அதிபர் பிரபோவோவின் கீழ் இந்தோனேசியாவின் ராணுவ விரிவாக்கம்: லட்சியம், சர்ச்சை, ஜனநாயகத்தின் எதிர்காலம்

இந்தோனேசியாவின் ராணுவ விரிவாக்கம்: அதிபர் பிரபோவோவின் கீழ் புதிய சகாப்தம்

உலகின் மூன்றாவது பெரிய ஜனநாயக நாடும், தென்கிழக்கு ஆசியாவின் அதிக மக்கள்தொகை கொண்ட நாடுமான இந்தோனேசியா, அதிபர் பிரபோவோ சுபியாந்தோவின் கீழ் தனது ராணுவத்தில் விரிவான மாற்றங்களை மேற்கொண்டு வருகிறது. பதவியேற்றதிலிருந்து, சர்ச்சைக்குரிய கடந்தகாலம் கொண்ட முன்னாள் சிறப்புப் படைத் தளபதியான பிரபோவோ, சுஹார்ட்டோவின் சர்வாதிகார ஆட்சிக் காலத்துக்குப் பிறகு மிகப்பெரிய ராணுவ விரிவாக்கத்தையும் மறுசீரமைப்பையும் தொடங்கியுள்ளார். தேசியப் பாதுகாப்புக்கும் வளர்ச்சிக்கும் இது அவசியம் எனக் கூறப்படும் இந்தத் துணிச்சலான நடவடிக்கை, ஜனநாயகம், ராணுவம்-சிவில் உறவுகள், பிராந்திய நிலைத்தன்மை ஆகியவற்றில் ஏற்படக்கூடிய தாக்கங்கள் குறித்து கடுமையான விவாதத்தைத் தூண்டியுள்ளது.

இந்தச் சர்ச்சையின் மையத்தில், முன்னெப்போதும் இல்லாத விரிவாக்கத்தின் அளவும் பரப்பும் உள்ளன. பிரபோவோ நிர்வாகம் 100-க்கும் மேற்பட்ட புதிய தரைப்படைப் பட்டாலியன்களை உருவாக்கியுள்ளது; அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளில் மேலும் 500 பட்டாலியன்களை அமைக்கத் திட்டமிட்டுள்ளது. இதனுடன் புதிய சிறப்புப் படை மற்றும் கடற்படைப் பிரிவுகளும் உருவாக்கப்படுகின்றன. வேளாண்மை, மருந்துத் தயாரிப்பு முதல் சமூக நலத் திட்டங்கள் வரை, சிவில் வாழ்விலும் ராணுவத்தின் பங்கு ஆழமாக விரிவடைந்து வருகிறது. இந்த மாற்றங்கள், ராணுவத்தின் பழைய இரட்டைப் பணி (dwifungsi) கோட்பாட்டை மீண்டும் உயிர்ப்பித்து, சிவில் மற்றும் ராணுவத் துறைகளுக்கு இடையிலான எல்லையை மங்கலாக்கி, பெரும் போராட்டத்தின் மூலம் பெற்ற ஜனநாயகச் சீர்திருத்தங்களைப் பலவீனப்படுத்தும் அபாயம் இருப்பதாக விமர்சகர்கள் எச்சரிக்கின்றனர்.

இந்தோனேசியா ஏன் தனது ராணுவத்தை விரிவுபடுத்துகிறது?

“ராணுவம் இல்லாமல் எந்த நாடும் சுதந்திரமாக இருக்க முடியாது” என்று வாதிட்டு, வலுவான ராணுவத்தின் தேவையை அதிபர் பிரபோவோ தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வருகிறார். தென் சீனக் கடல் முதல் ஐரோப்பா வரை புவிசார் அரசியல் பதற்றங்கள் அதிகரிக்கும் உலகில், இந்தோனேசியாவின் பரந்த தீவுக்கூட்டத்தைப் பாதுகாக்கவும், வெளிப்புற அச்சுறுத்தல்களைத் தடுக்கவும், இயற்கைப் பேரிடர்களுக்குப் பதிலளிக்கவும் இந்த விரிவாக்கம் அவசியம் என்று அவர் கூறுகிறார்.

மேற்கு ஜாவாவில் நடைபெற்ற முக்கியத்துவம் வாய்ந்த விழாவில், ஆறு புதிய பிராந்தியத் தரைப்படைக் கட்டளைகள், 14 கடற்படைக் கட்டளைகள், மூன்று விமானப்படைக் கட்டளைகள் உள்ளிட்ட டஜன் கணக்கான புதிய ராணுவப் பிரிவுகளைப் பிரபோவோ தொடங்கி வைத்தார். “உலகம் நிச்சயமற்ற தன்மையால் நிறைந்துள்ளது. போரை நாம் விரும்பாவிட்டாலும், எல்லா இடங்களிலும் போர்கள் நடந்துகொண்டிருக்கின்றன” என்று அவர் அறிவித்தார். 2025-ஆம் ஆண்டுக்கான பாதுகாப்பு வரவுசெலவுத் திட்டம் கிட்டத்தட்ட 15 பில்லியன் டாலராக உயர்ந்துள்ளது; இது முந்தைய ஆண்டைவிட 37–50% அதிகம். புதிய பிரிவுகளுக்கு மட்டுமல்லாமல், துருக்கியின் KAAN போர் விமானங்கள், பாலிஸ்டிக் ஏவுகணைகள் போன்ற மேம்பட்ட ஆயுதங்களைக் கொள்முதல் செய்வதற்கும் இந்த நிதி ஒதுக்கப்படுகிறது.

இந்த விரிவாக்கம் காலங்கடந்து மேற்கொள்ளப்படும் நடவடிக்கை என்று ஆதரவாளர்கள் கூறுகின்றனர். TNI என அழைக்கப்படும் இந்தோனேசிய ராணுவம், நவீனமயமாக்கல் மற்றும் தயார் நிலையில் இருப்பதில் பிராந்திய நாடுகளுடன் ஒப்பிடும்போது நீண்டகாலமாகப் பின்தங்கியுள்ளது. ஜாவாவுக்கு அப்பாலும் ராணுவப் பிரசன்னத்தைப் பரவலாக்கி, ஆயிரக்கணக்கான தீவுகள் கொண்ட தீவுக்கூட்டம் முழுவதும் விரைவாகப் பதிலளிக்கும் திறனை மேம்படுத்துவதே புதிய அமைப்பின் நோக்கம். குறிப்பாக, சிவில் உட்கட்டமைப்பு பலவீனமாக உள்ள தொலைதூரப் பகுதிகளில், பேரிடர் நிவாரணம் மற்றும் வளர்ச்சிக்கு உதவும் ராணுவத்தின் சாத்தியத்தையும் ஆதரவாளர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.

போர்க்களத்திலிருந்து நெல்வயல்களுக்கு: ராணுவத்தின் புதிய சிவில் பணிகள்

பிரபோவோவின் திட்டங்களில் மிகவும் சர்ச்சைக்குரிய அம்சம், சிவில் விவகாரங்களில் ராணுவத்தின் அதிகரித்துவரும் ஈடுபாடாகும். புதிய பட்டாலியன்களுக்கு பாதுகாப்புப் பணிகள் மட்டுமல்லாமல், வேளாண்மை, கால்நடை வளர்ப்பு, உணவுப் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றிலும் ஆதரவளிக்கும் பொறுப்பு வழங்கப்பட்டுள்ளது. இந்தப் பிரிவுகளுக்கு போர் பயிற்சி அளிக்கப்படாது என்றும், உணவு உற்பத்தியையும் கிராமப்புற வளர்ச்சியையும் அதிகரிக்க உதவுவதே அவற்றின் நோக்கம் என்றும் அரசு கூறுகிறது.

குறிப்பிடத்தக்க நடவடிக்கையாக, பொதுமக்கள் பயன்பாட்டுக்காக மருந்துகள் தயாரிக்கவும் ராணுவத்துக்கு அனுமதி அளிக்கப்பட்டுள்ளது. பாதுகாப்பு அமைச்சரும் உணவு மற்றும் மருந்து முகமையும் கையெழுத்திட்ட ஒப்பந்தத்தின்படி, இதுவரை ராணுவத்தினருக்கு மட்டுமே மருந்துகளை வழங்கிவந்த தரைப்படை, கடற்படை, விமானப்படை ஆய்வகங்கள், பொதுமக்களுக்கான மருந்துகளைத் தயாரிக்கத் தொடங்கும். செலவுகளைக் குறைத்து, சட்டவிரோத மருந்துகளின் புழக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதே இதன் நோக்கம். விரைவில் பெருமளவு உற்பத்தி தொடங்கவுள்ளது. பிரபோவோ தொடங்கியுள்ள அரசின் ஆதரவுடன் இயங்கும் 80,000 கூட்டுறவுச் சங்கங்கள் வழியாக மருந்துகள் விநியோகிக்கப்படும்.

மேலும், இலவசப் பள்ளி உணவுத் திட்டங்களைச் செயல்படுத்துதல், பப்புவா போன்ற மோதல் பகுதிகளில் மருத்துவமனைகளைக் கட்டுதல், காலாவதியான பாமாயில் தோட்ட நிலங்களை மீட்கும் பணிகளில் பங்கேற்றல் ஆகியவற்றிலும் ராணுவம் ஈடுபட்டுள்ளது. பொதுநலனை மேம்படுத்தவும், திறனற்ற சிவில் நிர்வாகத் தடைகளைத் தவிர்க்கவும் மேற்கொள்ளப்படும் முயற்சிகளாக இவை முன்வைக்கப்படுகின்றன.

சட்ட மாற்றங்கள்: ‘Dwifungsi’ மீண்டும் வருகிறதா?

ராணுவத்தின் விரிவடைந்த பங்கின் மையமாக, இந்தோனேசிய ஆயுதப் படைகள் தொடர்பான சட்டத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட சர்ச்சைக்குரிய திருத்தம் உள்ளது. இது மார்ச் 2025-இல் நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்பட்டது. புதிய சட்டம், பணியில் இருக்கும் ராணுவத்தினர் சிவில் பதவிகளை வகிப்பதற்கான வாய்ப்பை விரிவுபடுத்துகிறது. இதற்கு முன்பு 10 அரசு அமைப்புகளில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த நிலையில், இப்போது தலைமை வழக்கறிஞர் அலுவலகம், அரசுச் செயலகம், பயங்கரவாதத் தடுப்பு முகமை உள்ளிட்ட 14 அமைப்புகளுக்கு இது விரிவாக்கப்பட்டுள்ளது. அதிகாரிகளின் ஓய்வுபெறும் வயதையும் இந்தச் சட்டம் உயர்த்துகிறது.

இந்தச் சட்ட மாற்றம் சிவில் சமூகக் குழுக்கள், உரிமைச் செயல்பாட்டாளர்கள், ஜனநாயக ஆதரவாளர்கள் ஆகியோரிடையே கவலையை ஏற்படுத்தியுள்ளது. மூன்று தசாப்தங்களுக்கும் மேலாக அரசியல், வணிகம், அன்றாட வாழ்வு ஆகியவற்றில் ராணுவத்தின் ஆதிக்கத்துக்கு வழிவகுத்த சுஹார்ட்டோ காலத்தின் எதிரொலியை அவர்கள் காண்கின்றனர். 1998-இல் சுஹார்ட்டோ வீழ்ந்த பிறகு, ராணுவத்தைத் தொழில்முறையாக்கவும், அதன் பங்கை வெளிப்புறப் பாதுகாப்புக்குள் மட்டுப்படுத்தவும், சிவில் அதிகாரத்தின் மேலாதிக்கத்தை உறுதிசெய்யவும் சீர்திருத்தங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. புதிய சட்டம் இந்த முன்னேற்றங்களைப் பின்னோக்கித் திருப்பும் அபாயம் கொண்டுள்ளது என்று விமர்சகர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

ஹியூமன் ரைட்ஸ் வாட்சின் இந்தோனேசியாவுக்கான மூத்த ஆய்வாளர் ஆண்ட்ரியாஸ் ஹர்சோனோ விளக்கினார்: “சிவில் விவகாரங்களில் இந்தோனேசிய ராணுவத்தின் பங்கை மீண்டும் நிலைநாட்ட அதிபர் பிரபோவோ முனைவதாகத் தெரிகிறது. இந்த விவகாரங்கள் நீண்டகாலமாகப் பரவலான அத்துமீறல்களாலும் தண்டனையிலிருந்து தப்பிக்கும் நிலைமையாலும் அடையாளப்படுத்தப்பட்டவை. இந்தத் திருத்தங்களை அவசரமாக நிறைவேற்ற அரசாங்கம் காட்டும் வேகம், மனித உரிமைகள் மற்றும் பொறுப்புக்கூறலுக்கான அதன் வெளிப்படையான உறுதிப்பாட்டை வலுவிழக்கச் செய்கிறது.”

மாணவர்கள் மற்றும் ஜனநாயகக் குழுக்களின் போராட்டங்கள் ஜகார்த்தாவிலும் பிற நகரங்களிலும் வெடித்துள்ளன. எனினும், இதுவரை அவை சிறிய அளவிலேயே இருந்து, விரைவில் கலைக்கப்பட்டுள்ளன. சிவில் நிர்வாகத்தில் ராணுவத்தைப் பிணைத்துவிடுவது அதிகார துஷ்பிரயோகம், மனித உரிமை மீறல்கள், அரசியல் பொறுப்பிலிருந்து தப்பிக்கும் நிலை ஆகியவற்றுக்கு வழிவகுக்கும் என்று உரிமைக் குழுக்கள் எச்சரிக்கின்றன.

ஆதரவாளர்களின் வாதங்கள்: பாதுகாப்பு, செயல்திறன், தேசிய ஒற்றுமை

ஜனநாயகம் பின்னோக்கிச் செல்வதாகக் கூறப்படும் குற்றச்சாட்டுகளை அரசாங்கமும் அதன் ஆதரவாளர்களும் நிராகரிக்கின்றனர். இயற்கைப் பேரிடர்கள், பிரிவினைவாதம், நாடுகடந்த அச்சுறுத்தல்கள் ஆகியவற்றுக்கு ஆளாகக்கூடிய, பரந்தும் பல்வகைமையுடனும் உள்ள தீவுக்கூட்ட நாடான இந்தோனேசியாவின் தனித்துவமான சவால்களை எதிர்கொள்ள ராணுவத்தின் விரிவடைந்த பங்கு அவசியம் என்று அவர்கள் வாதிடுகின்றனர். சைபர் அச்சுறுத்தல்கள், பயங்கரவாதம் உள்ளிட்ட புதிய மோதல் வடிவங்களுக்கு ஏற்ப மாறுவதற்கு இந்தத் திருத்தங்கள் தேவை என்று பாதுகாப்பு அமைச்சர் ஸ்ஜாஃப்ரி ஸ்ஜாம்சோயெதின் தெரிவித்துள்ளார்.

மருந்துத் துறை மற்றும் வேளாண்மையில் ராணுவத்தின் ஈடுபாடு செலவுகளைக் குறைத்து, செயல்திறனை மேம்படுத்தி, ஊழல் செய்யும் இடைத்தரகர்களை அகற்ற உதவும் என்றும் அதிகாரிகள் கூறுகின்றனர். சிவில் விவகாரங்களில் ராணுவம் தலையிட முடியாது என்றும், நாட்டின் நிலப்பரப்பைப் பாதுகாக்கவும் வளர்ச்சிக்கு ஆதரவளிக்கவும் அதன் திறனை மட்டுமே அதிகரிப்பதாகவும் பாதுகாப்பு அமைச்சகம் வலியுறுத்துகிறது.

பிரபோவோவுக்கு முந்தைய அதிபரான ஜோகோ விடோடோவின் ஆட்சிக் காலத்திலேயே ராணுவத்தின் அதிகரித்த ஈடுபாடு தொடங்கிவிட்டதாகவும், ஏற்கெனவே நடைமுறையில் இருந்த கொள்கையைப் பிரபோவோ வேகப்படுத்துகிறார் என்றும் சில ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். பேரிடர் நடவடிக்கைகள் மற்றும் உட்கட்டமைப்புத் திட்டங்களில் ராணுவம் வகித்த பங்கை அதன் நேர்மறையான பங்களிப்புகளுக்கு எடுத்துக்காட்டாக அவர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.

விமர்சகர்களின் கவலைகள்: ஜனநாயகச் சிதைவும் திறனின்மையும்

அதிகாரபூர்வ உறுதிமொழிகள் இருந்தபோதிலும், பல பார்வையாளர்கள் ஆழ்ந்த கவலையில் உள்ளனர். ராணுவத்தின் செல்வாக்கு அரசியல், கொள்கை, பொருளாதாரம் ஆகியவற்றில் வேரூன்றும் அபாயம் இருப்பதாக மனித உரிமைக் குழுக்கள், ஜனநாயக ஆதரவாளர்கள், சில ராணுவ ஆய்வாளர்கள் எச்சரிக்கின்றனர்; ராணுவத்துக்கு நிபுணத்துவம் இல்லாத துறைகளிலும் இந்தச் செல்வாக்கு பரவக்கூடும்.

ராணுவத்தினரைப் பல சிறிய பிரிவுகளிலும் சிவில் பணிகளிலும் சிதறடிப்பது, ஒட்டுமொத்தப் போர்த் தயார் நிலையையும் தொழில்முறைத் திறனையும் பலவீனப்படுத்தும் என்று விமர்சகர்கள் வாதிடுகின்றனர். கடந்தகாலத் தோல்விகளையும் திறனின்மையையும் சுட்டிக்காட்டி, ராணுவம் நடத்தும் பண்ணைகள் மற்றும் மருந்து நிறுவனங்களின் செயல்திறனையும் அவர்கள் கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றனர். சிவில் வாழ்வில் ராணுவத்தின் பிரசன்னம் அதிகரிப்பது எதிர்ப்புக் குரல்களை அடக்கி, சிவில் அமைப்புகளை வலுவிழக்கச் செய்து, தண்டனையிலிருந்து தப்பிக்கும் கலாசாரத்தை உருவாக்கக்கூடும் என்றும் சிலர் எச்சரிக்கின்றனர்.

அம்னஸ்டி இன்டர்நேஷனல் இந்தோனேசியாவின் செயல் இயக்குநர் உஸ்மான் ஹமீத் கூறினார்: “அரசாங்கம் எவ்வாறு சர்வாதிகாரத்தை நோக்கி நகர்ந்துள்ளது என்பதற்கான அறிகுறி இது.”

நிதி தொடர்பான கவலைகளும் அதிகரித்து வருகின்றன. பெரும் மறுசீரமைப்பும் விரிவாக்கமும் பாதுகாப்புச் செலவுகளை உயர்த்தியுள்ளதால், இவற்றின் நீடித்துச் செயல்படும் தன்மையும், வேறு துறைகளில் செலவிடக்கூடிய நிதி இழக்கப்படுவதும் குறித்த கேள்விகள் எழுந்துள்ளன. பிராந்தியக் கட்டளைகளையும் சமூகத் திட்டங்களையும் விரிவுபடுத்துவதற்குப் பதிலாக, உயர் தொழில்நுட்பப் போர் முறைகளிலும் வெளிப்புறப் பாதுகாப்பிலும் இந்தோனேசியா அதிகம் முதலீடு செய்ய வேண்டும் என்று சில ஆய்வாளர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

வரலாற்றின் எதிரொலிகள்: சுஹார்ட்டோவின் புதிய ஒழுங்கின் நிழல்

பல இந்தோனேசியர்களுக்கு, தற்போதைய முன்னேற்றங்கள் சுஹார்ட்டோவின் புதிய ஒழுங்கு ஆட்சிக் காலத்தை (1966–1998) நினைவூட்டுகின்றன. அப்போது அரசியல், வணிகம், அன்றாட வாழ்வு ஆகிய அனைத்திலும் ராணுவம் எங்கும் நிறைந்திருந்தது. பாதுகாப்பிலும் சிவில் விவகாரங்களிலும் ராணுவத்துக்கு இரட்டைப் பங்கு உண்டு என்று dwifungsi கோட்பாடு நியாயப்படுத்தியது; இதன் மூலம் நெருக்கடிகளின்போது எதிர்ப்பை ஒடுக்கவும் ஒழுங்கைப் பேணவும் ராணுவத்துக்கு அதிகாரம் கிடைத்தது.

சுஹார்ட்டோ வீழ்ந்த பிறகு, வெளிப்புறப் பாதுகாப்பில் கவனம் செலுத்தும், அரசியலில் நடுநிலையாக இருக்கும், சிவில் அதிகாரத்துக்குப் பொறுப்புக்கூறும் ராணுவத்தை உருவாக்கும் நோக்கில் இந்தோனேசியா சீர்திருத்தப் பாதையில் பயணித்தது. 2004-ஆம் ஆண்டின் ராணுவச் சட்டம், பணியில் இருக்கும் அதிகாரிகள் சிவில் பதவிகளை வகிப்பதைக் கட்டுப்படுத்தி, ஆயுதப் படைகளைத் தொழில்முறையாக்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டது. அண்மைய திருத்தங்களும் விரிவாக்கமும் இந்தச் சீர்திருத்தங்களைச் சிதைத்து, ஆட்சிமுறையில் ராணுவத்தின் இருப்பை இயல்பானதாக மாற்றும் அபாயம் கொண்டுள்ளன என்று விமர்சகர்கள் கூறுகின்றனர்.

தற்போதைய ராணுவத் தலைவரான ஜெனரல் அகுஸ் சுபியாந்தோ, பழைய சட்டம் காலாவதியானது என்றும் புதிய சவால்களுக்கு ஏற்ப ராணுவம் மாற வேண்டும் என்றும் வாதிட்டுள்ளார். எனினும், கடந்தகால அத்துமீறல்களும் தண்டனையிலிருந்து தப்பிக்கும் நிலைமையும் மீண்டும் திரும்பிவிடும் என்று உரிமைக் குழுக்களும் ஜனநாயக ஆதரவாளர்களும் அஞ்சுகின்றனர்.

பிராந்திய மற்றும் புவிசார் அரசியல் தாக்கங்கள்

இந்தோனேசியாவின் ராணுவ விரிவாக்கம் தனித்துச் சூழலில் நடைபெறவில்லை. தென் சீனக் கடல் சர்ச்சை, சீனாவின் அதிகரித்துவரும் உறுதியான நிலைப்பாடு, உலகளாவிய நிலையற்ற தன்மை ஆகியவை அதன் பாதுகாப்புக் கணக்கீடுகளை வடிவமைக்கும் நிலையில், முக்கிய புவிசார் அரசியல் போட்டிகளின் சந்திப்பில் அந்த நாடு அமைந்துள்ளது. வெளிப்புற அச்சுறுத்தல்களைத் தடுத்து, பிராந்திய நிலைத்தன்மையைப் பேண வலுவான ராணுவம் அவசியம் என்று பிரபோவோ அரசு வாதிடுகிறது.

ஆனால், இந்த விரிவாக்கம் பாதுகாப்புச் சிக்கலை உருவாக்கக்கூடும் என்று சில ஆய்வாளர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். அதாவது, இந்தோனேசியாவின் தற்காப்பு நடவடிக்கைகள் அண்டை நாடுகளால் ஆக்கிரமிப்பு நடவடிக்கைகளாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டு, தென்கிழக்கு ஆசியாவின் நுட்பமான சமநிலையைச் சீர்குலைக்கக்கூடும். மேம்பட்ட தொழில்நுட்பங்களை ஒருங்கிணைப்பதும், ஜாவா மையப்படுத்தப்பட்ட அமைப்பிலிருந்து பரவலான நிலைநிறுத்தலுக்கு மாறுவதும் இதில் உள்ள மூலோபாய முக்கியத்துவத்தை எடுத்துக்காட்டுகின்றன.

தி ஜகார்த்தா போஸ்ட் இதழின் தலையங்கம் எச்சரித்தது: “இந்த விரிவாக்கம் பாதுகாப்புச் சிக்கலைத் தூண்டும் அபாயம் உள்ளது. தற்காப்பு நடவடிக்கைகள் ஆக்கிரமிப்பாகத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டு, தென்கிழக்கு ஆசியாவின் நுட்பமான சமநிலையைச் சீர்குலைக்கக்கூடும்.”

பிராந்தியப் பதற்றங்களைத் தவிர்க்க, அண்டை நாடுகளுக்கு நம்பிக்கையளித்து நல்லிணக்கத்தைப் பேணுவதற்காக, பாதுகாப்பு ராஜதந்திரம், நம்பிக்கையை வளர்க்கும் நடவடிக்கைகள், ஆத்திரமூட்டாத நெறிமுறைகள் ஆகியவற்றை இந்தோனேசியா பின்பற்ற வேண்டும் என்று நிபுணர்கள் பரிந்துரைக்கின்றனர்.

பப்புவாவும் மனித உரிமைகளும்: பதற்றம் அதிகரிக்கும் களம்

ராணுவ விரிவாக்கத்தின் மிகுந்த உணர்வுப்பூர்வமான அம்சங்களில் ஒன்று, நீண்டகாலமாகத் தொடரும் சுதந்திர இயக்கம் கொண்ட அமைதியற்ற பிராந்தியமான பப்புவாவுக்கு புதிய சிறப்புப் படைப் பிரிவுகளை அனுப்புவதாகும். பப்புவாவில் இந்தோனேசியப் படைகள் மனித உரிமை மீறல்களிலும் கடுமையான நடவடிக்கைகளிலும் ஈடுபட்டதாகக் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டுள்ளன. இது உள்ளூர் மக்களின் அதிருப்தியையும் சர்வதேச விமர்சனத்தையும் அதிகரித்துள்ளது.

ஒழுங்கைப் பேணவும் மனிதாபிமான உதவிகளை வழங்கவும் புதிய பிரிவுகள் தேவை என்று அரசு வாதிடுகிறது. ஆனால், ராணுவப் பிரசன்னம் அதிகரிப்பது பதற்றத்தைத் தீவிரப்படுத்தி, மேலும் பல அத்துமீறல்களுக்கு வழிவகுக்கும் என்று உரிமைக் குழுக்கள் அஞ்சுகின்றன. மோதல் பகுதிகளில் மருத்துவமனைகள் கட்டுவதிலும் மருந்துகளை விநியோகிப்பதிலும் ராணுவம் ஈடுபடுவது, மக்களின் நம்பிக்கையைப் பெறும் முயற்சியாகச் சிலரால் பார்க்கப்படுகிறது; அதேவேளை, கட்டுப்பாட்டை வலுப்படுத்தும் வழியாகவும் அது கருதப்படுகிறது.

இந்தோனேசிய ஜனநாயகத்தின் அடுத்த கட்டம் என்ன?

அதிபர் பிரபோவோவின் கீழ் நடைபெறும் இந்தோனேசியாவின் ராணுவ விரிவாக்கம், நாட்டின் ஜனநாயகத்துக்கும் ராணுவம்-சிவில் உறவுகளுக்கும் ஒரு முக்கியத் திருப்புமுனையாகும். அரசாங்கத்தின் லட்சியத் திட்டம் ஆயுதப் படைகளை மறுவடிவமைத்து, சமூகத்தில் அவற்றின் பங்கை விரிவுபடுத்தி, சிவில் மற்றும் ராணுவத் துறைகளுக்கு இடையிலான எல்லைகளைச் சோதித்து வருகிறது.

கொந்தளிப்பான உலகில் தேசியப் பாதுகாப்பு, வளர்ச்சி, நெருக்கடிகளைத் தாங்கும் திறன் ஆகியவற்றுக்கு இந்த மாற்றங்கள் அவசியம் என்று ஆதரவாளர்கள் கருதுகின்றனர். ஜனநாயகம் சிதைதல், திறனின்மை, ராணுவ ஆதிக்கக் காலத்துக்குத் திரும்பும் அபாயம் ஆகியவை குறித்து விமர்சகர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். பாதுகாப்புத் தேவையையும் ஜனநாயக நெறிமுறைகள், சிவில் கண்காணிப்பு, மனித உரிமைகள் ஆகியவற்றைப் பேண வேண்டிய அவசியத்தையும் இந்தோனேசியா எவ்வாறு சமநிலைப்படுத்துகிறது என்பதைப் பொறுத்தே முடிவு அமையும்.

சுருக்கம்

• அதிபர் பிரபோவோ சுபியாந்தோ, சுஹார்ட்டோ காலத்துக்குப் பிறகு இந்தோனேசியாவின் மிகப்பெரிய ராணுவ விரிவாக்கத்தை வழிநடத்துகிறார். நூற்றுக்கணக்கான புதிய பிரிவுகள் உருவாக்கப்பட்டு, பாதுகாப்பு வரவுசெலவுத் திட்டம் 50% வரை அதிகரிக்கப்பட்டுள்ளது.
• வேளாண்மை, மருந்துத் தயாரிப்பு, சமூக நலன், நில மேலாண்மை உள்ளிட்ட சிவில் துறைகளில் ராணுவத்தின் பங்கு விரிவடைந்து வருகிறது. இது ஜனநாயகம் பின்னோக்கிச் செல்வது, திறனின்மை ஆகியவை குறித்த கவலைகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது.
• சர்ச்சைக்குரிய புதிய சட்டம், பணியில் இருக்கும் ராணுவத்தினர் அதிகமான சிவில் பதவிகளை வகிக்க அனுமதிக்கிறது. இதனால் சர்வாதிகாரக் கடந்தகாலத்தின் இரட்டைப் பணி (dwifungsi) கோட்பாடு மீண்டும் வரக்கூடும் என்ற அச்சம் எழுந்துள்ளது.
• தேசியப் பாதுகாப்பு, பேரிடர் நடவடிக்கைகள், வளர்ச்சி ஆகியவற்றுக்கு இந்த விரிவாக்கம் அவசியம் என்று ஆதரவாளர்கள் வாதிடுகின்றனர். மனித உரிமை மீறல்கள், அரசியல் பொறுப்பிலிருந்து தப்பிக்கும் நிலை, ராணுவத் தொழில்முறைத் திறன் குறைதல் ஆகியவை ஏற்படக்கூடும் என்று விமர்சகர்கள் எச்சரிக்கின்றனர்.
• பப்புவாவுக்கு புதிய சிறப்புப் படைகளை அனுப்புவதும், பொது சுகாதாரம் மற்றும் கல்வியில் ராணுவம் ஈடுபடுவதும் பாதுகாப்புக்கும் சிவில் வாழ்வுக்கும் இடையிலான எல்லைகள் மங்குவதை எடுத்துக்காட்டுகின்றன.
• 1998-க்குப் பிறகு மேற்கொள்ளப்பட்ட இந்தோனேசியாவின் சீர்திருத்தங்கள் ஆபத்தில் இருப்பதாக பார்வையாளர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். நாட்டின் எதிர்காலம் சிவில் அதிகாரத்தின் மேலாதிக்கம், ஜனநாயகப் பொறுப்புக்கூறல், பிராந்திய நிலைத்தன்மை ஆகியவற்றைப் பேணுவதில் தங்கியுள்ளது.