உதவி குறையும் நிலையில், தாய்லாந்தின் அகதிகள் வேலைவாய்ப்புத் திட்டம் ஊதியத்தையும் புதிய அபாயங்களையும் கொண்டுவருகிறது

முகாம்களுக்கு வெளியே முதல் அடியை எடுத்து வைக்கும் 6,800 தொழிலாளர்கள்

2025 அக்டோபர் 1 அன்று தொடங்கிய திட்டத்தின் முதல் ஆண்டில் மியான்மரைச் சேர்ந்த 6,800 அகதிகள் தங்கள் பணியாளர்களில் இணைந்ததாக தாய்லாந்து தெரிவித்துள்ளது. பல தசாப்தங்களாக இருந்த கட்டுப்பாடுகளுக்குப் பிறகு, எல்லையோர ஒன்பது முகாம்களுக்கு வெளியே வேலைவாய்ப்புகள் திறக்கப்பட்டுள்ளன. 31 வயதான ரே போ போன்ற தொழிலாளர்களுக்கு, இந்த மாற்றம் பாங்காக்கில் உள்ள கட்டுமானத் தளத்தில் நாளொன்றுக்கு 400 பாட் சம்பாதிப்பதைக் குறிக்கிறது. மற்றவர்களுக்கு, எதிர்பாராத பிடித்தங்கள், உறுதியளித்த வேலையிலிருந்து மாறுபட்ட பணி, முகாமுக்குத் திரும்புவதற்கான அதிக செலவுள்ள பயணங்கள் ஆகியவற்றையும் இது கொண்டுவந்துள்ளது.

ஐக்கிய நாடுகள் அகதிகள் முகமை (UNHCR) தெரிவிப்பதன்படி, 2025 ஆகஸ்ட் 26 அன்று அரசு இந்தத் தீர்மானத்தை ஏற்றுக்கொண்டது. ஆரம்பத்தில், பதிவு செய்யப்பட்ட, வேலை செய்யும் வயதுடைய அகதிகள் ஓராண்டு வரை சட்டபூர்வமாகப் பணிபுரிய இது அனுமதித்தது. இரண்டு அழுத்தங்கள் இந்த முடிவுக்குக் காரணமாகின: வெளிநாட்டு உதவிக் குறைப்புகள் உணவு மற்றும் மருத்துவ ஆதரவைக் குறைத்தன; கம்போடியப் புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் வெளியேறியதால், அவர்களுக்குப் பதிலாகத் தொழிலாளர்களைத் தேடும் நிலை தாய் முதலாளிகளுக்கு ஏற்பட்டது.

மத்திய பாங்காக்கில் 12 தளங்களைக் கொண்டதாகத் திட்டமிடப்பட்டுள்ள அடுக்குமாடிக் கட்டடத்துக்கு ரே போ கான்கிரீட் ஊற்றியும் சாரம் அமைத்தும் வருகிறார். வேலை கிடைப்பதற்கு முன்பு, உதவி மறைந்துகொண்டிருந்த நிலையில் அவரும் அவரது பெற்றோரும் அண்டை வீட்டாரிடமிருந்து கடன் வாங்கி, உணவைக் குறைத்துக்கொண்டனர். தனது ஊதியம் விரைவில் உணவுக்கும் பெற்றோரின் மருத்துவச் செலவுகளுக்கும் உதவும் என்று அவர் நம்புகிறார்.

பெற்றோரைப் பராமரிக்கும் கட்டுமானத் தொழிலாளியான அகதி ரே போ, ஊதியம் சம்பாதிப்பது தனது குடும்பத்துக்கு என்ன அர்த்தம் என்று விவரித்தார்:

முன்பு முகாமில் நாங்கள் வாழ்ந்த விதத்துடன் ஒப்பிடும்போது, சொந்தமாக வருமானம் ஈட்டி என் குடும்பத்துக்கு நானே ஆதரவளிப்பது பெரிய மாற்றமாக இருக்கும். அன்றாடம் மற்றவர்கள் எங்களுக்கு உதவுவதற்காகக் காத்திருக்க வேண்டியிருக்காது.

தாய்லாந்தில் சட்டபூர்வ வேலைவாய்ப்பு திறக்கப்பட்டது, உதவியைச் சார்ந்திருக்கும் நிலையிலிருந்து ஊதியப் பணிக்குச் செல்லும் வழியை உருவாக்கியது. அந்த வழி, வழங்கப்படும் வேலை, வசூலிக்கப்படும் செலவுகள், ஏற்பாடுகள் சீர்குலையும்போது தொழிலாளர்களுக்குக் கிடைக்கும் உதவி ஆகியவற்றை எவ்வளவு சார்ந்துள்ளது என்பதை முதல் ஆண்டு காட்டுகிறது.

என்ன மாறியது, யார் விண்ணப்பிக்கலாம்?

2026 பிப்ரவரி 13 அன்று வெளியிடப்பட்ட, UNHCR-இன் கொள்கை குறித்த விளக்கம், ஒன்பது முகாம்களில் வசிக்கும், பதிவு செய்யப்பட்ட, வேலை செய்யும் வயதுடைய அகதிகளுக்கு இந்தத் தீர்மானம் பொருந்தும் எனக் கூறுகிறது. தாய் குடிமக்களுக்கு மட்டுமே சட்டப்படி ஒதுக்கப்பட்ட பணிகளைத் தவிர்த்து, 43 மாகாணங்களில் பெரும்பாலான துறைகளில் வேலை செய்ய அனுமதி வழங்கப்பட்டுள்ளது.

மே ஹாங் சோன், தக், ராட்சபுரி, காஞ்சனபுரி மாகாணங்களில் இந்த முகாம்கள் அமைந்துள்ளன. சிலர் 1980களில் இங்கு வந்தனர்; மற்றவர்கள் தங்கள் வாழ்நாளில் ஏறக்குறைய முழுவதையும் இங்கேயே கழித்துள்ளனர். முன்பு மருத்துவச் சிகிச்சை அல்லது சட்டம் தொடர்பான சந்திப்பு போன்ற வரையறுக்கப்பட்ட காரணங்களுக்காக மட்டுமே முகாமுக்கு வெளியே பயணம் செய்ய அனுமதி இருந்ததாக, தா சோங் யாங் மாவட்டத்தின் துணை மாவட்டத் தலைவர் மற்றும் நிர்வாக விவகாரத் தலைவரான தனகோர்ன் கான்சாய் தெரிவித்தார்.

பல தசாப்தக் கட்டுப்பாடுகளுக்குப் பிறகு ஏற்பட்ட வேகமான கொள்கை மாற்றத்தை முக்கியத் தேதிகள் காட்டுகின்றன:

• 2025 ஆகஸ்ட் 26: தகுதியுள்ள முகாம்வாசிகள் வெளியே சென்று வேலை செய்ய அனுமதிக்கும் தீர்மானத்தை தாய் அரசு ஏற்றுக்கொண்டது.
• 2025 அக்டோபர் 1: வேலைவாய்ப்புத் திட்டம் நடைமுறைக்கு வந்தது; அனுமதிகள் ஓராண்டு வரை செல்லுபடியாகும்.
• 2025 நவம்பர்: திட்டம் குறித்த பதிவுகளில் இடம்பெற்ற பல தொழிலாளர்கள், கட்டுமானம், தொழிற்சாலை, விவசாயப் பணிகளுக்காக முகாம்களை விட்டு வெளியேறினர்.
• 2026 பிப்ரவரி 13: மத்திய தாய்லாந்தில் பணிபுரியும் தம்பதி உட்பட, தொடக்ககாலப் பங்கேற்பாளர்கள் குறித்த விளக்கத்தை UNHCR வெளியிட்டது.
• 2026 செப்டம்பர்: முதல் ஆண்டு குறித்த பதிவுகள், தொடர்ந்து வேலை செய்தவர்களையும் சிரமமான வேலை ஒதுக்கீடுகளுக்குப் பிறகு முகாமுக்குத் திரும்பியவர்களையும் விவரித்தன.

ஆரம்ப அனுமதி தற்காலிகமானது. முதல் ஆண்டுக்குப் பிந்தைய ஏற்பாடுகள் குறித்து இன்னும் தெளிவாகக் குறிப்பிடப்படவில்லை. ஆகவே, ஊதியம் மற்றும் வேலை நிலைமைகளுடன், தொழிலாளர்கள் முகாம்களுக்கு வெளியே எவ்வளவு காலம் சம்பாதிக்கத் திட்டமிடலாம் என்பதும் முதலாளிகளுக்கும் குடும்பங்களுக்கும் நடைமுறை சார்ந்த கவலையாக உள்ளது.

இந்த வாய்ப்பு எவ்வளவு பெரியது?

திட்டத் தொடக்கத்தில், 18 முதல் 59 வயதுடைய 42,601 முகாம்வாசிகள் வேலை செய்யும் வயதில் இருப்பதாகவும், அவர்களில் 12,000 பேர் வேலை செய்ய விருப்பம் தெரிவித்ததாகவும், முதலாளிகள் 6,152 தொழிலாளர்களைத் தேடுவதாகவும் வேலைவாய்ப்புத் துறை இயக்குநர் ஜெனரல் பிச்சித் தொங்பான் தெரிவித்தார். கட்டுமானத் துறையில் அதிகத் தேவை இருந்தது; அதைத் தொடர்ந்து மின்னணுப் பொருட்கள் உற்பத்தி அல்லது விற்பனை இருந்தன.

முதல் ஆண்டில் 6,800 தொழிலாளர்கள் பணியில் சேர்ந்ததாக அரசு கூறும் எண்ணிக்கை, ஆரம்பத்தில் கணக்கிடப்பட்ட 42,601 பேரில் சுமார் 16 சதவீதத்துக்குச் சமம். பதிவு, ஆள் சேர்ப்பு, உண்மையில் வேலையைத் தொடங்குவது ஆகியவை தனித்தனி கட்டங்கள்; ஒவ்வொன்றிலும் முடிவுகளும் ஆவணப்பணிகளும் அடங்கும்.

மக்கள்தொகை மதிப்பீடுகள் இதைவிடப் பரவலாக வேறுபடுகின்றன: நிதி நெருக்கடியால் கிட்டத்தட்ட 80,000 பேர் பாதிக்கப்பட்டதாக UNHCR கூறியது; ஒன்பது முகாம்களின் மொத்த மக்கள்தொகை 100,000-ஐத் தாண்டுவதாக விரிவான மதிப்பீடுகள் தெரிவிக்கின்றன. தகுதி என்பது எல்லையோரத்தில் வசிப்போரின் மொத்த எண்ணிக்கையைப் பொறுத்ததல்ல; பதிவு மற்றும் தனிப்பட்ட சூழ்நிலைகளைப் பொறுத்தது.

உதவிக் குறைப்புகள் ஏன் சம்பாதிப்பதை அவசரமாக்கின?

மிகப் பெரிய முகாமான மே லா, குடும்பங்கள் எதிர்கொள்ளும் அழுத்தத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது. அதன் குடியிருப்பாளர்களில் 80 சதவீதத்துக்கும் அதிகமானோருக்கு இனி உணவு உதவி கிடைப்பதில்லை என, எல்லையோர உதவியை ஒருங்கிணைக்கும் பார்டர் கன்சார்டியம் தெரிவித்துள்ளது. அமெரிக்காவின் ஆதரவு இழக்கப்பட்டதால், மிகவும் நலிவடைந்தவர்களுக்கு மட்டுமே உதவக்கூடிய நிலையில் அந்த அமைப்பு இருப்பதாக அதன் நிர்வாக இயக்குநர் லியோன் டி ரீட்மாட்டன் கூறினார்.

நிதிக் குறைப்புகளுக்குப் பிறகு, சர்வதேச மீட்புக் குழுவும் முகாம்களில் உள்ள தனது சுகாதார நிலையங்களை மூடியது. எனவே, வேலை தேடிய குடும்பங்கள் மேம்பட்ட வருமான வாய்ப்புக்கு மட்டுமல்லாமல், உணவு மற்றும் மருத்துவச் சேவைகள் இழந்ததற்கும் பதிலளித்தன. வயதான சில குடியிருப்பாளர்கள், மாற்றுத்திறனாளிகள் உள்ளிட்ட வேலை செய்ய இயலாதோருக்கு மனிதாபிமான உதவி இன்னும் தேவைப்படுகிறது.

அதே நேரத்தில் தாய்லாந்தும் தொழிலாளர் பற்றாக்குறையை எதிர்கொண்டது. கம்போடிய எல்லையில் சர்ச்சைக்குரிய நிலப்பகுதி தொடர்பாக ஏற்பட்ட சண்டையால், நூறாயிரக்கணக்கான கம்போடியத் தொழிலாளர்கள் தாயகம் திரும்பினர். வேலை உரிமைகள் குறித்த உலகளாவிய மேம்பாட்டு மையத்தின் பகுப்பாய்வு, 780,000-க்கும் அதிகமானோர் வெளியேறியதாகவும், இதனால் விவசாயம், உற்பத்தி, கட்டுமானத் துறைகளில் ஆட்பற்றாக்குறை ஏற்பட்டதாகவும் விவரிக்கிறது.

மத்திய மாகாணங்கள் 18, வடக்கு மாகாணங்கள் 17, கிழக்கு மாகாணங்கள் எட்டு என, 43 மாகாணங்களில் வேலைவாய்ப்பை அரசு திறந்தது. பாங்காக்கும் இதில் அடங்கும். வருமானம் தேவைப்படுவோரைத் தொழிலாளர்கள் தேவைப்படும் முதலாளிகளுடன் இந்தத் திட்டம் இணைக்கிறது; ஆனால் முகாம்வாழ்க்கைக்குப் பழகிய குடியிருப்பாளர்களுக்கு, வேலை அமைந்துள்ள இடமும் அதன் தன்மையும் பெரிய மாற்றத்தைக் கோரலாம்.

வேலை வாய்ப்பிலிருந்து பணியிட அனுமதிவரை

ஆள் சேர்ப்பதில் முதலாளிகளுக்கு முக்கியப் பங்கு உண்டு. அரசின் அனுமதியுடன், நிறுவனங்கள் முகாம்களுக்குச் சென்று, வேலை விரும்பும் தொழிலாளர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து, அவர்களின் பெயர்கள், பணியிடங்கள், முன்மொழியப்பட்ட பணிக்காலம் ஆகியவற்றை சம்பந்தப்பட்ட மாகாண வேலைவாய்ப்பு அலுவலகத்தில் சமர்ப்பிக்கலாம்.

தொடக்கத்தில் அறிவிக்கப்பட்ட நடைமுறையில் ஆறு கட்டங்கள் உள்ளன: தொழிலாளர்களைத் தேர்ந்தெடுத்தல், வேலைவாய்ப்பு அதிகாரிகளுக்குத் தகவல் அளித்தல், முகாமை விட்டு வெளியேற அனுமதி பெறுதல், சென்றடைந்த இடத்தில் அதிகாரிகளிடம் தெரிவிக்குதல், மருத்துவப் பரிசோதனை மற்றும் காப்பீட்டை நிறைவு செய்தல், பணியிட அனுமதிக்கு விண்ணப்பித்தல். வந்தடைந்த 48 மணி நேரத்துக்குள் தொழிலாளர்கள் நியமிக்கப்பட்ட அதிகாரியிடம் தெரிவிக்க வேண்டும். காப்பீடு, கோரப்பட்ட பணிக்காலம் முழுவதற்கும் குறைந்தபட்சம் செல்லுபடியாக இருக்க வேண்டும்.

ஆரம்ப விண்ணப்பக் கட்டணம் 100 பாட் என அறிவிக்கப்பட்டது. அடுத்தடுத்த விண்ணப்பங்களுக்கு ஆண்டுக்கு 900 பாட் அனுமதிக் கட்டணமும், 100 பாட் விண்ணப்பக் கட்டணமும் விதிக்கப்பட இருந்தது. மருத்துவப் பரிசோதனை, போக்குவரத்து, தங்குமிடச் செலவுகள் கூடுதலாகச் சேரலாம்.

விண்ணப்பதாரர்களிடம் 13 இலக்கங்கள் கொண்ட அமைச்சக அடையாள எண் இருக்க வேண்டும் என்று கரேன் அகதிகள் குழுவின் செயலாளர் சா ப்வே சே கூறினார். தகுதியுள்ள அகதிகளுக்கு மியான்மர் இடம்பெயர்ந்தோர் அட்டைகளும் வழங்கப்பட்டு வருகின்றன; அவை வங்கி மற்றும் தொலைத்தொடர்பு போன்ற சேவைகளைப் பெற உதவுகின்றன. பல தொழிலாளர்கள் தங்கள் குடும்பத்தினரைப் பின்னால் விட்டுச் செல்வதால், பணத்தை நம்பகமாக வீட்டுக்கு அனுப்ப வங்கிச் சேவை முக்கியமானது.

முதலாளிகளுக்கும் அகதிகளுக்கும் இடையிலான சந்திப்புகளில், ஆள் சேர்ப்புக்கு முன் சம்பளம், வீடு, மருத்துவப் பராமரிப்பு குறித்த கேள்விகளை எழுப்பலாம் என்று தக் மாகாண வேலைவாய்ப்புத் துறையின் மூத்த தொழிலாளர் நிபுணர் கிரிவுட் தந்திகனேடி தெரிவித்தார். தாய் சட்டங்கள், தொழிலாளர் உரிமைகள், முகாம்களுக்கு வெளியேயான அன்றாட வாழ்க்கை ஆகியவற்றை விளக்கும் கையேட்டை உருவாக்க மாவட்ட அதிகாரிகள், அமைச்சகங்கள், உதவி அமைப்புகள், UNHCR ஆகியவற்றுடன் இணைந்து பணியாற்றுவதாகவும் அவர் கூறினார்.

வெற்றிகரமான வேலை ஒதுக்கீடு என்ன வழங்கலாம்?

ஆதரவுடன் கூடிய வேலை ஒதுக்கீடு அளிக்கக்கூடிய நன்மைகளை 33 வயதான ஜா மார், 47 வயதான நோ சான் ஆகியோர் காட்டுகின்றனர். மத்திய தாய்லாந்தில் உள்ள கட்டுமானத் தளத்தில் இந்தத் தம்பதியரை UNHCR சந்தித்தது. அங்கு கிட்டத்தட்ட 2,000 தொழிலாளர்களுடன் சேர்ந்து பணிபுரிந்த சுமார் 60 அகதி ஊழியர்களில் அவர்களும் இடம்பெற்றனர்.

சாரத்தைப் பிரிக்கும் குழுவுக்குத் ஜா மார் தலைமை தாங்குகிறார்; தூய்மைப் பணிக் குழுவுக்கு நோ சான் தலைமை வகிக்கிறார். இருவரும் நாளொன்றுக்கு 375 பாட் சம்பாதிக்கின்றனர். திட்டத்துக்கு முன்பு, அவர்கள் இருவரின் ஒழுங்கற்ற வருமானம் சில நேரங்களில் நாளொன்றுக்கு வெறும் 150 பாட் மட்டுமே இருந்தது. இப்போது அவர்களின் மொத்த தினசரி ஊதியம் 750 பாட்; அது முந்தைய தொகையைவிட ஐந்து மடங்கு. பொதுவாக வாரத்தில் ஆறு நாட்கள் வேலை கிடைக்கிறது.

நிறுவனம் தங்குமிடத்தை வழங்குகிறது; உணவுச் செலவைத் தம்பதியர் ஏற்கின்றனர். பணியிட மற்றும் விடுதி விதிகளை மேலாளர்கள் விளக்கியதாகவும், தாய் சக ஊழியர்கள் பணிகளைக் கற்றுக்கொள்ள உதவியதாகவும் ஜா மார் கூறினார். ஊதியம், சுகாதாரக் காப்பீடு, பணியிடப் பாதுகாப்பு உள்ளிட்ட பிற சட்டபூர்வத் தொழிலாளர்களுக்குள்ள அதே தொழிலாளர் உரிமைகள் இவர்களுக்கும் உண்டு என UNHCR தெரிவிக்கிறது.

தனது குழந்தைகளிடமிருந்து தொலைவில் பணிபுரியும் கட்டுமானக் குழுத் தலைவரும் தந்தையுமான ஜா மார், விண்ணப்பிக்கத் தூண்டிய காரணத்தை விவரித்தார்:

வேலை செய்யத் தூண்டுவது எங்கள் பெரிய குடும்பம்தான். முகாமில் செலவுகளைச் சமாளிப்பது கடினமாக இருந்தது. எங்கள் குடும்பத்தின் வாழ்வாதாரத்துக்கு ஆதரவளிப்பதும், குழந்தைகளின் கல்விச் செலவுகளை ஏற்றுக்கொள்வதும்தான் எங்கள் இலக்கு.

அவர்களின் ஐந்து குழந்தைகள் மே லாவில் 600 கிலோமீட்டருக்கும் அப்பால் உள்ளனர். 19 வயதான அவர்களின் மகள் ஹா சே நார், இளைய உடன்பிறப்புகளையும் தனது மகனையும் கவனித்துக்கொள்கிறார். அதிக வருமானத்தால் உணவும் பள்ளிப் பொருட்களும் வாங்குவது எளிதாகியுள்ளது; அதேவேளை, குடும்பத்தின் அன்றாடப் பராமரிப்பில் பெரும் பகுதி அவரிடம் சென்றுள்ளது.

உறுதியளித்த வேலை வேறொன்றாக மாறும்போது

இரு குழந்தைகளின் தந்தையான அக்வா, முற்றிலும் மாறுபட்ட வேலை ஒதுக்கீட்டை விவரித்தார். 2025 நவம்பரில், நாளொன்றுக்கு 250 பாட் ஊதியத்தில் கரும்பு அறுவடை செய்யலாம் என்று தாங்கள் புரிந்துகொண்ட வேலையில் சேர, அவர் மற்ற 20 அகதிகளுடன் முகாமை விட்டுச் சென்றார். அங்கு சென்றதும், நாளொன்றுக்கு 200 பாட் ஊதியத்தில் யூகலிப்டஸ் மரங்களை வெட்டும் பணிக்கு நியமிக்கப்பட்டதாக அவர் கூறினார்.

வழங்கப்பட்ட ஊதியம் 50 பாட் குறைந்தது; அதாவது 20 சதவீதம் குறைந்தது. வேலையோ மேலும் கடினமாகவும் ஆபத்தானதாகவும் இருந்தது என்று அவர் கூறினார். மின்சார வசதியின்றி குழுவினர் வெளியில் உறங்கினர்; தண்ணீருக்காக அருகிலிருந்த குளத்தை நம்பியிருந்தனர். மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகு அவர்கள் அங்கிருந்து வெளியேறினர்.

வேலை மாற்றத்தை எதிர்த்துக் குழுவினர் பேசியபோது முதலாளி அளித்த பதிலை அக்வா நினைவுகூர்ந்தார்:

நாங்கள் முதலாளியிடம் பேசினோம்; ஆனால் அவர் கவலைப்படவில்லை. 'நீங்கள் ஏற்கெனவே இங்கே வந்துவிட்டதால் வேலையைச் செய்யுங்கள்' என்றார். ஆனால் எங்களால் அதைச் செய்ய முடியாது என்று கூறினோம்.

சர்வதேச தடுப்புக் கூட்டணியின் தாய்லாந்துத் திட்ட ஒருங்கிணைப்பாளர் சிவவாங் சூக்தாவீயும், கரேன் பெண்கள் அமைப்பின் பொதுச் செயலாளர் க்'ன்யா பாவும், சிலருக்கு வேலை ஒப்பந்தமே வழங்கப்படுவதில்லை எனக் கூறுகின்றனர். மற்றவர்கள், புறப்படுவதற்கு முன் விவரிக்கப்பட்டவற்றிலிருந்து மாறுபட்ட பணிச்சுமை, நிலைமைகள் அல்லது ஊதியத்தை எதிர்கொள்கின்றனர். இரு அமைப்புகளும் சட்டபூர்வ வேலைவாய்ப்பை ஆதரிக்கின்றன; ஆனால் ஆள் சேர்ப்பில் வலுவான பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் வேண்டும் எனக் கோருகின்றன.

இந்தக் குற்றச்சாட்டுகள் குறித்து கருத்து தெரிவிக்குமாறு விடுக்கப்பட்ட கோரிக்கைகளுக்கு வெளியுறவு, தொழிலாளர், உள்துறை அமைச்சகங்கள் பதிலளிக்கவில்லை. முதலாளிகளின் மோசமான நடத்தையால் அகதிகள் முகாமுக்குத் திரும்பிய சம்பவங்களும் இருப்பதாக UNHCR ஒப்புக்கொண்டுள்ளது.

குடும்பத்துக்கு அனுப்ப வேண்டிய பணத்தைப் பிடித்தங்கள் விழுங்கலாம்

புனைப்பெயரைப் பயன்படுத்திய 40 வயதான சா தூ, சமுத் பிரகானில் உள்ள தொழிற்சாலையில் மூன்று மாதங்களுக்கும் சற்று மேல் பணியாற்றிய பிறகு மே லாவுக்குத் திரும்பினார். நாளொன்றுக்கு 370 பாட் சம்பாதித்தாலும், வாடகை, மின்சாரம், தண்ணீருக்காக மாதந்தோறும் 4,500 முதல் 5,000 பாட் வரை பிடித்தம் செய்யப்பட்டதால், வீட்டுக்கு அனுப்ப அதிகம் எஞ்சவில்லை என்று அவர் கூறினார்.

இந்தப் பிடித்தங்கள், அவர் குறிப்பிட்ட தினசரி ஊதியத்தில் சுமார் 12 முதல் 14 நாட்களுக்குச் சமம். எஃகை வெட்டுதல், வளைத்தல், பற்றவைப்பது ஆகியவை அவருக்குப் பழக்கமில்லாத பணிகள்; தவறு செய்தால் பணியிலிருந்து இடைநீக்கம் செய்யப்படலாம் என்று அவர் கூறினார். இறுதியில், முகாமுக்குத் திரும்ப 23 தொழிலாளர்களுடன் ஒரு பேருந்தில் பயணித்தார்; ஒவ்வொருவரும் 1,500 பாட் செலுத்தினர்.

சில முதலாளிகள் மருத்துவப் பரிசோதனை, அனுமதி, போக்குவரத்துச் செலவுகளையும் ஊதியத்தில் பிடித்தம் செய்வதாக சிவவாங், க்'ன்யா பா கூறுகின்றனர். இதனால், சில நேரங்களில் முன்கூட்டியே கட்டண விவரங்களை அறியாமலேயே அகதிகள் கடன்பட்ட நிலையில் வேலை தொடங்கலாம். பின்னர் தொழிலாளரைத் திருப்பி அழைத்துவர குடும்பங்கள் மீண்டும் கடன் வாங்க நேரிடலாம்.

உடல்நலக்குறைவு ஏற்பட்டதால் மூ தா ஹ்சித் தனது வேலையை விட்டுச் சென்றார். திட்டத்தின் கீழ் உறுதியளிக்கப்பட்டிருந்த சுகாதாரக் காப்பீட்டுச் செலவை ஏற்க முதலாளி மறுத்ததாக அவர் கூறினார். நோயுற்ற தந்தையும் தன்னைச் சார்ந்திருக்கும் உடன்பிறப்புகளும் இருந்தபோதிலும், வேறு வேலை ஒதுக்கீட்டில் மீண்டும் சேர அவர் விரும்பினார்.

குடும்ப உறுப்பினர்களைப் பராமரிக்கும் அகதித் தொழிலாளியான மூ தா ஹ்சித், மீண்டும் முயற்சிக்க வேண்டிய அழுத்தத்தை விளக்கினார்:

எனக்கு மோசமான அனுபவம் ஏற்பட்டது; ஆனாலும் மீண்டும் செல்ல விரும்புகிறேன், ஏனெனில் முகாமில் உணவு கிடைப்பதே ஒரு பிரச்சினையாக உள்ளது.

ஒப்பந்தங்கள், பயிற்சி, குடும்பப் பிரிவு ஆகியவை அடுத்த கட்டத்தைத் தீர்மானிக்கின்றன

தேவைக்கேற்ப பர்மியம், கரேன் அல்லது கரேன்னி மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட விரிவான ஒப்பந்தங்கள், புகார்களைப் பதிவு செய்து தீர்ப்பதற்கான தெளிவான நடைமுறை, முகாம்களுக்குள் ஆள் சேர்க்கும் தரகர்களைச் சரிபார்த்தல் ஆகியவற்றை சிவவாங், க்'ன்யா பா கோருகின்றனர். உதவி பெறுவதற்கான தொலைபேசி எண்கள் குறிப்பிடப்பட்ட அட்டைகள் தொழிலாளர்களுக்கு வழங்கப்படுகின்றன; ஆனால் சர்ச்சைகள் எழும்போது முடிவைப் பெறுவதற்கான எளிதில் அணுகக்கூடிய வழியும் தேவை என உரிமை ஆதரவாளர்கள் கூறுகின்றனர்.

பயிற்சியும் மற்றொரு குறைபாடாக உள்ளது. முகாம்களுக்குள் தொழில்திறன் பயிற்சிகள் மேம்படுத்தப்பட்டுள்ளதாக வெளியுறவு அமைச்சகம் கூறுகிறது. ஆனால் சா தூவின் அனுபவம், உண்மையில் உள்ள காலியிடங்களுக்கு ஏற்ற பயிற்சி தேவை என்பதைக் காட்டுகிறது: முகாம்களில் வழங்கப்படும் பேக்கரி அல்லது தாய் மொழிப் பயிற்சி, பழக்கமில்லாத எஃகு வேலைக்குக் குறைந்த அளவிலேயே தயார்படுத்துகிறது.

சிறிய, தொலைதூர முகாம்களிலிருந்து பங்கேற்பதைக் போக்குவரத்துச் செலவுகள் குறைத்துள்ளதாக டி ரீட்மாட்டன் கூறுகிறார். விருந்தோம்பல் துறை உள்ளிட்ட பலவகை வேலைகளையும், சிறிய முதலாளிகளுக்கான எளிய பணியமர்த்தல் நடைமுறைகளையும் அவர் விரும்புகிறார். அகதிகளைப் பணியாளர்களில் இணைப்பதால் ஏற்படும் பொருளாதார விளைவுகளை அளவிட, உலக வங்கியுடன் UNHCR பணியாற்றி வருகிறது.

இந்தத் திட்டத்தின் கீழ், தொழிலாளர்களுடன் குடும்பத்தினர் செல்ல முடியாது. 29 வயதான கோ சித், லோப்புரியில் உள்ள கோழிப்பண்ணைத் தொழிற்சாலையில், மைனஸ் 18 டிகிரி செல்சியஸ் வெப்பநிலையில் வைக்கப்படும் அறையில் கோழி இறைச்சிப் பொட்டலங்களை அடுக்கி நாளொன்றுக்கு 365 பாட் சம்பாதிக்கிறார். அவரது மனைவியும் ஐந்து, மூன்று வயதுடைய குழந்தைகளும் மே லாவில் இருக்கின்றனர். ஜா மார், நோ சான் ஆகியோரைப் போலவே, குடும்பத்தினரிடமிருந்து பிரிந்து வாழும் விலைக்கு அவர் வருமானம் ஈட்டியுள்ளார்.

முகாம்களுக்குள் மட்டுப்படுத்தப்பட்டிருந்த ஆயிரக்கணக்கானோருக்கு முதல் ஆண்டில் ஊதியத்துடன் கூடிய வேலைவாய்ப்பு சாத்தியமாகியுள்ளது. இப்போது அதை நம்பகமானதாக்குவது உறுதியான ஏற்பாடுகளைச் சார்ந்துள்ளது: புரிந்துகொள்ளக்கூடிய ஒப்பந்தங்கள், பொருத்தமான பயிற்சி, முன்கூட்டியே தெரிவிக்கப்படும் செலவுகள், நடைமுறையில் செயல்படும் சுகாதாரக் காப்பீடு, வேலை ஒதுக்கீடு தவறும்போது கிடைக்கும் உதவி. ஊதியம் சம்பாதிக்க இயலாத குடியிருப்பாளர்களுக்கு மனிதாபிமான உதவி தொடர்ந்து அவசியம்.

முக்கிய அம்சங்கள்

• திட்டத்தின் முதல் ஆண்டில் மியான்மரைச் சேர்ந்த 6,800 அகதிகள் தங்கள் பணியாளர்களில் இணைந்ததாக தாய்லாந்து கூறுகிறது.
• இந்தக் கொள்கை 2025 அக்டோபர் 1 அன்று நடைமுறைக்கு வந்தது; தகுதியுள்ள, முகாம்களில் பதிவு செய்யப்பட்ட குடியிருப்பாளர்கள் 43 மாகாணங்களில் வேலை செய்ய இது அனுமதிக்கிறது.
• உணவுப் பாதுகாப்பு, கல்விச் செலவுகள், சுயசார்பு ஆகியவற்றில் ஏற்பட்ட முன்னேற்றங்களையும், நீண்டகாலக் குடும்பப் பிரிவுகளையும் தொழிலாளர்கள் விவரிக்கின்றனர்.
• மாற்றப்பட்ட வேலை ஒதுக்கீடுகள், ஒப்பந்தங்கள் இல்லாமை, எதிர்பாராத பிடித்தங்கள், சுகாதாரக் காப்பீட்டில் குறைபாடுகள் ஆகியவை புகார்களில் அடங்கும்.
• மொழிபெயர்க்கப்பட்ட ஒப்பந்தங்கள், மேம்பட்ட வேலைப் பயிற்சி, சரிபார்க்கப்பட்ட ஆள் சேர்ப்பாளர்கள், தெளிவான புகார் நடைமுறை ஆகியவற்றை உரிமை ஆதரவாளர்கள் கோருகின்றனர்.
• உணவு மற்றும் மருத்துவ உதவி குறைந்து வரும் நிலையில், வேலை செய்ய இயலாத குடியிருப்பாளர்கள் இன்னும் மனிதாபிமான உதவியைச் சார்ந்துள்ளனர்.