ஏழு ஆண்டுகள் இறந்துவிட்டதாக அறிவிக்கப்பட்ட வியட்நாமிய மருத்துவர், தோழர்களை வீடு திரும்பச் செய்யப் பல தசாப்தங்களை அர்ப்பணித்தார்

மீண்டும் இணைந்தது, வாழ்நாள் தேடலாக மாறியது

இராணுவ மருத்துவர் டிரான் வான் பான், 1976ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியில் குடும்பத்தினரிடம் திரும்பியபோது, அவருடைய நினைவாகவே அமைக்கப்பட்டிருந்த வழிபாட்டுப் பீடத்தைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைந்தார். அவர் இறந்துவிட்டதாகத் தாய்க்கு அறிவிப்பு வந்திருந்தது; ஏழு ஆண்டுகளாக அவர் துயரத்தில் இருந்தார். ஏறக்குறைய அரை நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு, இப்போது 82 வயதான அந்தப் போர் வீரர், இன்னும் தங்கள் அன்புக்குரியவர்கள் வீடு திரும்பக் காத்திருக்கும் குடும்பங்களுக்காக உயிரிழந்த வீரர்களின் உடல்களை மீட்க உதவி வருகிறார்.

2026 அக்டோபர் 13 அன்று ஹோ சி மின் நகரின் லே தி ரியெங் கலாசாரப் பூங்காவில் நடைபெற்ற குக் த்ரி ஆன் நினைவேந்தல் நிகழ்ச்சியில், தாம் வீடு திரும்பிய அந்த அசாதாரண அனுபவத்தைப் பான் நினைவுகூர்ந்தார். பூங்காவின் அடியில், அதிகாரிகளால் போரில் உயிரிழந்த வீரர்கள் என அடையாளம் காணப்பட்ட 731 பேரின் உடல் எச்சங்களை மீட்புக் குழுக்கள் கண்டுபிடித்திருந்தன. அவர்களில் பெரும்பாலானோரின் பெயர்களும் சொந்த ஊர்களும் இன்னும் உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை.

அக்டோபர் 14ஆம் தேதி நடைபெறவிருந்த நினைவேந்தல் மற்றும் அடக்க நிகழ்ச்சிக்கு முந்தைய நாளில் இந்த நிகழ்ச்சி நடைபெற்றது. பானைப் பொறுத்தவரை, இந்த நிகழ்ச்சி அவரது வாழ்க்கையின் இரண்டு பகுதிகளை இணைத்தது: எதிர்பாராதவிதமாகத் தாயிடம் திரும்பிய மகன்; மற்ற தாய்மார்களின் பிள்ளைகளை வீடு திரும்பச் செய்ய 40 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக முயன்று வரும் உயிர் பிழைத்தவர்.

1979 முதல், 2,300க்கும் மேற்பட்ட அடக்க இடங்களைச் சரிபார்த்தல், 134 உடல் எச்சங்களை அவற்றின் சொந்த ஊர்களுக்குத் திருப்பி அனுப்ப உதவுதல், 200க்கும் மேற்பட்ட குடும்பங்களுக்கான தகவல்களைச் சரிபார்த்தல் ஆகியவை அவரது பணியில் அடங்கும். வரலாற்றுப் புகைப்படங்கள், இராணுவப் பதிவுகள், சாட்சிகளின் நினைவுகள், டிஎன்ஏ பரிசோதனை ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய மிகப் பெரிய செயல்பாட்டுக்கு இப்போது அவரது அனுபவம் உதவுகிறது.

ஒவ்வொரு முறையும் ஒவ்வொரு கேள்விக்குப் பதில் கிடைக்கிறது. எங்கு தோண்டுவது என்பதைப் புகைப்படங்கள் சுட்டிக்காட்டலாம். அங்கு யாரைப் புதைத்தார்கள் என்பதை ஒரு சாட்சி நினைவில் வைத்திருக்கலாம். எஞ்சியிருக்கும் ஆவணம் அல்லது மரபணுப் பொருத்தம் இறுதியில் ஒரு குடும்பத்துக்கு பெயரைத் தெரியப்படுத்தலாம். இந்தத் தகவல்களை ஒன்றிணைக்கப் பல தசாப்தங்களாகப் பான் முயன்று வருகிறார்.

விளக்கொளியில் மீண்டும் மீண்டும் பார்த்த தாய்

ஹை ஃபோங் நகரின் வின் பாவோவை விட்டுப் புறப்பட்ட பான், 1967இல் இராணுவத்தில் சேர்ந்தார். தெற்கு வியட்நாமில் பணியாற்றியபோது, போர்க்காலத் தகவல் தொடர்பு குடும்பத்துடனான உறவைத் துண்டித்தது. வீட்டில், அவர் இறந்துவிட்டதாகக் கூறும் அறிவிப்பைப் பெற்ற உறவினர்கள் வழிபாட்டுப் பீடம் அமைத்தனர்.

1976ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியில் அவர் இறுதியாகத் திரும்பியபோது, அண்டை வீட்டார் வியப்புடன் கூடினர். அவரது இரண்டு இளைய சகோதரிகளும் அவரைத் தழுவிக் கொண்டு அழுதனர். வீட்டுக்குள் சென்று தனக்காக அமைக்கப்பட்டிருந்த வழிபாட்டுப் பீடத்தைக் கண்ட பிறகுதான் அவர்களின் எதிர்வினை ஏன் என்பதைப் பான் புரிந்துகொண்டார்.

உறவினர்கள் அவரது தாயை வீட்டுக்கு அழைத்து வந்து அவரைப் பார்க்கச் செய்தனர். ஏறக்குறைய பத்தாண்டுகள் பிரிந்திருந்த பிறகு, உயிருடன் தன் முன்னால் நிற்கும் மகனை ஏற்றுக்கொள்வதற்குத் தாயால் சிரமமாக இருந்தது.

அன்று இரவு, அவர் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்த இடத்துக்கு எண்ணெய் விளக்கை எடுத்துச் சென்றார். தலை முதல் கால் வரை அவரைப் பார்த்து, அவரது உடலைத் தொட்டுப் பார்த்துவிட்டு வெளியே சென்றார்; பின்னர் மீண்டும் வந்து அதையே செய்தார். மூன்றாவது முறை வந்தபோது, பான் அவரைத் தழுவி, அவரது மகன் உயிருடன் வீடு திரும்பிவிட்டதாகக் கூறினார். அதன் பிறகுதான் அவர் கண்ணீர் விட்டு அழுதார்.

பான் திரும்பி வந்தது, கிராமத்தில் இருந்த மற்ற தாய்மார்களுக்கும் விரைவில் நம்பிக்கையூட்டியது. அதிகாரப்பூர்வமாக இறந்துவிட்டதாக அறிவிக்கப்பட்ட மகனே வீடு திரும்ப முடிந்தால், தங்களுடைய காணாமல்போன மகன்களும் திரும்பி வரக்கூடும் என்று அவர்கள் நம்பினர்.

காயமடைந்த வீரரிலிருந்து இராணுவ மருத்துவராக

பானின் இராணுவப் பணி, இரும்பு முக்கோணம் என்று அழைக்கப்பட்ட கு சி, பென் காட், ட்ராங் பாங் பகுதிகளிலும், பரந்த சைகோன் மற்றும் ஜியா தின் போர்க்களப் பகுதிகளிலும் அவரை அழைத்துச் சென்றது. அவரைச் சுற்றியிருந்த காயமடைந்த வீரர்களின் தேவைகளுக்கேற்ப அவரது மருத்துவப் பணி வளர்ந்தது.

1970இல் கடுமையாகக் காயமடைந்த அவர், சி10 இராணுவ மருத்துவப் பிரிவுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டார். வடக்கு வியட்நாமிலிருந்து புறப்படுவதற்கு முன் அடிப்படை முதலுதவிப் பயிற்சி பெற்றிருந்த அவர், காயங்களுக்குக் கட்டுப் போடவும், ஊசி போடவும், தம்மைவிடக் கடுமையான காயங்களுடன் இருந்த வீரர்களைப் பராமரிக்கவும் முன்வந்தார்.

பின்னர் கம்போடியாவில் இராணுவ மருத்துவம் பயில இரண்டு ஆண்டுகள் செலவிட்ட அவர், போர்க்களத்துக்குத் திரும்பி போர் மருத்துவ உதவியாளராகப் பணியாற்றினார். போருக்குப் பிறகு மேலும் மருத்துவப் படிப்பை முடித்து மருத்துவரானார்.

போர்க்கால மருத்துவ உதவியாளராகத் தமக்கு இருந்த பொறுப்புகளை விவரித்த பான், சிகிச்சையின்போது நிலவிய ஆபத்தை நினைவுகூர்ந்தார்:

இராணுவ மருத்துவரும் ஒரு வீரர்தான். எங்கள் கள மருத்துவமனைகள் குண்டுவீச்சுக்கும் பீரங்கித் தாக்குதலுக்கும் நடுவே இருந்தன. அமைதிக்கால அறுவைச் சிகிச்சை அறையில் இருப்பதைப் போன்ற அமைதியும் பாதுகாப்பும் அங்கு இல்லை.

அவரது நினைவுகள் பேரழிவை ஏற்படுத்திய இழப்புகளை விவரிக்கின்றன: 600க்கும் மேற்பட்ட வீரர்களுடன் தொடங்கி, கூடுதல் படையினர் சேர்ந்ததால் கிட்டத்தட்ட 1,000 பேர் கொண்டதாக வளர்ந்த ஒரு பிரிவில், நாடு மீண்டும் ஒன்றிணைந்தபோது 100க்கும் சற்றே அதிகமானவர்களே உயிருடன் இருந்தனர். அவரது பணியைப் பற்றிய மற்றொரு பதிவின்படி, அவருடன் தெற்கே சென்ற 653 வீரர்களில் 50க்கும் குறைவானவர்களே உயிர் பிழைத்தனர்.

மற்ற தாய்மார்களுக்கு வேறுவிதமான வீடு திரும்புதல் தேவைப்பட்டது

பானின் சொந்த ஊரைச் சேர்ந்த 29 ஆண்கள் 1967 மார்ச் 25 அன்று ஒன்றாக இராணுவத்தில் சேர்ந்தனர். பான் கூறுவதன்படி, போருக்குப் பிறகு அவர்களில் இரண்டு பேர் மட்டுமே உயிருடன் திரும்பினர்; இது குழுவின் ஏறத்தாழ ஏழு சதவீதம். அந்தக் குழுவைச் சேர்ந்த 13 பேரின் உடல் எச்சங்கள் பின்னர் சொந்த ஊருக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டன.

அவரது நெருங்கிய தோழர்களில் நுயென் பா ஹோவாவும் நுயென் திருங் கியெனும் அடங்குவர். அவர்கள் சிறுவயது அனுபவங்கள், பள்ளிப்படிப்பு, இராணுவத்தில் சேர்தல், தெற்கில் பணியாற்றுதல் ஆகியவற்றைப் பகிர்ந்துகொண்டனர். இருவரும் போரில் உயிரிழந்தனர்.

பான் உயிருடன் இருந்தபோதே அவரது குடும்பத்துக்கு அவர் இறந்துவிட்டதாக அறிவிப்பு வந்தது. ஹோவா மற்றும் கியென் குடும்பங்களுக்கு அவர்களின் மரணம் குறித்து ஆரம்பத்தில் அதிகாரப்பூர்வ உறுதிப்படுத்தல் கிடைக்கவில்லை. பான் வீடு திரும்பியபோது, அவர்களின் தாய்மார்கள் புதுப்பிக்கப்பட்ட நம்பிக்கையுடன் அவரைத் தழுவினர். பின்னர், மகன்கள் இறந்துவிட்டதாக உறுதிப்படுத்தும் தகவலுடன் அவரிடம் வந்து, அவர்கள் எங்கு புதைக்கப்பட்டார்கள் என்று கேட்டனர்.

அந்தச் சந்திப்புகள் அவர் திரும்பி வந்த சில நாட்களிலிருந்து, சுமார் ஓராண்டுக்குப் பிறகு நடந்த மற்றொரு சந்திப்பு வரை, வெவ்வேறு கால இடைவெளிகளில் நிகழ்ந்ததாகப் பதிவுகள் குறிப்பிடுகின்றன. அவர்களின் முக்கிய வேண்டுகோளைப் பான் நினைவில் வைத்திருந்தார்: தங்கள் மகன்களைக் கண்டுபிடித்து வீடு திரும்பச் செய்ய வேண்டும் என்பதே அவர்களின் ஆசை.

1979இல் அவர் தொடர்ந்து தேடத் தொடங்கினார். முன்னாள் போர்க்களங்களுக்குத் திரும்பி, சாட்சிகளிடம் பேட்டி கண்டு, அவர்களின் நினைவுகளை அடக்கத் தகவல்களுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தார். தொடக்ககாலப் பயணங்களைப் பழைய மிதிவண்டியில் மேற்கொண்டார்; சில நேரங்களில் அதிகாலை மூன்று மணிக்கே புறப்பட்டார். தொடர்ந்து தேடுவதற்காக விடுமுறை நாட்களையும் வேலையிலிருந்து கிடைத்த ஓய்வு நாட்களையும் பயன்படுத்தினார்.

ஐந்து குறிப்பேடுகளும் ரயில் பயணமும்

பெயர்கள், வரைபடங்கள், கையால் வரையப்பட்ட இடவரைவுகள் அடங்கிய, பழுதடைந்த ஐந்து குறிப்பேடுகளில் அடக்க இடங்கள் பற்றிய தகவல்களைப் பான் பாதுகாத்து வைத்திருந்தார். போரின்போது, தோழர்களின் பெயர்களைக் காகிதத்தில் எழுதி, அதைச் சிறிய கண்ணாடிக் குழாய்களுக்குள் அடைத்து, அடக்கம் செய்வதற்கு முன் அந்தக் குழாய்களை அவர்களின் வாயில் வைத்தார். மீண்டும் வரும்போது அவர்களை அடையாளம் காணலாம் என்பது அவரது நம்பிக்கை.

பின்னர் அவரது குறிப்பேடுகள் இறந்தவர்களை மீட்பதற்கான நடைமுறைக் கருவிகளாக மாறின. வியட்நாம் போரில் காணாமல்போனவர்களைப் பற்றிய தகவல்களைப் பரிமாறும் வியட்நாம் போர்வீரர்கள் அமைப்பின் முன்னெடுப்பில் உள்ள வழக்குக் கோப்புகளுடன் அவர் அவற்றை ஒப்பிட்டார்; அமெரிக்க வெளிநாட்டுப் போர் வீரர்கள் அமைப்புடன் அல்ல.

காணாமல்போன அமெரிக்கப் பணியாளர்களைக் கண்டறிய அமெரிக்க மீட்புக் குழுக்களுக்கும் பான் உதவினார். இவ்வாறு, தனது முன்னாள் தோழர்களைத் தாண்டி, பகிரப்பட்ட போர்க்களத் தகவல்களைப் பயன்படுத்தி இரு தரப்புகளின் குடும்பங்களுக்கும் உதவும்வகையில் அவரது தேடல் விரிவடைந்தது.

அவரது போர்க்கால அனுபவங்களும் மீட்புப் பணிகளும், 1997இல் முக்கிய வியட்நாமிய இலக்கியப் பரிசைப் பெற்ற இலக்கியப் படைப்பின் கருப்பொருளாக அமைந்தன.

ஒரு தேடல் இறுதியில் ஹோவாவின் உடல் எச்சங்களிடம் அவரை அழைத்துச் சென்றது. நண்பரை வடக்கே அழைத்துச் செல்வதற்கு மற்றொரு கடினமான பயணம் தேவைப்பட்டது. மனித உடல் எச்சங்களை எடுத்துச் செல்ல அவரது ரயில் பயணச்சீட்டு அனுமதிக்கவில்லை என்பதை அறிந்தபோதும், சிறிய மூட்டையைத் தன்னோடு இறுக்கமாக அணைத்தபடி ரயிலில் ஏறியதைப் பான் நினைவுகூர்ந்தார்.

மூன்று பகல்களும் மூன்று இரவுகளும், வீடு திரும்பும் வழியில் ஹோவாவைத் தன்னுடன் எடுத்துச் சென்றார். வந்தடைந்ததும், உடல் எச்சங்களை குடும்பத்தின் வழிபாட்டுப் பீடத்தில் வைத்தார். நெடுங்காலமாகத் திரும்பி வரக் காத்திருந்த மகனை உள்ளடக்கிய அந்த மூட்டையை நோக்கி, நெல் வயலிலிருந்து திரும்பிய ஹோவாவின் தாய் கையை நீட்டினார்.

பழைய புகைப்படம் கல்லறைகளைக் கண்டறிய உதவிய விதம்

முன்னர் டோ தாங் கல்லறையாக இருந்த இடத்தில்தான் லே தி ரியெங் பூங்கா அமைந்துள்ளது. 1968 டெட் தாக்குதலின்போது தெற்கு வியட்நாம் முழுவதும் நகரங்களையும் இராணுவ நிலைகளையும் கம்யூனிஸ்ட் படைகள் தாக்கியதைத் தொடர்ந்து, அங்கு பொது அடக்கங்கள் செய்யப்பட்டதாக வரலாற்று ஆய்வுகளும் சாட்சியங்களும் சுட்டிக்காட்டின.

கட்டிடக் கலைஞர் நுயென் சுவான் தாங் மற்றும் ஆய்வுக் குழுவினர், வரலாற்றுப் புகைப்படங்களை ஆய்வு செய்து, பழைய கட்டமைப்புகளை இன்றைய பூங்காவுடன் ஒப்பிடுவதில் ஏறக்குறைய எட்டு ஆண்டுகள் செலவிட்டனர். 1968ஆம் ஆண்டு புகைப்படத்தில் தெரிந்த நீர்க் கோபுரம் ஒரு பயனுள்ள அடையாளமாக அமைந்தது.

1972ஆம் ஆண்டின் அமெரிக்க இராணுவ வான்வழிப் புகைப்படங்கள், நடவடிக்கை வரைபடங்கள், இரு தரப்புகளையும் சேர்ந்த சாட்சிகளின் நினைவுகள் ஆகியவற்றையும் ஆய்வு பயன்படுத்தியது. மூன்று பொது அடக்கக் குழிகளில் சுமார் 900 பேர் இருக்கக்கூடும் என்று ஆய்வாளர்கள் கணித்தனர்.

1968இல் அடக்கம் செய்யப்பட்டதை நேரில் பார்த்தபோது 12 வயதாக இருந்த நுயென் தாங் ஃபூயோக், உடல்கள் அடுக்குகளாக வைக்கப்பட்டிருந்ததையும், மரப் பலகைகளும் வெள்ளை கிருமிநாசினிப் பொடியும் பயன்படுத்தப்பட்டதையும் நினைவுகூர்ந்தார். பின்னர் பூங்காவில் நடந்த சீரமைப்புப் பணிகளின்போது எலும்புகள், ரப்பர் செருப்புகள், வெடிமருந்துத் தோட்டாக் கொள்கலன்கள் வெளிப்பட்டன.

துணைப் பிரதமர் பாம் தி தாங் ட்ரா தலைமையில் ஜூன் 8 அன்று நடைபெற்ற பயிலரங்கில், வரலாற்றுச் சான்றுகள், சாட்சியங்கள், ஆய்வு முடிவுகள் ஆகியவற்றை அதிகாரிகள் ஒன்றிணைத்தனர். டெட் போரின்போது கொல்லப்பட்ட வீரர்கள், அதிகாரிகள், பொதுமக்கள் ஆகியோரின் பொது அடக்கக் குழிகள் அந்தப் பகுதியில் இருப்பதாக மதிப்பிடுவதற்கு இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள் ஆதரவளிப்பதாகத் துணைப் பாதுகாப்பு அமைச்சர் நுயென் வான் கௌ கூறினார்.

தரைக்குள் சமிக்ஞைகளை அனுப்பும் ரேடார், மேற்பரப்புக்குக் கீழே மண் குலைந்த பகுதிகளைக் கண்டறிய உதவியது. அகழ்வுப் பணியாளர்கள் பெருமளவு மண்ணை அகற்றினர்; உடல் எச்சங்கள் தென்பட்டவுடன், சாத்தியமான இடங்களில் வீரர்கள் கவனமாகக் கைகளால் தோண்டும் பணிக்கு மாறினர்.

மீட்புப் பணியின் காலவரிசை

வரலாற்றுத் தடயங்களை ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதிலிருந்து உடல் எச்சங்களை மீட்டு, பொதுமக்கள் முன்னிலையில் இறுதி அஞ்சலி செலுத்துவதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்வது வரை, பூங்காவின் மீட்புப் பணி பல மாதங்களில் வளர்ச்சியடைந்தது. அதன் முக்கிய நிகழ்வுகள்:

• 2026 ஜூன் 8: முன்னாள் கல்லறைப் பகுதியில் செய்யப்பட்ட அடக்கங்கள் தொடர்பான சான்றுகளைப் பற்றி விவாதிக்கப் பயிலரங்கு நடைபெற்றது.
• ஜூன் 23: பகுதி A-வில் முதல் ஐந்து உடல் எச்சங்களும் அவற்றுடன் தொடர்புடைய பொருட்களும் குழுக்களால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. பான் தன்னார்வலராக அங்கு பணியைத் தொடங்கினார்.
• ஜூலை 6: ஹுய்ன் வான் குவென் என்ற பெயர் கொண்ட ஆவணம் குறித்த தகவல் பொதுவெளியில் வெளியிடப்பட்டது.
• ஜூலை 26: குவெனின் உடல் எச்சங்கள் அடையாளம் காணப்பட்டதை ஹோ சி மின் நகர இராணுவக் கட்டளை உறுதிப்படுத்தியது.
• செப்டம்பர் 8 மற்றும் 9: பகுதி A-வில் மற்றொரு அடக்கக் குழியை அணிகள் கண்டறிந்தன.
• அக்டோபர் 13: மீட்கப்பட்ட 731 பேரை அடக்கம் செய்வதற்கு முன்பு, குக் த்ரி ஆன் நிகழ்ச்சியில் போரில் உயிரிழந்தவர்களுக்கு மரியாதை செலுத்தப்பட்டது.
• அக்டோபர் 14: நினைவேந்தல் மற்றும் அடக்க நிகழ்ச்சிகள் திட்டமிடப்பட்டன; ஹோ சி மின் நகர தியாகிகள் கல்லறையில் அடக்கம் செய்யப்படவிருந்தது.

ஜூலை 6 அன்று இயக்கம் தொடங்கியதாகவும், ஆய்வுக்காகத் தோண்டிய இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு முதல் அடக்கக் குழி கண்டுபிடிக்கப்பட்டதாகவும் ஒரு பிரசாரக் காலவரிசை குறிப்பிடுகிறது. ஆனால் விரிவான மீட்புக் காலவரிசை, முதல் கண்டுபிடிப்புகள் ஜூன் 23 அன்று நிகழ்ந்ததாகக் கூறுகிறது. பிரசாரக் குறிப்பில் விவரிக்கப்பட்ட அந்தக் குழி 25 மீட்டர் நீளமும் மூன்று மீட்டர் அகலமும் கொண்டது.

மீட்கப்பட்ட ஒரு பெயரின் பின்னுள்ள பணி

ஜூன் 23 அன்று உடல் எச்சங்களுக்கு அருகில் கண்டெடுக்கப்பட்ட, பிளாஸ்டிக்கில் சுற்றப்பட்ட ஒரு காகிதத் துண்டிலிருந்து ஹுய்ன் வான் குவெனின் அடையாளம் காணும் பணி தொடங்கியது. அதில் எஞ்சியிருந்த வாசகத்தில் அவரது பெயர், தெற்கு விடுதலை இராணுவம், 962 என்ற பிரிவு எண் ஆகியவை இடம்பெற்றிருந்தன.

டே நின் மாகாணத்தின் வாம் கோ கம்யூனில் வசிக்கும் ஹுய்ன் வான் மூயியும் ஹுய்ன் வான் ந்ஹோவும், அந்தப் பெயர் தங்கள் சகோதரருடையதாக இருக்கலாம் என்று நம்பினர். அந்தக் குடும்பம் பல தசாப்தங்களாக அவரைத் தேடி வந்தது.

ஒரு எழுத்து பதிவுகளில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியது. பழைய மரண அறிவிப்பில் அவரது பெயர் ஹுய்ன் வான் குயென் என்று இருந்தது. ஆனால் குடும்பத்தின் தியாகத்தைப் போற்றும் தேசியச் சான்றிதழில், மீட்கப்பட்ட ஆவணத்துடன் பொருந்தும் வகையில் ஹுய்ன் வான் குவென் என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. ஜூலை 26 அன்று அவரது அடையாளத்தை உறுதிப்படுத்துவதற்கு முன் அதிகாரிகள் பதிவுகளை ஆய்வு செய்தனர்.

போருக்குச் செல்வதற்கு முன் அவரைத் திருமணம் செய்வதாக உறுதியளித்தவரும், 58 ஆண்டுகள் திருமணம் செய்யாமல் இருந்தவருமான நுயென் தி லே, ஜூலை 18 அன்று டே நின் உள்துறைத் துறையால் அவரது மனைவியாக அங்கீகரிக்கப்பட்டார். ஜூலை 23 அன்று பூங்காவில் அவருக்காக மறுவடிவமைக்கப்பட்ட உருவப்படத்தைப் பெற்றுக்கொண்டார்.

அடையாளம் உறுதியான பிறகு, அவரது பேனா, சீப்பு, பணப்பை, மருந்து எண்ணெய் புட்டி ஆகியவை குடும்பத்திடம் திருப்பி அளிக்கப்பட்டன. திருத்தப்பட்ட மரண அறிவிப்பு அவரது சரியான பெயரை மீட்டெடுத்தது. காணாமல்போன ஒருவரைப் பற்றிய மர்மத்தைத் தீர்க்க, உடைமைகள், குடும்பத்தினரின் சாட்சியம், நிர்வாகப் பதிவுகள் ஆகியவை எவ்வாறு இணைந்து உதவ முடியும் என்பதை இந்த வழக்கு காட்டுகிறது.

உடல் எச்சங்களை மீட்டு அடையாளங்களை மீட்டெடுத்தல்

அதிகாரப்பூர்வமாக நியமிக்கப்பட்ட மீட்புப் படையில் உறுப்பினராக இல்லாவிட்டாலும், பூங்காவில் பான் தன்னார்வலராகப் பணியாற்றுகிறார். உடல் எச்சங்களை வகைப்படுத்தவும், உடற்கூறியல் அம்சங்களை அடையாளம் காணவும், பரிசோதனைக்காகத் திசுத் துண்டுகளையும் பற்களையும் பாதுகாக்கவும் அவர் உதவுகிறார்.

அவரது தனிப்பட்ட பதிவில், 2,300க்கும் மேற்பட்ட அடக்க இடங்களைச் சரிபார்த்ததும், 134 உடல் எச்சங்களைச் சொந்த ஊர்களுக்குத் திருப்பி அனுப்ப உதவியதும் இடம்பெற்றுள்ளன. பானும் அவருடன் பணியாற்றிய முன்னாள் வீரர்களும் தங்களின் கூட்டுப் பணியின் மூலம் 2,400க்கும் மேற்பட்ட உடல் எச்சங்களைக் கண்டுபிடித்ததாகப் பரந்த கணக்கு தெரிவிக்கிறது.

ஹோ சி மின் நகர தடயவியல் மையத்தின் தடயவியல் நிபுணர் வுயோங் ஜியா பாவ் விளக்குகையில், உடல் எச்சங்களுக்குள் இருக்கும் டிஎன்ஏ துண்டுகளாகச் சிதைந்திருந்தாலும், பற்களும் எலும்புகளும் உடலளவில் உறுதியாக இருக்கக்கூடும் என்றார். வெப்பம், ஈரப்பதம், நிலத்தடி நீர், நுண்ணுயிரிகள் ஆகியவை பல தசாப்தங்களில் அந்த மரபணுப் பொருளைச் சேதப்படுத்தக்கூடும்.

டிஎன்ஏ மரபுவழியாகக் கடத்தப்படும் உயிரியல் தகவல்களைக் கொண்டுள்ளது. எஞ்சியிருக்கும் மரபணுப் பொருளை, உறவினர்களிடமிருந்து பெறப்பட்ட மாதிரிகளுடன், பதிவுகள் மற்றும் பிற சான்றுகளுடன் புலனாய்வாளர்கள் ஒப்பிடலாம். குழப்பமும் மாசுபாடும் ஏற்படாமல் இருக்க, மாதிரிகளுக்குத் தெளிவாகக் குறியிட்டு, அடைத்து, தனித்தனியாகச் சேமிக்க வேண்டும்.

ஒருவரை மீட்டும் அவரது பெயரைப் பதிவு செய்ய முடியாதபோது ஏற்படும் மனவேதனையைப் பான் விவரித்தார்:

என் தோழரின் பெயர் தெரியாமல் பேனாவைப் பிடித்திருப்பதே மிகவும் கடினமானது.

நினைவேந்தல் நிகழ்ச்சியில், நகங்களும் கட்டுவதற்குப் பயன்படுத்தியதைப் போன்ற பொருளும் இருந்த நிலையில் கண்டெடுக்கப்பட்ட, பெண்ணுடையவை எனத் தாம் நம்பிய உடல் எச்சங்களையும் அவர் நினைவுகூர்ந்தார். சித்திரவதைக்கு ஆளான மறைமுகச் செயற்பாட்டாளராகவோ தூதராகவோ அவர் இருந்திருக்கலாம் எனப் பான் கருதினார். அவரது அடையாளம், பங்கு, மரணச் சூழல் ஆகியவை இன்னும் உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை.

தேசிய அளவிலான இயக்கம்; இன்னும் காத்திருக்கும் குடும்பங்கள்

அக்டோபர் 13 அன்று புதுப்பிக்கப்பட்ட புள்ளிவிவரங்களின்படி, 500 பகல், இரவு நீடிக்கும் தேசிய இயக்கத்தின் கீழ் மொத்தம் 3,611 உடல் எச்சங்கள் மீட்கப்பட்டுள்ளன: வியட்நாமில் 2,374, லாவோஸில் 217, கம்போடியாவில் 1,020. பூங்காவில் மீட்கப்பட்ட 731 பேர் இந்த மொத்த எண்ணிக்கையில் ஏறத்தாழ ஐந்தில் ஒரு பங்கு. சுமார் 7,000 பேரை மீட்பதே இந்த இயக்கத்தின் இலக்கு.

1,588 பணியாளர்களைக் கொண்ட 32 அணிகள் தேடுதல் பணியில் ஈடுபட்டிருந்தன. வெடிக்காத வெடிபொருட்களை அகற்றுதல், குடும்பத்தினரிடமிருந்து டிஎன்ஏ மாதிரிகளைச் சேகரித்தல், அடையாளம் காண்பதற்கான தரவுத்தளத்தை உருவாக்குதல் ஆகியவையும் இந்தப் பணியில் இடம்பெறுகின்றன.

மறுஆய்வு செய்யப்பட்ட 211,301 கல்லறைகளில், 147,640 கல்லறைகள் மாதிரி எடுப்பதற்குப் பொருத்தமானவையாகவும் 63,661 பொருத்தமற்றவையாகவும் இருந்தன. உறவினர்களிடமிருந்து 265,761 உயிரியல் மாதிரிகளை அதிகாரிகள் சேகரித்திருந்தனர்; அவற்றில் 71,102 மாதிரிகள் பகுப்பாய்வு செய்யப்பட்டு, 66,909 தரவுத்தளத்தில் சேர்க்கப்பட்டிருந்தன. உடல் எச்சங்களிலிருந்து பெறப்பட்ட சுமார் 18,000 மாதிரிகளை டிஎன்ஏ பரிசோதனை செய்வதும் இந்த இயக்கத்தின் இலக்குகளில் அடங்கும்.

பொதுப் பாதுகாப்பு அமைச்சகத்தின் வழிகாட்டுதலின்படி தந்தைவழி உறவினர்களிடமிருந்து மேலும் மாதிரிகளைச் சேகரிக்கவும், இதற்காகக் கூடுதலாக ஒரு மாதம் தீவிரமாகப் பணியாற்றவும், 2026ஆம் ஆண்டுக்குள் அந்தப் பணியை முடிக்க முயலவும் பாம் தி தாங் ட்ரா கேட்டுக்கொண்டார்.

அக்டோபர் 14ஆம் தேதி நடைபெறவிருந்த இறுதி அஞ்சலி நிகழ்ச்சி காலை 7:30 மணிக்கு மலர் மற்றும் தூபம் செலுத்துவதுடன் தொடங்கத் திட்டமிடப்பட்டது; அதைத் தொடர்ந்து காலை 8 மணிக்கு பார்வையிடும் நிகழ்வும் நினைவேந்தலும் நடைபெறவிருந்தன. முதல் வாகனத் தொடரணி காலை சுமார் 8:45 மணிக்கு, சுமார் 26 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள கல்லறைக்குப் புறப்படத் திட்டமிடப்பட்டது. மீட்கப்பட்ட 731 பேரில் 698 பேர் தனித்தனியாகவும், 33 பேர் ஒரு குழுவாகவும் பதிவு செய்யப்பட்டிருந்தனர்.

முந்தைய மாலை நடைபெற்ற நிகழ்ச்சியில், கலைஞர் லே சா லோங் உருவாக்கிய தனது மீட்புப் பணியைச் சித்தரிக்கும் ஓவியத்தின் அருகில் பான் காணப்பட்டார். நகரின் கலாசாரம் மற்றும் விளையாட்டுத் துறை ஏற்பாடு செய்திருந்த நிகழ்ச்சியில், மூத்த இராணுவ அரசியல் அதிகாரி நுயென் ட்ரோங் நியா மற்றும் துணைப் பிரதமர் பாம் தி தாங் ட்ரா ஆகியோர் பங்கேற்றனர்.

அடக்கம், பராமரிக்கப்படும் ஓய்விடத்தை வழங்கும்; அதேவேளை, பாதுகாக்கப்பட்ட மாதிரிகள், உடைமைகள், பதிவுகள் ஆகியவற்றின் மூலம் அடையாளம் காணும் பணி தொடரும். பானைப் பொறுத்தவரை, சாட்சிகள் வயதாகி வருவதால் இந்தப் பணி மேலும் அவசரமாகிறது: ஒவ்வொரு மங்கும் நினைவும், ஒரு குடும்பத்துக்குத் தேவையான தடயத்தை இல்லாமல் செய்யக்கூடும்.

முக்கிய அம்சங்கள்

• ஏழு ஆண்டுகளாகத் துயரத்தில் இருந்த குடும்பத்திடம், டிரான் வான் பான் 1976ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியில் வீடு திரும்பினார்.
• 1979 முதல், 2,300க்கும் மேற்பட்ட அடக்க இடங்களை அவர் சரிபார்த்து, 134 உடல் எச்சங்களைச் சொந்த ஊர்களுக்குத் திருப்பி அனுப்ப உதவியுள்ளார்.
• லே தி ரியெங் கலாசாரப் பூங்காவில் போரில் உயிரிழந்த 731 வீரர்களை மீட்புக் குழுக்கள் கண்டுபிடித்தன; அவர்களில் பெரும்பாலானோர் இன்னும் அடையாளம் காணப்படவில்லை.
• வரலாற்றுப் புகைப்படங்கள், சாட்சிகளின் நினைவுகள், தனிப்பட்ட உடைமைகள், இராணுவப் பதிவுகள், டிஎன்ஏ பரிசோதனை ஆகியவை அடையாளம் காணும் பணிக்கு உதவுகின்றன.
• அடையாளம் காணும் பணி தொடர்ந்து நடைபெறும் நிலையில், 2026 அக்டோபர் 14 அன்று நினைவேந்தலும் அடக்க நிகழ்ச்சியும் திட்டமிடப்பட்டிருந்தன.