காபூலுடனான உறவுகளை இந்தியா பரிசீலிக்கும் நிலையில், டெல்லியில் தலிபான் அமைச்சரை எதிர்கொண்ட பெண் பத்திரிகையாளர்கள்

டெல்லியில் அரிதான நேரடி எதிர்கொள்ளல்

திட்டமிடப்பட்ட ஊடக நிகழ்வில் பங்கேற்க அனுமதி மறுக்கப்பட்ட மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு, பெண் பத்திரிகையாளர்கள் புதுதில்லியில் உள்ள ஆப்கானிஸ்தான் தூதரகத்துக்குள் சென்று முன்வரிசை இருக்கைகளில் அமர்ந்தனர். ஆப்கானிஸ்தான் பெண்கள் கல்வி நிலையங்கள், பணியிடங்கள் மற்றும் பொதுவாழ்விலிருந்து நீக்கப்படுவது குறித்து தலிபான் வெளியுறவு அமைச்சர் அமீர் கான் முத்தாகியிடம் கேள்வி எழுப்ப அவர்கள் அங்கு வந்திருந்தனர். கேமராக்களில் பதிவான அந்தத் தருணம், முழுக்க ஆண்களைக் கொண்ட நிர்வாகம் என்ற பிம்பத்துக்கும், இந்தப் பயணத்தின் முதல் செய்தியாளர் சந்திப்பில் ஆண்கள் மட்டுமே அனுமதிக்கப்பட்ட நடைமுறைக்கும் முரணாக அமைந்தது. பெண்கள் தங்கள் வாதத்தைப் பொதுவெளியில் முன்வைத்தனர்; பத்திரிகைச் சுதந்திரம் மற்றும் பாலினச் சமத்துவத்தின் முன்னோடி எனத் தன்னை முன்னிறுத்தும் ஒரு நாட்டின் தலைநகரில் இதைச் செய்தனர்.

தலிபான் 2021இல் மீண்டும் ஆட்சியைக் கைப்பற்றிய பிறகு, அந்த அளவிலான தனது முதல் வெளிநாட்டுப் பயணமாக முத்தாகி ஒரு வார கால இந்தியப் பயணத்தை மேற்கொண்டுள்ளார். டெல்லிக்கும் காபூலுக்கும் இடையிலான உறவுகள் மேம்படுவதையும், சர்வதேச அங்கீகாரத்தை நோக்கிய நடவடிக்கைகளாகக் காட்டிக்கொள்ள தலிபானுக்கு உதவும் தொடர்புகளை உருவாக்குவதையும் இந்தப் பயணம் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. ஆனால் வருகையிலேயே இந்த அணுகுமுறை தடுமாறியது. வெள்ளிக்கிழமை தூதரகத்தில், வெளிநாட்டு விவகாரங்களைச் செய்தியாக்கும் பெண் செய்தியாளர்கள் உள்ளே அனுமதிக்கப்படவில்லை; அவர்களது ஆண் சகாக்கள் நிகழ்வில் பங்கேற்றனர். இது இந்திய நெறிமுறைகளை மீறுவதாக இந்தியப் பத்திரிகை அமைப்புகளும் எதிர்க்கட்சி அரசியல்வாதிகளும் தெரிவித்தனர். இந்தச் சம்பவம் செய்தியாளர் அறைக்கு அப்பாலும் எதிரொலித்த ஒரு கேள்வியை எழுப்பியது: பாலின அடிப்படையிலான விலக்கலை இந்தியாவுக்குள் கொண்டுவர வருகை தரும் குழுவுக்கு அனுமதி அளிக்க வேண்டுமா?

ஞாயிற்றுக்குள் அணுகுமுறை மாறியது. பெண் பத்திரிகையாளர்களுக்கு அழைப்புகள் வழங்கப்பட்டன; தலைமுடியை மறைக்குமாறு கூறப்படாமல் அவர்கள் உள்ளே அனுமதிக்கப்பட்டனர்; முன்புற இருக்கைகளும் வழங்கப்பட்டன. பொதுமக்களின் கடும் விமர்சன அலைக்குப் பிறகு இந்த மாற்றம் நிகழ்ந்தது. இந்த வாரத்தை தூதரக உறவுகளின் மறுதொடக்கமாகக் காட்டிய பரந்த நடவடிக்கைகளுக்கு இடையே இது நடந்தது. முத்தாகிக்கும் வெளியுறவு அமைச்சர் சுப்ரமணியம் ஜெய்சங்கருக்கும் இடையிலான சந்திப்புகளுக்குப் பிறகு, காபூலில் உள்ள தனது தொழில்நுட்பப் பணிக்குழுவை முழுமையான தூதரகமாக மேம்படுத்தப்போவதாக இந்தியா அறிவித்தது. தலிபான் குழுவினர் ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் தடைகளுக்கு உட்பட்டவர்கள் என்பதால், அதிகாரபூர்வப் பணிகளுக்கான வரையறுக்கப்பட்ட பயணங்களை அனுமதிக்கும் பாதுகாப்புச் சபை விலக்கின் கீழ் வெளியுறவு அமைச்சர் பயணம் செய்தார்.

வெள்ளிக்கிழமைக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைக்கும் இடையில் என்ன மாறியது

இரு செய்தியாளர் சந்திப்புகளிலும் பங்கேற்ற பத்திரிகையாளர்கள், எதிர்வினைகள் முக்கியப் பங்காற்றியதாகக் கூறினர். சக பத்திரிகையாளர்கள் தொடர்புப் பட்டியல்களைப் பகிர்ந்து, அனைவரையும் சேர்க்க வலியுறுத்தி, ஒற்றுமையை உறுதியளித்தனர். பெண்கள் முன்வரிசையில் அமர்வதற்கு ஆண் செய்தியாளர்கள் இடமளித்தனர். அரங்குக்குள் உரையாடல் நேரடியாகவும் சுருக்கமாகவும் இருந்தது. கல்வித் தடைகள், வேலைக் கட்டுப்பாடுகள், தலிபான் தலைமையின் சொந்தப் பொது அறிக்கைகளுடன் ஒப்பிடும்போது அதன் நம்பகத்தன்மை ஆகியவற்றில் கேள்விகள் குவிந்தன. தனது நாட்டில் விதிக்கும் கட்டுப்பாடுகள் இன்றி அமைச்சர் பல சுற்றுக் கேள்விகளுக்குப் பதிலளித்தார். ஒளிபரப்பிலிருந்தும் கல்வி வளாகங்களிலிருந்தும் வீதிகளிலிருந்தும் விலக்கப்பட்டுள்ள ஆப்கானிஸ்தான் பெண்களுக்கு இது அரிதான காட்சியாக இருந்தது.

இரண்டாவது செய்தியாளர் சந்திப்புக்குள்

மூத்த சுயாதீனப் பத்திரிகையாளர் ஸ்மிதா சர்மா, பல ஆப்கானியக் குடும்பங்கள் பல ஆண்டுகளாகக் கேட்டு வந்ததைப் பிரதிபலிக்கும் நேரடியான கேள்வியுடன் உரையாடலின் தொனியை அமைத்தார்.

ஆப்கானிஸ்தானில் இதை ஏன் செய்கிறீர்கள்? அவர்கள் எப்போது திரும்பிச் சென்று கல்வி உரிமையைப் பெற அனுமதிக்கப்படுவார்கள்?

முதல் நிகழ்வில் பெண்கள் விலக்கப்பட்டதைப் பற்றிக் கேள்வி எழுப்பப்பட்டபோது, தலிபான் வெளியுறவு அமைச்சர் அமீர் கான் முத்தாகி, அது திட்டமிட்ட விலக்கல் அல்ல, ஏற்பாட்டு வசதி தொடர்பானது என்றார்.

குறுகிய அவகாசத்தில் இது ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. குறைந்த எண்ணிக்கையிலான பத்திரிகையாளர்களுக்கு அழைப்பு விடுக்கப்பட்டது. இது ஒரு தொழில்நுட்பப் பிரச்சினை; வேறு பிரச்சினைகள் எதுவும் இல்லை.

பின்னர் பள்ளிக் கல்வி மற்றும் பங்கேற்பு தொடர்பான பதிவுகளை அவர் ஆதரித்துப் பேசினார்.

பள்ளிகள் மற்றும் பிற கல்வி நிறுவனங்களில் 10 மில்லியன் மாணவர்கள் பயில்கின்றனர்; அவர்களில் 2.8 மில்லியன் பேர் பெண்களும் சிறுமிகளும் ஆவர். மதரசாக்களில், பட்டப்படிப்பு வரை இந்தக் கல்வி வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. சில குறிப்பிட்ட பகுதிகளில் சில கட்டுப்பாடுகள் உள்ளன; ஆனால் அதனால் நாங்கள் கல்வியை எதிர்க்கிறோம் என்று பொருளல்ல.

இந்தக் கூற்றுகள் ஆப்கானிஸ்தானின் களநிலவரத்துடன் முரண்படுகின்றன. நாடு முழுவதும் சிறுமிகள் இடைநிலைக் கல்வி மற்றும் உயர்கல்வி பெறுவது தொடர்ந்து தடுக்கப்படுகிறது; பெரும்பாலான பெண்கள் தொழில்முறை வாழ்க்கையிலிருந்தும் தடுக்கப்பட்டுள்ளனர். மத நிறுவனங்களில் குறுகியகாலப் படிப்புகள் சில இடங்களில் இருந்தாலும், அவை அங்கீகரிக்கப்பட்ட பள்ளிக் கல்விக்கோ பல்கலைக்கழகப் பட்டங்களுக்கோ மாற்றாகாது; மூடப்பட்ட வேலைவாய்ப்புப் பாதைகளையும் அவை மீண்டும் திறப்பதில்லை. டெல்லி அரங்குக்குள் சந்தேகம் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது.

இந்திய மண்ணில் பத்திரிகைச் சுதந்திரமும் பாலினச் சமத்துவமும்

தொடக்கத்தில் பெண்கள் விலக்கப்பட்டதற்கு இந்திய ஊடக அமைப்புகள் கண்டனம் தெரிவித்தன; உலகின் மிகப்பெரிய ஜனநாயக நாட்டில் இது முன்னுதாரணமாகிவிடுமோ என்ற கவலையும் எழுந்தது.

வருகை தரும் குழு ஒன்று அணுகலுக்கு பாரபட்சமான நிபந்தனைகளை விதிக்க முடியாது என்று இந்திய பத்திரிகையாளர் மன்றம் தெரிவித்தது.

பெண் பத்திரிகையாளர்கள் விலக்கப்பட்டதை வன்மையாகக் கண்டிக்கிறோம். இந்தியப் பத்திரிகைகளுடனான தொடர்பு நிபந்தனைகளை எந்த வெளிநாட்டு சக்தியும் தீர்மானிக்க அனுமதிக்கப்படாமல் இருப்பதை அரசு உறுதிசெய்ய வேண்டும் என்று கோருகிறோம்.

இந்திய ஆசிரியர் சங்கம் இச்சம்பவத்தை சமமான அணுகல் உரிமை மீறப்பட்டதாகக் குறிப்பிட்டது.

இது இந்திய மண்ணில் நடந்த அப்பட்டமான பாலினப் பாகுபாடு.

தூதரகத்தில் நடந்த ஊடகச் சந்திப்பில் தங்களுக்குப் பங்கு இல்லை என்று வெளியுறவு அமைச்சகம் தெரிவித்தது. அந்தத் துறையில் உள்ள பலருக்கு இந்தப் பதில் போதுமானதாகத் தோன்றவில்லை. இரண்டாவது சந்திப்பில் பங்கேற்ற தி இந்து நாளிதழின் தூதரக விவகார ஆசிரியர் சுஹாசினி ஹைதர், தனது முதல் எதிர்வினையையும் முன்னுதாரணம் குறித்த கவலையையும் விவரித்தார்.

எங்கள் முதல் எதிர்வினை கடும் கோபம்தான். அரசு குறைந்தபட்சம் ஏதாவது சொல்லும் என நம்பினோம். இந்தியாவால் அங்கீகரிக்கப்படாத அரசின் பிரதிநிதியான தலிபான் ஒருவர் டெல்லிக்கு வந்து, பெண்கள் இல்லாமல் செய்தியாளர் சந்திப்பை நடத்துவது ஒருபோதும் முன்னுதாரணமாகிவிடக் கூடாது.

அரசு மௌனம் காத்ததாகவும் தலைநகரில் பாகுபாட்டுக்கு அனுமதித்ததாகவும் எதிர்க்கட்சி அரசியல்வாதிகள் குற்றம்சாட்டினர். ஆண் செய்தியாளர்கள் வெளிநடப்பு செய்ய வேண்டும் என்று சிலர் அழைப்பு விடுத்தனர். பிரதமரும் வெளியுறவு அமைச்சகமும் பொதுவெளியில் விளக்கம் அளிக்க வேண்டும் என்று மற்றவர்கள் கோரினர். விமர்சகர்களின் செய்தி தெளிவானது: இந்தியாவில் பெண் பத்திரிகையாளர்களுக்குச் சமமான அணுகல் என்பது பேச்சுவார்த்தைக்குரியதல்ல.

தலிபான் கொள்கை ஆப்கான் பெண்களுக்கும் சிறுமிகளுக்கும் ஏற்படுத்தும் விளைவு

இன்று சிறுமிகளும் பெண்களும் பொதுவான இடைநிலைக் கல்வி மற்றும் உயர்கல்வி பெறுவதற்குத் தடை விதிக்கப்பட்டுள்ள ஒரே நாடு ஆப்கானிஸ்தான். ஆடை, பயணம், வேலை ஆகியவற்றை ஆணைகளும் உத்தரவுகளும் கட்டுப்படுத்துகின்றன. ஆண் பாதுகாவலர் இல்லாமல் பெண்கள் நீண்ட தூரம் பயணம் செய்ய முடியாது. உடற்பயிற்சிக் கூடங்கள், பூங்காக்கள், அழகு நிலையங்கள் உள்ளிட்ட, ஒரு காலத்தில் பெண்களை வரவேற்ற பல பொதுஇடங்கள் அவர்களுக்கு மூடப்பட்டுள்ளன. அரசுப் பணிகள், சுகாதாரத் துறையின் பல பிரிவுகள் உள்ளிட்ட, முன்பு தொழில் வாய்ப்புகளை வழங்கிய பணிகள், பரந்த தடைகளாலும் மிரட்டல்களாலும் சுருங்கிவிட்டன.

ஐக்கிய நாடுகள் சபை நிபுணர்களும் உரிமை ஆதரவாளர்களும் இந்த அமைப்பை ‘பாலின நிறவெறி’ என வர்ணித்துள்ளனர். பெண்களை வேண்டுமென்றே பிரித்து அடிபணியச் செய்வதைச் சுட்டிக்காட்ட இந்தச் சொல் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இந்த ஆண்டு ஜூலை மாதம், பெண்கள் மற்றும் சிறுமிகள் மீதான துன்புறுத்தலை மனிதகுலத்துக்கு எதிரான குற்றங்களுக்கான ஆதாரமாகக் குறிப்பிட்டு, சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்றம் தலிபானின் மூத்த தலைவர்கள் இருவரைக் கைது செய்வதற்கான உத்தரவுகளைக் கோரியது. நீதிபதிகள் அவற்றை உறுதிசெய்தால், இந்த விவகாரம் வெறும் கலாசாரப் பிரச்சினை மட்டுமல்ல, சர்வதேசக் குற்றவியல் சட்டம் சார்ந்தது என்ற செய்தியை வழக்குகள் வலுப்படுத்தும்.

ஆப்கானியக் குடும்பங்களுக்கு இதன் பாதிப்புகள் உடனடியானவை. பதின்ம வயதுச் சிறுமிகள் பல ஆண்டுக் கல்வியை இழந்துள்ளனர். பல்கலைக்கழக மாணவிகள் வீட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டுள்ளனர். பல துறைகளில் பணிபுரியும் பெண்கள் வேலையிலிருந்து விலகி இருக்க உத்தரவுகள் பெற்றுள்ளனர். பெண் ஊழியர்களுக்குத் தடை விதிக்கப்படுவதால் உதவி அமைப்புகள் செயல்படுவதில் சிரமம் ஏற்பட்டுள்ளது; பெண்கள் பெண் சுகாதார நிபுணர்களைச் சந்திக்க முடியாதபோது சுகாதார நிலையும் பாதிக்கப்படுகிறது. அதிகாரிகள் சில நேரங்களில் கூறுவதுபோல் இந்தக் கொள்கை தற்காலிக நிறுத்தமல்ல. அன்றாட வாழ்க்கையை வடிவமைக்கும் வாழ்வியல் உண்மை இது.

ஆப்கானிய ஊடகங்களும் பெண்களின் குரல் ஒடுக்கப்படுவதும்

2021 ஆகஸ்டுக்குப் பிறகு ஊடகச் சூழல் பெரிதும் சுருங்கிவிட்டது. ஆட்சிக் கைப்பற்றலுக்குப் பிந்தைய சில மாதங்களில் 231 ஊடக நிறுவனங்கள் மூடப்பட்டதாகவும், ஆட்சிக்கு முந்தைய எண்ணிக்கையில் பத்தில் நான்குக்கும் மேற்பட்ட சரிவு ஏற்பட்டதாகவும் பத்திரிகைச் சுதந்திர அமைப்புகளின் ஆய்வுகள் கண்டறிந்தன. ஆப்கானிய ஊடகங்களில் பணியாற்றியவர்களின் எண்ணிக்கை பாதிக்கும் மேல் குறைந்தது; மிகக் கடுமையான இழப்புகளைச் சந்தித்தவர்கள் பெண்கள். அந்தத் தொடக்க காலத்தில் பத்தில் எட்டுக்கும் மேற்பட்ட பெண் பத்திரிகையாளர்கள் பணியை விட்டு வெளியேறினர் அல்லது வேலை இழந்தனர்; பல மாகாணங்களில் ஒளிபரப்பில் பெண் பத்திரிகையாளர்கள் எவரும் இல்லை.

கட்டுப்பாடுகள் ஊடக நிறுவனங்கள் மூடப்படுவதுடன் நின்றுவிடவில்லை. அனுமதி கேட்க வேண்டியதும் அச்சம் நிலவும் சூழலையும் செய்தியாளர்கள் விவரிக்கின்றனர். ஆட்சிக் கைப்பற்றலுக்குப் பிந்தைய முதல் ஆண்டில் குறைந்தது 183 வன்முறைச் சம்பவங்களும் 90க்கும் மேற்பட்ட கைதுகளும் நடந்ததாக உள்ளூர் கண்காணிப்பு அமைப்பு பதிவு செய்தது; இவற்றில் பெரும்பாலானவற்றுக்குத் தலிபான் படைகளே காரணம் எனக் கூறப்பட்டது. எழுதப்படாத விதிகளின்படி, போராட்டங்கள், பாதுகாப்பு மற்றும் பல சமூக விவகாரங்கள் குறித்த செய்திகளுக்கு அனுமதி தேவைப்படுகிறது. பெண் குரல்கள் ஒளிபரப்பிலிருந்து தள்ளப்படுகின்றன; அரச ஊடகங்கள் பெண்கள் நிகழ்ச்சிகளை வழங்கத் தடை விதிக்கின்றன.

தெற்கு ஹெல்மண்ட் மாகாணத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பத்திரிகையாளர், நடைமுறையில் நிலைமை எப்படி இருக்கிறது என்பதை விளக்கினார்.

ஒரு செய்தியைப் பதிவு செய்வதற்கு முன், அதன் தலைப்பை மாகாண அதிகாரிகளிடம் தெரிவித்து அவர்களின் அனுமதியைப் பெற வேண்டும்.

பொருளாதாரச் சரிவு பாதிப்பை மேலும் அதிகரித்துள்ளது. உள்ளூர் வானொலி மற்றும் தொலைக்காட்சிக்கு முன்பு நிதியளித்த சர்வதேச உதவியும் விளம்பர வருவாயும் மறைந்துவிட்டன. நிறுவன உரிமையாளர்களால் ஊழியர்களுக்குச் சம்பளம் வழங்க முடியவில்லை. செய்தியறைகள் நிகழ்ச்சிகளைக் குறைத்து, அவற்றுக்குப் பதிலாக மத உள்ளடக்கத்தை ஒளிபரப்பின; அல்லது முற்றிலும் மூடப்பட்டன. இதன் விளைவாகப் பொதுமக்களுக்குக் கிடைக்கும் தகவல் குறைந்ததுடன், பெண்கள் குரல் கொடுப்பதற்கான இடமும் மேலும் சுருங்கியது.

இப்போது டெல்லி ஏன் தலிபானுடன் தொடர்பு கொள்கிறது

2021க்குப் பிறகு, உதவிகளையும் தூதரகச் சேவைகளையும் சாத்தியமாக்கும் சிறிய தொழில்நுட்பப் பணிக்குழு மூலம் ஆப்கானிஸ்தானுடனான தொடர்பை இந்தியா திறந்துவைத்திருந்தது. இந்தப் பணிக்குழுவை முழுமையான தூதரகமாக மேம்படுத்தப்போவதாக டெல்லியில் அறிவிக்கப்பட்டது, ஆழமான உறவைக் குறிக்கிறது. தலிபான் வெளியுறவு அமைச்சர் ஐக்கிய நாடுகள் பயண விலக்கின் கீழ் இந்தியா வந்தார்; அவரையும் சேர்த்து அந்த இயக்கத்தின் பல தலைவர்கள் பாதுகாப்புச் சபைத் தடைகளுக்கு உட்பட்டுள்ளனர். இந்திய அதிகாரிகளுடன் நேரடிச் சந்திப்புகளையும் ஊடகங்கள் வழியிலான மக்கள் தொடர்பு முயற்சியையும் இந்தப் பயணம் சாத்தியமாக்கியது.

இந்த அணுகுமுறையைத் தீர்மானிப்பதில் மூலோபாயக் கணக்கீடுகள் பங்கு வகிக்கின்றன. பிராந்திய நிலைத்தன்மை, மத்திய ஆசியாவுக்கான வர்த்தகப் பாதைகள், பயங்கரவாத எதிர்ப்பு ஒத்துழைப்பு, ஆப்கானிஸ்தானில் உள்ள தனது குடிமக்கள் மற்றும் திட்டங்களின் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றில் இந்தியாவுக்கு அக்கறை உள்ளது. தலிபானுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் இடையிலான உறவுகள் பதற்றமாக உள்ளன; இதனால் டெல்லி பயனுள்ளதாகக் கருதக்கூடிய வாய்ப்புகள் உருவாகின்றன. அதேவேளையில், ஆப்கானிஸ்தானின் சட்டபூர்வ அரசாகத் தலிபானை இந்தியா அங்கீகரிக்கவில்லை; ஜனநாயக மதிப்புகளுக்கு தொடர்ந்து உறுதியளிப்பதாகவும் கூறுகிறது.

பல அரசுகளும் இதேபோன்ற இடைநிலை அணுகுமுறையைக் கடைப்பிடிக்கின்றன. தலிபானை முறையாக அங்கீகரிப்பதாக ரஷ்யா அறிவித்துள்ளது. பிற நாடுகள் காபூலில் தூதரகங்களை நடத்தினாலும், அங்கீகாரம் வழங்குவதைத் தவிர்க்கின்றன. பெண்கள் உரிமைகளில் ஏற்படும் முன்னேற்றமே பரந்த அங்கீகாரத்துக்கான முக்கிய அளவுகோலாக இருக்கும் எனத் தூதர்களும் ஆய்வாளர்களும் கூறுகின்றனர். ஆப்கான் சிறுமிகளையும் பெண்களையும் பற்றிய கேள்விகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக எழுப்பப்பட்ட டெல்லிப் பயணத்தின் மிக உரத்த தருணத்தில், அந்தத் தொடர்பு தெளிவாக வெளிப்பட்டது.

முன்னேற்றம் எப்படி இருக்கும்

செயல்படுத்த வேண்டிய தெளிவான நடவடிக்கைகளைப் பட்டியலிடுவது கடினமல்ல. அங்கீகரிக்கப்பட்ட பாடத்திட்டங்களுடனும் உண்மையான அணுகலுடனும் சிறுமிகளுக்காக எல்லா இடங்களிலும் இடைநிலைப் பள்ளிகளையும் பல்கலைக்கழகங்களையும் மீண்டும் திறக்க வேண்டும். அரசு, ஊடகம், குடிமைச் சமூகம், சுகாதாரம், கல்வி மற்றும் தனியார் துறைகளில் பெண்கள் பணியாற்ற அனுமதிக்க வேண்டும். பயணம் செய்யவும் சேவைகளைப் பெறவும் ஆண் பாதுகாவலர் அவசியம் என்ற நிபந்தனையை முடிவுக்குக் கொண்டுவர வேண்டும். உதவி நிறுவனங்களில் பெண் ஊழியர்களுக்கான தடைகளை நீக்க வேண்டும். பூங்காக்கள், அழகு நிலையங்கள், பொழுதுபோக்கு இடங்கள் உள்ளிட்ட பொதுவாழ்வில் பாதுகாப்பாகச் செல்லும் உரிமையை மீட்டளிக்க வேண்டும். ஆப்கானிஸ்தானின் சர்வதேசக் கடமைகளுடன் ஒத்துப்போகும், வெளிப்படையான விதிகளை உருவாக்கி, சுயாதீனக் கண்காணிப்புக்கு அனுமதிக்க வேண்டும்.

டெல்லிச் சம்பவத்திலிருந்து கிடைக்கும் பாடங்களை இந்திய அதிகாரிகளும் ஊடக அமைப்புகளும் ஏற்கெனவே ஆராய்ந்து வருகின்றன. வருகை தரும் குழுக்களுடனான செய்தியாளர் சந்திப்புகளுக்கு தெளிவான அடிப்படை விதிகளை வகுப்பது, பாலின அடிப்படையிலான விலக்கல் மீண்டும் நிகழாமல் தடுக்க உதவும். ஆப்கானிஸ்தான் தூதரகத்தில் தங்கள் இருக்கைகளில் அமர்ந்த பெண்கள், ஒற்றுமையால் ஒரு தடையை மாற்ற முடியும் என்பதைக் காட்டினர். மிகக் கடினமான சோதனைகள் இன்னும் ஆப்கானிஸ்தானுக்குள்ளேயே உள்ளன; புதுதில்லி ஒலிவாங்கியிலிருந்து வெகு தொலைவில்.

சுருக்கமாக

• வெள்ளிக்கிழமை டெல்லித் தூதரகத்தில் நடந்த ஊடக நிகழ்வில் பெண் பத்திரிகையாளர்கள் அனுமதிக்கப்படவில்லை. பின்னர் ஞாயிற்றுக்கிழமை நடந்த இரண்டாவது சந்திப்புக்கு அவர்கள் அழைக்கப்பட்டு, தலிபான் வெளியுறவு அமைச்சர் அமீர் கான் முத்தாகியிடம் கேள்வி எழுப்பினர்.
• தொடக்கத்தில் பெண்கள் விலக்கப்பட்டதைப் பாலினப் பாகுபாடு என இந்திய ஊடக அமைப்புகள் கண்டித்தன. தூதரக நிகழ்வில் தங்களுக்குப் பங்கு இல்லை என்று வெளியுறவு அமைச்சகம் தெரிவித்தது.
• பெண்கள் விலக்கப்பட்டதைத் தொழில்நுட்பப் பிரச்சினை என்று முத்தாகி கூறியதுடன், மில்லியன் கணக்கான மாணவிகள் கல்வி பயில்வதாகவும் தெரிவித்தார். நாடு முழுவதும் சிறுமிகளின் இடைநிலைக் கல்வி மற்றும் உயர்கல்விக்குத் தடை விதிக்கப்பட்டுள்ளதைச் சுட்டிக்காட்டி செய்தியாளர்கள் இந்தக் கூற்றுகளை மறுத்தனர்.
• தலிபான் குழுவினருடனான சந்திப்புகளுக்குப் பிறகு, காபூலில் உள்ள தனது தொழில்நுட்பப் பணிக்குழுவை முழுமையான தூதரகமாக மேம்படுத்தப்போவதாக இந்தியா தெரிவித்தது. அந்தக் குழுவினர் ஐநா பாதுகாப்புச் சபையின் பயண விலக்கின் கீழ் பயணம் செய்தனர்.
• சிறுமிகளுக்கான பொதுவான இடைநிலைக் கல்வி மற்றும் உயர்கல்விக்கு முழுமையான தடை விதிக்கப்பட்டுள்ள ஒரே நாடாக ஆப்கானிஸ்தான் தொடர்கிறது. இந்த அமைப்பை ஐநா நிபுணர்கள் பாலின நிறவெறி என வர்ணிக்கின்றனர். பெண்கள் மற்றும் சிறுமிகள் மீதான துன்புறுத்தல் தொடர்பாக தலிபான் தலைவர்களைக் கைது செய்வதற்கான உத்தரவுகளை ஜூலை மாதம் சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்றம் கோரியது.
• 2021க்குப் பிறகு ஆப்கானிய ஊடகங்கள் சரிந்துள்ளதாக ஆய்வுகள் காட்டுகின்றன; நூற்றுக்கணக்கான ஊடக நிறுவனங்கள் மூடப்பட்டதுடன், பத்தில் எட்டுக்கும் மேற்பட்ட பெண் பத்திரிகையாளர்கள் வேலையிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டனர். செய்தியாளர்கள் கைது, வன்முறை மற்றும் பரவலான தணிக்கையை எதிர்கொள்கின்றனர்.
• தலிபானை ரஷ்யா அங்கீகரித்துள்ளது. இந்தியா அங்கீகரிக்கவில்லை. பல நாடுகள், எதிர்கால அங்கீகாரத்தை பெண்கள் உரிமைகள் மற்றும் அடிப்படைச் சுதந்திரங்களில் அளவிடக்கூடிய முன்னேற்றத்துடன் இணைக்கின்றன.