பாகிஸ்தானில் மூன்றில் ஒருவருக்கு மனநலக் கோளாறுகள்: சிகிச்சை வசதிப் பற்றாக்குறை தொடர்வதாக ஆய்வு

பாகிஸ்தானின் மனநலத் தேவைகளுக்கு அளவீடு அளிக்கும் தேசிய ஆய்வு

பாகிஸ்தானில் முதன்முறையாக நடத்தப்பட்ட, நாடு முழுவதையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் மனநல ஆய்வில், பெரியவர்களில் 32.3 சதவீதத்தினருக்கு தற்போது மனநல அல்லது நடத்தை சார்ந்த கோளாறு இருப்பது கண்டறியப்பட்டது. அவர்களில் 19.9 சதவீதத்தினரைப் பிந்தைய மனஉளைச்சல் சீர்கேடும், 10.6 சதவீதத்தினரை மனச்சோர்வுக் கோளாறுகளும் பாதித்திருந்தன. நகரங்களில் மட்டுமே நிபுணர் சிகிச்சை பெருமளவில் கிடைக்கும் நாட்டில், சுகாதாரத் திட்டமிடுபவர்களுக்கு இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள் தேவைகளின் தேசிய அளவீட்டை வழங்குகின்றன.

பஞ்சாப், சிந்து, கைபர் பக்துன்க்வா, பலூசிஸ்தான் ஆகிய மாகாணங்களில் 17,773 பெரியவர்களிடம் ஆய்வாளர்கள் நேர்காணல் நடத்தினர். BMJ Public Health இதழில் வெளியிடப்பட்ட ஆய்வுக் கட்டுரை வாழ்நாள் பாதிப்பு விகிதம் 37.9 சதவீதம் எனக் குறிப்பிடுகிறது. அதாவது, மூன்று பெரியவர்களில் ஒருவருக்கும் அதிகமானோர் தங்கள் வாழ்வில் ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் ஒரு கோளாறை அனுபவித்துள்ளனர்.

பாகிஸ்தான் மனநல மருத்துவச் சங்கம், இணைந்து செயல்பட்ட நிறுவனங்களுடன் தேசிய மனநல நோய்வாய்ப்பாட்டு ஆய்வுக்குத் தலைமை தாங்கியது. முதன்மை ஆய்வாளர் பேராசிரியர் ரஸா-உர்-ரஹ்மான், கராச்சியில் உள்ள ஹம்தர்த் பல்கலைக்கழகத்தின் மனநல மருத்துவத் துறைக்குத் தலைமை தாங்குகிறார். பிரைட்டன் அண்ட் சசெக்ஸ் மருத்துவப் பள்ளி, தெற்கு புளோரிடா பல்கலைக்கழகம், பாகிஸ்தான் முழுவதிலுமுள்ள மனநல மருத்துவ நிறுவனங்கள் ஆகியவை கூட்டாளிகளில் அடங்கின.

வளங்கள், சேவைகள், நிதி ஆகியவற்றை எங்கு ஒதுக்குவது என்பது குறித்த முடிவுகளுக்கு இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள் எவ்வாறு வழிகாட்டும் என்பதை ரஸா-உர்-ரஹ்மான் விளக்கினார்:

பாகிஸ்தானில் பயனுள்ள மனநலக் கொள்கைகளையும் சேவைகளையும் உருவாக்கத் தேவையான ஆதாரங்களை இந்த ஆய்வு வழங்குகிறது. அதிக ஆபத்தில் இருப்பவர்கள் யார், ஆதரவு அதிகம் தேவைப்படும் இடங்கள் எவை, சிகிச்சை பெறாமல் இருக்கும் தேவையின் அளவு என்ன என்பவற்றை இது அடையாளம் காட்டுகிறது,

தேசிய மனநலச் சேவைகள், ஒழுங்குமுறைகள் மற்றும் ஒருங்கிணைப்பு அமைச்சகம், 2026 முதல் 2035 வரையிலான தேசிய மனநலக் கொள்கையை உருவாக்கும் பணியைத் தொடங்கியுள்ள நிலையில் இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள் வெளியாகியுள்ளன. மருத்துவமனைகளையும் நிபுணர்களையும் மட்டுமே முக்கியமாக நம்புவதற்குப் பதிலாக, வீடுகளுக்கு அருகிலேயே சிகிச்சை கிடைப்பது குறித்த முடிவுகளுக்கு மாகாண அரசுகளுக்கும் இவை ஆதாரங்களை வழங்குகின்றன.

குடும்பங்களை ஆய்வாளர்கள் எவ்வாறு சென்றடைந்தனர்

திட்டம் குறித்த தொடக்கப் பொது விளக்கங்களில் குறிப்பிடப்பட்ட 2018 தொடக்கத்துக்குப் பதிலாக, களப்பணி 2019 முதல் 2022 வரை நடைபெற்றதாக வெளியிடப்பட்ட ஆய்வுக் கட்டுரை குறிப்பிடுகிறது. 2020, 2021ஆம் ஆண்டுகளில் கோவிட்-19 ஊரடங்குகளின்போது நேர்காணல்கள் நிறுத்தப்பட்டு, பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளுடன் பின்னர் மீண்டும் தொடங்கப்பட்டன.

பகுதிகளைத் தேர்ந்தெடுக்கவும் மாதிரி அளவைக் கணக்கிடவும் பாகிஸ்தான் புள்ளிவிவரப் பணியகம் உதவியது. சீரற்ற தேர்வின் மூன்று கட்டங்களை ஆய்வாளர்கள் பயன்படுத்தினர்: புவியியல் பகுதிகளைத் தேர்ந்தெடுத்தல், அவற்றுக்குள் வீடுகளைத் தேர்ந்தெடுத்தல், ஒவ்வொரு வீட்டிலிருந்தும் தகுதியுள்ள ஒரு பெரியவரைத் தேர்ந்தெடுத்தல். பங்கேற்பாளர்கள் 18 அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட வயதுடையவர்கள்.

குழுக்கள் 20,833 வீடுகளை அணுகி, 17,773 நேர்காணல்களை நிறைவு செய்தன. பதிலளிப்பு விகிதம் 86.2 சதவீதம் என ஆய்வாளர்கள் தெரிவித்தனர். வீடுகளில் நேர்காணல்கள் நடத்தப்பட்டன. ஆண் நேர்காணலாளர்களை அனுமதிப்பதில் சில குடும்பங்கள் தயக்கம் காட்டிய சமூகங்களில் ஏற்றுக்கொள்ளும் தன்மையை மேம்படுத்த, குழுக்களில் ஓர் ஆண் மற்றும் ஒரு பெண் நேர்காணலாளர் இடம்பெற்றனர்.

பயிற்சி பெற்ற ஆய்வாளர்கள், மினி இன்டர்நேஷனல் நியூரோசைக்கியாட்ரிக் நேர்காணல் (MINI) கருவியைப் பயன்படுத்தினர். இது உருது மொழியில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு, மீண்டும் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்துச் சரிபார்க்கப்பட்டது. கோளாறுகளை அடையாளம் காண, இந்தக் கட்டமைக்கப்பட்ட நேர்காணல் கேள்விகளின் வரிசையையும் நோயறிதல் விதிகளையும் பயன்படுத்துகிறது. கண்டுபிடிப்புகள் நோய்கள் குறித்த சர்வதேச வகைப்பாட்டின் (ICD-10) அடிப்படையில் வகைப்படுத்தப்பட்டன.

ஆய்வு மற்றும் கொள்கைச் செயல்முறையில் இடம்பெற்ற முக்கியத் தேதிகள்:

• நவம்பர் 11, 2017: பாகிஸ்தானின் தேசிய உயிரியல் நெறிமுறைக் குழு ஆய்வுக்கு ஒப்புதல் அளித்தது.
• 2019: நான்கு மாகாணங்களிலும் களப்பணி தொடங்கியது.
• 2020 முதல் 2021 வரை: கோவிட்-19 ஊரடங்குகளால் நேர்காணல்கள் தற்காலிகமாகத் தடைப்பட்டன.
• 2022: ஆய்வின் களப்பணிக் காலம் நிறைவடைந்தது.
• ஜூலை 2024: ஆய்வின் ஆரம்பக் கையெழுத்துப் பிரதி medRxiv-இல் வெளியானது.
• 2026 முதல் 2035 வரை: தற்போது உருவாக்கப்பட்டுவரும் தேசிய மனநலக் கொள்கை உள்ளடக்கும் காலம்.

முக்கிய சதவீதங்களின் பொருள்

ஆய்வில் குறிப்பிடப்பட்ட 32.3 சதவீத தற்போதைய பாதிப்பு விகிதம் என்பது, ஒவ்வொரு 100 பெரியவர்களில் சுமார் 32 பேர் ஆய்வில் இடம்பெற்ற குறைந்தது ஒரு கோளாறுக்கான நோயறிதல் அளவுகோல்களைப் பூர்த்தி செய்தனர் என்பதாகும். 37.9 சதவீத வாழ்நாள் பாதிப்பு விகிதம், வாழ்க்கையின் முந்தைய கட்டங்களில் ஏற்பட்ட கோளாறுகளையும் உள்ளடக்குகிறது.

இந்த இரண்டு அளவீடுகளுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு 5.6 சதவீதப் புள்ளிகள். திட்டமிடலுக்கு இரண்டுமே பயனுள்ளவை: தற்போதைய பாதிப்பு விகிதம் மதிப்பீடு செய்யப்பட்ட காலத்தைச் சுற்றியுள்ள தேவைகளை விவரிக்கிறது; வாழ்நாள் பாதிப்பு விகிதம் இந்நிலைகள் மக்களின் வாழ்வை எவ்வளவு பரவலாகப் பாதித்துள்ளன என்பதைக் காட்டுகிறது.

தற்போது 24.5 சதவீதம் என்ற அளவில், நரம்புப் பதற்றம் மற்றும் மனஅழுத்தம் தொடர்பான கோளாறுகள் மிகப்பெரிய நோயறிதல் பிரிவாக இருந்தன. பிந்தைய மனஉளைச்சல் சீர்கேடு இந்தப் பிரிவில் அடங்குகிறது; இந்தப் பிரிவின் பாதிப்பு விகிதத்தில் பெரும்பகுதி இதனால் ஏற்பட்டது. அதிர்ச்சியூட்டும் அனுபவங்களுக்குப் பிறகு வேதனையான நினைவுகள், அவற்றை நினைவூட்டுபவற்றைத் தவிர்த்தல், தொடரும் அச்ச உணர்வு ஆகியவை பிந்தைய மனஉளைச்சல் சீர்கேட்டில் ஏற்படலாம்.

தற்போது 11.6 சதவீத பெரியவர்களை மனநிலை சார்ந்த கோளாறுகள் பாதித்திருந்தன. அவர்களில் பெரும்பாலானோருக்கு மனச்சோர்வுக் கோளாறுகள் இருந்தன; அவை 10.6 சதவீதத்தினரைப் பாதித்திருந்தன. மனச்சோர்வு என்பது மனநிலை மற்றும் ஆர்வத்தில் நீடித்த மாற்றங்களை ஏற்படுத்தி, அன்றாடச் செயல்கள், தூக்கம், கவனம் செலுத்துதல், உறவுகள் ஆகியவற்றில் இடையூறு விளைவிக்கக்கூடிய நிலையாகும்.

ஆய்வாளர்களின் முந்தைய ஆய்வுக் கையெழுத்துப் பிரதியும், மனநிலைக் கோளாறுகளுக்கான வாழ்நாள் பாதிப்பு விகிதம் 19.62 சதவீதம் என்றும், நரம்புப் பதற்றம் மற்றும் மனஅழுத்தம் தொடர்பான கோளாறுகளுக்கு அது 24.81 சதவீதம் என்றும் தெரிவித்தது. இந்த வாழ்நாள் அளவீடுகள் தற்போதைய புள்ளிவிவரங்களைவிட நீண்ட காலத்தை உள்ளடக்குகின்றன. ஒருவருக்கு ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட கோளாறுகள் ஏற்படக்கூடும் என்பதால், நோயறிதல் பிரிவுகள் ஒன்றுடன் ஒன்று ஒத்துப்போகலாம்.

தற்கொலை தொடர்பான துயரத்திற்கு சிகிச்சைக்கான தெளிவான வழி தேவை

பங்கேற்பாளர்களில் சுமார் 6.2 சதவீதத்தினர் முந்தைய மாதத்தில் தற்கொலை தொடர்பான எண்ணம் அல்லது செயல்பாடு இருந்ததாகத் தெரிவித்தனர். தற்கொலை எண்ணங்கள், நோக்கம், திட்டங்கள், நடத்தை உள்ளிட்ட பல அனுபவங்களை நேர்காணல் பகுதி உள்ளடக்கியது. எனவே, இந்த முக்கியப் புள்ளிவிவரம் தற்கொலை எண்ணங்களை மட்டும் காட்டாமல், அதைவிடப் பரந்த அளவிலான துயரத்தைக் குறிக்கிறது.

சுமார் 1.1 சதவீதத்தினர் தங்கள் வாழ்வில் ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் தற்கொலை முயற்சி செய்ததாகத் தெரிவித்தனர். ஆபத்தில் இருப்பவர்களை அடையாளம் காண்பது தடுப்பு நடவடிக்கைகளுக்கும் மருத்துவச் சிகிச்சைக்கும் மையமானது என்பதால், ஆய்வாளர்கள் இந்த அனுபவங்களைத் தனித்தனியாக மதிப்பிட்டனர்.

உள்ளூர் மனநலச் சேவைகள் குறித்த பரிந்துரைத் தகவல்களை ஆய்வுக் குழுக்கள் ஏற்பாடு செய்தன. தற்கொலைத் திட்டம் அல்லது நோக்கம் கொண்டவர்கள், அல்லது தீவிரமான கோளாறு உள்ளவர்கள், மாவட்ட அல்லது உள்ளூர் அரசு சேவைகளுடன் செய்யப்பட்ட ஏற்பாடுகளின் அடிப்படையில் மருத்துவ மதிப்பீடு மற்றும் மேலாண்மைக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டனர்.

சுகாதாரத் திட்டமிடுபவர்களுக்கு, இந்த ஆய்வின் பகுதி கண்டறிதலை நடைமுறைப் பொறுப்புடன் இணைக்கிறது: அவசர உதவி தேவைப்படுவதாக அடையாளம் காணப்படும் நபருக்கு, செல்லக்கூடிய இடம் இருக்க வேண்டும். துயரத்தை அடையாளம் காண சமூகப் பணியாளருக்குப் பயிற்சி அளிப்பதோடு, அதை மதிப்பிட்டு சிகிச்சை அளிக்கக்கூடிய மருத்துவர்களுடன் செயல்படும் தொடர்பையும் ஏற்படுத்த வேண்டும்.

வயது, வருமானம், கல்வி ஆகியவை பாதிப்பு முறையை வடிவமைக்கின்றன

வயதானவர்கள், குறைந்த வருமானம் கொண்டவர்கள், குறைந்த கல்வி பெற்றவர்கள் ஆகியோரிடம் மனநல நோய்வாய்ப்பாட்டு விகிதம் அதிகமாக இருந்தது. பிரிந்து வாழ்வோர், விவாகரத்து செய்தோர், விதவை அல்லது விதுரர் ஆகியோரிடமும், வேலையில்லாதோர், இல்லத்தரசிகள், மாணவர்கள், ஓய்வுபெற்றோர் ஆகியோரிடமும் தொடர்புகள் இருப்பதாக வெளியிடப்பட்ட ஆய்வுப் பகுப்பாய்வு கண்டறிந்தது.

முந்தைய கையெழுத்துப் பிரதியின்படி, 50 முதல் 59 வயதுடைய பெரியவர்களிடம் தற்போதைய பாதிப்பு விகிதம் 60.67 சதவீதமாக இருந்தது. இது தேசிய மதிப்பீடான சுமார் 32.3 சதவீதத்தைவிட அதிகம். 60 அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட வயதுடையவர்களிடம் தற்போதைய பாதிப்பு விகிதம் 56.73 சதவீதமாக இருந்தது. சேவைத் திட்டமிடலில் வயதானவர்கள் முக்கியப் பிரிவினர் என்பதை இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

நகர்ப்புற மக்களிடம் தற்போதைய பாதிப்பு விகிதம் 33.84 சதவீதமாகவும், கிராமப்புறங்களில் 31.51 சதவீதமாகவும் இருந்தது. வேறுபாடு 2.33 சதவீதப் புள்ளிகள். இருப்பினும், நிபுணர்கள் நகரங்களில் குவிந்திருப்பதால் கிராமப்புறச் சமூகத்தினர் அவர்களை அணுகுவதில் நடைமுறைச் சிரமங்கள் நீடிக்கின்றன.

நேரடி ஒப்பீட்டில், பெண்களிடம் தற்போதைய பாதிப்பு விகிதம் அதிகமாக இருந்தது: பெண்களுக்கு 33.46 சதவீதம், ஆண்களுக்கு 31.07 சதவீதம். எனினும், முந்தைய கையெழுத்துப் பிரதியில் பல மக்கள்தொகைக் காரணிகளை ஒன்றாகக் கருத்தில்கொண்ட புள்ளிவிவர மாதிரி, பெண்களிடம் சரிசெய்யப்பட்ட வாய்ப்புவிகிதம் குறைவாக இருப்பதைக் கண்டறிந்தது. நேரடி ஒப்பீடு ஆய்வில் பங்கேற்ற இரு குழுக்களையும் விவரிக்கிறது; சரிசெய்யப்பட்ட மாதிரி வயது, வருமானம், திருமண நிலை போன்ற காரணிகளுடன் பாலினத்தையும் கருத்தில் கொள்கிறது.

நோயறிதலைத் தாண்டியும் இயலாமையின் தாக்கம் நீள்கிறது

மனநலக் கோளாறுகள் குடும்ப வாழ்க்கை, வீட்டுப் பொறுப்புகள், வேலை, சமூக உறவுகள் ஆகியவற்றை எவ்வாறு பாதித்தன என்பதையும் ஆய்வாளர்கள் அளவிட்டனர். அன்றாடச் செயல்களில் ஏற்படும் இடையூட்டை மக்கள் மதிப்பிடும் ஷீஹன் இயலாமை அளவுகோலை அவர்கள் பயன்படுத்தினர்.

தற்போதைய இயலாமையின் சராசரி மதிப்பெண் 23.7 என, மதுப் பயன்பாட்டுக் கோளாறுகள் மிக அதிகமாக இருந்தன. அடுத்ததாக, 23.5 மதிப்பெண்ணுடன் மனியக் கட்டங்கள் அல்லது இருமுனைக் கோளாறு, 23.3 மதிப்பெண்ணுடன் மனச்சிதைவு நோய் இருந்தன. ஒரு நிலை எவ்வளவு பொதுவானது என்பதுடன், மக்களுக்கு எவ்வளவு உதவி தேவைப்படுகிறது என்பதையும் கவனித்து சேவைகளைத் திட்டமிட வேண்டியதன் அவசியத்தை இந்த முடிவுகள் காட்டுகின்றன.

அரிதாகக் காணப்படும் ஒரு கோளாறுகூட வேலைவாய்ப்பு, உறவுகள் அல்லது அன்றாடப் பணிகளைச் செய்யும் திறனைப் பாதித்தால் குடும்பத்தின் மீது பெரும் சுமையை ஏற்படுத்தலாம். மறுபுறம், மனச்சோர்வும் பிந்தைய மனஉளைச்சல் சீர்கேடும் வயது வந்தோரில் கணிசமான எண்ணிக்கையினரைப் பாதிப்பதால், எளிதில் அணுகக்கூடிய சிகிச்சைக்கான பெரும் தேவை உருவாகிறது.

பிரைட்டன் அண்ட் சசெக்ஸ் மருத்துவப் பள்ளியில் தொற்றுநோயியல் மற்றும் பொது சுகாதார மருத்துவத் துறைத் தலைவரும், ஆய்வின் மூத்த இணை ஆசிரியருமான பேராசிரியர் அஞ்சும் மெமன், முடிவெடுப்போருக்குக் கிடைத்துள்ள ஆதாரங்களில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றத்தை விவரித்தார்:

பாகிஸ்தானின் மனநல ஆய்வில் இது ஒரு முக்கிய மைல்கல். பல தசாப்தங்களாக, கொள்கை வகுப்பாளர்கள் சிதறிய உள்ளூர் ஆய்வுகளையோ சர்வதேச மதிப்பீடுகளையோ நம்ப வேண்டியிருந்தது. நாடு முழுவதும் மனநல மற்றும் நடத்தை சார்ந்த கோளாறுகளின் உண்மையான அளவை முதன்முறையாகக் காட்டும் நம்பகமான தேசிய ஆதாரங்கள் இப்போது நம்மிடம் உள்ளன.

நிபுணர் பற்றாக்குறையால் சிகிச்சை அணுகலில் பெரும் இடைவெளி

பாகிஸ்தானில் சான்றளிக்கப்பட்ட மனநல மருத்துவர்கள் சுமார் 470 பேர் மட்டுமே உள்ளதாக வெளியிடப்பட்ட ஆய்வுக் கட்டுரை குறிப்பிடுகிறது. இது ஒரு லட்சம் பேருக்கு 0.19 மனநல மருத்துவர் என்ற விகிதமாகும்; அவர்களில் பெரும்பாலானோர் நகர்ப்புற மையங்களில் உள்ளனர். மொத்த சுகாதாரச் செலவில் மனநலத்துக்கு 0.5 சதவீதத்துக்கும் குறைவாகவே ஒதுக்கப்படுகிறது என்றும் அந்தக் கட்டுரை தெரிவிக்கிறது.

ஆகா கான் பல்கலைக்கழகத்தின் மூளை மற்றும் மனநல நிறுவனப் பேராசிரியர் டாக்டர் ஃபவ்ஸியா ரப்பானி, ஒரு லட்சம் பேருக்கு 0.24 மனநல மருத்துவர்களும் 1.30 உளவியலாளர்களும் இருப்பதாக மற்றொரு பணியாளர் மதிப்பீட்டைக் குறிப்பிட்டுள்ளார். ஓராண்டில் முறையான சிகிச்சை பெறாதோரின் பங்கு 80 சதவீதத்துக்கும் அதிகம் என்றும் அவரது மதிப்பீடு கூறுகிறது. மிகப் பெரிய மக்கள்தொகைக்குச் சேவை அளிக்கும் நிபுணர்களின் எண்ணிக்கை குறைவாக இருப்பதையே இந்த இரு பணியாளர் மதிப்பீடுகளும் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

சிகிச்சை அணுகலைப் புவியியல் எவ்வாறு பாதிக்கிறது என்பதற்கு சிந்து மாகாணம் ஓர் எடுத்துக்காட்டு. பாகிஸ்தானின் ஒட்டுமொத்த மனநலப் பணியாளர் எண்ணிக்கை சுமார் 600 என்றும், அவர்களில் சுமார் 140 பேர் சிந்துவில் உள்ளனர் என்றும் சிந்து மனநல ஆணையத்தின் கௌரவத் தலைவர் டாக்டர் கரீம் கவாஜா கூறுகிறார். மாகாணத்தில் 10 மாவட்டங்களில் மட்டுமே நிபுணர்கள் இருப்பதாகவும் அவர் தெரிவிக்கிறார்.

அந்த மாவட்டங்களுக்கு வெளியே உள்ள நிலைமையை கவாஜா இவ்வாறு விவரித்தார்:

மீதமுள்ள மாவட்டங்களில் இந்த நிபுணர்கள் இல்லை,

இதனால், முக்கியச் சேவை மையங்களுக்கு வெளியே வசிக்கும் குடும்பங்கள் நோயறிதல் மற்றும் சிகிச்சைக்காகப் பயணம் செய்ய வேண்டியிருக்கலாம். இதனால் போக்குவரத்துச் செலவும் வேலையிலிருந்து ஒதுக்க வேண்டிய நேரமும் அதிகரிக்கின்றன. தடுப்பு நடவடிக்கைகள், பரிந்துரைகள், பணியாளர் ஒதுக்கீடு, தரவுச் சேகரிப்பு குறித்த முடிவுகளை அவசரமாக எடுக்க வேண்டிய நிலையில், கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாக மாகாண மனநலக் கொள்கை இல்லை என்றும் சிந்து மாகாணம் எதிர்கொண்டுள்ளது.

சமூகத் திட்டம் நடைமுறை மாதிரியை வழங்குகிறது

ஆகா கான் பல்கலைக்கழகத்தின் மூளை மற்றும் மனநல நிறுவனம் மற்றும் சிந்து அரசு இணைந்து ‘எம்பரேஷான்’ திட்டத்தை உருவாக்கியுள்ளன. இதில், பெண் சுகாதாரப் பணியாளர்களுக்கு உள்ளூர் மொழிகளில் ஆறு சுருக்கமான கல்வி ஒலி மற்றும் காணொளிப் பொருள்கள் வழங்கப்படுகின்றன. வீடுகளுக்குச் செல்லும்போது ஆண்ட்ராய்டு செயலி மூலம் அவற்றைப் பணியாளர்கள் இயக்கலாம்.

ஏற்கெனவே சமூகங்களுக்குச் சேவை அளிக்கும் பணியாளர்களுக்காக, உலக சுகாதார அமைப்பின் மனநல இடைவெளித் திட்ட வழிகாட்டுதல்களை இந்தத் திட்டம் மாற்றியமைக்கிறது. மனத்துயரம், கவலை, தூக்கச் சிக்கல்கள் குறித்துப் பரிச்சயமான மொழியில் இப்பொருள்கள் பேசுகின்றன; பணியாளர்கள் ஆதரவு, சமாளிக்கும் வழிமுறைகள், பரிந்துரைகள் ஆகியவற்றையும் வழங்குகின்றனர்.

பங்கேற்ற ஆண்கள் மற்றும் பெண்களிடம் கவலை, மனச்சோர்வு மதிப்பெண்கள் சுமார் 60 சதவீதம் குறைந்ததாக ரப்பானி கூறுகிறார். வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்ட சமூகங்களில் இந்தத் திட்டம் ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கதாகவும் நடைமுறைப்படுத்தக்கூடியதாகவும் இருந்ததாகவும் அவர் தெரிவிக்கிறார். இணைய இணைப்பு இல்லாமலும் செயல்படும் செயலி அங்கு பயனுள்ளதாக உள்ளது.

பெண் சுகாதாரப் பணியாளர் பாடத்திட்டத்தில் எம்பரேஷான் பயிற்சிக் கையேட்டைச் சிந்து அரசு அங்கீகரித்து, 30 மாவட்டங்களிலும் விரிவுபடுத்த ஒப்புதல் அளித்துள்ளது. இதன் மூலம், நிபுணர்கள் குறைவான இடங்களில் மட்டுமே இருக்கும் நிலையில், சமூகங்களை இன்னும் பரவலாகச் சென்றடைய வழி உருவாகிறது.

இந்த மாதிரி சுகாதார அமைப்பில் பணிகளைப் பகிர்கிறது: சமூகப் பணியாளர்கள் துயரத்தை அடையாளம் கண்டு பரிந்துரைகளை ஏற்பாடு செய்கிறார்கள்; முதன்மைச் சுகாதார மருத்துவர்கள் பொதுவான கோளாறுகளை நிர்வகிக்கிறார்கள்; சிக்கலான சிகிச்சைக்குச் சிறப்பு மருத்துவர்கள் ஆதரவளிக்கிறார்கள். மனநலத்தை முதன்மைச் சுகாதாரச் சேவையில் ஒருங்கிணைத்தல், சமூக ஆதரவில் முதலீடு செய்தல், முன்களப் பணியாளர்களுக்குப் பயிற்சி அளித்தல், மனநலக் களங்கத்தைக் குறைத்தல் ஆகியவற்றையும் ஆய்வு ஆராய்ச்சியாளர்கள் பரிந்துரைக்கின்றனர்.

அடுத்தகட்ட வழிகாட்டலுக்கு ஆதாரங்கள்

2026 முதல் 2035 வரையிலான கொள்கை உருவாக்கப் பணியை தேசிய சுகாதாரச் சேவைகள் அமைச்சகம் மேற்கொள்வது, தேசிய ஆய்வுக் கண்டுபிடிப்புகளை மாகாண அளவிலான செயல்பாட்டுடன் இணைப்பதற்கான வாய்ப்பை அளிக்கிறது. கொள்கை ஏற்கப்படும் அல்லது செயல்படுத்தப்படும் தேதி எதுவும் அறிவிக்கப்படவில்லை. பிரச்சினை கண்டறியப்பட்ட பிறகு மக்கள் சிகிச்சை பெற முடியுமா என்பதைப் பணியாளர் ஒதுக்கீடு, மருந்து இருப்பு, மேற்பார்வை, பரிந்துரை ஏற்பாடுகள் ஆகியவை தீர்மானிக்கும்.

திட்டமிடலில் முக்கியமான வரம்புகளும் இந்த ஆய்வுக்கு உள்ளன. குடும்பங்களில் வசிக்கும் பெரியவர்களையே இது அளவிடுகிறது; நேர்காணலைப் புரிந்துகொள்ள முடியாத அளவுக்குக் கடுமையான அறிவாற்றல் அல்லது உடல் குறைபாடுகள் உள்ளவர்கள் இதில் சேர்க்கப்படவில்லை. குழந்தைகளுக்கெனத் தனித்த ஆதாரங்களும் சேவைகளும் தேவை; அவர்களின் தேவைகள் இந்தப் பெரியவர்களுக்கான பாதிப்பு விகித மதிப்பீடுகளுக்கு அப்பாற்பட்டவை.

தேர்விலும் மாகாணப் பிரதிநிதித்துவத்திலும் உள்ள வேறுபாடுகளைக் கணக்கில் கொள்ள, ஆய்வாளர்கள் மாதிரி எடைகளைப் பயன்படுத்தினர். இருப்பினும், புள்ளிவிவரப் பகுப்பாய்வுக்கு அசல் மாதிரி அலகுகள் மற்றும் குழுக்களின் அடையாளத் தகவல்கள் கிடைக்கவில்லை. எனவே, நிச்சயமின்மையை மதிப்பிடும் கணக்கீடுகளில் முழுமையான மாதிரித் தேர்வு வடிவமைப்பைச் சேர்க்க முடியவில்லை என ஆய்வுக் கட்டுரை கூறுகிறது. இதனால், சதவீதங்களை எவ்வளவு துல்லியமாகப் பொருள் கொள்ளலாம் என்பது பாதிக்கப்படுகிறது.

தொற்றுநோயின்போது ஏற்பட்ட இடைநிறுத்தத்துடன், 2019 முதல் 2022 வரையிலான காலத்தில் சேகரிக்கப்பட்ட நிலவரத்தையே இந்த ஆய்வு வழங்குகிறது. காலப்போக்கில் ஏற்படும் மாற்றங்களைக் கண்காணிக்க மேலதிக ஆய்வுகள் உதவும். பிந்தைய மனஉளைச்சல் சீர்கேடு குறித்த ஆய்வுகளுக்கு அதிர்ச்சியூட்டும் அனுபவங்கள் பற்றிய விரிவான தகவல்கள் பயனளிக்கும்; சேவைத் திட்டமிடலுக்கு மாவட்ட அளவிலான பணியாளர், அணுகல், சிகிச்சைத் தகவல்கள் தேவை.

இந்த முடிவுகளுக்கான பொதுவான தேசிய அடிப்படைப் புள்ளி இப்போது பாகிஸ்தானிடம் உள்ளது: பெரியவர்களில் கிட்டத்தட்ட மூன்றில் ஒருவர் தற்போதைய கோளாறுக்கான அளவுகோல்களைப் பூர்த்தி செய்தனர்; பொதுவான நிலைகள் பலரைப் பாதித்தன; சில கோளாறுகள் அன்றாட வாழ்க்கையில் கணிசமான இடையூட்டுடன் தொடர்புடையவையாக இருந்தன. இந்தக் கண்டுபிடிப்புகளை கொள்கைப் பணியுடன் இணைக்கும் நடைமுறைப் பணி, சிகிச்சையை குடும்பங்களுக்கு அருகில் கொண்டுசெல்வதாகும்.

முக்கிய அம்சங்கள்

• 2019 முதல் 2022 வரை பாகிஸ்தானின் நான்கு மாகாணங்களிலும் 17,773 பெரியவர்களிடம் ஆய்வு நடத்தப்பட்டது.
• பெரியவர்களில் 32.3 சதவீதத்தினருக்கு தற்போது மனநல மற்றும் நடத்தை சார்ந்த கோளாறுகள் இருந்தன; வாழ்நாள் பாதிப்பு விகிதம் 37.9 சதவீதம்.
• பிந்தைய மனஉளைச்சல் சீர்கேடு 19.9 சதவீதத்தினரையும், மனச்சோர்வுக் கோளாறுகள் 10.6 சதவீதத்தினரையும் பாதித்தன.
• முந்தைய மாதத்தில் சுமார் 6.2 சதவீதத்தினர் தற்கொலை தொடர்பான எண்ணம் அல்லது செயல்பாட்டைப் புகாரளித்தனர்; சுமார் 1.1 சதவீதத்தினர் வாழ்நாளில் தற்கொலை முயற்சி செய்ததாகத் தெரிவித்தனர்.
• முதிர்ந்த வயது, குறைந்த வருமானம், குறைந்த கல்வி, பாதிக்கப்பட்ட திருமண உறவுகள் ஆகியவை அதிக மனநல நோய்வாய்ப்பாட்டுடன் தொடர்புடையவை.
• நிபுணர் பற்றாக்குறையும் அவர்கள் நகரங்களில் குவிந்திருப்பதும் சிகிச்சை அணுகலைக் கட்டுப்படுத்துகின்றன. இதற்கிடையில், 30 மாவட்டங்களிலும் எம்பரேஷான் திட்டத்தை விரிவுபடுத்த சிந்து ஒப்புதல் அளித்துள்ளது.
• 2026 முதல் 2035 வரையிலான காலத்தை உள்ளடக்கும் தேசிய மனநலக் கொள்கை உருவாக்கப்பட்டு வருகிறது.