மலேசியாவில் மருத்துவர்கள் பற்றாக்குறை: காரணங்கள், விளைவுகள், சீர்திருத்தத்திற்கான அவசரத் தேவை

மலேசியாவின் சுகாதார நெருக்கடி: மருத்துவர்கள் பற்றாக்குறையை எதிர்கொள்ளும் நாடு

மலேசியாவின் பொது சுகாதார அமைப்பில் மருத்துவர்கள் மற்றும் செவிலியர்களுக்குக் கடுமையான பற்றாக்குறை நிலவுகிறது. இது மில்லியன் கணக்கானோருக்குக் கிடைக்கும் சிகிச்சையின் தரத்தையும் அணுகலையும் அச்சுறுத்துகிறது. நோயாளிகளின் நீண்ட காத்திருப்பு நேரம், பணிச்சுமை மிகுந்த மருத்துவமனைகள், மருத்துவப் பணியாளர்கள் நாட்டைவிட்டு வெளியேறுவது ஆகியவை இந்தப் பிரச்சினையை முன்னிலைக்குக் கொண்டுவந்துள்ளன. நோயாளிகளும் சுகாதாரப் பணியாளர்களும் இதன் பாதிப்பைச் சந்திக்கின்றனர். பல தசாப்தங்களாக உருவாகிவந்த சிக்கலான, அமைப்புரீதியான காரணங்களால் இந்த நெருக்கடி ஏற்பட்டுள்ளது. இதன் தாக்கம் நாடு முழுவதும் உணரப்படுகிறது; குறிப்பாகக் குறைந்த வருமானம் கொண்ட மாநிலங்களிலும் சிறப்பு மருத்துவப் பிரிவுகளிலும் இது அதிகமாக உள்ளது.

விபத்தில் கடுமையாகக் காயமடைந்த மணிஷா போன்ற நோயாளிகள், பணியாளர் பற்றாக்குறையின் விளைவுகளை நேரடியாக அனுபவித்துள்ளனர்: நீண்ட காத்திருப்பு, சிகிச்சையில் தாமதம். பயிற்சியில் உள்ள புதிதாகப் பட்டம் பெற்ற மருத்துவர்களான ஹவுஸ்மேன்களின் எண்ணிக்கை, 2019-இல் 6,134 ஆக இருந்தது; 2023-இல் 3,271 ஆகக் குறைந்தது. பொது சுகாதார நிலையங்களில் 5 சதவீதம் மட்டுமே போதிய பணியாளர்கள் இருப்பதாகத் தெரிவிக்கின்றன. இதய-மார்பு அறுவைச் சிகிச்சை, புற்றுநோயியல் போன்ற சிறப்புப் பிரிவுகளில் பற்றாக்குறை குறிப்பாகக் கடுமையாக உள்ளது. எடுத்துக்காட்டாக, நாடு முழுவதும் உள்ள பொது மருத்துவமனைகளில் இதய-மார்பு அறுவைச் சிகிச்சை நிபுணர்கள் 14 பேர் மட்டுமே உள்ளனர். இதனால் முக்கியமான அறுவைச் சிகிச்சைகளுக்கான காத்திருப்புப் பட்டியல் நீள்கிறது. புற்றுநோயியல் பிரிவிலும் இதேபோன்ற பற்றாக்குறை நிலவுகிறது: ஆண்டுதோறும் புதிதாகப் பதிவாகும் 50,000 புற்றுநோய் பாதிப்புகளுக்கு சுமார் 180 புற்றுநோயியல் நிபுணர்கள் மட்டுமே உள்ளனர்.

மலேசியா இந்த நிலைக்கு வந்தது எப்படி? மருத்துவர்கள் பற்றாக்குறையின் வேர்கள்

மலேசியாவில் மருத்துவர்கள் பற்றாக்குறை ஏற்படுவதற்கான வேர்கள் 30 ஆண்டுகளுக்கும் மேலான வரலாற்றைக் கொண்டவை. 1990-களின் தொடக்கத்தில் மலேசியாவில் மூன்று மருத்துவக் கல்லூரிகள் மட்டுமே இருந்தன; அவற்றிலிருந்து ஆண்டுதோறும் சுமார் 300 பேர் பட்டம் பெற்றனர். மக்கள் தொகை அதிகரித்தபோது, மருத்துவர்களுக்கான தேவையும் அதிகரித்தது. 2010-களில், நாட்டில் 30-க்கும் மேற்பட்ட மருத்துவக் கல்லூரிகள் இருந்தன. தனிநபர் விகிதத்தில் மருத்துவக் கல்லூரிகளின் எண்ணிக்கையில் வளர்ந்த நாடுகளையும் மலேசியா விஞ்சியது. இந்த விரைவான விரிவாக்கத்தால் மருத்துவப் பட்டதாரிகளின் எண்ணிக்கை பெருகியது; ஆனால் அரசுப் பணியில் கிடைத்த வேலைவாய்ப்புகள் அதற்கேற்ப அதிகரிக்கவில்லை.

2000-களின் பிற்பகுதியில், மலேசியாவால் வேலைக்கு அமர்த்தக்கூடியதைவிட அதிகமான மருத்துவர்களை நாடு உருவாக்கியது. இதைச் சமாளிக்க, 2011-இல் புதிய மருத்துவப் படிப்புகளுக்கு அரசாங்கம் தற்காலிகத் தடை விதித்தது. பின்னர் அதை நீட்டித்து, ஆண்டுதோறும் சேர்க்கப்படும் மாணவர்களின் எண்ணிக்கைக்கும் உச்சவரம்பு நிர்ணயித்தது. எனினும், முந்தைய சேர்க்கைகளின் தாக்கம் நீடித்தது. இதன் விளைவாக 2017 முதல் 2020 வரை ஆண்டுதோறும் 5,000 முதல் 6,000 ஹவுஸ் அதிகாரிகள் பணியில் சேரும் அளவுக்கு உச்சம் ஏற்பட்டது. பட்டதாரிகளின் எண்ணிக்கைக்கும் கிடைத்த பணியிடங்களுக்கும் இடையிலான பொருத்தமின்மை முட்டுக்கட்டையை உருவாக்கியது. சில பட்டதாரிகள் ஹவுஸ்மேன்ஷிப் பயிற்சியைத் தொடங்க ஓராண்டு வரை காத்திருந்தனர். இந்த நிலைமை “மிகை வழங்கல்” என அறியப்பட்டது.

2016-இல், புதிதாகப் பணியில் சேரும் மருத்துவர்களுக்கு நிரந்தரப் பணியிடங்களுக்குப் பதிலாக மூன்றாண்டு ஒப்பந்தங்களை வழங்கும் ஒப்பந்த முறை அரசாங்கத்தால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. தொடக்கத்தில் இந்த முறை மருத்துவர்களைச் சிறப்புப் பயிற்சிக்கான வாய்ப்புகளிலிருந்தும் முக்கியப் பலன்களிலிருந்தும் விலக்கியது. இதனால் இளம் மருத்துவர்களிடையே கவலையும் அதிருப்தியும் ஏற்பட்டன. சில மேம்பாடுகள் செய்யப்பட்டிருந்தாலும், ஆரம்பகட்ட நடைமுறைப்படுத்தல் மருத்துவத் துறையில் நீடித்த பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தியது.

2023-ஆம் ஆண்டுக்குள் ஹவுஸ்மேன்களின் எண்ணிக்கை கடுமையாகக் குறைந்தது. இது மருத்துவக் கல்வியில் ஆர்வம் குறைந்ததையும், வெளிநாடுகளில் சிறந்த வாய்ப்புகளைத் தேடி மருத்துவர்கள் வெளியேறுவதால் மூளை வெளியேற்றம் அதிகரித்ததையும் பிரதிபலிக்கிறது. இப்போது, அமைப்புரீதியான இந்தப் பொருத்தமின்மைகளால் மருத்துவப் பணியாளர்கள் பற்றாக்குறையை நாடு எதிர்கொள்ளும் அபாயம் உள்ளது.

பணிச்சூழல்: நீண்ட வேலை நேரம், குறைந்த ஊதியம், பணிச்சோர்வு

மலேசியாவின் பொதுத் துறையில் உள்ள மருத்துவர்கள் வாரத்துக்கு 84 மணி நேரம் வரை பணிபுரிகின்றனர். சிலர் தொடர்ந்து 33 மணி நேரம் அழைப்புப் பணியில் இருக்கின்றனர். மருத்துவக் கல்விக்கான செலவுடன் ஒப்பிடும்போதும், வெளிநாடுகளில் வழங்கப்படும் ஊதியத்துடன் ஒப்பிடும்போதும் சம்பளம் குறைவாக உள்ளது. இந்தக் காரணிகள் மருத்துவத் தொழிலின் மதிப்பைக் குறைத்து, பரவலான அதிருப்திக்கு வழிவகுத்துள்ளன.

மலேசிய மருத்துவச் சங்கத்தின் (MMA) கூற்றுப்படி, 2022-ஆம் ஆண்டில் மட்டும் 1,696 மருத்துவ அதிகாரிகள் பொதுத் துறையை விட்டு வெளியேறினர். அவர்களில் பாதிக்கும் மேற்பட்டோர் தனியார் துறைக்குச் சென்றனர். 2019 முதல் 2023 வரை, 917 சிறப்பு மருத்துவர்கள் பதவி விலகினர்; இதனால் பற்றாக்குறை மேலும் அதிகரித்தது. கடுமையான ஊதியக் கட்டமைப்பும் அரசுப் பணியில் குறைந்த எண்ணிக்கையிலான வேலைவாய்ப்புகளும், தனியார் துறையிலும் வெளிநாடுகளிலும் உள்ள வாய்ப்புகளுடன் பொதுத் துறை போட்டியிடுவதைச் சிரமமாக்குகின்றன.

பணியிடக் கலாசாரமும் இதில் பங்கு வகிக்கிறது. சபாவில் இளம் மருத்துவர் ஒருவர் தற்கொலை செய்துகொண்ட துயரச் சம்பவத்தைத் தொடர்ந்து, பணியிடத்தில் கொடுமைப்படுத்துதல், அதிக அழுத்தமுள்ள சூழல், ஆதரவின்மை ஆகியவை ஆய்வுக்குள்ளாகியுள்ளன. கணிசமான அளவு சுகாதாரப் பணியாளர்கள் கொடுமைப்படுத்துதலைச் சந்தித்துள்ளதாக ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. எனினும், அச்சம் அல்லது நிச்சயமின்மை காரணமாகப் பலர் அதைப் புகாரளிப்பதில்லை. தவறுகளைத் தடுப்பதற்கு கொடுமைப்படுத்துதல் அவசியம் என்று சில நேரங்களில் நியாயப்படுத்தப்படுகிறது. இதனால் அது நிறுவனமயமாகி, பணியாளர்களின் மன உறுதியை மேலும் சிதைத்துள்ளது.

பணிச்சோர்வு மற்றும் மனநலத்தின் தாக்கம்

கோவிட்-19 பெருந்தொற்றின்போது நடத்தப்பட்ட ஆய்வில், நீண்ட வேலை நேரம் சுகாதாரப் பணியாளர்களின் உடல் மற்றும் உளநல மதிப்பீடுகள் குறைவதுடன் தொடர்புடையது எனக் கண்டறியப்பட்டது. மருத்துவர்களைவிட செவிலியர்கள் உயர்ந்த வாழ்க்கைத் தர மதிப்பீடுகளைத் தெரிவித்தனர். ஆனால், நாளொன்றுக்கு 10 மணி நேரத்துக்கும் அதிகமாகப் பணியாற்றியவர்களிடம் வாழ்க்கைத் தரத்தின் அனைத்துக் கூறுகளும் குறைவாக இருந்தன. நீடித்த பணியாளர் பற்றாக்குறை மற்றும் அதிகப் பணிச்சுமையால் பணிச்சோர்வு, மன அழுத்தம், மனநலப் பிரச்சினைகள் பரவலாக உள்ளன.

சமீபத்திய ஆய்வில் சுகாதாரப் பணியாளர் ஒருவர் விளக்கியதாவது: “நீண்ட வேலை நேரமும் அதிக நோயாளிகளின் எண்ணிக்கையும் ஆரோக்கியமான வேலை-வாழ்க்கை சமநிலையைப் பேணுவதைச் சிரமமாக்குகின்றன. எங்களில் பலர் சோர்வடைந்தும், எங்கள் பணி மதிக்கப்படாமலும் இருப்பதாக உணர்கிறோம்.”

இந்த நிலைமைகள் மருத்துவம் படிக்கும் மாணவர்களின் எண்ணிக்கை குறைவதற்கும், சிறந்த வாய்ப்புகளைத் தேடி மருத்துவர்கள் வெளிநாடுகளுக்குச் செல்லும் போக்கு அதிகரிப்பதற்கும் காரணமாகியுள்ளன.

செவிலியர் பற்றாக்குறை: இணையாக உருவாகும் நெருக்கடி

மருத்துவர்கள் பற்றாக்குறையுடன் இணையாக, செவிலியர் பற்றாக்குறையும் நெருக்கடியை மேலும் தீவிரப்படுத்துகிறது. மலேசியாவில் தற்போது செவிலியர்களுக்கான 14,000 பணியிடங்கள் காலியாக உள்ளன. 2030-ஆம் ஆண்டுக்குள் இந்தப் பற்றாக்குறை மேலும் மோசமடையும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. ஆயிரம் பேருக்கு 3.6 செவிலியர்கள் மட்டுமே உள்ளனர். இது ஆயிரம் பேருக்கு 9.2 என்ற பொருளாதார ஒத்துழைப்பு மற்றும் மேம்பாட்டு அமைப்பின் (OECD) சராசரியைவிட மிகக் குறைவு. அதிக அளவிலான பதவி விலகல்கள், மோசமான பணிச்சூழல், குறைந்த தொழில் முன்னேற்ற வாய்ப்புகள், அதிக ஊதியமும் சிறந்த பணிச்சூழலும் தேடி வெளிநாடுகளுக்குச் செல்வது ஆகியவை இந்த நெருக்கடிக்குக் காரணமாகியுள்ளன.

செவிலியர்கள் நெரிசலான மருத்துவமனைகள், நீண்ட வேலை நேரம், போதிய ஊதியமின்மை, நிர்வாகப் பணிச்சுமை ஆகியவற்றை எதிர்கொள்கின்றனர். கணிசமாக அதிகமான, பல நேரங்களில் வரிவிலக்கு அளிக்கப்படும் ஊதியமும் சிறந்த பலன்களும் கிடைப்பதால், அவர்களில் பலர் சிங்கப்பூர், சவூதி அரேபியா போன்ற நாடுகளுக்குச் செல்கின்றனர். இதன் விளைவுகள் கடுமையானவை: நோயாளிப் பராமரிப்பின் தரம் குறைதல், பணிச்சுமையும் பணிச்சோர்வும் அதிகரித்தல், காத்திருப்பு நேரம் நீடித்தல், மருத்துவமனைகளில் நெரிசல் அதிகரித்தல்.

நோயாளி-செவிலியர் விகிதம் அதிகமாக இருப்பது, பராமரிப்பின் தரத்துக்கும் நோயாளிப் பாதுகாப்புக்கும் மோசமான விளைவுகளுடன் தொடர்புடையது என ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன. ஒரு பணிநேரத்தில் 11-க்கும் மேற்பட்ட நோயாளிகளைக் கவனிக்கும் செவிலியர்கள், குறைந்த எண்ணிக்கையிலான நோயாளிகளைக் கவனிப்பவர்களுடன் ஒப்பிடும்போது, குறிப்பிடத்தக்க அளவில் மோசமான விளைவுகளைத் தெரிவித்தனர். மருத்துவர்கள் பற்றாக்குறையைப் போலவே, செவிலியர்கள் பற்றாக்குறையும் சுகாதாரப் பராமரிப்பின் தரம், நோயாளிப் பாதுகாப்பு, சுகாதார விளைவுகள் ஆகியவற்றைப் பாதிக்கும் உலகளாவிய பிரச்சினையாகும்.

பரந்த அமைப்புரீதியான சவால்கள்: பெருந்தொற்றுகள், கொள்கை, பொது சுகாதாரம்

கோவிட்-19 பெருந்தொற்று, மலேசியாவின் சுகாதார அமைப்பில் ஏற்கெனவே நிலவிய பலவீனங்களை வெளிப்படுத்தி மேலும் தீவிரப்படுத்தியது. நெருக்கடியின்போது தனிப்பட்ட பாதுகாப்பு உபகரணங்கள் (PPE), மருந்துகள் ஆகியவற்றுக்கான பற்றாக்குறை, விநியோகச் சங்கிலியில் உள்ள பாதிப்புகளையும் சிறந்த தயார்நிலையின் தேவையையும் எடுத்துக்காட்டின. இத்தகைய பற்றாக்குறைகள் சுகாதாரப் பணியாளர்களை ஆபத்தில் ஆழ்த்தி, சுகாதார அவசரநிலைகளுக்குப் பதிலளிக்கும் திறனைப் பாதிக்கின்றன என்று உலக சுகாதார அமைப்பு (WHO) எச்சரித்துள்ளது.

பெருந்தொற்றுகள் சுகாதார அமைப்புகள் மீது திடீரெனக் கடுமையான அழுத்தத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. குறிப்பாக மலேசியாவைப் போன்ற குறைந்த மற்றும் நடுத்தர வருமானம் கொண்ட நாடுகளில் இந்த அழுத்தம் அதிகம். வளங்கள் பிற பணிகளுக்குத் திருப்பப்படுதல், நோயாளிகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்தல், தொற்றுக்கு ஆளாகும் அபாயம் ஆகியவை பணியாளர்களின் சோர்வுக்கும் பணியிலிருந்து விலகுவதற்கும் பங்களிக்கின்றன. இதைத் திறம்படத் தணிக்க, பொது சுகாதாரக் கட்டமைப்பில் முதலீடு செய்தல், விரைவான பதிலளிப்புத் திறனை வளர்த்தல், சுகாதாரப் பணியாளர்களுக்கு ஆதரவு அளித்தல் ஆகியவை அவசியம்.

ஆரோக்கியமற்ற உணவுப் பழக்கமும் குழந்தைகளுக்கான ஆரோக்கியமற்ற உணவுகளின் தீவிர விளம்பரமும் ஓரளவு காரணமாக, புற்றுநோய், நீரிழிவு போன்ற தொற்றாத நோய்களின் விகிதம் மலேசியாவில் அதிகரித்து வருகிறது. 2023-இல் 81 மில்லியனுக்கும் அதிகமான நோயாளர் வருகைகள் பதிவானது, பொது சுகாதாரச் சேவைகள் கட்டுப்படியாக இருப்பதையும் நாள்பட்ட நோய்களின் சுமை அதிகரிப்பதையும் பிரதிபலிக்கிறது.

மூளை வெளியேற்றம்: மருத்துவர்கள் ஏன் மலேசியாவை விட்டு வெளியேறுகின்றனர்?

கடந்த பத்தாண்டுகளில், 5,000-க்கும் மேற்பட்ட மலேசிய மருத்துவர்கள் சிறந்த ஊதியம், பணிச்சூழல், தொழில் முன்னேற்றம் ஆகியவற்றைத் தேடி ஆஸ்திரேலியா, சிங்கப்பூர், பிரிட்டன் போன்ற நாடுகளுக்குச் சென்றுள்ளனர். ஒப்பந்த முறை, நிரந்தரப் பணியிடங்கள் இல்லாமை, சிறப்புப் பயிற்சிக்கான குறைந்த வாய்ப்புகள் ஆகியவை இந்த வெளியேற்றத்துக்குப் பங்களித்துள்ளன.

பல மருத்துவர்கள் தங்களின் பணி மதிக்கப்படவில்லை என்றும், அதிகமாக வேலை வாங்கப்படுவதாகவும், முன்னேறுவதற்கான வாய்ப்பு மிகக் குறைவாக இருப்பதாகவும் தெரிவிக்கின்றனர். மலேசிய மருத்துவத் துறையில் பெரும்பாலும் இல்லாத வேலை-வாழ்க்கை சமநிலைக்கு, புதிய தலைமுறை மருத்துவப் பணியாளர்கள் முக்கியத்துவம் அளிக்கின்றனர். இதன் விளைவாக, மருத்துவம் படிக்கத் தேர்வுசெய்யும் மாணவர்களின் எண்ணிக்கை குறைகிறது; மருத்துவம் படிப்பவர்கள் கூட வாய்ப்புகளைத் தேடி வெளிநாடுகளை அதிகம் நாடுகின்றனர்.

மலேசிய மருத்துவச் சங்கத்தின் தலைவரான டத்தோக் டாக்டர் கல்விந்தர் சிங் கைரா விளக்கியதாவது: “சிறந்த வாய்ப்புகளுக்காகப் பல மருத்துவர்கள் வெளிநாடுகளுக்குச் செல்கின்றனர். பணிச்சூழல் மேம்பட்டால், அவர்களில் பெரும்பாலானோர் நாட்டிலேயே தங்க விரும்புவார்கள்.”

மூளை வெளியேற்றம் மலேசியாவுக்கு மட்டுமே உரிய பிரச்சினை அல்ல. ஆனால், இதன் அளவு நாட்டின் சுகாதார அமைப்பின் நீடித்த செயல்திறனை அச்சுறுத்துகிறது.

நோயாளிகளின் மீதான தாக்கம்: தாமதம், ஏற்றத்தாழ்வு, சிகிச்சையின் தரம்

மருத்துவர்கள் மற்றும் செவிலியர்கள் பற்றாக்குறை நோயாளிகளுக்கு நேரடியான விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது. நீண்ட காத்திருப்பு நேரம், சிகிச்சையில் தாமதம், நெரிசலான மருத்துவமனைகள் ஆகியவை இப்போது பொதுவானவையாகிவிட்டன. இதய-மார்பு அறுவைச் சிகிச்சை, புற்றுநோயியல் போன்ற சிறப்புப் பிரிவுகளில் முக்கியமான சிகிச்சைகளுக்காக நோயாளிகள் பல மாதங்கள் காத்திருக்கின்றனர். மருத்துவர்களின் பகிர்வு சமமாக இல்லை. கிராமப்புறங்களிலும் குறைந்த வருமானம் கொண்ட பகுதிகளிலும் கடுமையான பற்றாக்குறை நிலவுகிறது; இது சுகாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளை மேலும் அதிகரிக்கிறது.

போதிய பணியாளர்கள் இல்லாமையும் நோயாளி-செவிலியர் விகிதம் அதிகமாக இருப்பதும் சிகிச்சையின் தரத்தையும் நோயாளிப் பாதுகாப்பையும் பாதிக்கக்கூடும் என ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன. நீரிழிவு, புற்றுநோய் போன்ற நாள்பட்ட நோய்களைக் கொண்ட நோயாளிகள் சிகிச்சைத் தாமதத்தால் குறிப்பாகப் பாதிக்கப்படக்கூடியவர்கள். இத்தகைய தாமதங்கள் உயிருக்கு ஆபத்தான விளைவுகளை ஏற்படுத்தலாம்.

நீரிழிவு நோய்க்கான மருந்தான ஓசெம்பிக் (Ozempic) அண்மையில் பற்றாக்குறையாக இருந்தது போன்ற மருந்துத் தட்டுப்பாடுகளும், அமைப்பின் மீதான அழுத்தத்தை மேலும் எடுத்துக்காட்டுகின்றன. உடல் எடையைக் குறைக்கும் மருந்தாக அதற்கான தேவை அதிகரித்ததால், நீரிழிவு நோயாளிகளுக்கு மருந்துப் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டது. இது சிறந்த ஒழுங்குமுறையும் விநியோகச் சங்கிலி மேலாண்மையும் தேவை என்பதை வலியுறுத்துகிறது.

முன்மொழியப்பட்ட தீர்வுகள்: சீர்திருத்தம், பணியாளர்களைத் தக்கவைத்தல், சுகாதாரத்துக்கான புதிய தொலைநோக்கு

மலேசியாவில் மருத்துவர்கள் பற்றாக்குறையைச் சமாளிக்கத் துணிச்சலான, அமைப்புரீதியான சீர்திருத்தங்கள் தேவை. நிபுணர்களும் தொழில்முறை அமைப்புகளும் பல்வேறு தீர்வுகளை முன்மொழிந்துள்ளன:

• சுகாதார சேவைகள் ஆணையத்தை அமைத்தல்: சுகாதாரத் துறையின் மனிதவள நிர்வாகத்தில் தன்னாட்சி அளித்து, சமமான பணியாளர் பகிர்வு, போட்டித்தன்மை வாய்ந்த ஊதியம், எளிமைப்படுத்தப்பட்ட முடிவெடுத்தல் ஆகியவற்றை உறுதிசெய்யத் தனி ஆணையம் உதவும் என ஆதரவாளர்கள் கூறுகின்றனர்.
• பணிச்சூழலை மேம்படுத்துதல்: ஊதியத்தையும் பலன்களையும் உயர்த்துதல், பணிச்சுமையைக் குறைத்தல், மனநலம் மற்றும் நலவாழ்வுக்குச் சிறந்த ஆதரவு அளித்தல் ஆகியவை திறமையான பணியாளர்களைத் தக்கவைக்க இன்றியமையாதவை.
• பயிற்சி மற்றும் தொழில் வளர்ச்சியை விரிவுபடுத்துதல்: சிறப்புப் பயிற்சியை எளிதில் பெறுவதற்கான வாய்ப்புகளை விரிவுபடுத்துவதும், தொழில் முன்னேற்றத்துக்கான தெளிவான பாதைகளை ஏற்படுத்துவதும் மருத்துவத்தை மேலும் ஈர்ப்பான, நிலையான தொழிலாக மாற்றும்.
• வெளிப்படைத்தன்மையையும் பொறுப்புக்கூறலையும் மேம்படுத்துதல்: மருத்துவர்களின் பகிர்வைக் கண்காணிக்க நிகழ்நேரத் தரவுப் பலகைகளைச் செயல்படுத்துவதும், நிரந்தரப் பணியிடங்களுக்கான தெளிவான அளவுகோல்களை உருவாக்குவதும் நம்பிக்கையையும் பணியாளர்களின் மன உறுதியையும் மேம்படுத்தும்.
• பணியிடக் கலாசாரத்தைச் சீரமைத்தல்: பாதுகாப்பான, மரியாதையான பணிச்சூழலை உருவாக்க, கொடுமைப்படுத்துதலுக்கு எதிரான கடுமையான கொள்கைகள், சிறந்த புகார் அளிப்பு முறைகள், மனநல ஆதரவு ஆகியவை தேவை.
• பணியாளர்களைத் தக்கவைக்கும் உத்திகளை வலுப்படுத்துதல்: வேலைப் பாதுகாப்பை மேம்படுத்துதல், அங்கீகாரம் அளித்தல், முன்னேற்ற வாய்ப்புகளை வழங்குதல் ஆகியவற்றின் மூலம் அனுபவமிக்க மருத்துவர்கள் மற்றும் செவிலியர்களைத் தக்கவைப்பது மிகவும் முக்கியம்.
• பொது-தனியார் கூட்டாண்மைகள்: தனியார் துறையுடன் இணைந்து வளங்களையும் நிபுணத்துவத்தையும் பகிர்வது, பொது சுகாதார அமைப்பின் அழுத்தத்தைக் குறைக்க உதவும்.

இந்தச் சீர்திருத்தங்களைச் செயல்படுத்தவும், சுகாதாரப் பணியாளர்கள் மற்றும் நோயாளிகளின் நலனுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கவும் தொலைநோக்குத் தலைமையும் அரசியல் உறுதியும் அவசியம்.

சுருக்கமாக

• மலேசியாவின் பொது சுகாதார அமைப்பில் மருத்துவர்கள் மற்றும் செவிலியர்களுக்குக் கடுமையான பற்றாக்குறை நிலவுகிறது. இது சிகிச்சையின் தரத்தையும் அணுகலையும் அச்சுறுத்துகிறது.
• மருத்துவக் கல்வி, பணியாளர் திட்டமிடல், கிடைக்கக்கூடிய பணியிடங்கள் ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான பல தசாப்தகால அமைப்புரீதியான பொருத்தமின்மைகளே இந்த நெருக்கடியின் அடிப்படை.
• மருத்துவர்களும் செவிலியர்களும் நீண்ட வேலை நேரம், குறைந்த ஊதியம், சவாலான பணிச்சூழல் ஆகியவற்றை எதிர்கொள்கின்றனர். இதனால் பணிச்சோர்வும் மூளை வெளியேற்றமும் அதிகரிக்கின்றன.
• சிறப்பு மருத்துவர்கள் பற்றாக்குறையும் சுகாதாரப் பணியாளர்களின் சமமற்ற பகிர்வும் சுகாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளை, குறிப்பாகக் கிராமப்புறங்களில், அதிகரிக்கின்றன.
• கோவிட்-19 பெருந்தொற்றும் நாள்பட்ட நோய்களின் விகிதம் அதிகரித்ததும் சுகாதார அமைப்பின் மீதான அழுத்தத்தைத் தீவிரப்படுத்தியுள்ளன.
• முன்மொழியப்பட்ட தீர்வுகளில் அமைப்புரீதியான சீர்திருத்தம், சிறந்த பணிச்சூழல், விரிவான பயிற்சி, தனி சுகாதார சேவைகள் ஆணையம் ஆகியவை அடங்கும்.
• இந்த நெருக்கடியைச் சமாளிக்கத் துணிச்சலான தலைமை, முதலீடு, சுகாதாரப் பணியாளர்களுக்கு மதிப்பளித்து ஆதரிப்பதற்கான புதுப்பிக்கப்பட்ட உறுதி ஆகியவை தேவை.