பாதுகாப்புக் குறைபாடுகள் நீடிக்கும் நிலையில், மலேசியாவில் ஆட்கடத்தல் மற்றும் ஊதியமில்லா உழைப்பு குறித்து இந்தியத் தொழிலாளர்கள் தெரிவிப்பு

வாக்குறுதியளித்த சம்பளம், காணாமல்போன கடவுச்சீட்டு, வீடு திரும்ப வழியில்லை

இந்தியாவின் உத்தரப் பிரதேச மாநிலம் முசாஃபர்நகரைச் சேர்ந்த மூன்று ஆண்கள், மலேசியாவில் மாதம் RM2,127.33 ஊதியத்தில் வேலை தருவதாகத் தங்களைச் சேர்த்ததாகவும், பின்னர் நிறுவனங்களுக்கு இடையே மாற்றப்பட்டு, சம்பளம் வழங்கப்படாமல், தங்கள் கடவுச்சீட்டுகள் மீதான கட்டுப்பாட்டை இழந்ததாகவும் கூறுகின்றனர். அதிக எடைகளைத் தூக்குதல், 17 மணி நேரம் வரை நீளும் வேலை நேரம், இந்தியத் தொழிலாளர்களை வேறு நாட்டினராகக் காட்டி வேலைக்கு அமர்த்தப் பயன்படுத்தப்பட்ட போலி அடையாள ஆவணங்கள் ஆகியவற்றை அவர்களின் வாக்குமூலங்கள் விவரிக்கின்றன.

37 வயதான ரம்ஜான், 2026 ஜனவரி 23 அன்று மலேசியா வந்த இரவில், இஷா என்ற இந்திய ஆட்சேர்ப்பு முகவர் தனது கடவுச்சீட்டைப் பறித்ததாகக் கூறுகிறார். ஜொகூரில் உள்ள தளவாட நிறுவனத்தில் தாம் சுரண்டப்பட்டதாகக் கூறப்படும் நிலையிலிருந்து தப்பிய பிறகு, அவர் தலைமறைவானார். அவருக்கு ஆங்கிலமோ மலாய் மொழியோ தெரியாது. ஆவணங்கள் இன்றி அதிகாரிகளை அணுகினால் பாதுகாப்பு கிடைப்பதற்குப் பதிலாகக் கைது செய்யப்படலாம் என்று அவர் அஞ்சுகிறார்.

தனது நிலைமையை விளக்க முடியாததால் உதவி கோரத் தயங்குவதாக ரம்ஜான் விவரித்தார்:

சட்டவிரோதக் குடியேறியவர் என்று என்னைக் கைது செய்துவிட்டால் என்ன செய்வது என அஞ்சுகிறேன். என் நிலைமையை இந்தியில் எப்படி விளக்குவேன்?

29 வயதான டேனிஸும் 37 வயதான பாப்பரும் அதே ஆட்சேர்ப்பு முகவருடன் தொடர்புடைய இதேபோன்ற அனுபவங்களை விவரிக்கின்றனர். கொட்டைகளைப் பொட்டலமிடும் வேலை, வேலை அனுமதிகள், மலேசியாவில் வசிப்பதற்கான உரிமை, மாதம் சுமார் 50,000 இந்திய ரூபாய்க்குச் சமமான சம்பளம் ஆகியவை வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்டன. ஆனால், தளவாடம், விவசாயம், பிற தொழில்களில் ஊதியமின்றி உழைக்க நேர்ந்ததாக அவர்கள் கூறுகின்றனர்.

இந்தக் குற்றச்சாட்டுகள் குறித்து செய்தி அறிக்கையில் அடையாளம் காணப்பட்ட எந்த நீதிமன்றத் தீர்ப்பும் இல்லை. ஒரு நிறுவனம் தவறு ஏதும் செய்யவில்லை என்று மறுத்துள்ளது. எனினும், அதிகாரப்பூர்வ அமைப்புகள் தனித்தனியாக ஆவணப்படுத்தியுள்ள பல ஆபத்துகளை இந்த வாக்குமூலங்கள் விவரிக்கின்றன: கடவுச்சீட்டைப் பறித்தல், ஏமாற்றும் ஆட்சேர்ப்பு, ஒப்புதலின்றி வேறு இடங்களுக்கு மாற்றுதல், ஆட்சேர்ப்புக்கான கடன், குடியேற்றச் சட்ட அமலாக்கம் குறித்த அச்சம் ஆகியவை அவற்றில் அடங்கும்.

தொழிலாளர்கள் துன்புறுத்தும் பணியிடத்தை விட்டு வெளியேற முடியுமா என்பதைக் காட்டிலும் இப்பிரச்சினை பெரியது. வெளியேறுவது அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பை அடையவும், சம்பளத்தை மீட்கவும், முதலில் குடியேற்றக் குற்றவாளிகளாக நடத்தப்படாமல் வீடு திரும்பவும் வழிவகுக்கிறதா என்பதே கேள்வி.

அதிக எடைகளைத் தூக்கவும், மீண்டும் மீண்டும் இடமாற்றப்படவும் நேர்ந்ததாகத் தொழிலாளர்கள் தெரிவிப்பு

30 முதல் 50 கிலோகிராம் எடையுள்ள பெட்டிகளைப் பாதுகாப்பு உபகரணங்கள் இன்றி ஆண்கள் சுமந்ததாக டேனிஸ் கூறுகிறார். நீடித்த முதுகுவலி, போதிய உணவின்மை, சம்பளம் கேட்டாலோ கடவுச்சீட்டைக் கேட்டாலோ முதலாளிகளுக்கு இடையே மாற்றப்படுதல் ஆகியவற்றை அவர்களின் வாக்குமூலங்கள் விவரிக்கின்றன.

2026 ஜனவரி 23 அன்று கோலாலம்பூருக்கு வந்ததாகக் கூறும் டேனிஸ், வேலை நிலைமைகளை விவரித்தார்:

நீடித்த முதுகுவலியைச் சகித்தோம். நாளொன்றுக்கு ஒரே வேளை உணவுடன், 17 மணி நேரம் வரை வேலை செய்து உயிர் பிழைத்தோம். சம்பளம் கேட்டபோதும் எங்களுக்கு ஒருபோதும் ஊதியம் கிடைக்கவில்லை. மாறாக, எங்கள் ஒப்புதலின்றி முதலாளிகளுக்கு இடையே மாற்றப்பட்டோம்,

இந்தியாவில் கோவிட் பெருந்தொற்றுக் காலத்தில் செங்கல் சூளையில் சுரண்டப்பட்ட பிறகு, இது தனது இரண்டாவது கொத்தடிமை உழைப்பு அனுபவம் என்று அவர் கூறுகிறார். ஒருவர் சுதந்திரமாக விட்டு வெளியேற முடியாத சூழலில் அவரை வேலை செய்ய வைக்கக் கடனைப் பயன்படுத்தும்போது கொத்தடிமை உழைப்பு ஏற்படுகிறது. தொழிலாளர் இலக்கு நாட்டை அடைவதற்கு முன்பே ஆட்சேர்ப்புக் கடன்கள் இத்தகைய அழுத்தத்தை உருவாக்கக்கூடும்.

மலேசியாவில் ஐந்து மாதங்களில் மூன்று முறை இடமாற்றப்பட்டதாகப் பாப்பர் கூறுகிறார். முக்கிய இணையவழி வணிகத் தளங்கள் பயன்படுத்திய விரைவுப் பொருள் விநியோக நிறுவனம், பழ மொத்த விற்பனை நிறுவனம், வணிக வாகனங்களைப் பொருத்திப் பராமரிக்கும் நிறுவனம் ஆகியவற்றில் அவர் பணியாற்றினார். மூன்று ஆண்களின் வாக்குமூலங்களின்படி, அவர்கள் மூன்று முதல் ஐந்து நிறுவனங்களுக்கு இடையே மாற்றப்பட்டுள்ளனர்.

ஆட்சேர்ப்பு முகவர், பணியிடத்தை நடத்துபவர், கூறப்படும் முதலாளி ஆகியோர் வெவ்வேறு தரப்பினராக இருக்கும்போது பொறுப்பைத் தீர்மானிப்பது கடினமாகக்கூடும் என்பதால், இந்த இடமாற்றங்கள் முக்கியமானவை. தொழிலாளர்களைக் கட்டுப்படுத்தியது யார், அவர்களின் ஆவணங்களைத் தக்கவைத்தது யார், அவர்களுக்குச் சம்பளம் தர வேண்டியவர் யார் என்பதைக் கண்டறிவது எந்தவொரு விசாரணையிலும் முக்கியமாக இருக்கும்.

போலிக் கடவுச்சீட்டுகளும் ஒப்புதல் அளித்ததாகக் கூறும் பதிவுகளும்

பழக் கிடங்கில் இருந்த ஆட்சேர்ப்பு முகவர் ஒருவர் வணிக வாகன நிலையத்தில் வேலைக்கு அமர்த்துவதற்கு முன் போலி நேபாளக் கடவுச்சீட்டைக் கொடுத்ததாகப் பாப்பர் கூறுகிறார். அதே பணியிடத்தில் வேலை ஒதுக்கப்படுவதற்கு முன் தமக்கும் போலி நேபாளக் கடவுச்சீட்டு வழங்கப்பட்டதாக டேனிஸ் கூறுகிறார்.

ஆட்சேர்ப்பு முகவர் அளித்த விளக்கத்தைப் பாப்பர் விவரித்தார்:

இந்தியர்கள் அங்கு வேலை செய்யத் தடை விதிக்கப்பட்டுள்ளது; அதனால்தான் போலிக் கடவுச்சீட்டு தேவை என்று அவர் என்னிடம் கூறினார்,

இது ஆட்சேர்ப்பு முகவர் கூறியதாகச் சொல்லப்படும் விளக்கமே தவிர, சட்டரீதியான கட்டுப்பாடு இருந்ததற்கான உறுதிப்படுத்தல் அல்ல. ஆவணங்களை யார் தயாரித்தார்கள் அல்லது அவை போலியானவை என்பது வேலைக்கு அமர்த்திய நிறுவனத்தில் யாருக்காவது தெரிந்திருந்ததா என்பதைத் தொழிலாளர்களின் வாக்குமூலங்கள் நிறுவவில்லை.

உதவி கோரி உறவினர்களையோ அதிகாரிகளையோ தொடர்புகொண்ட பிறகு, தங்கள் பணியிடமும் தங்குமிடமும் பாதுகாப்பானவை என்று முன்கூட்டியே எழுதிக் கொடுக்கப்பட்ட உரையைக் கூறும் காணொளிகளைப் பதிவு செய்ய இடைத்தரகர்கள் தொழிலாளர்களைக் கட்டாயப்படுத்தியதாகவும் பாப்பர் குற்றஞ்சாட்டுகிறார். இத்தகைய பதிவுகள், மிரட்டல்களையோ துன்புறுத்தலையோ மறைத்தபடி, தொழிலாளர்கள் ஒப்புதல் அளித்ததுபோல அதிகாரிகளுக்குத் தோற்றமளிக்கக்கூடும்.

இந்தியாவின் கொத்தடிமை உழிப்பு ஒழிப்புக்கான தேசியப் பிரசாரக் குழுவின் ஒருங்கிணைப்பாளர் நிர்மல் கோரானா கூறுகையில், இத்தகைய பதிவுகள் விசாரணைகளைப் பாதிக்கக்கூடும்:

ஏனெனில், தொழிலாளர்கள் பாதுகாப்பாக இல்லாதபோதும் அவர்கள் பாதுகாப்பாக இருப்பதாக அதிகாரிகள் நம்பக்கூடும்

குற்றச்சாட்டுகள் குறித்து தொடர்புகொள்ளப்பட்ட ஒரு நிறுவனம், வெளிநாட்டினரைப் பணியமர்த்திய பதிவுகள் தன்னிடம் இல்லை என்றும், இந்திய உயர் ஆணையத்துடனும் தொழிலாளர் அலுவலகத்துடனும் ஒத்துழைத்ததாகவும் தெரிவித்தது. சட்டவிரோதப் பணியமர்த்தல், ஊதியப் பறிப்பு, கடவுச்சீட்டு பறிமுதல், தன்னை நோக்கிய ஆட்கடத்தல் நடவடிக்கைகள் ஆகிய குற்றச்சாட்டுகளை அது மறுத்தது.

அரசு அமைப்புகள் தனது விளக்கமும் ஆவணங்களும் திருப்திகரமாக இருப்பதாகத் தெரிவித்தன என்றும் நிறுவனம் கூறியது. எல்லாக் குற்றச்சாட்டுகளிலிருந்தும் நிறுவனம் விடுவிக்கப்பட்டதாகச் சுயாதீனமாக ஆவணப்படுத்தப்பட்ட கண்டறிதல் இதுவல்ல; அரசின் பதில் குறித்த நிறுவனத்தின் வாக்குமூலமே இது. தொழிலாளர்களின் குற்றச்சாட்டுகளும் நிறுவனத்தின் மறுப்பும் இருப்பதால், வேலைவாய்ப்புப் பதிவுகள், ஆட்சேர்ப்பு ஏற்பாடுகள், ஆவணங்களைக் கையாளுதல் ஆகியவை தீர்க்கப்படாத கேள்விகளாக உள்ளன.

எச்சரிக்கைகளும் கூறப்படும் சுரண்டலும்: காலவரிசை

மலேசியாவில் ஆட்சேர்ப்பு மற்றும் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளில் உள்ள குறைபாடுகள் குறித்து பல ஆண்டுகளாக நிறுவனங்கள் ஆய்வுகளையும் அதிகாரப்பூர்வ எச்சரிக்கைகளையும் வெளியிட்டுள்ளன. ரம்ஜானும் டேனிஸும் மலேசியா வந்ததாகக் கூறப்படும் காலத்துக்கு முன்னரே அரசின் முன்மொழியப்பட்ட பதில் உருவாக்கப்பட்டு வந்தது என்பதையும் தேதிகள் காட்டுகின்றன.

• 2022 மார்ச் முதல் ஆகஸ்ட் வரை: மலேசியாவில் தொழிலாளர்கள் எவ்வாறு சட்டப்பூர்வ அந்தஸ்தை இழக்கின்றனர் என்பது குறித்த சர்வதேச இடம்பெயர்வு அமைப்பின் ஆய்வுக்காக, ஆவணமற்ற 40 புலம்பெயர் தொழிலாளர்களிடம் ஆய்வாளர்கள் நேர்காணல் நடத்தினர்.
• 2024 அக்டோபர் 17: கோலாலம்பூர், சிலாங்கூர், சபா ஆகிய இடங்களில் மேற்கொண்ட கள ஆய்வின் அடிப்படையில் பிலர் டொமிங்கோவும் ஆண்டிகா வஹாபும் எழுதிய ஆய்வை ODI வெளியிட்டது.
• 2025 நவம்பர் 20, 21: 2026 முதல் 2030 வரையிலான கட்டாய உழைப்பு ஒழிப்புக்கான தேசிய செயல் திட்டத்தின் வரைவை ஆய்வு செய்ய மலேசிய மனிதவள அமைச்சகம் பயிலரங்கை நடத்தியது.
• 2025 நவம்பர் 21: வங்கதேசப் புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் தொடர்ந்து சுரண்டப்படுவது குறித்து சுதந்திரமான ஐநா மனித உரிமை நிபுணர்கள் எச்சரித்தனர்.
• 2026 ஜனவரி 23: மலேசியா வந்ததாக ரம்ஜானும் டேனிஸும் கூறுகின்றனர். அன்று இரவு தனது கடவுச்சீட்டு பறிக்கப்பட்டதாக ரம்ஜான் கூறுகிறார்.
• 2026 மார்ச்: பாப்பர் மலேசியாவுக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டதாகக் கூறுகிறார்.
• செப்டம்பர் 1: மலேசியாவில் சுமார் ஐந்து மாதங்கள் இருந்த பிறகு பாப்பர் இந்தியா திரும்பியதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டது. 2026 மார்ச்சில் அவர் வந்த பிறகு இந்தத் திரும்புதல் நிகழ்ந்ததாக அந்த வாக்குமூலம் கூறுகிறது; எனினும், அந்தத் தேதியின் ஆண்டைத் தனியாகக் குறிப்பிடவில்லை.

1,50,000 இந்திய ரூபாய்க்குச் சமமான RM6,124 கடனுடனும் போலி நேபாளக் கடவுச்சீட்டுடனும் பாப்பர் திரும்பினார். மூன்று ஆண்களில் ஒருவர் மட்டுமே வீடு திரும்பியதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. மற்ற இருவருக்கான விசாரணைத் தேதி, மீட்புக்கான காலக்கெடு அல்லது உறுதிசெய்யப்பட்ட திரும்பும் ஏற்பாடு எதுவும் குறிப்பிடப்படவில்லை.

சுரண்டல் எவ்வாறு ஆவணமற்ற நிலைக்கு இட்டுச்செல்லக்கூடும்

மார்ச் முதல் ஆகஸ்ட் 2022 வரை நடத்தப்பட்ட நேர்காணல்களின் மூலம், எட்டு பெண்கள் உட்பட ஆவணமற்ற 40 தொழிலாளர்களை மலேசியா குறித்த IOM ஆய்வு ஆராய்ந்தது. பங்கேற்பாளர்களில் வங்கதேசத்தைச் சேர்ந்த 14 பேர், இந்தோனேசியாவைச் சேர்ந்த ஏழு பேர், நேபாளத்தைச் சேர்ந்த 19 பேர் இருந்தனர். ஆய்வாளர்கள் 10 பங்குதாரர் நேர்காணல்களையும் இரண்டு குழுக் கலந்துரையாடல்களையும் நடத்தினர்.

பங்கேற்ற 40 பேரும் ஆவணமற்ற நிலைக்குச் செல்வதற்கு முன்பு முறையான வழிகளில் மலேசியாவுக்குள் நுழைந்திருந்தனர். முறையான நுழைவு என்பது வேலை செய்ய அனுமதி இருந்தது என்று அவசியமாகப் பொருள்படாது: வேலை தொடர்பான விசாக்கள், சுற்றுலா விசாக்கள், மாணவர் விசாக்கள் ஆகிய வழிகளும் அதில் அடங்கின. இருப்பினும், ஆவணமற்ற நிலை என்பது எப்போதும் முறையற்ற எல்லைக் கடப்பில்தான் தொடங்குகிறது என்ற கருதுகோளை இந்தக் கண்டறிதல் சவாலுக்கு உட்படுத்துகிறது.

ஆய்வின் விரிவான பிரிவின்படி, சுரண்டல், நெறிமுறையற்ற ஆட்சேர்ப்பு அல்லது பிற உரிமை மீறல்கள் காரணமாக வேலையை விட்டுச் சென்ற 24 சம்பவங்கள் பதிவாகியுள்ளன. இது முழு மாதிரியின் 60 சதவீதமும், முதலாளியை விட்டுச் சென்றபின் ஆவணமற்றவர்களான 26 பேரில் 24 பேரும் ஆகும். அந்த 26 பேரில் இருவர் வேறு வேலைக்குச் செல்வதையே வேலையை விட்டுச் சென்றதற்கான முக்கியக் காரணமாகக் குறிப்பிட்டனர்.

சுரண்டலில் இருந்து தப்பியோடிய 26 தொழிலாளர்கள் என்று ஒரு பகுதியில் பரந்த எண்ணிக்கை தரப்படுகிறது. ஆனால் அட்டவணையும் விரிவான விளக்கமும், சுரண்டல் காரணமாக வேலையை விட்டுச் சென்ற 24 பேரையும் வேறு வேலைக்காகச் சென்ற இருவரையும் தனித்தனியாகக் குறிப்பிடுகின்றன. ஒப்பிடுவதற்கான துல்லியமான அடிப்படை இந்த விரிவான பிரிவினையே.

அங்கீகரிக்கப்பட்ட விதிவிலக்குகளைத் தவிர, குறிப்பிட்ட முதலாளி மற்றும் துறையுடன் வேலை அனுமதிகளும் விசாக்களும் இணைக்கப்பட்டிருந்ததாகவும், வேலையை மாற்றுவது பொதுவாக குடியேற்ற அனுமதியைச் செல்லாததாக்கியதாகவும் அறிக்கை விவரிக்கிறது. இதனால் ஒரு பொறி உருவாகிறது: தொடர்ந்து வேலையில் இருப்பது துன்புறுத்தலைத் தொடரச் செய்யலாம்; வேலையை விட்டு வெளியேறுவது சட்டப்பூர்வ அந்தஸ்தை இழக்கச் செய்யலாம்.

காலாவதியான அனுமதிக் காலத்தை மீறித் தங்குவதற்காகக் குடிவரவு சட்டத்தின் பிரிவு 15(4)-இன் கீழ் விதிக்கப்படும் தண்டனைகளையும் அறிக்கை விவரிக்கிறது. அதிகபட்சமாக RM10,000 அபராதம், ஐந்து ஆண்டுகள் வரை சிறைத்தண்டனை அல்லது இரண்டும் விதிக்கப்படலாம். இந்தத் தண்டனைகள் குடியேற்றக் குற்றங்கள் தொடர்பானவை; உதவி கோரும் ஒருவர் அத்தகைய குற்றத்தைச் செய்துள்ளார் என்பதற்கான தானியங்கியான தீர்மானம் அல்ல.

கடவுச்சீட்டுகள், கடன், உதவி கோருவதில் உள்ள தடைகள்

IOM ஆய்வில் பங்கேற்ற ஒவ்வொரு தொழிலாளரும், முதலாளி அல்லது ஆட்சேர்ப்பு நிறுவனம் தங்கள் கடவுச்சீட்டுகளைத் தக்கவைத்திருந்ததாகத் தெரிவித்தனர். பிரச்சினைகளைப் புகாரளிக்கவோ உதவி பெறவோ வழியில்லை என்றும், வேலை இழப்பு, கைது அல்லது தடுப்புக் காவலுக்கு அஞ்சி இருந்ததாகவும் 40 பேரில் 36 பேர் கூறினர். மொழிச் சிக்கல்களும் குடியேற்ற அந்தஸ்தும் வெளியாட்களை அணுகுவதை மேலும் கடினமாக்கின.

போதிய ஊதியமின்மை, பிடித்தங்கள் அல்லது பெருந்தொற்றுக் கால இடையூறுகள் காரணமாக மாதாந்திரக் கடன் தவணைகளைச் செலுத்த முடியவில்லை என்று ஆய்வில் பாதிப் பேர், அதாவது 20 தொழிலாளர்கள், தெரிவித்தனர். ஆட்சேர்ப்பு மற்றும் இடம்பெயர்வுக்கான செலவுகள் US$5,000 வரை எட்டின. சுரண்டல் நிலை இருந்தபோதும் மலேசியாவில் தொடர்ந்து இருக்க வேண்டிய அழுத்தத்துடன் இந்தக் கடனை ஆய்வு தொடர்புபடுத்துகிறது.

ஆவணமற்ற தொழிலாளர்கள் அடங்கிய சிறு குழுவை மட்டுமே ஆய்வு செய்ததால், இந்தக் கண்டறிதல்களை நாடு முழுவதற்குமான பரவல் மதிப்பீடுகளாகக் கருத முடியாது. இருப்பினும், இந்தியத் தொழிலாளர்களின் குற்றச்சாட்டுகளுடன் நெருக்கமாக ஒத்திருக்கும் செயல்முறைகளை அவை விளக்குகின்றன: கடவுச்சீட்டுகளைத் தடுத்து வைப்பது வெளியேறுவதற்கான சுதந்திரத்தைக் குறைக்கிறது; ஊதியம் வழங்கப்படாததால் கடனைத் திருப்பிச் செலுத்த முடியாமல் போகிறது; கைது செய்யப்படுவோம் என்ற அச்சம் புகார் அளிப்பதைத் தடுக்கிறது.

2024 அக்டோபர் 17 அன்று வெளியிடப்பட்ட, மலேசியா குறித்த ODI-யின் தனி ஆய்வு, 78 பங்குதாரர்களுடனான நேர்காணல்கள் மற்றும் கலந்துரையாடல்கள் மூலம் இதனுடன் தொடர்புடைய முடிவுகளை எட்டியது. பிலர் டொமிங்கோவும் ஆண்டிகா வஹாப்பும் கோலாலம்பூர், சிலாங்கூர், சபா ஆகிய இடங்களில் கள ஆய்வு நடத்தினர்.

சக்திவாய்ந்த குழுக்களுக்குப் பயனளிக்கும் பொருளாதார, அரசியல் நலன்களால் பாதுகாப்புச் சட்டங்கள் நடைமுறையில் வலுவிழந்ததாக அவர்கள் கண்டறிந்தனர். நிறுவனங்கள் மீது நம்பிக்கை இல்லாததாலும் எதிர்விளைவுகளுக்கு அஞ்சியதாலும் புலம்பெயர்ந்தோர் பெரும்பாலும் முறையான பாதுகாப்பு வழிகளைத் தவிர்த்தனர். ஒருங்கிணைந்த கொள்கை, அமைப்புகளின் திறனை வலுப்படுத்துதல், அரசுசாரா அமைப்புகள் மற்றும் வணிகங்களுடன் ஒத்துழைத்தல், தங்களைப் பாதிக்கும் முடிவுகளில் தொழிலாளர்களுக்கு அதிகக் குரல் அளித்தல் ஆகியவற்றை ஆய்வு பரிந்துரைத்தது.

ஆட்கடத்தல் குறித்த அதிகாரப்பூர்வ மதிப்பீட்டில் பதிவானவை

அமெரிக்க வெளியுறவுத் துறையின் 2025 ஆட்கடத்தல் மதிப்பீடு மலேசியாவை இரண்டாம் நிலை வகைப்பாட்டில் (Tier 2) வைத்தது. ஆட்கடத்தலை ஒழிப்பதற்கான குறைந்தபட்சத் தரநிலைகளை அரசு முழுமையாகப் பூர்த்தி செய்யவில்லை, ஆனால் அதற்கான கணிசமான முயற்சிகளை மேற்கொண்டு வருகிறது என்பதே இந்த வகைப்பாட்டின் பொருள். எல்லா முதலாளிகளும் ஆட்சேர்ப்பு முகவர்களும் ஆட்கடத்தலில் ஈடுபட்டுள்ளனர் என்று இது முடிவு செய்யவில்லை.

அடையாளம் காணப்பட்ட 635 சாத்தியமான பாதிக்கப்பட்டவர்களில், ஆட்கடத்தலால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் என்று உறுதிசெய்யப்பட்ட 160 பேரை மதிப்பீடு பதிவு செய்கிறது. உறுதிசெய்யப்பட்டவர்களில் 126 பேர் கட்டாய உழைப்பால் சுரண்டப்பட்டனர்; இது மொத்தத்தில் சுமார் 79 சதவீதம். தொழிலாளர் கடத்தல் தொடர்பாக 122 விசாரணைகளை அதிகாரிகள் தொடங்கி, தொழிலாளர் கடத்தலில் ஈடுபட்டதாகக் கூறப்படும் 64 பேருக்கு எதிராக வழக்குத் தொடர்ந்தனர்.

முந்தைய அறிக்கைக் காலத்துடனான ஒப்பீடு கலவையான நிலையை காட்டுகிறது. மொத்த ஆட்கடத்தல் விசாரணைகள் 157-இலிருந்து 188-ஆக உயர்ந்தன; அதேவேளை, வழக்குத் தொடரப்பட்ட எண்ணிக்கை 117-இலிருந்து 72-ஆகவும், தண்டனைத் தீர்ப்புகள் 40-இலிருந்து 26-ஆகவும் குறைந்தன. தொழிலாளர் கடத்தல் வழக்குத் தொடரல்கள் 77-இலிருந்து 64-ஆகக் குறைந்தாலும், கட்டாய உழைப்பு தொடர்பான தண்டனைத் தீர்ப்புகள் 13-இலிருந்து 16-ஆக உயர்ந்தன. இந்த எண்ணிக்கைகள் வெவ்வேறு வழக்குத் தொகுப்புகளைக் குறிக்கின்றன; எனவே இவை தண்டனை விகிதம் அல்ல.

ஊழல், பாதிக்கப்பட்டவர்களைச் சீரற்ற முறையில் அடையாளம் காணுதல், மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் பற்றாக்குறை, போதிய ஒருங்கிணைப்பின்மை ஆகியவை தொடரும் பலவீனங்கள் என மதிப்பீடு குறிப்பிடுகிறது. அதிகாரிகள் முறையாக அடையாளம் காணத் தவறியதால், ஆட்கடத்தலின் நேரடி விளைவாகச் செய்யப்பட்ட சட்டவிரோதச் செயல்களுக்காகச் சில பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்குத் தண்டனை விதிக்கப்பட்டதாகவும் அது கூறுகிறது.

தனி அறிக்கை ஒன்றின்படி, அது 2025 ஏப்ரல் 1 முதல் 2026 மார்ச் 31 வரையிலான மதிப்பீட்டுக் காலம் எனக் குறிப்பிடும் காலப்பகுதியில், 1981 தனியார் வேலைவாய்ப்பு முகமைகள் சட்டத்தின் கீழ் எந்த வேலைவாய்ப்பு முகமையும் வழக்குத் தொடரப்படவில்லை. அந்தக் காலப்பகுதி, இணைப்பில் உள்ள 2025 மதிப்பீட்டின் பெயரிடப்பட்ட ஆண்டைத் தாண்டிச் செல்கிறது; இங்கு வழங்கப்பட்ட அதிகாரப்பூர்வ உரையுடன் இதனைப் பொருத்திப் பார்க்க முடியவில்லை. எனவே, முகமைகள் மீதான வழக்குத் தொடரல் குறித்த கூற்றை, 2025 புள்ளிவிவரங்களுடன் சேர்க்காமல் தனியாக அறிவிக்கப்பட்ட கண்டறிதலாகவே கருத வேண்டும்.

வங்கதேசத் தொழிலாளர்களைப் பாதிக்கும் இதேபோன்ற நடைமுறைகளை ஐநா நிபுணர்கள் சுட்டிக்காட்டினர்

2025 நவம்பரில் வெளியிட்ட அறிக்கையில், வங்கதேச ஓவர்சீஸ் எம்ப்ளாய்மெண்ட் அண்ட் சர்வீசஸ் நிறுவனம் மூலம் வேலைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் வங்கதேசத்தில் சிக்கியிருப்பதாகவோ மலேசியாவில் சுரண்டல் ஆபத்தை எதிர்கொள்வதாகவோ ஐநா மனித உரிமைகள் பேரவையால் நியமிக்கப்பட்ட சுதந்திர நிபுணர்கள் தெரிவித்தனர்.

இந்த நிபுணர்களில், சமகால அடிமைத்தனத்தின் வடிவங்கள் குறித்த சிறப்பு அறிக்கையாளர் தோமொயா ஒபோகாட்டா, புலம்பெயர்ந்தோரின் மனித உரிமைகள் குறித்த சிறப்பு அறிக்கையாளர் கெஹாத் மாடி, வணிகம் மற்றும் மனித உரிமைகளுக்கான பணிக்குழுவின் உறுப்பினர்கள் ஆகியோர் அடங்குவர். அதிகாரப்பூர்வக் கட்டணத்தைவிட ஐந்து மடங்குக்கும் அதிகமான ஆட்சேர்ப்புக் கட்டணம், கடவுச்சீட்டு பறிமுதல், பொய்யான வேலை வாக்குறுதிகள், ஒப்புதலின்றி வேறு வேலையில் அமர்த்துதல் ஆகியவை குறித்த தகவல்களை அவர்கள் சுட்டிக்காட்டினர்.

அதிகாரப்பூர்வ ஆட்சேர்ப்புக் கட்டணத்தை மட்டுமே செலுத்தியதாகப் பொய்யான அறிவிப்புகளில் கையெழுத்திடவோ அவற்றைப் பதிவு செய்யவோ தொழிலாளர்கள் வற்புறுத்தப்பட்டதாக வந்த தகவல்களையும் அவர்கள் விவரித்தனர். அந்த அறிவிப்புகள் பணியிடப் பாதுகாப்பு குறித்தவை அல்ல, கட்டணங்கள் குறித்தவை. எனினும், அவற்றின் நடைமுறை பாப்பரின் குற்றச்சாட்டை ஒத்திருக்கிறது: தன்னார்வமாக அளிக்கப்பட்டதாகக் காட்டப்படும் வாக்குமூலம், அழுத்தத்தின் கீழ் பெறப்பட்டிருக்கலாம்.

சுதந்திரமான விசாரணைகள், இழப்பீடு, கடன் நிவாரணம், வலுவான ஆய்வுகள் ஆகியவற்றை நிபுணர்கள் கோரினர். குடியேற்றச் சட்ட அமலாக்கத்திலிருந்து தொழிலாளர் உரிமைச் சேவைகளைப் பிரிக்கவும் அவர்கள் முன்மொழிந்தனர். இதன்மூலம் தன்னிச்சையான கைது, தடுப்புக் காவல் அல்லது நாடுகடத்தலுக்கு ஆளாகாமல் தொழிலாளர்கள் துன்புறுத்தல்களைப் புகாரளிக்க முடியும்.

தனியாகப் பதிவான ஒரு சம்பவம் இதனால் ஏற்படக்கூடிய மனித இழப்பை எடுத்துக்காட்டுகிறது. மலேசியக் கட்டுமான வேலைக்காக US$4,400 கடன் வாங்கிய வங்கதேச விவசாயி ஷோஃபிகுல் இஸ்லாம், மலேசியா வந்த பிறகு பெட்ராஸெஹ்ரா பெர்ஹாட் நிறுவனத்தால் கைவிடப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. இரண்டு ஆண்டுகளாக வருவாய் இல்லாதபோதும், 1,500 வங்கதேசத்தினரை வேலைக்கு அழைத்துவர அந்த நிறுவனம் ஒப்புதல் பெற்றிருந்ததாகத் தெரிவிக்கப்பட்டது. வேலை இல்லாமலும் கடன் சுமையுடனும் இருந்த இஸ்லாம் உடல்நலக்குறைவால் பாதிக்கப்பட்டு, 2024 தொடக்கத்தில் உயிரிழந்தார்.

புதிய திட்டம் உருவாகிறது; உடனடி தீர்வுகள் இன்னும் தெளிவாகவில்லை

சர்வதேசத் தொழிலாளர் அமைப்பின் கட்டாய உழைப்புத் திட்டம் குறித்த புதுப்பிப்பு, 2026 முதல் 2030 வரையிலான கட்டாய உழைப்பு ஒழிப்புக்கான தேசிய செயல் திட்டத்தை மலேசியா உருவாக்கி வருவதை விவரிக்கிறது. 2021 முதல் 2025 வரையிலான முதல் திட்டத்தைத் தொடர்ந்து உருவாகும் இது, 2030-க்குள் கட்டாய உழைப்பை ஒழிப்பதை இலக்காகக் கொண்டுள்ளது.

2025 நவம்பர் 20, 21 ஆகிய தேதிகளில் மனிதவள அமைச்சகம் நடத்திய பயிலரங்கில், தீபகற்ப மலேசியா, சபா, சரவாக் ஆகிய பகுதிகளை உள்ளடக்கிய ஒருங்கிணைப்புடன், மேம்பட்ட ஆட்சேர்ப்பு நிர்வாகம், அமலாக்கம், பாதிக்கப்பட்டோர் பாதுகாப்பு, தீர்வுகளைப் பெறுவதற்கான அணுகல் ஆகியவற்றுக்கான முன்மொழிவுகள் ஆய்வு செய்யப்பட்டன.

அமைச்சகத்தின் கொள்கைப் பிரிவின் துணைச் செயலாளர் ரஃபியா பிந்தி நஹார், திட்டத்துக்கான எதிர்பார்க்கப்படும் தரத்தை விளக்கினார்:

2026–2030 காலத்துக்காக உருவாக்கப்படும் செயல் திட்டம் முன்னெச்சரிக்கையுடனும் பயனுள்ளதாகவும் இருக்க வேண்டும்; 2030-க்குள் கட்டாய உழைப்பை ஒழிக்கும் நாட்டின் இலக்கை நிறைவேற்ற உறுதியளிக்க வேண்டும்,

1930 கட்டாய உழைப்பு ஒப்பந்தம் மற்றும் அதன் 2014 நெறிமுறை ஆகியவற்றின் கீழான மலேசியாவின் கடப்பாடுகளுடன் இந்த முயற்சிகளை சர்வதேசத் தொழிலாளர் அமைப்பு இணைத்தது. அப்போது விவரிக்கப்பட்ட கட்டத்தில், திருத்தப்பட்ட வரைவு அமைச்சரவையில் சமர்ப்பிக்கப்படுவதற்கு முன் அமைச்சகங்களுக்கும் அமைப்புகளுக்கும் இன்னும் அனுப்பப்பட வேண்டியிருந்தது. இறுதி ஒப்புதல் கிடைக்கும் தேதியை இந்தப் புதுப்பிப்பு உறுதிப்படுத்தவில்லை.

இந்தியத் தொழிலாளர்களுக்கு உடனடியாகத் தேவைப்படுபவை இன்னும் குறிப்பானவை: அதிகாரிகளைப் பாதுகாப்பாகத் தொடர்புகொள்வதற்கான வழி, மொழிபெயர்ப்பு, அடையாள ஆவணங்கள், சம்பளம், நாடு திரும்புவதற்கான ஏற்பாடுகள். இந்தியாவின் MADAD தூதரக உதவி இணையவழித் தளம் மூலம் உதவி கோரிய பிறகு, திரும்பும் பயணச்சீட்டுக்கான உதவி வழங்கப்படும் என உறுதியளிக்கப்பட்டிருந்தும் அது மறுக்கப்பட்டதாக கோரானாவும் பாப்பரின் குடும்பத்தினரும் கூறுகின்றனர்.

இஷா மற்றும் நதீம், தலீப், தையாப், தில்ஷாத் எனப் பெயரிடப்பட்ட அவரது கூட்டாளிகள் மீது மீரட்டிலும் முசாஃபர்நகரிலும் முதல் தகவல் அறிக்கை உள்ளிட்ட காவல் புகார்கள் அளிக்கப்பட்டதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டது. முதல் தகவல் அறிக்கை என்பது குற்றம் நடந்ததாகக் கூறப்படும் தகவலை முறையாகப் பதிவு செய்வதாகும்; அது குற்றம் செய்ததற்கான நிரூபணம் அல்ல. புகார்களில் பெயரிடப்பட்ட ஆண்கள் தலைமறைவாக இருப்பதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டது.

இஷா மற்றும் பிற ஆட்சேர்ப்பு முகவர்களால் மலேசியாவில் கொத்தடிமை உழைப்பில் ஈடுபடுத்தப்பட்டதாகக் கூறப்படும் 20-க்கும் மேற்பட்ட இந்தியத் தொழிலாளர்களுடன் தனது அமைப்பு தொடர்பில் இருப்பதாக கோரானா கூறுகிறார். அவர்களை மீட்பது, இழப்பீடு வழங்குவது அல்லது புகார்கள் மீதான தீர்வு குறித்து உறுதிசெய்யப்பட்ட கால அட்டவணை எதுவும் தெரிவிக்கப்படவில்லை. கொள்கை முன்மொழிவுகள் தொழிலாளர்கள் விவரிக்கும் பல ஆபத்துகளை எதிர்கொள்கின்றன; ஆனால் அந்தப் பாதுகாப்புகள் அவர்களைச் சென்றடைந்துவிட்டன என்பதை அவர்களின் வாக்குமூலங்கள் நிறுவவில்லை.

முக்கிய அம்சங்கள்

• மலேசிய நிறுவனங்களுக்கு இடையே தங்கள் ஒப்புதலின்றி மாற்றப்பட்டதாகவும், ஊதியமின்றி வேலை செய்ததாகவும், கடவுச்சீட்டுகள் பறிக்கப்பட்டதாகவும் மூன்று இந்தியத் தொழிலாளர்கள் குற்றஞ்சாட்டுகின்றனர்.
• போலி நேபாளக் கடவுச்சீட்டுகள் தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டதாகப் பாப்பரும் டேனிஸும் கூறுகின்றனர். ஒரு நிறுவனம் தவறு செய்ததாகக் கூறப்படுவதை மறுத்துள்ளது.
• IOM ஆய்வில் பங்கேற்ற 40 பேரும் ஆவணமற்ற நிலைக்குச் செல்வதற்கு முன் முறையான வழிகளில் மலேசியாவுக்குள் நுழைந்திருந்தனர்; அவர்களில் 24 பேர் சுரண்டல் அல்லது உரிமை மீறல்கள் காரணமாக முதலாளிகளை விட்டுச் சென்றனர்.
• அமெரிக்காவின் 2025 மதிப்பீடு மலேசியாவை இரண்டாம் நிலை வகைப்பாட்டில் வைத்ததுடன், கட்டாய உழைப்பால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் என உறுதிசெய்யப்பட்ட 126 பேரைப் பதிவு செய்தது.
• துன்புறுத்தலைப் புகாரளிக்கும் தொழிலாளர்களைக் குடியேற்றத் தண்டனைகளிலிருந்து பாதுகாக்கவும், விசாரணைகள் நடத்தவும், கடன் நிவாரணம் வழங்கவும் சுதந்திரமான ஐநா நிபுணர்கள் கோரினர்.
• 2026 முதல் 2030 வரையிலான மலேசியாவின் முன்மொழியப்பட்ட கட்டாய உழைப்புத் திட்டம், வலுவான ஆட்சேர்ப்புக் கட்டுப்பாடுகளையும் பாதிக்கப்பட்டோருக்கான தீர்வுகளையும் இலக்காகக் கொண்டுள்ளது. ஆனால் தொழிலாளர்களின் நாடு திரும்பும் ஏற்பாடுகளும் சட்டரீதியான முடிவுகளும் இன்னும் தீர்க்கப்படவில்லை.