ஹிரோஷிமா, நாகசாகி நகரங்களில் இன்று வாழ்வது ஏன் பாதுகாப்பானது: அணுகுண்டுக் கதிர்வீச்சின் அறிவியல், வரலாறு, மரபு

அணுகுண்டுத் தாக்குதல்கள்: வரலாற்றின் திருப்புமுனை

1945 ஆகஸ்ட் 6 மற்றும் 9 ஆகிய தேதிகளில், உலகம் இதுவரை கண்டிராத, அச்சமூட்டும் புதிய போர்முறையைக் கண்டது. ஜப்பானின் ஹிரோஷிமா, நாகசாகி நகரங்கள் மீது அமெரிக்கா அணுகுண்டுகளை வீசியது. மோதலில் அணு ஆயுதங்கள் பயன்படுத்தப்பட்ட முதல், ஒரே நிகழ்வாக இது அமைந்தது. பேரழிவு உடனடியானதாகவும் மாபெரும் அளவிலானதாகவும் இருந்தது: பல்லாயிரக்கணக்கானோர் உடனடியாகக் கொல்லப்பட்டனர்; காயங்கள் மற்றும் கடுமையான கதிர்வீச்சுப் பாதிப்பால் அடுத்த வாரங்களிலும் மாதங்களிலும் மேலும் பலர் உயிரிழந்தனர். இரண்டாம் உலகப் போரை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதில் இந்தத் தாக்குதல்கள் தீர்மானகரமான பங்கு வகித்தன. அதேவேளையில், அணு யுகத்தையும் தொடங்கிவைத்தன. மனிதகுலத்தின் அழிவுத் திறன் குறித்தும், கதிர்வீச்சுப் பாதிப்பின் நீண்டகால விளைவுகள் குறித்தும் ஆழமான கேள்விகளை அவை எழுப்பின.

இன்று, கிட்டத்தட்ட 80 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஹிரோஷிமாவும் நாகசாகியும் செழிப்பான நகரங்களாக உள்ளன; இவ்விரு நகரங்களிலும் சேர்த்து பத்து லட்சத்துக்கும் மேற்பட்டோர் வாழ்கின்றனர். இருப்பினும், பொதுமக்களின் மனதில் ஒரு தொடர்ச்சியான கேள்வி நிலவுகிறது: இத்தகைய பேரழிவை ஏற்படுத்திய அணுத் தாக்குதல்களுக்குப் பிறகும் இந்த நகரங்களில் எப்படிப் பாதுகாப்பாக வாழ முடிகிறது? கதிர்வீச்சுக்குப் பின்னால் உள்ள அறிவியல், தாக்குதல்களின் வரலாற்றுப் பின்னணி, உயிர் தப்பியவர்களுக்கு ஏற்பட்ட உடல்நலப் பாதிப்புகள், இன்று உலகின் மற்ற நகரங்களைப் போலவே ஹிரோஷிமாவும் நாகசாகியும் எவ்வாறு பாதுகாப்பாக உள்ளன என்பவை குறித்து இந்தக் கட்டுரை ஆராய்கிறது.

ஹிரோஷிமாவிலும் நாகசாகியிலும் என்ன நடந்தது?

1945ஆம் ஆண்டில் இரண்டாம் உலகப் போர் முடிவை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. மே மாதத்தில் ஜெர்மனி சரணடைந்தது; ஆனால் ஜப்பான் தொடர்ந்து எதிர்த்துப் போரிட்டது. சரணடைய வேண்டும் என்ற நேச நாடுகளின் கோரிக்கைக்கு பதில் கிடைக்காததைத் தொடர்ந்து, அணுகுண்டுகளைப் பயன்படுத்த அமெரிக்கா தீர்மானித்தது. ஆகஸ்ட் 6ஆம் தேதி, "லிட்டில் பாய்" என்று பெயரிடப்பட்ட யுரேனியம்-235 குண்டு ஹிரோஷிமா மீது வீசப்பட்டது; அதில் சுமார் 78,000 பேர் உடனடியாகக் கொல்லப்பட்டதாக மதிப்பிடப்படுகிறது. மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு, "ஃபேட் மேன்" எனப் பெயரிடப்பட்ட புளூட்டோனியம்-239 குண்டு நாகசாகி மீது வெடிக்கச் செய்யப்பட்டது; அதில் சுமார் 27,000 பேர் உடனடியாக உயிரிழந்தனர். 1945ஆம் ஆண்டின் இறுதிக்குள், காயங்கள் மற்றும் கதிர்வீச்சு நோயால் பின்னர் உயிரிழந்தவர்களையும் சேர்த்து, இரு நகரங்களிலும் இறந்தவர்களின் எண்ணிக்கை 200,000-ஐத் தாண்டியது.

இந்தக் குண்டுகள் தரையிலிருந்து சுமார் 600 மீட்டர் (ஹிரோஷிமா), 500 மீட்டர் (நாகசாகி) உயரத்தில் வெடிக்கச் செய்யப்பட்டன. இந்த முறையால் வெடிப்பின் தாக்கமும் தீயின் பாதிப்பும் அதிகபட்சமாகின. அதேவேளையில், கதிர்வீச்சு எவ்வாறு பரவியது என்பதிலும் இது முக்கியத் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.

உடனடி மற்றும் எஞ்சிய கதிர்வீச்சு: வேறுபாடு என்ன?

அணுகுண்டுகள் வெடிப்பு, வெப்பம், கதிர்வீச்சு எனப் பல வடிவங்களில் ஆற்றலை வெளியிடுகின்றன. கதிர்வீச்சு இரண்டு வகைப்படும்:

• தொடக்கக் கதிர்வீச்சு: வெடிப்புக்குப் பிந்தைய முதல் நிமிடத்துக்குள் வெளிப்படும் காமா கதிர்கள் மற்றும் நியூட்ரான்களின் இந்தத் தீவிர வீச்சு, வெடிப்பின் மையப்புள்ளிக்கு அருகில் இருந்தவர்களுக்குக் கடுமையான கதிர்வீச்சு நோயையும் மரணத்தையும் ஏற்படுத்தியது.
• எஞ்சிய கதிர்வீச்சு: வெடிப்புக்குப் பிறகும் சுற்றுச்சூழலில் நீடிக்கக்கூடிய கதிரியக்கத் தூசுப்படிவுகளும், நியூட்ரான்களால் கதிரியக்கத் தன்மை பெற்ற பொருட்களும் இதில் அடங்கும்.

ஹிரோஷிமாவிலும் நாகசாகியிலும், குண்டுகளின் ஆற்றலில் சுமார் 5% தொடக்கக் கதிர்வீச்சாகவும், 10% எஞ்சிய கதிர்வீச்சாகவும் வெளியானது. எனினும், எஞ்சிய கதிர்வீச்சின் பெரும்பகுதி வெடிப்புக்குப் பிந்தைய 24 மணி நேரத்துக்குள் வெளிப்பட்டது. ஹிரோஷிமா நகராட்சியின் தகவலின்படி, எஞ்சிய கதிர்வீச்சு முழுவதில் 80% முதல் நாளிலேயே வெளியானது; ஒரு வாரத்துக்குப் பிறகு அதன் அளவு தொடக்க அளவில் ஒரு மில்லியனில் ஒரு பங்காகக் குறைந்தது. இவ்வளவு வேகமாகக் கதிர்வீச்சு குறைந்ததே இன்று இந்த நகரங்கள் கதிரியக்கத் தன்மையற்றிருப்பதற்கான முக்கியக் காரணமாகும்.

கதிர்வீச்சு ஏன் நகரங்களை வாழத் தகுதியற்றவையாக்கவில்லை?

அணு வெடிப்புகள் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு கதிரியக்கப் பாழ்நிலங்களை விட்டுச் செல்லும் என்று பலர் கருதுகின்றனர். அணுக்கதிரியக்கத் தூசுப்படிவுகள் குறித்த அச்சமும், சில கதிரியக்கப் பொருட்களின் நீண்ட அரை ஆயுளும் இந்த நம்பிக்கைக்கு வலுசேர்க்கின்றன. ஆனால் உண்மை இதைவிட நுட்பமானது; அது குண்டின் வகை, வெடிக்கப்பட்ட உயரம், கதிரியக்கச் சிதைவின் இயற்பியல் ஆகியவற்றைப் பொறுத்தது.

கதிரியக்கச் சிதைவின் அறிவியல்

நிலையற்ற அணுக்கருக்கள் கதிர்வீச்சை வெளியிட்டு ஆற்றலை இழக்கும் செயல்முறையே கதிரியக்கச் சிதைவு. ஒவ்வொரு கதிரியக்க ஐசோடோப்புக்கும் தனித்துவமான "அரை ஆயுள்" உண்டு; அதாவது, அந்தப் பொருளில் பாதியளவு சிதைவடைய எடுத்துக்கொள்ளும் காலம். சில ஐசோடோப்புகள் நொடிகளில் சிதைவடைகின்றன; மற்றவை ஆண்டுகள் அல்லது ஆயிரமாண்டுகள் எடுத்துக்கொள்கின்றன. முக்கியமாக, மிக நீண்ட அரை ஆயுளைக் கொண்ட ஐசோடோப்புகள் மெதுவாகச் சிதைவதால், எந்த ஒரு தருணத்திலும் அவற்றின் கதிரியக்கத் தன்மை குறைவாக இருக்கும்.

ஹிரோஷிமாவிலும் நாகசாகியிலும் குண்டுகள் தரைக்கு வெகு உயரத்தில் வெடிக்கச் செய்யப்பட்டன. இதனால், கதிரியக்கப் பொருட்களில் பெரும்பாலானவை தூசுப்படிவுகளாகத் தரையில் படியாமல், மேல் வளிமண்டலத்தில் சிதறின. கதிர்வீச்சில் சுமார் 90% வளிமண்டலத்துக்கு மேலே இழுத்துச் செல்லப்பட்டு, காற்றால் அப்பால் எடுத்துச் செல்லப்பட்டது. அயோடின்-131, சீசியம்-137 போன்ற மிகவும் ஆபத்தான ஐசோடோப்புகள் சில நாட்கள் அல்லது வாரங்களுக்குள் வேகமாகச் சிதைவடைந்தன. தரையில் நியூட்ரான் தாக்கத்தால் கதிரியக்கத் தன்மை பெற்ற பொருட்களின் சிறிய அளவும் விரைவாகச் சிதைந்தது. மேலும், தரைமட்டத்தில் வெடிப்பு நிகழாததால் மண்ணும் கட்டடங்களும் "நியூட்ரான் செயலூக்கத்தால்" கதிரியக்கத் தன்மை பெறுவது குறைவாகவே இருந்தது.

1950களுக்குள், இரு நகரங்களிலும் கதிர்வீச்சு அளவுகள் உலகின் பிற இடங்களில் காணப்படுவதைப் போன்ற இயல்பான பின்னணிக் கதிர்வீச்சு அளவுக்குத் திரும்பின. இன்று மேற்கொள்ளப்படும் அளவீடுகள், ஹிரோஷிமாவிலும் நாகசாகியிலும் உள்ள கதிர்வீச்சு அளவுகள் இயற்கையான பின்னணிக் கதிர்வீச்சிலிருந்து வேறுபடவில்லை என்பதைக் காட்டுகின்றன. அண்டக் கதிர்கள், பாறைகள், மனித உடலேகூட இந்த இயற்கையான கதிர்வீச்சுக்குக் காரணமாகின்றன.

அணுகுண்டுகளையும் அணு விபத்துகளையும் ஒப்பிடுதல்

அணுகுண்டுகளின் விளைவுகளையும் செர்னோபில் அல்லது ஃபுகுஷிமா போன்ற அணு விபத்துகளின் விளைவுகளையும் வேறுபடுத்திப் பார்ப்பது முக்கியம். அணு விபத்துகளில், உலைகளிலிருந்து பெருமளவு கதிரியக்கப் பொருட்கள் நேரடியாகச் சுற்றுச்சூழலுக்குள் வெளியேறி, மண், நீர், உணவுப் பொருட்கள் ஆகியவற்றைப் பல தசாப்தங்களுக்கு மாசுபடுத்தக்கூடும். இதற்கு மாறாக, ஹிரோஷிமா, நாகசாகி குண்டுகளின் வடிவமைப்பும் வெடிக்கப்பட்ட உயரமும் பெரும்பாலான கதிரியக்கப் பொருட்கள் சிதறவோ விரைவாகச் சிதைவடையவோ செய்தன; இதனால் நீண்டகால மாசுபாடு மிகக் குறைவாக இருந்தது.

நீண்டகால உடல்நலப் பாதிப்புகள்: உயிர் தப்பியவர்களிடமிருந்து நாம் கற்றது என்ன?

நகரங்கள் இன்று பாதுகாப்பாக இருந்தாலும், அணுகுண்டுத் தாக்குதல்களின் மனிதச் செலவு மிகப் பெரியது. ஹிபாகுஷா என்று அழைக்கப்படும் உயிர் தப்பியவர்கள், வெடிப்புகளால் ஏற்பட்ட அதிர்ச்சியை மட்டுமல்லாமல், கதிர்வீச்சுப் பாதிப்பின் நீண்டகால விளைவுகளையும் எதிர்கொண்டனர். பல தசாப்தங்களாக, விஞ்ஞானிகள் உயிர் தப்பியவர்களினதும் அவர்களது குழந்தைகளினதும் உடல்நலத்தை ஆய்வு செய்து வருகின்றனர். இந்த ஆய்வுகள் உலகளாவிய கதிர்வீச்சுப் பாதுகாப்புத் தரங்களை வடிவமைத்த மதிப்புமிக்க தரவுகளை வழங்கியுள்ளன.

புற்றுநோய் மற்றும் பிற உடல்நல அபாயங்கள்

கதிர்வீச்சு விளைவுகள் ஆய்வு அறக்கட்டளை (RERF) மற்றும் பிற அமைப்புகள் மேற்கொண்ட ஆய்வுகளின்படி, அதிக அளவு கதிர்வீச்சுக்கு ஆளான உயிர் தப்பியவர்களுக்கு ரத்தப் புற்றுநோய் மற்றும் பிற புற்றுநோய்கள் ஏற்படும் அபாயம் அதிகரித்தது. தாக்குதல்களுக்கு சுமார் இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ரத்தப் புற்றுநோய் பாதிப்புகள் அதிகரிக்கத் தொடங்கி, நான்கு முதல் ஆறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு உச்சத்தை எட்டின; குறிப்பாகக் குழந்தைகளிடையே இந்த அதிகரிப்பு காணப்பட்டது. மார்பகம், நுரையீரல், வயிறு ஆகியவற்றில் ஏற்படும் திடத் திசுப் புற்றுநோய்கள், கதிர்வீச்சுப் பாதிப்புக்குப் பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகு அதிகரித்தன. இளம் வயதில் கதிர்வீச்சுக்கு ஆளானவர்களுக்கும் பெண்களுக்கும் புற்றுநோய் அபாயம் அதிகமாக இருந்தது.

புற்றுநோய் அல்லாத பாதிப்புகளான கண்புரை, தைராய்டு நோய், இதயநாள நோய்கள் ஆகியவையும் காணப்பட்டன. இருப்பினும், புற்றுநோய் அபாயத்தின் ஒட்டுமொத்த அதிகரிப்பு பலர் அஞ்சியதைவிடக் குறைவாகவே இருந்தது: திடத் திசுப் புற்றுநோய்களில், கதிர்வீச்சால் ஏற்பட்டதாகக் கணிக்கப்பட்ட விகிதம் சுமார் 10.7% ஆகும். மிக அதிக அளவு கதிர்வீச்சுக்கு ஆளானவர்களிடம்கூட, பாதிப்பு ஏற்படாதவர்களைவிட அபாயம் ஐந்து மடங்குக்கு மேல் இருக்கவில்லை.

மரபணு விளைவுகளும் அடுத்த தலைமுறையும்

உயிர் தப்பியவர்களின் குழந்தைகளில் கதிர்வீச்சுப் பாதிப்பு மரபணுச் சேதத்தை ஏற்படுத்துமா என்பது மிகவும் அவசரமான கேள்விகளில் ஒன்றாக இருந்தது. பல தசாப்த கால ஆய்வுகளில், இரண்டாம் தலைமுறையினருக்கு பிறவிக் குறைபாடுகள், புற்றுநோய் அல்லது பிற நோய்கள் அதிகரித்ததற்கான தெளிவான சான்றுகள் எதுவும் கிடைக்கவில்லை. கருப்பையில் இருந்தபோது கதிர்வீச்சுக்கு ஆளான குழந்தைகளிடையே சில வளர்ச்சிப் பிரச்சினைகள் அதிகமாகக் காணப்பட்டன. ஆனால், அணுகுண்டுத் தாக்குதல்களுக்குப் பிறகு கருத்தரிக்கப்பட்ட குழந்தைகளிடம் கதிர்வீச்சுக்குக் காரணமாகக் கூறக்கூடிய அதிகப்படியான நோய்கள் காணப்படவில்லை.

Lancet இதழின் ஆய்வுக் கட்டுரையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி, உயிர் தப்பியவர்களின் குழுக்களைத் தொடர்ந்து கண்காணிப்பது கதிர்வீச்சு அபாயம் குறித்த நமது புரிதலுக்கு உதவுகிறது. ஆனால், பரவலான மரபணுச் சேதம் ஏற்படும் என்ற அச்சம் இதுவரை நனவாகவில்லை.

இன்று கதிர்வீச்சு அளவுகள் எவ்வாறு கண்காணிக்கப்படுகின்றன?

இன்றைய ஹிரோஷிமாவும் நாகசாகியும் முறையே 1.2 மில்லியன், 400,000 மக்கள் தொகையைக் கொண்ட துடிப்பான, பரபரப்பான நகரங்கள். ஜப்பானிய அதிகாரிகளும் சுயாதீன அறிவியல் அமைப்புகளும் இரு நகரங்களையும் நெருக்கமாகக் கண்காணிக்கின்றன. பொது இடங்கள், பள்ளிகள் ஆகியவற்றிலும், மண் மற்றும் நீர் மாதிரிகளிலும் கதிர்வீச்சு அளவீடுகள் வழக்கமாக மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. சர்வதேசத் தரங்களின்படி பாதுகாப்பானதாகக் கருதப்படும் வரம்புக்குள், ஒரு மணி நேரத்துக்கு சுமார் 0.1 மைக்ரோசீவர்ட் என்ற பின்னணிக் கதிர்வீச்சு அளவே தொடர்ந்து பதிவாகிறது.

போருக்குப் பிறகு மேற்கொள்ளப்பட்ட தூய்மைப் பணிகளில் குப்பைகளை அகற்றுதல், மாசடைந்த மண்ணைச் சீரமைத்தல், உள்கட்டமைப்பை மீண்டும் கட்டியெழுப்புதல் ஆகியவை அடங்கின. இன்று ஹிரோஷிமா அல்லது நாகசாகியின் எந்தப் பகுதியிலும் வாழ்வதற்கும், பணிபுரிவதற்கும், செல்வதற்கும் கட்டுப்பாடுகள் இல்லை. நினைவிடங்கள், அருங்காட்சியகங்கள், அமைதிப் பூங்காக்களுக்கு ஏராளமான சுற்றுலாப் பயணிகள் வருகின்றனர். இந்த நகரங்கள் மீண்டெழும் திறனுக்கும் மறுவாழ்வுக்கும் அடையாளங்களாக மாறியுள்ளன.

ஹிபாகுஷாக்களின் மரபு: அறிவியல், ஆதரவு, அமைதி

அறிவியல் அறிவை மேம்படுத்துவதிலும், அணு ஆயுதக் குறைப்புக்கு ஆதரவளிப்பதிலும் ஹிரோஷிமா, நாகசாகி உயிர் தப்பியவர்கள் முக்கியப் பங்கு வகித்துள்ளனர். நீண்டகால உடல்நல ஆய்வுகளில் அவர்கள் பங்கேற்றதால், நவீன கதிர்வீச்சுப் பாதுகாப்புத் தரங்களுக்கு அடித்தளம் அமைந்தது. மருத்துவப் படமெடுப்பு முதல் பணியிடப் பாதுகாப்பு, விண்வெளி ஆய்வு வரை பல துறைகளிலும் இத்தரங்கள் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின.

அறிவியலுக்கு அப்பால், அணு ஆயுதப் போரின் கொடுமைகள் குறித்து வருங்காலத் தலைமுறைகளை எச்சரிக்கத் தங்கள் கதைகளைப் பகிர்ந்து, ஹிபாகுஷாக்கள் அமைதிக்காகத் தொடர்ந்து குரல்கொடுத்து வருகின்றனர். இவர்களின் முயற்சிகளை அங்கீகரிக்கும் வகையில், ஜப்பான் ஏ-மற்றும் எச்-குண்டுப் பாதிப்புக்குள்ளானோர் அமைப்புகளின் கூட்டமைப்புக்கு 2024ஆம் ஆண்டின் அமைதிக்கான நோபல் பரிசு வழங்கப்பட்டது.

Science இதழுக்கு அளித்த நேர்காணலில் உயிர் தப்பியவர்களில் ஒருவரான குனிஹிகோ ஐடா கூறினார்: "நாங்கள் துன்பங்களைச் சந்தித்தோம். ஆனால், நாங்கள் அனுபவித்ததை வேறு யாரும் அனுபவிக்க வேண்டிய நிலை வராமல் இருக்க, எங்கள் அனுபவத்திலிருந்து உலகம் பாடம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்புகிறோம்."

உலகுக்கான பாடங்கள்

ஹிபாகுஷாக்களின் ஆய்வுகளும் ஆதரவு முயற்சிகளும் சர்வதேசக் கொள்கையையும் கதிர்வீச்சு குறித்த பொதுமக்களின் புரிதலையும் வடிவமைத்துள்ளன. ஐக்கிய நாடுகள் அணுக்கதிர்வீச்சு விளைவுகள் தொடர்பான அறிவியல் குழு, கதிர்வீச்சுப் பாதுகாப்புக்கான சர்வதேச ஆணையம் போன்ற அமைப்புகளின் பணிகளில் அவர்களின் மரபைக் காணலாம். ஹிரோஷிமா, நாகசாகி நகரங்களிலிருந்து பெறப்பட்ட தரவுகளின் அடிப்படையில் இந்த அமைப்புகள் உலகளாவிய பாதுகாப்புத் தரங்களை நிர்ணயிக்கின்றன.

இந்த அணுகுண்டுத் தாக்குதல்கள் வரலாற்றின் போக்கையும் மாற்றின; அணு ஆயுதங்களைக் கட்டுப்படுத்தவும் அவற்றின் பயன்பாட்டைத் தடுக்கவும் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளத் தூண்டின. லாஸ் அலமோஸ் தேசிய ஆய்வகத்தின் முன்னாள் இயக்குநர் சீக்ஃபிரீட் ஹெக்கர் சிந்தித்துக் கூறியதாவது: "நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியதும் தவிர்க்க வேண்டியதுமானதைத் தெளிவாக நினைவூட்டும் வகையில், ஹிரோஷிமா, நாகசாகியின் கொடூரமான காட்சிகளை நம் கண்முன் வைத்திருப்போம்."

பொதுவான தவறான நம்பிக்கைகள்: மக்கள் இன்னும் ஏன் கவலைப்படுகிறார்கள்?

பல தசாப்தங்களாக அறிவியல் ஆதாரங்கள் கிடைத்துள்ளபோதும், ஹிரோஷிமாவிலும் நாகசாகியிலும் நீடித்துவரும் கதிர்வீச்சு குறித்த தவறான நம்பிக்கைகள் தொடர்கின்றன. இந்த நகரங்கள் இன்னும் கதிரியக்கத் தன்மையுடன் இருக்க வேண்டும் என்றும், உயிர் தப்பியவர்களின் குழந்தைகள் மரபணு நோய்களால் பாதிக்கப்படுவது தவிர்க்க முடியாது என்றும் சிலர் நம்புகின்றனர். அணுகுண்டுகளுக்கும் அணு விபத்துகளுக்கும் உள்ள வேறுபாடு குறித்த குழப்பமும், கதிரியக்கச் சிதைவின் சிக்கலான அறிவியலும் இந்தத் தவறான புரிதல்களுக்கு வலுசேர்க்கின்றன.

உண்மையில், வான்வெளியில் வெடிக்கச் செய்யப்பட்ட குண்டுகள், ஆபத்தான ஐசோடோப்புகளின் விரைவான சிதைவு, திறம்பட மேற்கொள்ளப்பட்ட தூய்மைப் பணிகள் ஆகிய தனித்துவமான சூழ்நிலைகளால் நீண்டகாலச் சுற்றுச்சூழல் மாசுபாடு மிகக் குறைவாக இருந்தது. உயிர் தப்பியவர்களுக்கு உடல்நலப் பாதிப்புகள் உண்மையாகவும் கடுமையாகவும் இருந்தன. ஆனால், அவை வருங்காலத் தலைமுறையினருக்கோ நகரங்களுக்கோ தொடரும் அபாயமாக மாறவில்லை.

பரந்த விளைவுகள்: அணுப் பாதுகாப்பும் ஆயத்தநிலையும்

ஹிரோஷிமா, நாகசாகியின் அனுபவங்கள், அணுப் பாதுகாப்பு, அவசரநிலை ஆயத்தம், சுற்றுச்சூழல் கண்காணிப்பு ஆகியவற்றுக்கான உலகளாவிய அணுகுமுறைகளை வடிவமைத்துள்ளன. அணு விபத்துகளை நிர்வகித்தல், பாதுகாப்புக் கருவிகளை உருவாக்குதல், தொழிலாளர்கள் மற்றும் பொதுமக்களுக்கான கதிர்வீச்சு வரம்புகளை நிர்ணயித்தல் ஆகியவற்றில் அணுகுண்டுத் தாக்குதல்களிலிருந்து கற்ற பாடங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

தொடர்ச்சியான கண்காணிப்பு, பொதுமக்களுக்கான விழிப்புணர்வுக் கல்வி, தொழில்நுட்ப முன்னேற்றங்கள் ஆகியவை சாத்தியமான அபாயங்களை விரைவாகக் கண்டறிந்து எதிர்கொள்ள உதவுகின்றன. மிகக் கொடூரமான பேரழிவுகளைக்கூட அறிவியல், கொள்கை, சமூகத்தின் மீண்டெழும் திறன் ஆகியவற்றின் மூலம் கடக்க முடியும் என்பதை இந்த நகரங்களின் மறுவாழ்வு காட்டுகிறது.

சுருக்கம்

• 1945ஆம் ஆண்டு ஹிரோஷிமாவும் நாகசாகியும் அணுகுண்டுகளால் பேரழிவைச் சந்தித்தன; பெரும் உயிரிழப்பும் துயரமும் ஏற்பட்டன.
• குண்டுகளிலிருந்து வெளியான கதிர்வீச்சில் பெரும்பகுதி முதல் சில நிமிடங்கள் மற்றும் மணிநேரங்களிலேயே வெளியானது; எஞ்சிய கதிர்வீச்சு சில நாட்களுக்குள் வேகமாகக் குறைந்தது.
• குண்டுகள் தரைக்கு மேலே வெடிக்கச் செய்யப்பட்டதால், கதிரியக்கத் தூசுப்படிவுகள் தரையை மிகக் குறைவாகவே அடைந்தன; தூய்மைப் பணிகளும் மாசுபாட்டை மேலும் குறைத்தன.
• இன்று இரு நகரங்களிலும் உள்ள கதிர்வீச்சு அளவுகள், உலகின் எந்த இடத்திலும் காணப்படும் இயற்கையான பின்னணிக் கதிர்வீச்சுக்கு இணையாக உள்ளன.
• உயிர் தப்பியவர்களின் நீண்டகால ஆய்வுகளில் புற்றுநோய் மற்றும் பிற நோய்களின் அபாயம் அதிகரித்தது தெரியவந்தது; ஆனால் அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளில் மரபணு விளைவுகள் ஏற்பட்டதற்கான சான்றுகள் இல்லை.
• ஹிபாகுஷாக்களின் அனுபவங்கள் உலகளாவிய கதிர்வீச்சுப் பாதுகாப்புத் தரங்களை வடிவமைத்ததுடன், அமைதி மற்றும் அணு ஆயுதக் குறைப்புக்கான ஆதரவுக்கும் ஊக்கமளித்துள்ளன.
• ஹிரோஷிமாவும் நாகசாகியும் இன்று செழிப்பான, பாதுகாப்பான நகரங்களாக உள்ளன. அணு ஆயுதப் போரின் கொடுமைகளையும் மனித மனத்தின் மீண்டெழும் ஆற்றலையும் அவை வலுவாக நினைவூட்டுகின்றன.