இந்தோனேசியா மீதான கவனம்: கிறிஸ்தவப் பிரார்த்தனை இல்லங்கள் மீது கும்பல் தாக்குதல்; தீவிரமடையும் மத சகிப்பின்மை அம்பலம்

படாங்கில் வன்முறை கும்பல் தாக்குதல்: மத சகிப்பின்மை குறித்த கடும் எச்சரிக்கை

2025 ஜூலை 27 அன்று, இந்தோனேசியாவின் மேற்கு சுமத்ரா மாகாணம், படாங்கில் உள்ள கிறிஸ்தவப் பிரார்த்தனை இல்லத்துக்குள் வன்முறை கும்பல் புகுந்து தாக்கியதில் குழந்தைகள் காயமடைந்தனர். உலகின் மிகப்பெரிய முஸ்லிம் பெரும்பான்மை நாடான இந்தோனேசியாவில் மத சகிப்பின்மை குறித்த அவசரக் கவலைகள் மீண்டும் எழுந்துள்ளன. சுமார் 30 கிறிஸ்தவ மாணவர்கள் வாராந்திர மதக் கல்விக்காகப் பயன்படுத்திய தனியார் வீட்டைக் குறிவைத்து நடத்தப்பட்ட இந்தத் தாக்குதலுக்கு மனித உரிமைக் குழுக்கள், மதத் தலைவர்கள், குடிமைச் சமூகத்தினர் கண்டனம் தெரிவித்துள்ளனர். முறையான பாகுபாடு தொடர்ந்து வழிபாட்டு சுதந்திரம் குறித்த இந்தோனேசிய அரசியலமைப்பின் உறுதிமொழியைச் சிதைத்து வருவதாக அவர்கள் எச்சரித்துள்ளனர்.

ஆன்லைனில் பரவி வரும் காணொளிகளில், ஆண்கள் வேலிகளை உதைத்தும், ஜன்னல்களை உடைத்தும், குழந்தைகள் அங்கிருந்து கலைந்து செல்லுமாறு மிரட்டுவதும் தெரிகிறது; சிலர் மரப்பலகைகளை ஏந்தியிருந்தனர். சட்ட உதவி நிறுவனம் (LBH) படாங் தெரிவித்ததன்படி, இரண்டு குழந்தைகள் காயமடைந்தனர். 13 வயது குழந்தை முதுகில் உதைக்கப்பட்டது; 11 வயது மற்றொரு குழந்தை மரக்கட்டையால் தாக்கப்பட்டதில் பலத்த காயமடைந்து நடக்க முடியாத நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது. அங்கிருந்த மற்ற குழந்தைகளும் கடும் மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகினர்; அவர்கள் அழுததாகவும், ஒளிந்துகொண்டதாகவும், தொடர்ந்து அச்சத்துடன் இருப்பதாகவும் தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன.

இந்தச் சம்பவம் தனித்த ஒன்றல்ல. இந்தோனேசியா முழுவதும் கிறிஸ்தவச் சமூகங்கள் மீதான தாக்குதல்கள் மற்றும் மிரட்டல்கள் தொடரும் போக்கின் ஒரு பகுதியாக இது அமைந்துள்ளது. மதப் பழமைவாதம் அதிகரித்து வரும் சூழலில், சிறுபான்மையினரின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கும் திறனும் விருப்பமும் அரசுக்கு உள்ளதா என்ற கேள்வியையும் இது எழுப்புகிறது.

படாங்கில் என்ன நடந்தது?

கோட்டோ தங்கா மாவட்டத்தின் படாங் சாராய் கிராமத்தில், இந்தோனேசிய விசுவாசமுள்ள கிறிஸ்தவ தேவாலயத்தின் (GKSI) அனுகெரா படாங் மதக் கல்விக்காகப் பயன்படுத்திய வீட்டில் இந்தத் தாக்குதல் நடந்தது. உள்ளூர் அரசுப் பள்ளிகளில் கிறிஸ்தவக் கல்வி வழங்கப்படாததால், சபையினர் இந்தத் தற்காலிக ஏற்பாட்டைச் செய்திருந்தனர். கும்பல் அங்கு வந்தபோது காவல்துறை அதிகாரிகள் பார்த்துக்கொண்டிருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. சொத்துகள் சேதப்படுத்தப்பட்டு, குழந்தைகளும் பெற்றோரும் அச்சத்தில் பதற்றமடைந்த நிலையில் வன்முறை விரைவாக அதிகரித்தது.

இந்தச் சம்பவத்தைப் படாங் மேயர் “தவறான புரிதல்” என்று விவரித்தார். ஆனால் கிறிஸ்தவத் தலைவர்களும் உரிமை ஆர்வலர்களும் இந்தக் கூற்றை நிராகரித்து, இது வெளிப்படையான மத சகிப்பின்மைச் செயல் என்றும் அரசியலமைப்பு உரிமை மீறல் என்றும் கூறினர். அதிபர் பிரபோவோ சுபியாண்டோவுக்கு எழுதிய திறந்த கடிதத்தில், அருட்தந்தை ஃபு குவெட் கியோங் இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்:

வழிபாட்டின்போது குழந்தைகள் காயமடையும்போது, தாக்கப்படுவது பிரார்த்தனை இல்லம் மட்டுமல்ல; அது நாட்டின் மனச்சாட்சியும் ஆகும்.

இந்தோனேசிய கத்தோலிக்க அறிஞர்கள் சங்கத்தின் தலைவரான ரெஸ்டு ஹப்சாரியும் இதே கவலைகளைப் பகிர்ந்துகொண்டார். சேதத்தின் அளவும் குழந்தைகளுக்கு ஏற்பட்ட மன உளைச்சலும், பாதிக்கப்பட்டோருக்கு அந்த இடத்தைச் சீரமைத்துத் தருதல் மற்றும் உளவியல் ஆதரவு வழங்குதல் உள்ளிட்ட ஒருங்கிணைந்த நடவடிக்கைகளை அரசு அவசரமாக மேற்கொள்ள வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்த்துவதாக அவர் கூறினார்.

வன்முறைப் போக்கு: தனித்த சம்பவம் அல்ல

படாங் தாக்குதல் கவலைக்கிடமான போக்கின் ஒரு பகுதியாகும். இதற்கு சில வாரங்களுக்கு முன்பு, மேற்கு ஜாவாவின் சுகாபூமியில் நடைபெற்ற கிறிஸ்தவ இளைஞர் முகாம் சுமார் 200 பேர் கொண்ட கும்பலால் கலைக்கப்பட்டது. அவர்கள் சொத்துகளைச் சேதப்படுத்தி, பங்கேற்பாளர்களை வெளியேற்றினர்; அப்போதும் காவல்துறையினரும் ராணுவத்தினரும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். இரு சம்பவங்களிலும், வழிபாட்டு நடவடிக்கைகளுக்கு அதிகாரப்பூர்வ அனுமதி இல்லை என்று கூறித் தாக்குதலாளர்கள் தங்கள் செயல்களை நியாயப்படுத்தினர். இந்தோனேசியாவில் சிறுபான்மை மதக் குழுக்களைக் குறிவைக்கப் பொதுவாகப் பயன்படுத்தப்படும் சாக்குப்போக்கு இதுவாகும்.

ஜனநாயகம் மற்றும் அமைதிக்கான செத்தாரா நிறுவனம் தெரிவித்ததன்படி, 2014 முதல் 2024 வரை இந்தோனேசியாவில் மதம் மற்றும் நம்பிக்கைச் சுதந்திரம் மீறப்பட்ட 3,217 சம்பவங்கள் பதிவாகின. தேவாலயக் கட்டுமானத்துக்கு எதிர்ப்பு, கிறிஸ்தவ வழிபாட்டுக்குத் தடை, மத வழிபாட்டிடங்களை அழித்தல் ஆகியவை இதில் அடங்கும். சிறுபான்மை மதக் குழுக்கள் வழிபாட்டிடங்களைக் கட்டுவதற்கு பிற மதங்களைச் சேர்ந்தவர்களின் கையொப்பங்களையும் பல்வேறு அதிகாரப்பூர்வ அனுமதிகளையும் பெற வேண்டும் எனக் கூறும் 2006ஆம் ஆண்டின் கூட்டு அமைச்சரவை ஆணை, பாகுபாடு மிக்கது என்றும் பெரும்பான்மையினருக்குச் சிறுபான்மையினரின் உரிமைகள் மீது தடையதிகாரம் வழங்குகிறது என்றும் பரவலாக விமர்சிக்கப்பட்டுள்ளது.

இத்தகைய விதிமுறைகளும் சீரற்ற சட்ட அமலாக்கமும் சேர்ந்து, தன்னிச்சையான நடவடிக்கைகளும் கும்பல் வன்முறையும் பொறுத்துக்கொள்ளப்படும், ஏன் மறைமுகமாக ஊக்குவிக்கப்படும் சூழலை உருவாக்குவதாக மனித உரிமைக் குழுக்கள் வாதிடுகின்றன. செத்தாரா நிறுவனம் கூறியது:

இந்தச் செயலை நியாயப்படுத்த முடியாது. இது தேசியச் சட்டத்தையும் அரசியலமைப்பையும் மீறும் குற்றமாகும்.

பரந்த சூழல்: இந்தோனேசியாவில் மதச் சுதந்திரமும் பாகுபாடும்

இந்தோனேசியாவின் 1945ஆம் ஆண்டு அரசியலமைப்பின் 28 மற்றும் 29ஆம் பிரிவுகள் மதம் மற்றும் வழிபாட்டுச் சுதந்திரத்திற்கு உத்தரவாதம் அளிக்கின்றன. ஆனால் நடைமுறையில், மதச் சிறுபான்மையினர், குறிப்பாகக் கிறிஸ்தவர்கள், பல்வேறு சவால்களை எதிர்கொள்கின்றனர்:

• பொது வாழ்வு, கல்வி, வேலைவாய்ப்பு ஆகியவற்றில் பாகுபாடு
• தேவாலயக் கட்டடங்களுக்கான அனுமதி பெறுவதில் சிரமம்
• தீவிரவாதக் குழுக்களின் வன்முறையும் மிரட்டலும்
• குறிப்பாக இஸ்லாமிலிருந்து கிறிஸ்தவத்திற்கு மதம் மாறுவோர் மீது சமூக அழுத்தம்
• மத சகிப்பின்மைக்கு அரசின் சீரற்ற பதில்

ஓபன் டோர்ஸ் அமைப்பின் 2025 உலகக் கண்காணிப்புப் பட்டியல், இந்தோனேசியாவின் கிறிஸ்தவச் சமூகங்கள் அதிகாரப்பூர்வமான மற்றும் அதிகாரப்பூர்வமற்ற பாகுபாடு, துன்புறுத்தல் ஆகியவற்றுக்கு இன்னமும் ஆளாகக்கூடிய நிலையில் இருப்பதாகக் குறிப்பிடுகிறது. அரசின் பதில் பிராந்தியத்துக்கு ஏற்ப மாறுபடுகிறது. சில உள்ளாட்சி அமைப்புகள் கட்டுப்பாடான விதிமுறைகளை அமல்படுத்துகின்றன; மற்றவை சகிப்புத்தன்மையை வளர்க்க முயல்கின்றன. அரசியலமைப்பு உத்தரவாதங்கள் இருந்தபோதிலும், பல கிறிஸ்தவர்களின் அன்றாட நிலைமை நிச்சயமற்றதாகவும் ஆபத்தானதாகவும் உள்ளது.

நடவடிக்கை கோரி மத மற்றும் குடிமைச் சமூகத் தலைவர்கள்

படாங் தாக்குதல், பல்வேறு மதங்களைச் சேர்ந்த தலைவர்கள் அரிதான கூட்டு வேண்டுகோளை அரசிடம் விடுக்கத் தூண்டியுள்ளது. ஆகஸ்ட் 5 அன்று ஜகார்த்தாவில் நடைபெற்ற கூட்டத்தில் கத்தோலிக்க, புராட்டஸ்டன்ட், முஸ்லிம், இந்து, புத்த, கன்பூசிய சமூகங்களின் பிரதிநிதிகள் ஒன்றிணைந்து, அதிகரித்து வரும் சகிப்பின்மைச் செயல்களைக் கண்டித்ததுடன், வழிபாட்டு சுதந்திரத்துக்கான அரசியலமைப்புப் பாதுகாப்பை அரசு நிலைநாட்ட வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தினர்.

மதங்களுக்கிடையிலான உறவுகளுக்கான ஆயர்கள் ஆணையத்தின் செயல் செயலாளர் தந்தை அலோசியஸ் புடி புர்னோமோ, இத்தகைய சம்பவங்கள் “இந்தோனேசியாவின் சகிப்புத்தன்மை, நல்லிணக்கம், சகோதரத்துவம், ஒன்றிணைந்து வாழ்தல் ஆகியவற்றின் அடித்தளத்தையும், அந்நாட்டின் மத மற்றும் பண்பாட்டுப் பன்முகத்தன்மையையும் களங்கப்படுத்தி சேதப்படுத்துகின்றன” என்று வலியுறுத்தினார்.

கூட்டு அறிக்கை ஐந்து அம்சங்களைக் கொண்ட தார்மீக வேண்டுகோளை முன்வைத்தது:

• மதம் மற்றும் வழிபாட்டுச் சுதந்திரம் அரசியலமைப்பு வழங்கும் உரிமையாகும்
• எதிர்காலத்தில் இத்தகைய சம்பவங்கள் நிகழாமல் தடுக்க அரசு தீர்மானமான நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்
• வழிபாட்டிடங்களில் வன்முறை மற்றும் அழிவை ஏற்படுத்துவோர் மீது சட்டமும் பாதுகாப்புப் படையினரும் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்
• சகிப்புத்தன்மையைப் பேண, அரசுகள் மதங்களுக்கிடையிலான மன்றங்களுடனும் சமூகங்களுடனும் இணைந்து செயல்பட வேண்டும்
• பிளவை ஏற்படுத்தும் தூண்டுதல்களுக்கு ஆளாகாமல் நல்லிணக்கத்தைப் பேணுமாறு மதத் தலைவர்கள் தங்கள் சபையினரை ஊக்குவிக்க வேண்டும்

கத்தோலிக்க ஆயர்கள் மாநாடும் பிற மதத் தலைவர்களும், வழிபாட்டிடங்கள் எப்போதும் அமைதி, பாதுகாப்பு, கண்ணியம் ஆகியவற்றுக்கான இடங்களாக இருக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினர். வழிபாட்டுக்குப் பயன்படுத்தப்படும் இடங்களில் நடைபெறும் வன்முறை, மறுப்பு, தடை அல்லது அழிவு ஒவ்வொன்றையும் தடுக்கவும் முழுமையாக விசாரிக்கவும் சட்ட அமலாக்க மற்றும் நீதித்துறை அதிகாரிகள் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்றும் அவர்கள் கோரினர்.

அரசின் பதில்: வாக்குறுதிகளும் விமர்சனங்களும்

மத விவகார அமைச்சர் நசாருதீன் உமர், படாங் தாக்குதலுக்கு வருத்தம் தெரிவித்ததுடன், இது “சகிப்புத்தன்மை கொண்ட நாடு என்ற இந்தோனேசியாவின் பிம்பத்துக்குக் களங்கம்” என்று கூறி விசாரணை நடத்துவதாக உறுதியளித்தார். எனினும், வருத்தம் தெரிவிப்பது மட்டும் போதாது என உரிமை ஆர்வலர்களும் கருத்துத் தலைவர்களும் வாதிடுகின்றனர். ஜகார்த்தா போஸ்ட் நாளிதழ் தலையங்கத்தில் கூறியது:

நம்பிக்கையும் வருத்தமும் இனி போதாது. வருத்தம் தெரிவிப்பதைத் தாண்டி அரசு செயல்பட வேண்டும்; பாகுபாடான விதிகளை நீக்கி, குற்றவாளிகளை வழக்குத் தொடர வேண்டும்; அனைவரும் பாதுகாப்பாக வழிபடுவதை உறுதிசெய்ய வேண்டும்.

2024இல் பதவியேற்ற அதிபர் பிரபோவோ சுபியாண்டோ, அரசியலமைப்பு உறுதிசெய்யும் மதச் சுதந்திரத்தைத் தெளிவாகப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற அதிகரித்து வரும் அழுத்தத்தை எதிர்கொள்கிறார். தலைமை அமைதியாக இருப்பது அல்லது செயலற்றிருப்பது, அரசு அலட்சியமாகவோ உடந்தையாகவோ இருக்கிறது என்ற எண்ணத்தை வலுப்படுத்தி, சகிப்பின்மைக் குழுக்களுக்கு மேலும் துணிச்சலளிக்கும் என விமர்சகர்கள் எச்சரிக்கின்றனர்.

கட்டமைப்புத் தடைகள்: பாகுபாடான சட்டங்களின் பங்கு

இந்தோனேசியாவின் மத சகிப்பின்மைச் சிக்கலின் மையத்தில், சிறுபான்மையினர் தங்கள் மதத்தைச் சுதந்திரமாகப் பின்பற்றுவதைச் சிரமமாக்கும் கட்டமைப்புத் தடைகள் உள்ளன. வழிபாட்டிடங்கள் கட்டுவது தொடர்பான 2006ஆம் ஆண்டின் கூட்டு அமைச்சரவை ஆணை இதற்கு முக்கிய எடுத்துக்காட்டு. தேவாலயம் அல்லது பிரார்த்தனை இல்லம் கட்டுவதற்கு முன்பு, பிற மதங்களைச் சேர்ந்த உள்ளூர்வாசிகளில் குறிப்பிடத்தக்க எண்ணிக்கையினரின் ஒப்புதலையும் பல அரசு அமைப்புகளின் அனுமதியையும் சிறுபான்மைக் குழுக்கள் பெற வேண்டும் என்று இந்த ஆணை கோருகிறது. இந்த நடைமுறையை உள்ளூர் பெரும்பான்மையினர் பல நேரங்களில் பயன்படுத்தி, கட்டுமானத்தைத் தடுத்து அல்லது காலவரையின்றி தாமதப்படுத்துகின்றனர்.

புகழ்பெற்ற உரிமைச் செயற்பாட்டாளரான பெர்மாடி ஆர்யா, வீடுகளில் வழிபடுவதற்கு அதிகாரப்பூர்வ அனுமதி தேவையில்லை என்றும், அனுமதியின்றிப் பிரார்த்தனை அறைகளைப் பயன்படுத்தும் முஸ்லிம்களுக்கு இணையாகக் கிறிஸ்தவர்களும் நடத்தப்பட வேண்டும் என்றும் சுட்டிக்காட்டுகிறார். இருப்பினும், தனிப்பட்ட வழிபாட்டுக்கு அனுமதி தேவையில்லை என்று சட்டம் கூறும் இடங்களில்கூட, அனுமதி இல்லை என்பதே தாக்குதல்களை நியாயப்படுத்த அடிக்கடி முன்வைக்கப்படுகிறது.

இந்தச் சட்ட மற்றும் அதிகாரத்துவத் தடைகளுடன் சமூக அழுத்தமும் வன்முறை அச்சுறுத்தலும் இணைந்து, மதச் சிறுபான்மையினர் ரகசியமாக வழிபட வேண்டிய அல்லது தாக்குதலுக்கு ஆளாகும் ஆபத்தை ஏற்க வேண்டிய சூழலை உருவாக்குகின்றன. இதன் விளைவாக மதச் சுதந்திரம் முடங்குவதுடன், சிறுபான்மைச் சமூகங்களிடையே பாதுகாப்பின்மை உணர்வும் அதிகரிக்கிறது.

பாதிக்கப்பட்டோரின் நிலை: மன உளைச்சலும் அச்சமும்

மத சகிப்பின்மையின் மனித இழப்பு ஆழமானது. படாங்கில், ஞாயிற்றுக்கிழமைப் பள்ளியில் கலந்துகொண்டபோது தாக்கப்பட்ட குழந்தைகள் இப்போது கடும் மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகியுள்ளனர். குழந்தைகள் மீதான உளவியல் தாக்கத்தைத் தாழ்வாக மதிப்பிடக்கூடாது என்றும், அது அவர்களின் எதிர்கால நலத்தையும் சமூகத்தில் தங்களுக்குரிய இடம் குறித்த உணர்வையும் பாதிக்கக்கூடும் என்றும் இந்தோனேசிய தேவாலயங்களின் ஒன்றியத்தின் நீதி மற்றும் அமைதி ஆணையத்தைச் சேர்ந்த அருட்திரு எதிகா சராகிஹ் எச்சரித்தார்.

வழிபாட்டிடம் சேதப்படுத்தப்பட்டதால் பங்கேற்பாளர்கள் தப்பியோடிய சுகாபூமி இளைஞர் முகாம் மீதான தாக்குதல் உள்ளிட்ட பிற சம்பவங்களிலும் இதேபோன்ற மன உளைச்சல் பதிவாகியுள்ளது. இந்தத் தாக்குதல்களால் உருவாகும் அச்சமும் பதற்றமும் நேரடியாகப் பாதிக்கப்பட்டவர்களைத் தாண்டி, முழுச் சமூகங்களையும் பாதிப்பதுடன், குடிமக்களைப் பாதுகாக்கும் அரசின் திறன் மீதான நம்பிக்கையையும் சீர்குலைக்கின்றன.

மத சகிப்பின்மை ஏன் அதிகரிக்கிறது?

இந்தோனேசியாவில் மத சகிப்பின்மை அதிகரிப்பதற்குப் பல காரணிகள் உள்ளன:

• மதப் பழமைவாதம் அதிகரித்தல்: அண்மைய ஆண்டுகளில் இந்தோனேசியச் சமூகம் மேலும் பழமைவாதமாகியுள்ளது. கடும்போக்கு குழுக்கள் செல்வாக்குப் பெற்று, சகிப்பின்மையை ஊக்குவிக்கும் பேச்சுகளைப் பொதுவழக்காக்கி வருகின்றன.
• பலவீனமான சட்ட அமலாக்கம்: பொது ஒழுங்கைப் பேண வேண்டும் அல்லது பெரும்பான்மையினரைப் புண்படுத்தக் கூடாது என்று கூறி, காவல்துறையும் உள்ளாட்சி அதிகாரிகளும் தலையிடவோ குற்றவாளிகளைப் பொறுப்பேற்கச் செய்யவோ தவறுகின்றனர்.
• பாகுபாடான விதிமுறைகள்: 2006ஆம் ஆண்டின் ஆணை போன்ற சட்டங்கள், சிறுபான்மையினரின் மதச் செயல்பாடுகள் மீது உள்ளூர் பெரும்பான்மையினருக்கு நடைமுறையில் தடையதிகாரம் வழங்கி, பாகுபாட்டை நிறுவனமயமாக்குகின்றன.
• அரசியல் கணக்கீடுகள்: குறிப்பாக மதப் பழமைவாதம் வலுவாக உள்ள பகுதிகளில் ஆதரவை இழந்துவிடுவோமோ என்ற அச்சத்தால், அரசியல்வாதிகள் சகிப்பின்மைக் குழுக்களை எதிர்கொள்வதைச் சில நேரங்களில் தவிர்க்கின்றனர்.

மனித உரிமைகள் கண்காணிப்பகத்தின் 2025 அறிக்கை, மதச் சிறுபான்மையினர் மீதான தாக்குதல்களைத் தடுக்க அதிகாரிகள் மிகக் குறைவாகவே நடவடிக்கை எடுத்துள்ளதாகவும், அவதூறு சட்டம் மற்றும் மத நல்லிணக்க விதிமுறைகள் உள்ளிட்ட பல சட்டங்கள் இக்குழுக்களை ஆபத்தில் ஆழ்த்துவதாகவும் குறிப்பிடுகிறது. கடந்த பத்தாண்டுகளில் இந்தோனேசியாவில் குடிமை மற்றும் அரசியல் உரிமைகள் பரந்த அளவில் வீழ்ச்சியடைந்துள்ளதையும், குடிமை விவகாரங்களில் ஆயுதப் படைகளின் தலையீடு அதிகரித்துள்ளதையும், சட்டமன்றக் கண்காணிப்பு பலவீனமடைந்துள்ளதையும் அந்த அறிக்கை சுட்டிக்காட்டுகிறது.

மதங்களுக்கிடையிலான ஒற்றுமை: நம்பிக்கைக்கான ஓர் ஒளிக்கீற்றா?

சவால்களுக்கு இடையிலும், மதங்களுக்கிடையிலான ஒற்றுமை நம்பிக்கைக்கான அறிகுறிகளைத் தருகிறது. இந்தோனேசியாவின் பல்வேறு மதச் சமூகங்களைச் சேர்ந்த தலைவர்கள் விடுத்துள்ள கூட்டு வேண்டுகோள்கள், சகிப்புத்தன்மையையும் அமைதியான இணக்க வாழ்வையும் நிலைநாட்டுவதற்கான பகிரப்பட்ட உறுதிப்பாட்டைக் காட்டுகின்றன. மத நல்லிணக்க மன்றம் (FKUB) என்ற மதங்களுக்கிடையிலான குழு, உள்ளூர் அளவில் மோதல்களைச் சமரசம் செய்து உரையாடலை ஊக்குவிப்பதில் முக்கியப் பங்காற்றியுள்ளது.

சில இடங்களில், தேவாலயக் கட்டுமானம் அல்லது வழிபாட்டு நடவடிக்கைகள் தொடர்பான மோதல்களைத் தீர்க்க உள்ளூர் அதிகாரிகள் வெற்றிகரமாக ஒப்பந்தங்களை ஏற்படுத்தியுள்ளனர். அரசியல் உறுதி இருந்தால் உரையாடலும் ஒத்துழைப்பும் சாத்தியம் என்பதை இது காட்டுகிறது. இருப்பினும், இத்தகைய வெற்றிகள் விதிவிலக்காகவே உள்ளன; சகிப்பின்மையின் அடிப்படைக் காரணங்களைச் சமாளிக்கத் தொடர்ச்சியான தேசியத் தலைமை அவசியம்.

சுருக்கம்

• மேற்கு சுமத்ரா மாகாணம், படாங்கில் கிறிஸ்தவப் பிரார்த்தனை இல்லம் மீது வன்முறை கும்பல் நடத்திய தாக்குதலில் குழந்தைகள் காயமடைந்தனர்; இந்தோனேசியாவில் மத சகிப்பின்மை குறித்த கவலைகள் மீண்டும் எழுந்தன.
• இந்தச் சம்பவம் கிறிஸ்தவச் சமூகங்கள் மீதான தாக்குதல்கள் மற்றும் மிரட்டல்களின் பரந்த போக்கின் ஒரு பகுதியாகும்; வழிபாட்டு அனுமதி தொடர்பான பாகுபாடான விதிமுறைகள் இத்தகைய தாக்குதல்களுக்கு அடிக்கடி சாக்காகக் கூறப்படுகின்றன.
• அனைத்து மதங்களையும் சேர்ந்த மத மற்றும் குடிமைச் சமூகத் தலைவர்கள், மதச் சுதந்திரத்தைப் பாதுகாக்கவும் வன்முறையில் ஈடுபட்டவர்களை வழக்குத் தொடரவும் அரசு தீர்மானமான நடவடிக்கை எடுக்கக் கோரி ஒன்றிணைந்துள்ளனர்.
• 2006ஆம் ஆண்டின் கூட்டு அமைச்சரவை ஆணை உள்ளிட்ட கட்டமைப்புத் தடைகள், சிறுபான்மையினர் வழிபாட்டிடங்களைக் கட்டுவதையும் தங்கள் மதத்தைச் சுதந்திரமாகப் பின்பற்றுவதையும் சிரமமாக்குகின்றன.
• மத வன்முறையால் பாதிக்கப்பட்டோர், குறிப்பாகக் குழந்தைகள், நீடித்த மன உளைச்சலுக்கும் அச்சத்துக்கும் ஆளாகின்றனர். இது சகிப்புத்தன்மையும் பன்முகத்தன்மையும் கொண்ட நாடு என்ற இந்தோனேசியாவின் நற்பெயரைக் குலைக்கிறது.
• வருத்தம் தெரிவிப்பது மட்டும் போதாது என்றும், அனைத்து இந்தோனேசியர்களும் பாதுகாப்பாக வழிபடுவதை உறுதிசெய்ய முறையான சீர்திருத்தங்களும் தொடர்ச்சியான சட்ட அமலாக்கமும் தேவை என்றும் மனித உரிமைக் குழுக்களும் கருத்துத் தலைவர்களும் வாதிடுகின்றனர்.
• மதங்களுக்கிடையிலான ஒற்றுமை நம்பிக்கையளிக்கிறது. ஆனால் நீடித்த மாற்றத்துக்கு தேசியத் தலைமையும் பாகுபாடான சட்டங்கள் மற்றும் நடைமுறைகளை அகற்றுவதும் அவசியம்.