவின் தேசிய நிகர பூஜ்ஜிய உமிழ்வு இலக்கு நீண்டகாலக் காலநிலை இலக்காக அமைகிறது.

கோக்கிங் நிலக்கரி சார்பு அதிகரிக்கும் இடர்பாடு

ஆண்டுக்கு 72 மில்லியன் டன்னாக உள்ள கோக்கிங் நிலக்கரி தேவை, 2047ஆம் ஆண்டுக்குள் 236 மில்லியன் டன்னாக உயரும் எனக் கணிக்கப்பட்டுள்ளது. இது தற்போதைய தேவையைவிட சுமார் 3.3 மடங்கு. கோக்கிங் நிலக்கரியைச் செயலாக்கி கோக் தயாரிக்கப்படுகிறது. மரபுவழி வெடிப்பு உலை எஃகு உற்பத்தியில், கோக் வெப்பத்தை வழங்குவதுடன் இரும்புத் தாதுவிலிருந்து ஆக்சிஜனை நீக்கவும் உதவுகிறது.

இந்தியா தனது தேவையில் சுமார் 92%ஐ இறக்குமதி செய்கிறது; பெரும்பாலும் ஆஸ்திரேலியா, அமெரிக்கா, ரஷ்யா ஆகிய நாடுகளிலிருந்து. எஃகு உற்பத்திச் செலவில் மூலப்பொருட்கள் 65% முதல் 70% வரை இருப்பதால், நம்பகமான விநியோகத்தைப் பெறுவது உற்பத்தியை விரிவுபடுத்தும் திறனையும் தயாரிக்கப்படும் எஃகின் விலையையும் பாதிக்கிறது.

உள்நாட்டு சுரங்கம், நிலக்கரி கழுவும் வசதிகளை விரிவுபடுத்துதல், வெளிநாட்டு சொத்துகளை வாங்குதல், பல ஆண்டுகளுக்கான விநியோக ஒப்பந்தங்கள் ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைத்து செயல்படுத்த அமைச்சகம் முன்மொழிகிறது. பல்வேறு விநியோகஸ்தர்களை அணுகும் நோக்கில் சர்வதேசத் தொடர்புகள் மேற்கொள்ளப்படும். நிலக்கரி கலவைகளைச் சிறப்பாக அமைக்கவும், உள்நாட்டு கோக்கிங் நிலக்கரியின் பயன்பாட்டை அதிகரிக்கவும் செயற்கை நுண்ணறிவு உதவும்.

நிறுவப்பட்ட திறன் மட்டுமே பிரச்சினையின் ஒரு பகுதி என்பதை ஏற்கெனவே உள்ள கழுவும் வசதிகள் காட்டுகின்றன. ஆண்டுக்கு சுமார் 39 மில்லியன் டன் கோக்கிங் நிலக்கரியைச் செயலாக்கும் கழுவும் திறன் இயங்குகிறது. ஆனால், சுமார் 17 மில்லியன் டன் உள்ளீட்டு நிலக்கரியிலிருந்து ஏறத்தாழ 6 மில்லியன் டன் மட்டுமே கழுவப்பட்ட நிலக்கரியாகக் கிடைக்கிறது. குறைந்த விளைச்சலும் பயன்பாடின்றிக் கிடக்கும் திறனும் தடைகளாக இருப்பதாக வரைவு குறிப்பிடுகிறது.

நிலக்கரியைப் பயன்படுத்துவதற்கு முன் அதிலுள்ள தேவையற்ற பொருட்களை அகற்றுவதே கழுவுதல். உள்ளீட்டு அளவு, செயல்பாட்டிலுள்ள கழுவும் திறனில் சுமார் 44% ஆகும்; கழுவப்பட்ட நிலக்கரி, உள்ளீட்டில் சுமார் 35% ஆக உள்ளது. இவை தனித்தனி அளவீடுகள்: கிடைக்கும் திறனை அதிகம் பயன்படுத்துவதும், ஒவ்வொரு டன் உள்ளீட்டிலிருந்தும் பயன்படக்கூடிய நிலக்கரியை அதிகம் மீட்டெடுப்பதும் வெவ்வேறு குறைபாடுகளைச் சரிசெய்யும்.

இரும்புத் தாதுப் பாதுகாப்பு, தரத்தையும் போக்குவரத்தையும் சார்ந்தது

தற்போது 299 மில்லியன் டன்னாக உள்ள இரும்புத் தாது தேவை, 2047ஆம் ஆண்டுக்குள் 772 மில்லியன் டன்னாக உயரும் எனக் கணிக்கப்பட்டுள்ளது. இது சுமார் 158% அதிகரிப்பு. இந்தக் கனிமத் தேவையின் பெரும்பகுதியை இந்தியா உள்நாட்டிலேயே பூர்த்தி செய்தாலும், இருப்புகளில் உள்ள தாதுவின் தரம் குறைந்து வருவதை வரைவு சுட்டிக்காட்டுகிறது.

இருப்புகளில் உயர்தரத் தாதுவின் பங்கு 2018 முதல் 2019 வரையிலான நிதியாண்டில் 70% ஆக இருந்தது; 2021 முதல் 2022 வரையிலான நிதியாண்டில் 46% ஆகக் குறைந்தது. இது 24 சதவீதப் புள்ளிகள் சரிவு. தாதுவின் தரம் முக்கியம்; ஏனெனில் இரும்புச் சத்து குறைந்த பொருளிலிருந்து எஃகு உற்பத்திக்குப் பயன்படும் உள்ளீட்டைப் பெற பொதுவாக அதிகச் செயலாக்கம் தேவைப்படுகிறது.

வெளிநாட்டு சொத்துகள் மற்றும் கூட்டு முயற்சிகள் மூலம் உயர்தர இருப்புகளைப் பெறுவதற்கான அணுகலை உறுதிசெய்யக் கொள்கை முன்மொழிகிறது. இரும்புத் தாது மற்றும் நிலக்கரி மட்டுமே துறையின் விநியோகக் கவலைகள் எனக் கருதாமல், மாங்கனீசு, சுண்ணாம்புக்கல் மற்றும் பிற அத்தியாவசிய உள்ளீடுகளையும் வளத் திட்டமிடலில் சேர்க்கிறது.

போக்குவரத்தும் திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகும். இரும்புத் தாது மற்றும் கோக்கிங் நிலக்கரியைக் கொண்டு செல்லக் குழம்புக் குழாய்வழிகளை விரிவுபடுத்துவது, திட்டச் செலவு இடைவெளி நிதியுதவி மற்றும் ஒற்றை ஒப்புதல் நடைமுறையுடன் செயல்படுத்தப்படுவது ஆகியவற்றை வரைவு திட்டமிடுகிறது. குழம்புக் குழாய்வழிகளில் நுண்ணிய துகள்களாக்கப்பட்ட பொருட்கள் தண்ணீருடன் கலந்து கொண்டு செல்லப்படுகின்றன. எதிர்பார்க்கப்படும் வணிக வருவாய் மட்டும் போதாதபோது, உள்கட்டமைப்புத் திட்டங்களைச் செயல்படுத்த உதவும் பொதுநிதி ஆதரவே திட்டச் செலவு இடைவெளி நிதியுதவி.

உமிழ்வுத் தீவிரக் குறைப்பு என்பது முழுமையான உமிழ்வுக் குறைப்பல்ல

இந்தியாவின் கரியமில வாயு உமிழ்வில் எஃகுத் துறை சுமார் 10% முதல் 12% வரை பங்களிக்கிறது. ஒரு டன் கச்சா எஃகுக்கு 2.54 டன் கரியமில வாயு என்ற அதன் சராசரி உமிழ்வுத் தீவிரம், உலக சராசரியாகக் கூறப்படும் 1.92 டன்னைவிட சுமார் 32% அதிகம்.

2047ஆம் ஆண்டுக்கான 1.54 டன் இலக்கு, தற்போதைய உலக சராசரியைவிட சுமார் 20% குறைவாக இருக்கும். இந்த ஒப்பீடு திட்டமிடப்பட்டுள்ள முன்னேற்றத்தின் அளவைக் காட்டுகிறது; 2047ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவின் தரவரிசையை அல்ல. அதற்குள் மற்ற நாடுகளின் உற்பத்தி முறைகளும் மாறியிருக்கலாம்.

ஆற்றல் திறன் மேம்பாடு மற்றும் புதுப்பிக்கத்தக்க மின்சாரத்துடன் தொடங்கி, நிலக்கரி வாயுவாக்கம், பசுமை ஹைட்ரஜனைப் பயன்படுத்தித் தயாரிக்கப்படும் நேரடிக் குறைப்பு இரும்பு, இறுதியில் கரிமத்தைப் பிடித்தல், பயன்படுத்துதல் மற்றும் சேமித்தல் எனப் படிப்படியாக மாறுவதற்கான திட்டத்தை வரைவு முன்வைக்கிறது. அதிக அளவில் பழைய எஃகை மறுசுழற்சி செய்வதற்கும், உள்நாட்டில் பழைய எஃகைச் செயலாக்கும் உள்கட்டமைப்பை உருவாக்குவதற்கும் அது அழைப்பு விடுக்கிறது.

மரபுவழி வெடிப்பு உலையில் இரும்புத் தாதுவை உருக்காமல், அதிலிருந்து ஆக்சிஜனை நீக்கி நேரடிக் குறைப்பு இரும்பு தயாரிக்கப்படுகிறது. புதுப்பிக்கத்தக்க மின்சாரத்தைப் பயன்படுத்தித் தயாரிக்கப்படும் ஹைட்ரஜன், அந்தச் செயல்முறையில் கரிம அடிப்படையிலான குறைப்புப் பொருட்களுக்குப் பதிலாகப் பயன்படலாம். கரிமப் பிடிப்பு அமைப்புகள் கரியமில வாயுவை வளிமண்டலத்தில் கலக்கவிடாமல் சேகரித்து, சேமிக்கவோ பயன்படுத்தவோ செய்கின்றன.

முழுமையான உமிழ்வுக்கான இலக்கை வரைவு குறிப்பிடவில்லை. அதன் உற்பத்தி மற்றும் உமிழ்வுத் தீவிர எண்களைப் பயன்படுத்தினால், தற்போதைய கணக்கீடு: 170 மில்லியன் டன் கச்சா எஃகை 2.54ஆல் பெருக்கினால் 431.8 மில்லியன் டன் கரியமில வாயு கிடைக்கிறது. 2047க்கான கணக்கீடு: 531 மில்லியன் டன்னை 1.54ஆல் பெருக்கினால் 817.7 மில்லியன் டன் கிடைக்கிறது.

இது சுமார் 89% அதிகரிப்பு. வழித்திட்டத்தை மதிப்பிடுவதில் இந்த வேறுபாடு முக்கியமானது: உமிழ்வுத் தீவிர இலக்கைத் துறை எட்டினாலும், அதன் மொத்த ஆண்டு உமிழ்வுகள் தொடர்ந்து அதிகரிக்கலாம். முன்மொழியப்படும் தொழில்நுட்பங்கள் ஒரு டன் உற்பத்திக்கான மாசைக் குறைக்கும். ஆனால், வரைவு கணக்கீட்டில் உற்பத்தி அளவு மிக அதிகமாக உயர்வதால் அந்த முன்னேற்றம் ஈடுசெய்யப்படுகிறது.

சிறு உற்பத்தியாளர்களுக்குத் தனி ஊக்கத்திட்டம் கிடைக்கலாம்

இரண்டாம் நிலை எஃகுத் துறையில் சுமார் 2,550 நிறுவனங்கள் உள்ளன. கச்சா எஃகு உற்பத்தித் திறனில் ஏறத்தாழ 47% இத்துறையிடம் உள்ளது. அதன் அளவைக் கருத்தில் கொண்டால், தேசிய உமிழ்வு இலக்கை எட்டுவதற்காகத் தொழில்நுட்ப மேம்பாடுகளை மிகப்பெரிய ஒருங்கிணைந்த ஆலைகளில் மட்டுமே மேற்கொண்டால் போதாது.

மூலப்பொருள் அணுகல், மேம்பட்ட தொழில்நுட்பம், திறன்கள், பாதுகாப்பு ஆகியவற்றுக்கு ஆதரவு அளிப்பதாக வரைவு உறுதியளிக்கிறது. இந்தியத் தொழில்துறை கூட்டமைப்பின் 2026 உற்பத்தித் துறை மாநாட்டில், 5,000 கோடி ரூபாய், அதாவது 50 பில்லியன் ரூபாய் ஒதுக்கீட்டுடன் முன்மொழியப்பட்டுள்ள விக்சித் பாரத் இஸ்பாத் திட்டத்தையும் பவுண்ட்ரிக் விவரித்தார்.

உற்பத்தி அளவு மற்றும் கரிம உமிழ்வு குறைப்புகளின் அடிப்படையில் சிறு எஃகு உற்பத்தியாளர்களுக்கு இந்த முன்மொழியப்பட்ட திட்டம் ஊக்கத்தொகை வழங்கும். மேம்பட்ட தொழில்நுட்பம், சிறந்த மூலப்பொருட்கள், புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றலின் கூடுதல் பயன்பாடு ஆகியவை உமிழ்வைக் குறைப்பதற்கான வழிகளாக இருக்கும். இது விவரிக்கப்பட்டபோது திட்டம் ஒப்புதலுக்காகக் காத்திருந்தது. எனவே, முன்மொழியப்பட்ட ஒதுக்கீட்டை ஏற்கெனவே வழங்கப்பட்ட நிதியாகக் கருதக்கூடாது.

பெரிய உற்பத்தியாளர்களுக்காக, கரிமக் கடன் வர்த்தகத் திட்டம் அறிவிக்கப்படுவதற்காகத் தயாராகி வருவதாக பவுண்ட்ரிக் தெரிவித்தார். சிறிய ஆலைகளுக்கான நேரடி ஊக்கத்தொகையிலிருந்து இது வேறுபட்ட கொள்கை வழியாக அமையும். இந்த நடவடிக்கைகளுக்கான இறுதி விதிகள், செயல்படுத்தும் தேதிகள், தகுதி நிபந்தனைகள் ஆகியவை வெளியான அறிவிப்புகளில் இன்னும் உறுதிசெய்யப்படவில்லை.

சிறப்புத் தர எஃகு, தொழில்நுட்பம், பாதுகாப்பான ஆலைகள்

சிறப்புத் தர எஃகு மற்றும் துருப்பிடிக்காத எஃகு உள்நாட்டு உற்பத்தியை விரிவுபடுத்துதல், எஃகை பிற பொருட்களாகச் செயலாக்கும் உற்பத்திக் குழுமங்களை ஊக்குவித்தல், தேவையை ஒருங்கிணைத்தல், சிறப்பு மையங்களை நிறுவுதல் ஆகியவற்றை இந்த வழித்திட்டம் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இந்நடவடிக்கைகள் உற்பத்தி அளவை அதிகரிப்பதோடு, திறன்களையும் வளர்க்கும்.

5,500 கோடி ரூபாய், அதாவது 550 பில்லியன் ரூபாய் முதலீட்டுடன் 175 சிறப்புத் தர எஃகு திட்டங்கள் நடைபெற்று வருவதாக பவுண்ட்ரிக் தெரிவித்தார். வாகனங்கள், பாதுகாப்புத் துறை, விண்வெளித் துறை உள்ளிட்டவற்றில் சிறப்புத் தர எஃகு பயன்படுகிறது. இத்துறைகளில் உற்பத்தி அளவைப் போலவே பொருளின் பண்புகளும் சீரான தரமும் முக்கியமாக இருக்கலாம்.

உள்நாட்டு தொழில்நுட்ப மேம்பாடு, பகிரப்பட்ட தரவுத் தரநிலைகள், மின்னணு உள்கட்டமைப்பு, செயற்கை நுண்ணறிவு மற்றும் தன்னாட்சி உற்பத்தி அமைப்புகளின் கூடுதல் பயன்பாடு ஆகியவற்றுக்கும் வரைவு அழைப்பு விடுக்கிறது. தயாரிப்புத் தரத்தை மேம்படுத்த, திருத்தப்பட்ட இந்தியத் தரநிலைகளும் இணக்க மதிப்பீட்டு நடைமுறைகளும் தேவைகளைப் புதுப்பித்து, எஃகு அவற்றைப் பூர்த்திசெய்கிறதா என்பதைச் சரிபார்க்கும்.

பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளில் எஃகுத் துறை பாதுகாப்புக் குழு, திறன் இடைவெளிகளை அவ்வப்போது மதிப்பிடுதல், பயிற்சி நிறுவனங்களை வலுப்படுத்துதல் ஆகியவை அடங்கும். அனைத்து இரும்பு மற்றும் எஃகு உற்பத்தியாளர்களையும் தனது அதிகார வரம்புக்குள் கொண்டுவரும் பாதுகாப்பு இயக்குநரகத்தையும் வரைவு முன்மொழிகிறது.

குழுவின் நிலை குறித்து அறிக்கைகள் வேறுபடுகின்றன. வரைவு குறித்த தகவல்கள் அதை ஒரு முன்மொழிவாகக் குறிப்பிடுகின்றன. ஆனால், பவுண்ட்ரிக்கின் கருத்துகள் எஃகுத் துறைச் செயலர் தலைமையில் ஏற்கெனவே அறிவிக்கப்பட்ட குழுவாக அதைக் குறிப்பிடுகின்றன. அந்தத் தகவலின்படி, ஒருங்கிணைந்த எஃகு ஆலைகளின் தலைவர்களும் சிறு உற்பத்தியாளர்களின் பிரதிநிதிகளும் குழுவில் உறுப்பினர்களாக உள்ளனர். செயல்பாட்டு நடைமுறைகள் மற்றும் விபத்துகளுக்குப் பிந்தைய சுயாதீன விசாரணைகள் ஆகியவை அதன் பொறுப்புகளில் அடங்கும்.

ஏற்றுமதியும் ஆலோசனையும் முடிவுகளைத் திறந்த நிலையில் வைத்துள்ளன

2025 முதல் 2026 வரையிலான காலத்தில், முடிக்கப்பட்ட எஃகின் சிறிய நிகர ஏற்றுமதியாளராக இந்தியா மாறியது. இறக்குமதி சுமார் 32% குறைந்து 6.5 மில்லியன் டன்னாகவும், ஏற்றுமதி சுமார் 36% அதிகரித்து 6.6 மில்லியன் டன்னாகவும் இருந்தது. இறக்குமதியைவிட ஏற்றுமதி 0.1 மில்லியன் டன் மட்டுமே அதிகம். எனவே, 45 மில்லியன் டன் ஏற்றுமதி இலக்கு தற்போதைய அளவிலிருந்து கணிசமான உயர்வாகும்.

ஏற்றுமதி இலக்கு விவரிக்கப்பட்ட விதத்திலும் வேறுபாடு உள்ளது. வரைவு கொள்கை குறித்த தகவல்கள், 45 மில்லியன் டன் எஃகு ஏற்றுமதி இலக்கைக் குறிப்பிடுகின்றன. பவுண்ட்ரிக்கின் முந்தைய கருத்துகள், முடிக்கப்பட்ட எஃகாகவோ அல்லது தயாரிக்கப்பட்ட பொருட்களில் உள்ளடங்கிய எஃகாகவோ ஏற்றுமதி செய்யலாம் எனக் கூறின. இவை ஒரே வகை அல்ல. முன்னேற்றத்தை அளவிடுவதற்கு இறுதிக் கட்டமைப்பில் ஒரே மாதிரியான வரையறைகள் தேவைப்படும்.

செயற்கை நுண்ணறிவு ஆதரவுடன் இறக்குமதியைக் கண்காணிப்பதையும், தரமற்ற இறக்குமதிகளுக்கு எதிரான வர்த்தகப் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளைத் தொடர்வதையும் அமைச்சகம் முன்மொழிகிறது. பாதுகாப்பு வரி மற்றும் குவிப்பு எதிர்ப்பு வரி உள்ளிட்ட நடவடிக்கைகள் குறித்து விவாதிக்கப்பட்டுள்ளன. இந்தியா சுதந்திர வர்த்தக ஒப்பந்தம் கொண்டுள்ள நாடுகளிலிருந்து எஃகு இறக்குமதியில் 60%-க்கும் அதிகமானவை வருகின்றன. எனவே, வர்த்தக உறுதிமொழிகளும் கொள்கைச் சூழலின் ஒரு பகுதியாகும்.

ஐரோப்பிய ஒன்றியம் இந்தியாவுக்கு ஒதுக்கியுள்ள 1.6 மில்லியன் டன் எஃகு ஒதுக்கீட்டை அமைச்சகம் ஆய்வு செய்து வருவதாகவும், அதன் பிறகு சம்பந்தப்பட்ட அரசுகளை அணுகும் என்றும் பவுண்ட்ரிக் தெரிவித்தார். மொத்த ஒதுக்கீட்டுடன், வெவ்வேறு தயாரிப்பு வகைகளுக்கான அணுகலும் முக்கியம்; ஏனெனில் ஒவ்வொரு பிரிவிலும் இந்தியாவின் ஏற்றுமதித் திறன் மாறுபடும்.

இப்போது இந்த வரைவு ஆலோசனை நிலையில் உள்ளது; இறுதியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட கொள்கை அல்ல. சில நாட்களில் வெளியிடப்படும் என முன்னர் கூறப்பட்டதைத் தொடர்ந்து இது வெளியிடப்பட்டது. கிடைத்துள்ள தகவல்களில், ஆலோசனை முடிவடையும் உறுதியான தேதியோ, கொள்கை இறுதியாக ஏற்கப்படும் தேதியோ அறிவிக்கப்படவில்லை. ஏறத்தாழ ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை மேற்கொள்ளத் திட்டமிடப்பட்டுள்ள மறுஆய்வுகள், பொருளாதார வளர்ச்சி, தொழில்நுட்பம், வர்த்தகச் சூழல் ஆகியவை மாறும்போது தேவை முன்னறிவிப்புகளைச் சரிசெய்ய வாய்ப்பளிக்கும்.

முக்கிய அம்சங்கள்

• தற்போது சுமார் 220 மில்லியன் டன்னாக உள்ள ஆண்டுக்கான எஃகு உற்பத்தித் திறனை 2047ஆம் ஆண்டுக்குள் 604 மில்லியன் டன்னாக உயர்த்த இந்தியா இலக்கு நிர்ணயித்துள்ளது.
• 531 மில்லியன் டன் கச்சா எஃகு உற்பத்தியையும், 505 மில்லியன் டன் முடிக்கப்பட்ட எஃகுக்கான தேவையையும் வரைவு கணிக்கிறது.
• இரும்புத் தாது தேவை 772 மில்லியன் டன்னாகவும், கோக்கிங் நிலக்கரி தேவை 236 மில்லியன் டன்னாகவும் உயரக்கூடும்.
• கோக்கிங் நிலக்கரித் தேவையில் சுமார் 92%ஐ இந்தியா இறக்குமதி செய்கிறது.
• ஒரு டன் கச்சா எஃகுக்கான கரியமில வாயு உமிழ்வுத் தீவிரத்தை 2.54 டன்னிலிருந்து 1.54 டன்னாகக் குறைக்க இலக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது.
• கணிக்கப்பட்ட உற்பத்தி அளவும் உமிழ்வுத் தீவிரமும் ஆண்டுக்கு சுமார் 818 மில்லியன் டன் உமிழ்வைக் குறிக்கின்றன; தற்போதைய அளவு சுமார் 432 மில்லியன் டன்.
• சிறு உற்பத்தியாளர்களுக்கான முன்மொழியப்பட்ட 5,000 கோடி ரூபாய் திட்டம், உற்பத்தி அளவு மற்றும் உமிழ்வுக் குறைப்புகளின் அடிப்படையில் ஆதரவு வழங்கும்.
• இந்தக் கொள்கை ஆலோசனைக்கான வரைவாகவே உள்ளது. தேவை முன்னறிவிப்புகள் ஏறத்தாழ ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை மறுஆய்வு செய்யப்படும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.