உணவுப் பணவீக்கம் மலேசியக் குடும்பங்களை எவ்வாறு மாற்றியமைக்கிறது: செலவுகள், விளைவுகள், எதிர்காலப் பாதை

மலேசியாவில் உணவுச் செலவு உயர்வு: தலைமுறைகளை மாற்றும் தாக்கம்

2024ஆம் ஆண்டில் மலேசியக் குடும்பங்கள் ஒரு கடுமையான உண்மையை எதிர்கொள்கின்றன: 1980இல் RM30.90 செலவான அதே அளவு உணவுப் பொருட்களை வாங்க இப்போது RM100 தேவைப்படுகிறது. மலேசியப் புள்ளிவிவரத் துறை (DOSM) தெரிவித்துள்ளபடி, இந்த மூன்று மடங்கு உயர்வு கடந்த ஐந்து தசாப்தங்களில் குடும்பங்களின் வாங்கும் திறனை ஏறக்குறைய 70% குறைத்துள்ளது. உணவுப் பணவீக்கம் என்பது விலைகள் உயர்வது மட்டுமல்ல; மலேசியர்கள் வாழும், உணவருந்தும், எதிர்காலத்திற்குத் திட்டமிடும் விதத்தையே அடிப்படையாக மாற்றி வருகிறது.

சில அண்டை நாடுகளுடன் ஒப்பிடுகையில் மலேசியாவின் அதிகாரபூர்வப் பணவீக்க விகிதம் மிதமாகத் தோன்றலாம். ஆனால் உணவுப் பொருள் விலை உயர்வின் தாக்கம் ஆழமாக உணரப்படுகிறது; குறிப்பாகக் குறைந்த மற்றும் நடுத்தர வருமானக் குழுக்களிடையே. 2010 முதல் 2024 வரை உணவு மற்றும் பானங்களுக்கான நுகர்வோர் விலைக் குறியீடு (CPI) 3.2% உயர்ந்தது. ஆனால் இந்த உயர்வுகள் குடும்பங்களின் வரவுசெலவுத் திட்டம், ஊட்டச்சத்து, நல்வாழ்வு ஆகியவற்றை எவ்வாறு மாற்றியமைக்கின்றன என்பதே உண்மையான கவலை.

யாருக்கு அதிகச் சுமை? உணவுப் பணவீக்கத்தின் சமமற்ற தாக்கம்

உணவுப் பணவீக்கம் அனைத்து மலேசியர்களையும் ஒரே அளவில் பாதிப்பதில்லை. DOSM-இன் உணவுப் பாதுகாப்பு அறிக்கையின்படி, மாதம் RM5,250-க்கும் குறைவாக வருமானம் ஈட்டும், குடும்பங்களில் கீழ்மட்ட 40%-ஐச் சேர்ந்த (B40) குடும்பங்கள் இப்போது தங்கள் செலவில் 71%-க்கும் அதிகமான தொகையை அன்றாடத் தேவைகளுக்காக ஒதுக்குகின்றன; அவற்றில் உணவுக்கே மிகப்பெரிய பங்கு செல்கிறது. நடுத்தர வருமானக் குழுவைச் சேர்ந்த (M40) குடும்பங்களும், உயர் 20% வருமானக் குழுவைச் சேர்ந்த (T20) குடும்பங்களும் முறையே 67%, 64% செலவிடுகின்றன. எனினும், நிதி நெகிழ்வுத்தன்மை குறைந்த குடும்பங்களுக்கே இதன் தாக்கம் மிகக் கடுமையாக உள்ளது.

2022ஆம் ஆண்டில் மலேசியக் குடும்பங்கள் சராசரியாக மாதம் RM841-ஐ (மொத்தச் செலவில் 16.3%) உணவு மற்றும் பானங்களுக்குச் செலவிட்டன; செலவுப் பிரிவுகளில் இதுவே அதிகம். பலருக்கு, அடிப்படை உணவை வாங்குவதற்காக ஆடை, பொழுதுபோக்கு, பயணம் போன்ற அத்தியாவசியமற்ற செலவுகளைக் குறைக்க வேண்டியுள்ளது. நகர்ப்புறங்களில் நிலைமை இன்னும் மோசம்; அங்கு குடும்பங்கள் வீட்டிலேயே விளைவிக்கும் பொருட்களைக் கொண்டு உணவுத் தேவையை ஈடுசெய்ய முடியாது என்பதால், உண்ணும் அனைத்தையும் வாங்க வேண்டியுள்ளது.

சிங்கப்பூர் சர்வதேச விவகாரக் கழகத்தின் மூத்த ஆய்வாளரான டாக்டர் ஓ எய் சன் விளக்குகிறார்:

உணவுச் செலவுகள் மட்டுமே குடும்ப வருமானத்தில் 20% வரை இருக்கக்கூடும். எனவே, இந்தத் துறையில் விலை உயர்வுகள் குறிப்பாகப் பெரும் சுமையாகின்றன. மலேசியாவில் பணவீக்கம் பொதுவாக மெதுவாக இருந்தாலும் தொடர்ந்து நீடிக்கிறது. அது பெரும்பாலும் ஊதிய வளர்ச்சியை மிஞ்சுவதால், பல குடும்பங்களுக்கு வாங்கும் திறன் தொடர்பான சவால்கள் ஏற்படுகின்றன.

B40 குழுவினருக்கு, சவால் என்பது விலைகள் உயர்வது மட்டுமல்ல; உயிர்வாழ்வதும்தான். உணவு வேளைகளின் எண்ணிக்கையைக் குறைப்பது, சத்தான உணவுகளுக்குப் பதிலாக மலிவான, குறைந்த ஆரோக்கியமுள்ள உணவுகளைத் தேர்ந்தெடுப்பது, அல்லது உணவை முற்றிலுமாகத் தவிர்ப்பது போன்ற கடினமான முடிவுகளைப் பலர் எடுக்க வேண்டியிருக்கிறது.

உணவுப் பொருட்களின் விலை ஏன் உயர்கிறது? உள்நாட்டு மற்றும் உலகளாவிய காரணிகள்

உணவுப் பொருட்களின் விலை உயர்வுக்குப் பல உள்ளூர் மற்றும் உலகளாவிய காரணிகள் பின்னிப் பிணைந்துள்ளன. மலேசியா உணவுப் பொருட்களை நிகர அளவில் இறக்குமதி செய்கிறது; இதனால் சர்வதேச விலை அதிர்ச்சிகளால் பாதிக்கப்படக்கூடிய நிலையில் உள்ளது. தானியங்கள் மற்றும் உரங்களை அதிக அளவில் ஏற்றுமதி செய்யும் உக்ரைன், ரஷ்யா இடையிலான நீடித்த மோதல், உலகளாவிய விநியோகச் சங்கிலிகளைப் பாதித்து, அரிசி, கோதுமை, கோழித் தீவனம் போன்ற அத்தியாவசியப் பொருட்களின் விலையை உயர்த்தியுள்ளது. குறிப்பாக ரிங்கிட் மதிப்பு குறைவது உள்ளிட்ட நாணய மாற்றங்கள், இறக்குமதி உணவின் செலவை மேலும் அதிகரித்துள்ளன.

காலநிலை மாற்றமும் மற்றொரு முக்கியக் காரணியாகும். கணிக்க முடியாத வானிலைப் போக்குகள், கடுமையான வெள்ளப்பெருக்கு, வறட்சி ஆகியவை பயிர்களைச் சேதப்படுத்தி விளைச்சலைக் குறைத்துள்ளன. 2022 டிசம்பர் மாதத்தில் மட்டும் பருவமழை காரணமாக மலேசியாவின் விவசாயம் மற்றும் வேளாண் உணவுத் துறைகளுக்கு ஏறக்குறைய RM112 மில்லியன் இழப்பு ஏற்பட்டது. முக்கிய அரிசி உற்பத்தி மாநிலங்களில் கடல் மட்ட உயர்வு நெல் வயல்களுக்கு அச்சுறுத்தலாக உள்ளது. வெப்பநிலை மாற்றங்களால் 2030ஆம் ஆண்டுக்குள் அரிசி விளைச்சல் 33% வரை குறையக்கூடும் என்றும் கணிக்கப்பட்டுள்ளது.

புத்ரா வணிகப் பள்ளியின் பொருளாதார ஆய்வாளரான டாக்டர் அஹ்மத் ரச்மான் அப்துல் லத்தீஃப் கூறுகிறார்:

காலநிலை மாற்றம் போன்ற வெளிப்புறக் காரணிகள் விவசாய விளைச்சலைப் பாதித்து, உணவுப் பொருள் விலைகளை உயர்த்தியுள்ளன. புவிசார் அரசியல் பதற்றங்கள் விநியோகச் சங்கிலித் தடைகளை ஏற்படுத்தி, செலவுகளை மேலும் அதிகரித்துள்ளன. உள்நாட்டில், ரிங்கிட் மதிப்பு குறைந்ததால் இறக்குமதிகள் விலை உயர்ந்துள்ளன; இது அத்தியாவசியப் பொருட்கள் மற்றும் சேவைகளின் விலையையும் பாதிக்கிறது.

மலேசியாவுக்குள்ளேயே பிராந்திய வேறுபாடுகள் உள்ளன. கோலாலம்பூர், ஜொகூர் பாரு, பினாங்கு போன்ற நகர மையங்களில் உள்ள குடும்பங்கள் கிராமப்புறங்களைவிட அதிக உணவுப் பொருள் விலையை எதிர்கொள்கின்றன. ஏற்கெனவே தங்கள் வருமானத்தில் அதிகப் பங்கை உணவுக்குச் செலவிடும் நகரவாசிகளின் சவால்களை இது மேலும் அதிகரிக்கிறது.

மாறும் உணவுப் பழக்கங்கள்: வீட்டுச் சமையலிலிருந்து வெளியே உண்பது வரை

உணவுப் பணவீக்கம் மலேசியர்கள் என்ன சாப்பிடுகிறார்கள் என்பதை மட்டுமல்ல, எப்படிச் சாப்பிடுகிறார்கள் என்பதையும் மாற்றுகிறது. கசானா ஆய்வு நிறுவனம் நடத்திய ஆய்வின்படி, வீட்டில் சமைத்த உணவிலிருந்து உணவகங்கள், கஃபேக்கள், தெருவோரக் கடைகளில் உண்பதற்குக் கணிசமான மாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது. வெளியே உண்பது வசதியாக இருந்தாலும், செலவு அதிகம்; பெரும்பாலும் ஊட்டச்சத்தும் குறைவு.

வீட்டில் தயாரிக்கும் உணவைக் காட்டிலும் வெளியே வாங்கி உண்ணும் உணவின் விலை வேகமாக உயர்ந்து வருகிறது. உணவக அல்லது தெருவோர உணவை அடிக்கடி உட்கொள்வது அதிக கலோரி உட்கொள்ளலுடனும் குறைந்த உணவுத் தரத்துடனும் தொடர்புடையது என்பதால் இந்தப் போக்கு குறிப்பாகக் கவலையளிக்கிறது. குறைந்த வருமானக் குடும்பங்களுக்கு வெளியே உண்பதற்கான செலவு விரைவில் தாங்க முடியாததாகிவிடும். இருந்தாலும், நகர வாழ்க்கையின் அழுத்தங்களும் நீண்ட வேலை நேரமும் அவர்களுக்கு வேறு வழியின்றி செய்துவிடுகின்றன.

மேலும், உணவுப் பொருட்களின் விலை உயரும்போது, பல குடும்பங்கள் புதிய காய்கறி, பழங்கள், பால் பொருட்கள், புரதம் நிறைந்த உணவுகளுக்குப் பதிலாக உடனடி நூடுல்ஸ், வறுத்த உணவுகள், சர்க்கரைப் பானங்கள் போன்ற மலிவான, அதிக கலோரி கொண்ட மாற்றுகளைத் தேர்ந்தெடுக்கின்றன. இந்த "ஊட்டச்சத்து மாற்றம்", குறிப்பாகக் குறைந்த செலவிலான குடியிருப்புப் பகுதிகளில் உள்ள குழந்தைகளிடையே ஊட்டச்சத்துக் குறைபாடு மற்றும் உடற்பருமன் ஆகிய இரட்டைச் சுமைக்கு வழிவகுக்கிறது.

ஆரோக்கியத்தின் மீதான பாதிப்பு: ஊட்டச்சத்துக் குறைபாடு, உடற்பருமன், இரட்டைச் சுமை

உணவுப் பணவீக்கத்தின் விளைவுகள் பணப்பையைத் தாண்டியும் செல்கின்றன. மலாயா பல்கலைக்கழகத்தின் சமூக நல்வாழ்வு ஆய்வு மையமும் UNICEF-உம் நடத்திய ஆய்வுகள், மலேசியக் குழந்தைகளிடையே ஊட்டச்சத்துக் குறைபாடும் உடற்பருமனும் கவலைக்கிடமாக அதிகரித்துள்ளதைப் பதிவு செய்துள்ளன. குறைந்த வருமானம் கொண்ட நகர்ப்புறச் சமூகங்களில், 2023ஆம் ஆண்டில் உடனடி நூடுல்ஸ் உட்கொள்வதை அதிகரித்ததாக ஏறக்குறைய பாதிக் குடும்பங்கள் தெரிவித்தன; பெருந்தொற்றுக் காலத்தில் இது 40% ஆக இருந்தது. இதன் விளைவாக, ஐந்து வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகளில் 15% எடை குறைவாகவும், 22% வளர்ச்சிக் குன்றலுடனும், 23% அதிக எடை அல்லது உடற்பருமனுடனும் உள்ளனர்.

ஊட்டச்சத்துக் குறைபாடும் உடற்பருமனும் ஒரே நேரத்தில் நிலவுகின்ற இந்த முரண்பாடே "ஊட்டச்சத்துக் குறைபாட்டின் இரட்டைச் சுமை" எனப்படுகிறது. சமச்சீரான உணவை வாங்க முடியாத குடும்பங்கள், கொழுப்பு, சர்க்கரை, உப்பு அதிகமாகவும் அத்தியாவசிய ஊட்டச்சத்துகள் குறைவாகவும் உள்ள மலிவான, அதிக ஆற்றல் தரும் உணவுகளைச் சார்ந்திருக்கும்போது இது ஏற்படுகிறது. நீண்டகால ஆரோக்கியப் பாதிப்புகள் கடுமையானவை; நீரிழிவு, இதய நோய், உயர் ரத்த அழுத்தம் ஆகியவை அதிகரிக்கக்கூடும்.

உணவு வாங்கும் திறன் குறித்த ஆய்வின் இணை ஆசிரியரான டாக்டர் அம்ஜத் ராபி, வாங்கும் திறனில் உள்ள இடைவெளியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்:

நெதர்லாந்தில் குறைந்தபட்ச ஊதியம் பெறும் ஒரு தொழிலாளி ஒரு லிட்டர் பால் வாங்க நான்கு நிமிடங்கள் மட்டுமே உழைக்க வேண்டும். அதே அளவு பால் வாங்க மலேசியத் தொழிலாளி 58 நிமிடங்கள் உழைக்க வேண்டும். இந்த வாங்கும் திறன் இடைவெளியால், பல குடும்பங்கள் உடனடி நூடுல்ஸ், வறுத்த உணவுகள் போன்ற ஆரோக்கியமற்ற, அதிக கலோரி கொண்ட மாற்றுகளைத் தேர்ந்தெடுக்கின்றன. அவை மலிவானவை என்றாலும், தேவையான ஊட்டச்சத்தை அளிப்பதில்லை.

பல குடும்பங்களுக்கு, குறிப்பாக நகர்ப்புறங்களில் வசிப்பவர்களுக்கு, ஒரு நாளில் மூன்று வேளை உணவைக்கூட வழங்குவதற்கான போராட்டம் உண்மையானது. கோலாலம்பூரில் குறைந்த வருமானக் குடும்பங்களைச் சேர்ந்த குழந்தைகளில் 52% பேர் நாளொன்றுக்கு மூன்று வேளைக்கும் குறைவாக உண்பதாக UNICEF ஆய்வு கண்டறிந்தது; பெருந்தொற்றுக்கு முந்தைய நிலையைவிட இது குறிப்பிடத்தக்க உயர்வாகும்.

ஊதியம், மானியங்கள், அரசாங்க ஆதரவின் வரம்புகள்

குடும்ப வருமானம் அதிகரிக்கும் உணவுச் செலவுக்கு ஈடுகொடுக்காததே தொடர்ந்து நீடிக்கும் முக்கியச் சவால்களில் ஒன்றாகும். அரிசி, சமையல் எண்ணெய், மின்சாரம் போன்ற முக்கியப் பொருட்களுக்கான மானியங்களையும் விலைக் கட்டுப்பாடுகளையும் அரசாங்கம் நடைமுறைப்படுத்தியுள்ளபோதும், இந்த நடவடிக்கைகள் பரந்த கட்டமைப்புச் சிக்கல்களைச் சரிசெய்யப் போதுமானவையாக இருப்பதில்லை.

மாதம் RM1,500 என நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ள மலேசியாவின் குறைந்தபட்ச ஊதியம், 2018ஆம் ஆண்டில் Bank Negara முன்மொழிந்த RM2,600 என்ற "வாழ்வதற்கான ஊதிய" அளவுகோலுக்குக் கீழே உள்ளது. ஊதிய வளர்ச்சி மந்தமாக உள்ளது; பல தொழிலாளர்களுக்குச் சிறந்த ஊதியத்தைக் கோரிப் பேச்சுவார்த்தை நடத்தும் வலிமையும் இல்லை. இதன் விளைவாக, உணவுப் பொருட்களின் சிறிய விலை உயர்வுகூட குடும்ப வரவுசெலவுத் திட்டத்தில் அளவுக்கு அதிகமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தலாம்; குறிப்பாக B40 மற்றும் M40 குழுக்களில்.

மானியங்கள் குறுகிய காலத்தில் உதவினாலும், நிலையான தீர்வாகாது. 2022ஆம் ஆண்டில் மலேசியா RM77.7 பில்லியனை மானியங்களுக்குச் செலவிட்டது; இது மத்திய அரசின் வருவாயில் ஏறக்குறைய 27% ஆகும். நிதிச் சுமைகள் அதிகரிக்கும்போது, பாதிக்கப்படக்கூடிய குழுக்களுக்கான ரொக்க உதவி போன்ற இலக்குக் குழுவை மையமாகக் கொண்ட ஆதரவுக்கு அரசாங்கம் மாறி வருகிறது. இருப்பினும், தேவையுள்ள பல குடும்பங்களுக்குப் போதிய ஆதரவு கிடைக்காத நிலை தொடர்கிறது.

ஆலிவ் ட்ரீ சொத்து ஆலோசக நிறுவனத்தின் தலைமைச் செயல் அதிகாரியான சாமுவேல் டான் சுட்டிக்காட்டுகிறார்:

குறைந்த வருமானக் குடும்பங்களே, குறிப்பாக B40 வருமானக் குழுவினர், மிகக் கடுமையாகப் பாதிக்கப்படுகின்றனர். இந்தக் குழுவினர் பல்வேறு அரசாங்க மானியங்கள் மற்றும் உதவித் திட்டங்களால் பயனடைகின்றனர். இருப்பினும், மாதம் RM5,250 முதல் RM11,819 வரை வருமானம் ஈட்டும் M40 குழுவினர் தனிப்பட்ட சவாலை எதிர்கொள்கின்றனர். அவர்களுக்கு மானியங்கள் குறைவாகக் கிடைக்கின்றன; மேலும், அதிகரிக்கும் செலவுகளைச் சமாளிக்க அவர்களின் வருமானம் பெரும்பாலும் போதுவதில்லை. இந்தப் பிரிவினருக்கு அதிக ஆதரவு தேவை.

உணவுப் பாதுகாப்பும் எதிர்காலமும்: கொள்கை நடவடிக்கைகளும் மீண்டெழும் திறனும்

மலேசியாவில் உணவுப் பாதுகாப்பு என்பது இனி அரிசி அல்லது பிற அத்தியாவசிய உணவுகளில் தன்னிறைவு பெறுவது மட்டுமல்ல. வருமானம் அல்லது இருப்பிட வேறுபாடின்றி அனைத்து மலேசியர்களுக்கும் மலிவான, ஊட்டச்சத்து மிக்க உணவு கிடைப்பதை உறுதிசெய்வதே அதன் நோக்கம். உணவுத் தருவாய்களைப் பல்வகைப்படுத்தவும், நிலையான விவசாயத்தில் முதலீடு செய்யவும், விநியோகச் சங்கிலி உள்கட்டமைப்பை வலுப்படுத்தவும் அரசாங்கம் நடவடிக்கைகளை எடுத்துள்ளது. எனினும், இந்த முயற்சிகளுடன் பரந்த பொருளாதாரச் சீர்திருத்தங்களும் இணைக்கப்பட வேண்டும் என நிபுணர்கள் எச்சரிக்கின்றனர்.

முக்கியக் கொள்கைப் பரிந்துரைகள்:

• அதிகரிக்கும் செலவுக்கு ஏற்ப வருமானமும் உயர்வதை உறுதிசெய்ய, குறைந்தபட்ச ஊதியத்தை உயர்த்தி, பணவீக்கத்துடன் இணைத்தல்.
• பள்ளி உணவுத் திட்டங்கள், அனைவருக்குமான குழந்தைப் பராமரிப்பு உதவித்தொகைகள் உள்ளிட்ட சமூக உதவிகளை விரிவுபடுத்தி, அவற்றை வழங்கும் முறையை மேம்படுத்துதல்.
• வானிலைத் தாக்குப்பிடிக்கும் பயிர் வகைகள், திறமையான நீர் மேலாண்மை அமைப்புகள் போன்ற காலநிலை மாற்றத்தைத் தாங்கும் விவசாயத்தில் முதலீடு செய்தல்.
• குடும்பங்கள் தங்கள் நிதியைச் சிறப்பாக நிர்வகிக்கவும், ஆரோக்கியமான உணவுத் தேர்வுகளைச் செய்யவும் நிதி அறிவையும் கல்வியையும் ஊக்குவித்தல்.
• இறக்குமதிச் சார்பைக் குறைத்து, உலகளாவிய விலை அதிர்ச்சிகளுக்கு எதிரான பாதுகாப்பை ஏற்படுத்த உள்ளூர் உணவு உற்பத்தியை ஊக்குவித்தல்.

IIUM-ஐச் சேர்ந்த டாக்டர் நஸ்ருல் ஹசிசி நூற்தீன், நிலையான அணுகுமுறையின் தேவையை வலியுறுத்துகிறார்:

விவசாயத் துறையை வலுப்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்தும் நிலையான உணவுப் பாதுகாப்பு அணுகுமுறை மலேசியாவுக்குத் தேவை. விரிவான சீர்திருத்தங்கள் இல்லையெனில், நடுத்தர மற்றும் குறைந்த வருமானக் குடும்பங்கள் தொடர்ந்து பொருளாதார நெருக்கடியின் பெரும்பகுதியைச் சுமக்க வேண்டியிருக்கும்.

ஆசிய வளர்ச்சி வங்கி போன்ற சர்வதேச அமைப்புகள், பாதிக்கப்படக்கூடிய குழுக்களிடையே உணவுப் பாதுகாப்பின்மையைக் குறைக்க அரசாங்க உதவியே மிகச் சிறந்த உத்தி எனக் கண்டறிந்துள்ளன. எனினும், மலேசியாவின் மக்கள்தொகை முதிர்ந்து நகரமயமாகி வருவதால், ஓய்வுபெற்றோர், மாற்றுத்திறனாளிகள், அதிகச் செலவுள்ள நகர்ப்புறங்களில் வசிப்போர் உட்பட ஆதரவு தேவைப்படும் அனைவரையும் சென்றடைவதை உறுதிசெய்வதே சவாலாக இருக்கும்.

சுருக்கம்

• மலேசியாவில் உணவுப் பணவீக்கம் 1980 முதல் அடிப்படை உணவுப் பொருட்களின் விலையை மூன்று மடங்காக்கி, குடும்பங்களின் வாங்கும் திறனை ஏறக்குறைய 70% குறைத்துள்ளது.
• குறைந்த மற்றும் நடுத்தர வருமானக் குடும்பங்களே அதிகச் சுமையைச் சுமக்கின்றன; அவை இப்போது தங்கள் வருமானத்தின் பெரும்பகுதியை உணவு மற்றும் அன்றாடத் தேவைகளுக்குச் செலவிடுகின்றன.
• உக்ரைன்-ரஷ்யா மோதல், காலநிலை மாற்றம் போன்ற உலகளாவிய காரணிகளும், ஊதியத் தேக்கம், ரிங்கிட் மதிப்பு வீழ்ச்சி போன்ற உள்ளூர் பிரச்சினைகளும் உணவுப் பொருள் விலைகளை உயர்த்துகின்றன.
• அதிகரிக்கும் செலவுகள், சத்தான உணவுகளைக் குறைக்கக் குடும்பங்களைத் தள்ளுகின்றன. இதனால் குறிப்பாகக் குழந்தைகளிடையே ஊட்டச்சத்துக் குறைபாடு மற்றும் உடற்பருமன் என்ற இரட்டைச் சுமை ஏற்படுகிறது.
• அரசாங்க மானியங்களும் விலைக் கட்டுப்பாடுகளும் ஓரளவு நிவாரணம் அளித்தாலும், நீண்டகாலத் தீர்வாகாது. ஊதிய வளர்ச்சி, சமூகப் பாதுகாப்பு, உணவு அமைப்பின் மீள்திறன் ஆகியவற்றைச் சமாளிக்க விரிவான சீர்திருத்தங்கள் தேவை.
• அனைத்து மலேசியர்களுக்கும் உணவுப் பாதுகாப்பை உறுதிசெய்ய, வருமானத்தை உயர்த்துதல், சமூக உதவியை விரிவுபடுத்துதல், நிலையான விவசாயத்தில் முதலீடு செய்தல், நிதி அறிவை ஊக்குவித்தல் ஆகியவற்றில் கொள்கை நடவடிக்கைகள் கவனம் செலுத்த வேண்டும்.