இந்தோனேசியாவின் கழிவு மேலாண்மை நெருக்கடி: சவால்கள், புதுமைகள், 2029-ஐ நோக்கிய பயணம்

இந்தோனேசியாவின் கழிவு மேலாண்மை நெருக்கடி: அவசரமாகத் தீர்க்க வேண்டிய தேசியச் சவால்

உலகிலேயே அதிக மக்கள்தொகை கொண்ட நாடுகளில் நான்காவது இடத்தில் உள்ள இந்தோனேசியா, அதிகரித்து வரும் கழிவு மேலாண்மை நெருக்கடியை எதிர்கொள்கிறது. அதன் கழிவுகளில் சுமார் 10 சதவீதம் மட்டுமே முறையாகச் செயலாக்கப்படுவதால், நாட்டின் குப்பைக் கிடங்குகள் விரைவில் கொள்ளளவை எட்டவுள்ளன; சுற்றுச்சூழல் மாசுபாடும் கவலையளிக்கும் அளவை எட்டியுள்ளது. உடனடியான, தீவிரமான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படாவிட்டால், 2030-க்குள் நாடு முழுவதும் உள்ள குப்பைக் கிடங்குகள் அவற்றின் அதிகபட்ச கொள்ளளவை எட்டக்கூடும் என நிபுணர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். இது பொதுச் சுகாதாரம், சுற்றுச்சூழல் மற்றும் நிலைத்தன்மை தொடர்பான இந்தோனேசியாவின் உலகளாவிய உறுதிப்பாடுகளுக்கு அச்சுறுத்தலாக அமையும்.

இந்தோனேசியாவின் மிகக் குறைவான கழிவு மேலாண்மை விகிதத்தால் ஆண்டுதோறும் 34 மில்லியன் டன் கழிவுகள் சுற்றுச்சூழலை மாசுபடுத்துவதாக துணை சுற்றுச்சூழல் அமைச்சர் டியாஸ் ஹெந்திரோபிரியோனோ அண்மையில் நிலைமையின் தீவிரத்தைச் சுட்டிக்காட்டினார். இதன் தாக்கங்கள் பரவலானவை. ஆறுகள், நீராதாரங்கள் மட்டுமின்றி, மனிதர்களின் நஞ்சுக்கொடிகளிலும் தாய்ப்பாலிலும் கூட நுண்நெகிழிகள் கண்டறியப்பட்டுள்ளன. காலம் கடப்பதற்கு முன் கழிவு மேலாண்மை முறையைச் சீரமைக்க அரசும், வணிகத் துறையும், பொதுமக்களும் இணைந்து செயல்பட வேண்டும்.

இந்தோனேசியா இந்த நிலையை எட்டியது எப்படி? கழிவு மேலாண்மைக் குறைபாட்டைப் புரிந்துகொள்வோம்

இந்தோனேசியாவில் ஆண்டுதோறும் சுமார் 56.6 மில்லியன் டன் கழிவுகள் உருவாகின்றன. இதில் சுமார் 10.8 மில்லியன் டன், அதாவது ஏறத்தாழ 20 சதவீதம், நெகிழிக் கழிவுகள். அரசின் இலக்குகள் லட்சியமானவையாக இருந்தபோதிலும், நடைமுறையில் கழிவு மேலாண்மை விகிதம் தொடர்ந்து குறைவாகவே உள்ளது. சுற்றுச்சூழல் அமைச்சர் ஹனிஃப் ஃபைசோல் நுரோஃபிக் தெரிவித்ததன்படி, 343 குப்பைக் கிடங்குகளில் நடத்தப்பட்ட ஆய்வில், 9 முதல் 10 சதவீதக் கழிவுகள் மட்டுமே திறம்படக் கையாளப்படுவது தெரியவந்தது. ஒவ்வொரு இடத்திலும் மறுசுழற்சி மற்றும் மீட்பு வசதிகளின் இருப்பு, கொள்ளளவு ஆகியவற்றை மதிப்பிட்டு இந்தக் கணக்கு தயாரிக்கப்பட்டது.

இந்தோனேசியாவின் பெரும்பாலான குப்பைக் கிடங்குகளில் இன்னும் திறந்தவெளியில் கொட்டும் முறையே பின்பற்றப்படுகிறது. இது கிடங்குகளின் இடம் வேகமாக நிரம்புவதற்கு வழிவகுப்பதுடன், கார்பன் டை ஆக்சைடை விட 100 ஆண்டுகாலத்தில் 34 மடங்கு அதிக வெப்பத்தைத் தக்கவைக்கும் பசுமைக்குடில் வாயுவான மீத்தேன் வெளியேற்றத்துக்கும் கணிசமாகப் பங்களிக்கிறது. இதனால் திறந்தவெளியில் கழிவுகளைக் கொட்டுவது புவி வெப்பமயமாதலுக்கு முக்கியக் காரணமாகிறது.

2017-ஆம் ஆண்டில், அப்போதைய அதிபர் ஜோகோ விடோடோ 2025-க்குள் 100 சதவீதக் கழிவு மேலாண்மையை எட்ட இலக்கு நிர்ணயிக்கும் அதிபர் ஆணையைப் பிறப்பித்தார். கழிவுகளை வகைப்படுத்துதல், சேகரித்தல், மூலப்பொருட்களாக அல்லது ஆற்றலாக மாற்றுதல் ஆகியவற்றின் மூலம் 70 சதவீதத்தையும், மறுசுழற்சி மூலம் மீதமுள்ள 30 சதவீதத்தையும் கையாள்வது அந்த இலக்கின் நோக்கம். எனினும், 2023 நிலவரப்படி, 60.2 சதவீதக் கழிவுகளே முறையாகக் கையாளப்பட்டதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டது. மேலாண்மை செய்யப்படாத குப்பைக் கிடங்குகளைக் கணக்கிலிருந்து விலக்கிய அண்மைய புள்ளிவிவர மறுகணக்கீட்டில் இந்த விகிதம் வெறும் 39 சதவீதமாகக் குறைந்தது.

மறுசுழற்சி விகிதத்தில் ஜாவா தீவு 31 சதவீதத்துடன் நாட்டிலேயே முன்னிலையில் உள்ளது. பாலி-நுசா தெங்காரா 22.5 சதவீதத்துடனும், சுமத்ரா 12 சதவீதத்துடனும் அடுத்தடுத்த இடங்களில் உள்ளன. எனினும், நெகிழிக்கான தேசிய மறுசுழற்சி விகிதம் வெறும் 22 சதவீதம் மட்டுமே. மாசுபாட்டின் பெருக்கத்தைத் தடுக்கத் தேவையான அளவைவிட இது மிகவும் குறைவு.

திறந்தவெளியில் கழிவுகளை எரித்தல்: பரவலான, ஆபத்தான நடைமுறை

இந்தோனேசியாவின் கழிவு நெருக்கடியில் மிகவும் கவலைக்குரிய அம்சங்களில் ஒன்று, திறந்தவெளியில் கழிவுகளை எரிக்கும் நடைமுறை பரவலாக இருப்பதாகும். பொதுக் கழிவு அகற்றல் மற்றும் மேலாண்மை வசதிகள் அரிதாக உள்ளதால், தடை செய்யப்பட்டிருந்தாலும் இந்தோனேசியக் குடும்பங்களில் ஏறத்தாழ பாதிப் பேர் (48 சதவீதம்) தங்கள் கழிவுகளை எரிக்கின்றனர். இதனால் காலநிலையைப் பாதிக்கும் வலுவான மாசுபடுத்தியான கரியத் துகள்களும், நீண்ட தூரம் பயணித்து மனித உடல்நலத்துக்குத் தீங்கு விளைவிக்கக்கூடிய “என்றென்றும் நிலைக்கும் வேதிப்பொருட்கள்” எனப்படும் பொருட்களும் வெளியேறுகின்றன.

லாய்ட்ஸ் ரெஜிஸ்டர் ஃபவுண்டேஷனின் உலக இடர் கருத்துக் கணிப்பின்படி, கழிவுகளைத் தவறாகக் கையாள்வதால் ஏற்படும் நோய்களால் குறைந்த வருமான நாடுகளில் ஆண்டுதோறும் நிகழும் என மதிப்பிடப்பட்டுள்ள ஒரு மில்லியன் மரணங்களுக்கு திறந்தவெளியில் எரித்தல் ஒரு முக்கியக் காரணமாகும். ஆபத்தான திறந்தவெளி எரிப்புக்குப் பதிலாக, மேம்பட்ட சேகரிப்பு உள்கட்டமைப்பையும் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட அகற்றல் முறையையும் ஏற்படுத்த வேண்டிய அவசரத் தேவையை லாய்ட்ஸ் நிறுவனத்தின் ஆதாரம் மற்றும் நுண்ணறிவுப் பிரிவு இயக்குநர் நான்சி ஹே வலியுறுத்துகிறார்.

நெகிழிக் கழிவும் நுண்நெகிழிகளும்: வளர்ந்து வரும் சுற்றுச்சூழல் அச்சுறுத்தல்

இந்தோனேசியாவிலும் தென்கிழக்காசியா முழுவதிலும் நெகிழிக் கழிவு மிகத் தீவிரமான பிரச்சினையாக உள்ளது. உலகளவில் நெகிழி மாசுபாடு அதிகமுள்ள பகுதிகளில் ஒன்றான இப்பிராந்தியத்தில், கடல்சார் நெகிழிக் கழிவுகளுக்கு முக்கியப் பங்களிக்கும் நாடுகளில் இந்தோனேசியாவும் இடம்பெறுகிறது. நெகிழிகள் நீடித்து நிலைக்கும் தன்மையால் பல தசாப்தங்களாகச் சுற்றுச்சூழலில் தங்கிவிடுகின்றன. பின்னர் அவை சிதறி நுண்நெகிழிகளாகி, நீர், மண், உணவுச் சங்கிலி ஆகியவற்றை மாசுபடுத்துகின்றன.

இந்தோனேசிய ஆறுகள், கடலோர நீர்ப்பரப்புகள் மட்டுமின்றி, கடல்வாழ் உயிரினங்கள் மற்றும் மனிதர்களின் உடல்களிலும் நுண்நெகிழிகள் இருப்பதை அறிவியல் ஆய்வுகள் கண்டறிந்துள்ளன. திறந்தவெளிக் குப்பைக் கிடங்குகளிலும் நீர்வழிகளிலும் நெகிழிக் கழிவுகள் குவிவது பல்லுயிர் வளத்துக்கு அச்சுறுத்தலாக இருப்பதுடன், சுற்றுச்சூழல் நச்சியல் அபாயங்களையும் ஏற்படுத்தி உணவுப் பாதுகாப்பையும் பாதிக்கிறது.

குறிப்பாக நகர்ப்புறங்களுக்கு வெளியே, குறைந்த உள்கட்டமைப்பு காரணமாக நெகிழிக் கழிவுகளை மேலாண்மை செய்வது தடைபடுகிறது. இந்தோனேசியாவின் நெகிழிக் கழிவுகளில் சுமார் 10 சதவீதம் மட்டுமே மறுசுழற்சி செய்யப்படுகிறது. மீதமுள்ளவை குப்பைக் கிடங்குகளில் சேர்கின்றன, எரிக்கப்படுகின்றன அல்லது சுற்றுச்சூழலுக்குள் கசிகின்றன. 2017-இல் நெகிழி இறக்குமதிக்குச் சீனா விதித்த தடையைத் தொடர்ந்து, உலகளாவிய நெகிழிக் கழிவு வர்த்தகம் திசைமாறியது. இதனால் தரம் குறைந்த நெகிழிக் கழிவுகள் அதிக அளவில் தென்கிழக்காசியாவுக்கு, குறிப்பாக இந்தோனேசியாவுக்கு, அனுப்பப்பட்டு நிலைமை மேலும் மோசமடைந்தது.

உணவுக் கழிவு: இந்தோனேசியாவின் குப்பைகளில் மறைந்திருக்கும் பெரும் பிரச்சினை

செய்திகளில் நெகிழிக் கழிவுகள் அதிக கவனம் பெற்றாலும், இந்தோனேசியாவின் வீட்டுக் கழிவுகளில் மிகப் பெரிய பங்கு உணவுக் கழிவுகளுடையது. ஆண்டுதோறும் சுமார் 20.8 மில்லியன் டன் உணவுக் கழிவுகள் உருவாகின்றன. தற்போது உரமாக்குதல் மற்றும் குப்பைக் கிடங்குகளில் கொட்டுதல் ஆகியவையே முக்கியச் சிகிச்சை முறைகள். ஆனால் இவை போதுமானவை அல்ல. மீத்தேன் வெளியேற்றம், கசிவுநீர் மாசுபாடு ஆகியவற்றால் குப்பைக் கிடங்குகளே சுற்றுச்சூழலுக்கு அதிக பாதிப்பை ஏற்படுத்துகின்றன.

கரும்படை வீர ஈ வகை லார்வாக்களைப் பயன்படுத்தி உரமாக்குதல், காற்றில்லாச் செரிமானம், வெப்பச் சிகிச்சை போன்ற வளர்ந்து வரும் தொழில்நுட்பங்கள் நம்பிக்கை அளிக்கின்றன. எனினும், அவற்றின் பயன்பாடு இன்னும் குறைவாகவே உள்ளது. உணவுக் கழிவுப் பிரச்சினையைத் திறம்பட எதிர்கொள்ள, ஒருங்கிணைந்த விரிவான ஒழுங்குமுறையும், சிறிய மற்றும் பெரிய அளவிலான சிகிச்சைத் தொழில்நுட்பங்களுக்கான முதலீடும் தேவை.

அரசின் பதில்நடவடிக்கை: புதிய இலக்குகள், விதிமுறைகள், தொழில்நுட்பங்கள்

நெருக்கடியின் அளவை உணர்ந்த இந்தோனேசிய அரசு, தனது கழிவு மேலாண்மை இலக்குகளை மறுசீரமைத்துள்ளது. அதிபர் பிரபோவோ சுபியாந்தோவின் தலைமையில், 100 சதவீதக் கழிவு மேலாண்மையை எட்டுவதற்கான இலக்கு 2029-ஆம் ஆண்டுக்கு நீட்டிக்கப்பட்டுள்ளது. புதிய தேசிய நடுத்தரகால வளர்ச்சித் திட்டத்தில் (RPJMN), 343 குப்பைக் கிடங்குகளில் திறந்தவெளிக் கொட்டும் முறையை நிறுத்துவதற்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்பட்டுள்ளது. முதற்கட்டமாக, ஆறு மாதங்களுக்குள் 37 இடங்களில் இதை நிறைவேற்றத் திட்டமிடப்பட்டுள்ளது.

கழிவு மேலாண்மையை நவீனப்படுத்த, கடல்சார் கழிவுகள், கழிவிலிருந்து ஆற்றல் தயாரித்தல், வீட்டுக் கழிவு மேலாண்மை ஆகியவற்றுக்கான நடைமுறையில் உள்ள விதிகளை ஒருங்கிணைத்து புதுப்பிக்கும் புதிய அதிபர் ஆணையை அரசு தயாரித்து வருகிறது. பாரம்பரிய முறைகள் போதாத பெரிய நகரங்களில், குறிப்பாகக் கழிவிலிருந்து ஆற்றல் தயாரிக்கும் (WTE) ஆலைகள் போன்ற மேம்பட்ட தொழில்நுட்பங்களின் பயன்பாட்டை ஊக்குவிக்கிறது. இவ்வாலைகள் அனைத்துவகைக் கழிவுகளையும் உயர் வெப்பநிலையில் செயலாக்கி மின்சாரமாக மாற்றுவதுடன், குப்பைக் கிடங்குகளில் சேரும் கழிவின் அளவையும் குறைக்கக்கூடும்.

கழிவிலிருந்து 3 ஜிகாவாட் வரை மின்சாரம் தயாரிக்கும் ஆற்றல் இந்தோனேசியாவுக்கு இருப்பதாக எரிசக்தி மற்றும் கனிம வள அமைச்சகம் மதிப்பிட்டுள்ளது. எனினும், கழிவிலிருந்து மின்சாரம் தயாரிக்கும் செலவு தற்போது சராசரி சந்தை விலையைவிட அதிகமாக இருப்பதால், இவ்வாலைகளின் பொருளாதாரச் சாத்தியம் மானியங்களையும் ஒழுங்குமுறை ஆதரவையும் சார்ந்துள்ளது.

புதுமைகளும் தனியார் துறையின் பங்கும்

அரசின் நடவடிக்கைகள் முக்கியமானவை என்றாலும், இந்தோனேசியாவின் கழிவு மேலாண்மைத் துறையில் தனியார் துறையின் புதுமைப் பங்கு அதிகரித்து வருகிறது. Waste4Change போன்ற நிறுவனங்கள் மறுசுழற்சி, டிஜிட்டல் ஒருங்கிணைப்பு, முறைசாரா கழிவு சேகரிப்பாளர்களுடனான ஒத்துழைப்பு ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்தி, தொடக்கம் முதல் இறுதிவரை கழிவு மேலாண்மைத் தீர்வுகளை முன்னெடுத்து வருகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக, Waste4Change ஆண்டுதோறும் 8,000 டன்னுக்கும் அதிகமான கழிவுகளை மேலாண்மை செய்கிறது. அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளில் இதை நாளொன்றுக்கு 2,000 டன்னாக உயர்த்த இலக்கு கொண்டுள்ளது.

டிஜிட்டல் தளங்களும் செயலிகளும் இத்துறையை மாற்றியமைத்து வருகின்றன. Waste4Change, E-Recycle, Rapel, Kepul, Octopus போன்ற செயலிகள் வீடுகளையும் நிறுவனங்களையும் கழிவு சேகரிப்பாளர்களுடன் இணைக்கின்றன; மறுசுழற்சியை ஊக்குவித்து, கழிவுகள் எந்தெந்த வழிகளில் செல்கின்றன என்பதைக் கண்காணிக்கவும் உதவுகின்றன. அரசின் வசதிகளைவிட அதிக நெகிழிக் கழிவுகளைச் சேகரிக்கும் முறைசாரா கழிவுப் பொறுக்குநர்களின் (pemulungs) பங்கை முறைப்படுத்த இத்தளங்கள் உதவுகின்றன. எனினும், அவர்கள் பெரும்பாலும் நிலையற்ற, பாதுகாப்பற்ற சூழலில் பணியாற்றுகின்றனர்.

கழிவுப் பொறுக்குநர்களை முறைப்படுத்தப்பட்ட அமைப்புகளில் இணைத்து, பயிற்சி, உபகரணங்கள், நியாயமான ஊதியம் வழங்குவதன் மூலம், இந்த முயற்சிகள் மறுசுழற்சி விகிதத்தை உயர்த்துவதுடன் சமூக நலனையும் மேம்படுத்துகின்றன. தேசிய இலக்குகளை எட்டுவதில் முறைசாராத் துறையின் முக்கியப் பங்கை உணர்ந்த சுற்றுச்சூழல் மற்றும் வனத்துறை அமைச்சகம், 2030-க்குள் நாட்டின் கழிவு சேகரிப்புத் திறனை மூன்று மடங்காக்கத் தொடக்க நிறுவனங்களுடனும் உள்ளூர் அரசுகளுடனும் இணைந்து செயல்படுகிறது.

முன்னேற்றத்துக்கான தடைகள்: உள்கட்டமைப்பு, நிர்வாகம், பொதுமக்கள் விழிப்புணர்வு

இந்த முயற்சிகள் இருந்தபோதிலும், குறிப்பிடத்தக்க தடைகள் நீடிக்கின்றன. குறிப்பாக கிராமப்புற, தொலைதூரப் பகுதிகளில் உள்ள பல கழிவு மேலாண்மை வசதிகள் கைவிடப்பட்டுள்ளன அல்லது முழுமையாகப் பயன்படுத்தப்படவில்லை. கழிவைக் குறைத்தல், மறுபயன்பாடு, மறுசுழற்சிக்கான மேலாண்மை வசதிகளில் (TPS3R) 70 சதவீதத்துக்கும் அதிகமானவை, ஒருங்கிணைந்த கழிவு மேலாண்மை வசதிகளில் (TPST) 40 சதவீதம் ஆகியவற்றின் நிலை தெரியவில்லை அல்லது அவை செயல்படவில்லை.

தேசிய, உள்ளூர் அரசுகளுக்கு இடையே பொறுப்புகள் சிதறிக் கிடப்பது, போதிய நிதியின்மை, பலவீனமான சட்ட அமலாக்கம் உள்ளிட்ட நிர்வாகச் சவால்கள் முன்னேற்றத்தைத் தடுக்கின்றன. பொதுமக்களின் விழிப்புணர்வும் நடத்தையும் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. கழிவுகளைச் சேகரித்து, எடுத்துச் சென்று, கொட்டும் நேர்கோட்டான அணுகுமுறை தொடர்கிறது. மாற்று வழிகள் இல்லாததால் திறந்தவெளியில் எரிப்பதும் பரவலாக உள்ளது.

கழிவு உருவாகும் இடத்திலேயே மேலாண்மைக்கு முன்னுரிமை அளித்தல், நிர்வாகத்தை மேம்படுத்துதல், திறனை அதிகரித்தல், போதுமான நிதியை உறுதிசெய்தல் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய அமைப்புமுறை அணுகுமுறை தேவை என நிபுணர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர். நடத்தைகளை மாற்றவும், நிலையான கழிவு மேலாண்மைக்கு ஆதரவை உருவாக்கவும் தகவல் பிரசாரங்கள், சட்ட அமலாக்கம், சமூகப் பங்கேற்பு ஆகியவை இன்றியமையாதவை.

பிராந்திய மற்றும் உலகளாவிய சூழல்: பாடங்களும் வாய்ப்புகளும்

இந்தோனேசியாவின் கழிவு நெருக்கடி தனித்துவமானதல்ல. விரைவான நகரமயமாக்கல், மக்கள்தொகைப் பெருக்கம், குறைந்த உள்கட்டமைப்பு ஆகியவற்றால் கழிவு உற்பத்தியும் மாசுபாடும் அதிகரித்து, தென்கிழக்காசியா முழுவதும் இதேபோன்ற சவால்களை எதிர்கொள்கிறது. கடல்சார் குப்பைகளை எதிர்கொள்வதற்கான ஆசியான் பிராந்தியச் செயல் திட்டம் போன்ற ஒத்துழைப்பு முயற்சிகள், எல்லை கடந்த பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கவும் சிறந்த கழிவு மேலாண்மைக்கான திறனை வளர்க்கவும் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன.

உலகளவில், பொருட்களை மீண்டும் பயன்படுத்தி, மறுசுழற்சி செய்து, அவற்றின் மதிப்புச் சங்கிலிக்குள் தொடர்ந்து வைத்திருக்கும் சுழற்சிப் பொருளாதாரத்தை நோக்கிய மாற்றம், நிலைத்தன்மைக்கான வழியை வழங்குகிறது. குப்பைக் கிடங்குகளில் கொட்டுதல், எரித்தல் ஆகியவற்றுக்கு மாற்றாக வேதியியல் மறுசுழற்சி, மட்கக்கூடிய நெகிழிகள், மறுமதிப்பாக்கத் தொழில்நுட்பங்கள் ஆகியவை ஆராயப்பட்டு வருகின்றன. எனினும், இத்தீர்வுகள் வெற்றிபெற முதலீடு, ஒழுங்குமுறை ஆதரவு, பொதுமக்களின் பங்கேற்பு ஆகியவை தேவை.

முறைசாரா கழிவு சேகரிப்பாளர்களை ஒருங்கிணைத்தல், தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்துதல், அரசு, தனியார் துறை, குடிமைச் சமூகத்துக்கு இடையிலான ஒத்துழைப்பை ஊக்குவித்தல் ஆகியவற்றின் முக்கியத்துவத்தை இந்தோனேசியாவின் அனுபவம் எடுத்துக்காட்டுகிறது. 2029-ஆம் ஆண்டுக்கான இலக்கை நோக்கி நாடு செயல்படும் நிலையில், இங்கு கற்றுக்கொள்ளப்படும் பாடங்கள் பிராந்தியத்திலும் அதற்கு அப்பாலும் கழிவு மேலாண்மை உத்திகளை வடிவமைக்க உதவக்கூடும்.

சுருக்கம்

• இந்தோனேசியா கடுமையான கழிவு மேலாண்மை நெருக்கடியை எதிர்கொள்கிறது. கழிவுகளில் சுமார் 10 சதவீதம் மட்டுமே முறையாகச் செயலாக்கப்படுவதுடன், குப்பைக் கிடங்குகளும் கொள்ளளவை நெருங்குகின்றன.
• திறந்தவெளியில் கழிவுகளைக் கொட்டுவதும் எரிப்பதும் பரவலாக உள்ளன. இவை மாசுபாடு, பசுமைக்குடில் வாயு வெளியேற்றம், உடல்நல அபாயங்கள் ஆகியவற்றுக்குக் காரணமாகின்றன.
• குறைந்த மறுசுழற்சி விகிதம், கடல்களிலும் நீர்வழிகளிலும் கணிசமாகக் கசியும் கழிவுகள் ஆகியவற்றால் நெகிழிக் கழிவும் நுண்நெகிழிகளும் பெரும் சுற்றுச்சூழல் அச்சுறுத்தல்களாக உள்ளன.
• வீட்டுக் கழிவுகளில் உணவுக் கழிவுகளே மிகப் பெரிய பங்கு வகிக்கின்றன. ஆனால் தற்போதைய சிகிச்சை முறைகள் போதுமானவை அல்ல.
• 100 சதவீதக் கழிவு மேலாண்மைக்கான இலக்கை அரசு 2029-ஆம் ஆண்டுக்கு நீட்டித்துள்ளதுடன், புதிய விதிமுறைகளையும் கழிவிலிருந்து ஆற்றல் தயாரிக்கும் தொழில்நுட்பங்களையும் ஊக்குவிக்கிறது.
• தனியார் துறையின் புதுமைகள், டிஜிட்டல் தளங்கள், முறைசாரா கழிவு சேகரிப்பாளர்களை ஒருங்கிணைத்தல் ஆகியவை மறுசுழற்சி மற்றும் கழிவு மேலாண்மையில் முன்னேற்றத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.
• போதிய உள்கட்டமைப்பு இல்லாமை, நிர்வாகச் சவால்கள், பொதுமக்களின் குறைந்த விழிப்புணர்வு ஆகியவை தடைகளாக உள்ளன.
• நீண்டகால நிலைத்தன்மைக்கு பிராந்திய ஒத்துழைப்பும் சுழற்சிப் பொருளாதாரத்தை நோக்கிய மாற்றமும் இன்றியமையாதவை.