தன்னார்வ பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடுவோரையும் கடத்தலுக்கு உள்ளானவர்களையும் வேறுபடுத்த ஒப்புதல் சரிபார்ப்பு: இந்திய உச்ச நீதிமன்றம் உத்தரவு

சோதனை நடவடிக்கை விசாரணைக்கு வழிவகுக்க வேண்டும்; தானியங்கிக் காவலுக்கு அல்ல

பாலியல் சுரண்டலுக்குக் கட்டாயப்படுத்தப்பட்ட பெரியவர்களையும், தன்னார்வமாகப் பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடும் பெண்களையும் வேறுபடுத்துவதற்கு நீதிபதிகளுக்கு உதவும் வழிகாட்டுதல்களைத் தயாரிக்குமாறு தேசிய நீதித்துறை அகாடமிக்கு இந்திய உச்ச நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டுள்ளது. 2026 மே 29-ஆம் தேதியிட்ட தீர்ப்பை பின்னர் மறுஆய்வு செய்தபோது, நாடு முழுவதற்குமான பாதிக்கப்பட்டோர் பாதுகாப்புத் திட்டத்துக்கு ஆதரவாகப் பிறப்பிக்கப்பட்ட கூடுதல் நான்கு உத்தரவுகளைப் பல மாநிலங்களும் யூனியன் பிரதேசங்களும் இன்னும் செயல்படுத்தவில்லை என்பது தெரியவந்தது.

நீதிபதிகள் ஜே. பி. பர்திவாலா, ஆர். மகாதேவன் ஆகியோர் அடங்கிய அமர்வு, மனிதக் கடத்தல் தடுப்புப் பிரிவுகளை (Anti-Human Trafficking Units) காவல் நிலையங்களாக முறைப்படி அறிவிக்குமாறும் மாநிலங்கள் மற்றும் யூனியன் பிரதேசங்களுக்கு உத்தரவிட்டுள்ளது. இணக்க நடவடிக்கைகள் குறித்த விரிவான தகவல்களைப் பெற்று, டிசம்பர் 14-ஆம் தேதி நடைபெறவுள்ள விசாரணைக்கு முன்பாகப் புதிய நிலவர அறிக்கையைச் சமர்ப்பிக்குமாறு மத்திய அரசுக்கு அறிவுறுத்தப்பட்டுள்ளது.

சோதனை நடவடிக்கைக்குப் பிறகு என்ன நடக்கிறது என்பதே பாதுகாப்பின் மையக் கவலையாகும். கடத்தலுக்கு ஆளானவர்களுக்காக ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ள விரிவான காவல் மற்றும் மறுவாழ்வுச் செயல்முறைக்கு வயது வந்த பெண்ணை உட்படுத்துவதற்கு முன், நீதிபதி ஒரு தொடக்க மதிப்பீட்டைச் செய்ய வேண்டும். இது ‘ஆரம்பநிலை விசாரணை’ எனப்படுகிறது. அவரது விருப்பம், கட்டாயப்படுத்தப்பட்டிருக்கக்கூடிய சாத்தியம், உடனடி பாதுகாப்பு ஆபத்துகள் ஆகிய அனைத்தும் இதில் ஆய்வு செய்யப்பட வேண்டும்.

பாலியல் தொழிலைத் தானே தேர்ந்தெடுத்ததாகக் கூறும் வயது வந்த பெண்ணைப் பொறுத்தவரை, இந்த மதிப்பீடு அவர் தனது வாழ்க்கைக்குத் திரும்புவாரா அல்லது பாதுகாப்பு இல்லத்தில் தங்கவைக்கப்படுவாரா என்பதைத் தீர்மானிக்கக்கூடும். ஆள் கடத்தல்காரரால் அச்சுறுத்தப்படுபவரைப் பொறுத்தவரை, ஒப்புதல் அளித்ததாகத் தோன்றும் கூற்றுக்குப் பின்னால் மறைந்திருக்கும் அழுத்தத்தைக் கண்டறிய இது உதவும்.

2004-ஆம் ஆண்டு தாக்கல் செய்யப்பட்ட ‘பிரஜ்வாலா எதிர் இந்திய ஒன்றியம்’ வழக்கின் தொடர்ச்சியாக இந்த உத்தரவுகள் அமைந்துள்ளன. இரண்டு தசாப்தங்களுக்கும் மேலாக, இந்த வழக்கு கடத்தலில் இருந்து தப்பியவர்களைப் பாதுகாப்பதற்கான கட்டமைப்பை உருவாக்கியுள்ளதுடன், விபச்சார விடுதியில் நடத்தப்படும் சோதனையின்போது காணப்படும் வயது வந்த ஒவ்வொருவரையும் தடுத்து வைக்கவோ மறுவாழ்வுக்கு அனுப்பவோ வேண்டும் என அதிகாரிகள் கருதுவதை நிறுத்த வேண்டும் என்ற கோரிக்கையையும் முன்வைத்துள்ளது.

ஏற்கெனவே இருந்த நடைமுறையை ஏன் மாற்ற வேண்டியிருந்தது

1956-ஆம் ஆண்டின் ஒழுக்கக்கேடான போக்குவரத்து (தடுப்பு) சட்டம் (Immoral Traffic (Prevention) Act, 1956), சுருக்கமாக ITPA, சோதனை, மீட்பு, காவல் மற்றும் மறுவாழ்வுக்கான நடைமுறைகளை வகுக்கிறது. இதன் 15, 16, 17 ஆகிய பிரிவுகளின்கீழ், முற்றிலும் மாறுபட்ட அனுபவங்களைக் கொண்ட பெண்கள் ஒரே நீதிபதியின் முன்னிலையில் ஆஜராக்கப்படலாம்: வலுக்கட்டாயம் அல்லது ஏமாற்றத்தின் மூலம் கடத்தப்பட்டவர்; பல ஆண்டுகளுக்கு முன் கடத்தப்பட்டு இன்னும் பாலியல் தொழிலில் ஈடுபட்டிருப்பவர்; தன்னார்வமாக அதில் ஈடுபட்டவர் எனப் பலரும் ஒரே நடைமுறைக்கு உட்படலாம்.

ஒரே நடைமுறை இந்த வேறுபாடுகளை மறைத்துவிடக்கூடும் என்பதே நீதிமன்றத்தின் கவலை. ஒரு பெண்ணின் வயது, பின்னணி, குடும்பச் சூழல், தனிப்பட்ட வரலாறு ஆகியவற்றை விரிவாக விசாரிப்பது, எந்த நிறுவனத்தின் தலையீடும் வேண்டாம் என்று அவர் கூறினாலும், அவரை வீடு மற்றும் வாழ்வாதாரத்திலிருந்து விலக்கி வைக்கக்கூடும்.

மே மாதத் தீர்ப்பு, சட்ட ஆணையத்தின் 64-வது அறிக்கையையும், பாலியல் தொழிலாளர்களின் கண்ணியத்தைப் பாதுகாத்த உச்ச நீதிமன்றத்தின் 2022-ஆம் ஆண்டு ‘புதேவ் கர்மஸ்கர் எதிர் மேற்கு வங்க மாநிலம்’ தீர்ப்பையும் அடிப்படையாகக் கொண்டது. ஒரு பெண் தன்னார்வமாக விபச்சாரத்தில் ஈடுபடும்போது, அவரை மீட்பது அதே வகையில் பொருந்தாது என்று சட்ட ஆணையம் கருத்துத் தெரிவித்திருந்தது.

பாலியல் தொழில் என்பது தானாகவே குற்றமல்ல என்பதை நீதிமன்றம் மீண்டும் வலியுறுத்தியது. அதில் தன்னார்வமாக ஈடுபடும் வயது வந்த பெண், விபச்சார விடுதியில் காணப்பட்டார் என்பதற்காக மட்டும் சோதனையின்போது கைது செய்யப்படவோ, தண்டிக்கப்படவோ, துன்புறுத்தப்படவோ, பாதிப்புக்கு உள்ளாக்கப்படவோ கூடாது. காவல்துறையும் நீதிபதிகளும் நடைமுறையில் செயல்படும் விதத்தில் இந்தப் பாதுகாப்பு இடம்பெறுவதை உறுதி செய்வதே தற்போதைய உத்தரவுகளின் நோக்கம்.

நீதிபதிகள் எவற்றை ஆய்வு செய்ய வேண்டும்

ஆரம்பநிலை விசாரணை நடத்தும் நீதிபதி, தனது பணி தன்னார்வமானதா என்பது குறித்த வயது வந்த பெண்ணின் விளக்கம், அவர் தெரிவித்த விருப்பம், சமூகப் பணியாளரின் மதிப்பீடு, அச்சுறுத்தல், வலுக்கட்டாயம், கட்டாயப்படுத்தல் அல்லது முறையற்ற செல்வாக்கு இருந்ததற்கான ஆதாரம் ஆகியவற்றைக் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். உடனடி ஆபத்து மற்றும் விடுதலையான பிறகு மீண்டும் கடத்தப்படுவதற்கான அபாயம் குறித்தும் மதிப்பீடு செய்யப்பட வேண்டும்.

தான் தன்னார்வமாகப் பணிபுரிவதாகப் பெண் கூறினாலும் இந்த விசாரணை கட்டாயம் நடத்தப்பட வேண்டும். அவ்வாறு கூறுமாறு கடத்தல்காரர்கள் பாதிக்கப்பட்டவர்களை அச்சுறுத்தவோ, பயிற்றுவிக்கவோ செய்யலாம் என்றும், மறுவாழ்வை மறுக்கச் செய்து மீண்டும் அவர்களைக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவரலாம் என்றும் நீதிமன்றம் அங்கீகரித்தது.

எனவே, ஒப்புதல் தெரிவிக்கப்படும் சூழ்நிலையுடன் சேர்த்தே அதை மதிப்பிட வேண்டும். ஒரு பெண் கூறுவதை நீதிபதி தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்; அதேவேளை, அவர் பாதுகாப்பாக என்ன கூறலாம் என்பதை வேறு யாராவது கட்டுப்படுத்துகிறார்களா என்பதையும் ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

இந்தப் பணிக்கான ஒரே மாதிரியான நடைமுறையை உருவாக்குமாறு தேசிய நீதித்துறை அகாடமியிடம் கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளது; அதில் பிரஜ்வாலா அமைப்பு உதவலாம். வழக்கை விசாரிக்கும் மாவட்டம் எதுவாக இருந்தாலும், ஒரே மாதிரியான கூற்றுக்கோ பாதுகாப்புக் கவலைக்கோ ஒத்த மதிப்பீடு கிடைப்பதை உறுதிசெய்ய ஒரேமாதிரியான வழிகாட்டுதல் அவசியம்.

காவலும் குடும்பத்திடம் திருப்பி அனுப்புவதும் ஒப்புதலின் அடிப்படையில் அமைய வேண்டும்

பாதுகாப்பு இல்லத்தில் நீண்டகாலம் தங்கவைப்பதா அல்லது குடும்பத்திடம் மீண்டும் சேர்ப்பதா என்பதை முடிவுசெய்யும்போது, பாதிக்கப்பட்டவரின் ஒப்புதலே முதன்மையான பரிசீலனையாக இருக்க வேண்டும் என மே மாதத் தீர்ப்பு கூறியது. அவரது விருப்பத்துக்கு எதிராக மறுவாழ்வு வழக்கமாகத் திணிக்கப்படக் கூடாது.

அவரது விருப்பத்திலிருந்து விலகுவது, அவரது பாதுகாப்புக்கு அச்சுறுத்தல் இருப்பது அல்லது கட்டாயப்படுத்தல், பயிற்றுவித்தல், முறையற்ற செல்வாக்கு ஆகியவை அவரது முடிவைப் பாதித்துள்ளன என்று கண்டறிவது உள்ளிட்ட விதிவிலக்கான சூழ்நிலைகளில் மட்டுமே அனுமதிக்கப்படும். அதற்கான காரணங்களை நீதிபதி எழுத்தில் பதிவு செய்ய வேண்டும்.

காரணங்களை எழுத்தில் பதிவு செய்வது முடிவை மேலும் பொறுப்புக்கூறச் செய்கிறது. ஒரு வயது வந்தவரின் வெளிப்படையான விருப்பத்தை ஏன் மீறுகிறோம் என்பதை அதிகாரி விளக்க வேண்டிய நிலையை இது உருவாக்குகிறது. மீட்பு நடவடிக்கையின் தானியங்கி விளைவாக அடைத்துவைப்பதையோ உறவினர்களிடம் திருப்பி அனுப்புவதையோ கருதுவதைத் தடுக்கிறது.

வணிகரீதியான பாலியல் சுரண்டலுக்கான கடத்தல் வழக்குகளுக்கு வயது வந்தவர்களுக்கான நடைமுறை பொருந்தும். குழந்தைகள், குழந்தைகள் நலக் குழுக்கள் வழியாக 2015-ஆம் ஆண்டின் சிறார் நீதிச் சட்டத்தின்கீழ் தனி நடைமுறையைப் பின்பற்றுவார்கள். எனவே, குழந்தைகளுக்கென வடிவமைக்கப்பட்ட சட்ட அமைப்புக்குள்ளேயே அவர்களுக்கான பாதுகாப்பு தொடர்கிறது.

மறுவாழ்வு அரசியலமைப்புச் சட்டக் கடமையாகிறது

மீட்பிலிருந்து வழக்குத் தொடர்தல், சமூக வாழ்வில் மீண்டும் இணைத்தல் வரை தலையீடுகளைப் பாதிக்கப்பட்டோர் பாதுகாப்புத் திட்டம் உள்ளடக்கியுள்ளது. தனியுரிமை, தகவலறிந்த ஒப்புதல், ஒவ்வொருவருக்கும் ஏற்ற பராமரிப்பு, பாதிக்கப்பட்டவர்களை குற்றவியல் நடவடிக்கைக்கு உட்படுத்தாமல் பாதுகாத்தல் ஆகியவை இதன் கொள்கைகளில் அடங்கும். பாதுகாப்பு இல்லங்களுக்குள் தண்டனை சார்ந்த நடைமுறைகளையும் இது தடை செய்கிறது.

அரசியலமைப்பின் 21 மற்றும் 23-வது உறுப்புகளின் அடிப்படையில் மறுவாழ்வுக்கான உரிமையை உச்ச நீதிமன்றம் நிறுவியுள்ளது. 21-வது உறுப்பு, வாழ்வுரிமை மற்றும் தனிநபர் சுதந்திரத்தைப் பாதுகாக்கிறது; 23-வது உறுப்பு, ஆள் கடத்தல் மற்றும் கட்டாய உழைப்பைத் தடை செய்கிறது. கடத்தலுக்குப் பிறகு வழங்கப்படும் ஆதரவைச் சட்டப்படி வலியுறுத்தக்கூடிய உரிமையாகக் கருதுவதற்கு இவை இணைந்து அரசியலமைப்பு அடிப்படையை வழங்குகின்றன.

தங்குமிடம், ஆலோசனை, திறன் பயிற்சி அல்லது பிற மறுவாழ்வு ஆதரவைக் கோரும் ஒருவர், அந்த உரிமையைச் செயல்படுத்த நீதிமன்றத்தை அணுகலாம். சுரண்டல் சூழலிலிருந்து ஒருவரை மீட்பதுடன் அரசின் பொறுப்பு முடிவதில்லை; அவர் மீண்டு, வாழ்வை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப உதவுவதும் அதில் அடங்கும்.

சுரண்டலுக்கு முன் நிலவக்கூடிய வறுமை, வீடின்மை, குறைந்த கல்வி, பொருளாதாரப் பாதுகாப்பின்மை போன்ற சூழ்நிலைகளுடன் அதை நீதிபதி பர்திவாலாவின் வாதம் இணைத்துப் பார்க்கிறது. நடைமுறை ஆதரவின்றி மேற்கொள்ளப்படும் மீட்பு நடவடிக்கை, தப்பியவரை மீண்டும் சுரண்டலுக்கு ஆளாகும் அபாயத்தில் விட்டுவிடக்கூடும் என்பதை இந்தச் சூழ்நிலைகள் விளக்குகின்றன.

சிறப்புக் காவல் பிரிவுகளுக்கு முறையான அதிகாரம் தேவை

உரிய சட்ட நடைமுறையின் மூலம் மனிதக் கடத்தல் தடுப்புப் பிரிவுகளை காவல் நிலையங்களாக அறிவிக்குமாறு மாநிலங்கள் மற்றும் யூனியன் பிரதேசங்களுக்கு உத்தரவிடப்பட்டுள்ளது. இது தொடர்பாக அவர்களிடம் எடுத்துரைத்து, கூடிய விரைவில் அறிவிப்புகளை வெளியிடுமாறு மத்திய அரசுக்கு அறிவுறுத்தப்பட்டுள்ளது.

காவல் நிலையம் என்ற முறையான அந்தஸ்து, கடத்தல் தடுப்பில் நிபுணத்துவம் பெற்ற பிரிவுகளின் புலனாய்வுப் பணிகளுக்கு தெளிவான சட்ட அடிப்படையை அளிக்கிறது. கடத்தல் வழக்குகளை விசாரிக்கும் பொறுப்பு ஒரு பிரிவுக்கு வழங்கப்படுவதற்கும், அந்தப் பொறுப்பை நிறைவேற்றத் தேவையான அங்கீகரிக்கப்பட்ட அந்தஸ்து அதற்கு இருப்பதற்கும் இடையிலான இடைவெளியை நிரப்புவதே இந்த உத்தரவின் நோக்கம்.

மாவட்ட சட்டப் பணிகள் ஆணையங்கள் வழியாகச் சட்ட உதவியைப் பெறும் வாய்ப்பையும் பாதுகாப்புக் கட்டமைப்பு வலுப்படுத்துகிறது. காவல், மறுவாழ்வு அல்லது குடும்பத்திடம் திரும்புதல் குறித்த முடிவை எதிர்கொள்பவருக்கு, தனது விருப்பத்தை எடுத்துரைக்கவும் சுதந்திரத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் உத்தரவை எதிர்க்கவும் சட்ட உதவி மிகவும் முக்கியமானதாக இருக்கலாம்.

இணக்கத் தேவைகள் காவல்துறையுடன் மட்டும் நின்றுவிடவில்லை. அங்கீகரிக்கப்பட்ட நல நிறுவனங்களை அறிவித்தல், ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும் உள்ள சமூகப் பணியாளர்களின் பட்டியல்களைத் தயாரித்தல், காவல்துறை மற்றும் அரசுத் துறைகளின் ஒருங்கிணைப்பு அதிகாரிகளை நியமித்தல் ஆகியவையும் இதில் அடங்கும். நீதிமன்ற உத்தரவுகளை அன்றாட நடைமுறையில் செயல்படுத்த வேண்டிய நிறுவனங்களையும் பொறுப்பாளர்களையும் இந்த ஏற்பாடுகள் அடையாளம் காட்டுகின்றன.

தனது உத்தரவுகள் நடைமுறையில் செயல்படுகிறதா என நீதிமன்றம் ஆய்வு செய்கிறது

பிரஜ்வாலா அமைப்பின் சார்பில் ஆஜரான மூத்த வழக்கறிஞர் அபர்ணா பட், மே மாதத் தீர்ப்பின்கீழ் பல்வேறு அதிகாரிகளுக்கு வழங்கப்பட்ட பொறுப்புகளைப் பட்டியலிடும் இணக்க அட்டவணையைச் சமர்ப்பித்தார். மத்திய அரசின் சார்பில் கூடுதல் சொலிசிட்டர் ஜெனரல் ஐஸ்வர்யா பாட்டி, எடுக்கப்பட்ட நடவடிக்கைகள் குறித்த நிலவரக் குறிப்பை முன்வைத்தார்.

இணக்கத்தைக் கண்காணிப்பதற்கான கருவியாக அந்த அட்டவணையை அமர்வு வரவேற்றது. பல மாநிலங்களும் யூனியன் பிரதேசங்களும் கூடுதல் நான்கு உத்தரவுகளை இன்னும் செயல்படுத்தவில்லை என அதன் ஆய்வில் தெரியவந்தது. இதனால், தொடர்ந்து நடைபெறும் விசாரணைகளில் உத்தரவுகளைச் செயல்படுத்துவதை உறுதிசெய்வது முக்கிய அம்சமாகியுள்ளது.

நம்பகமான பின்தொடர்பு வழியின்றி விரிவான தீர்ப்பு வழங்குவதில் உள்ள சிக்கலை நீதிபதிகள் பர்திவாலாவும் மகாதேவனும் சுட்டிக்காட்டினர்:

இந்த உத்தரவுகள் தீர்ப்பு வடிவில் ஆவணத்தில் இடம்பெற்றவுடன், வழக்கு திடீரென முடிவுக்கு வந்துவிடுகிறது,

திட்டத்தின் முன்னேற்றத்தையும் செயல்திறனையும் கண்காணிப்பதற்கான நடைமுறை வழிகளை முன்வைக்குமாறு மனுதாரரிடமும் மத்திய அரசிடமும் நீதிமன்றம் கேட்டுக்கொண்டது. கடத்தல் தொடர்பான மனு, பாதுகாப்பு, ஒப்புதல், நடைமுறைப்படுத்தல் ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்து ஆய்வு செய்யும் வழக்காக வளர்ந்த விதத்தைப் பின்வரும் மைல்கற்கள் விளக்குகின்றன:

• 2004: தற்போதைய கட்டமைப்புக்கு வழிவகுத்த பொதுநல வழக்கை பிரஜ்வாலா தாக்கல் செய்தது.
• 2022: ‘புதேவ் கர்மஸ்கர் எதிர் மேற்கு வங்க மாநிலம்’ வழக்கு, 21-வது உறுப்பின்கீழ் பாலியல் தொழிலாளர்களின் கண்ணியத்துக்கான பாதுகாப்புகளை உறுதிசெய்தது.
• 2026 மே 29: நீதிபதிகள் பர்திவாலாவும் மகாதேவனும் பிரஜ்வாலா வழக்கின் தீர்ப்பையும் பாதிக்கப்பட்டோர் பாதுகாப்புத் திட்டத்தையும் வழங்கினர்.
• பின்னர் நடைபெற்ற இணக்க மறுஆய்வு: நீதிபதிகளுக்கான வழிகாட்டுதல்களையும் சிறப்புக் காவல் பிரிவுகள் மற்றும் பிற நடைமுறைப் பொறுப்புகள் குறித்த மேல்நடவடிக்கைகளையும் நீதிமன்றம் கோரியது.
• டிசம்பர் 14: அடுத்த விசாரணை நடைபெற உள்ளது; அதற்கு முன்பாக மத்திய அரசு புதிய நிலவர அறிக்கையைச் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

மீட்புகளைக் கணக்கிடுவது தொடக்கப் புள்ளி மட்டுமே

இந்தியாவில் 2024-ஆம் ஆண்டு 2,135 மனிதக் கடத்தல் வழக்குகளும், சுமார் 5,800 அடையாளம் காணப்பட்ட பாதிக்கப்பட்டவர்களும் இருந்ததாக அரசின் அறிக்கை பதிவு செய்தது. பதிவான ஒவ்வொரு வழக்குக்கும் சுமார் 2.7 பாதிக்கப்பட்டவர்கள் என்ற விகிதம் இதுவாகும்; ஒரு விசாரணையில் பலர் இடம்பெறக்கூடும் என்பதை இது காட்டுகிறது.

பாதுகாப்பு அமைப்புக்குள் வந்த பிறகு என்ன நடக்கிறது என்பதே கடினமான மதிப்பீடு. தப்பியவர்கள் நிலையான வீடு, கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, ஆலோசனை, மீண்டும் கடத்தப்படாமல் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றைப் பெறுகிறார்களா என்பதைப் பொறுத்தே இந்தக் கட்டமைப்பின் நடைமுறை விளைவுகள் அமையும்.

செயல்திறனைக் கண்காணிக்கும் வழிமுறைகளைக் கோரிய நீதிமன்றத்தின் நடவடிக்கை, இந்த விளைவுகளையும் இணக்க மதிப்பீட்டில் கொண்டுவருகிறது. ஓர் அமைப்புக்கு அறிவிப்பு வெளியிடுவதோ அதிகாரியை நியமிப்பதோ நிர்வாக நடவடிக்கை மட்டுமே; தப்பியவர் தமக்கு ஏற்ற ஆதரவைப் பெறுவதே இந்தத் திட்டம் நாடும் உறுதியான விளைவு.

இந்தப் பாதுகாப்புகளில் பெரும்பாலானவற்றை மாவட்ட அதிகாரிகள், நீதிபதிகள், காவல்துறை, காப்பக நிர்வாகிகள் ஆகியோர் வழங்குவார்கள். எனவே, கட்டாயப்படுத்தலுக்கும் தேர்வுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு நீதிமன்றத்துக்கு வெளியேயும் நடைமுறையில் நிலைக்க, பயிற்சி, பணியாளர் நியமனம், சட்ட உதவி, பொருத்தமான தங்குமிடம் ஆகியவை முக்கியமானவை.

புதிய கட்டமைப்பில் யாருடைய தேர்வுகள் இடம்பெறுகின்றன?

பாலியல் தொழிலாளர்களின் அமைப்புகளுக்கு, இதில் உள்ள அழுத்தங்கள் குறித்த நடைமுறை அனுபவம் உள்ளது. பெண்கள் தெருக்களிலும், விபச்சார விடுதிகளிலும், தங்கள் சொந்த வீடுகளிலும் பணியாற்றுகிறார்கள். தொழிற்சங்கங்களும் பிற குழுக்களும் மருத்துவ சிகிச்சை, ஆணுறைகள் போன்ற தடுப்பு உபகரணங்கள், அரசின் குழந்தைப் பராமரிப்பு வசதிகள் ஆகியவற்றைப் பெறுவதற்காகப் போராடுகின்றன.

காவல், மருத்துவப் பரிசோதனை, சொந்த மாநிலத்துக்கு அனுப்புதல் ஆகியவற்றின் மூலம் சோதனை நடைமுறைகள் இந்த ஏற்பாடுகளைச் சீர்குலைக்கக்கூடும். சில பெண்களுக்கு எலும்பு வளர்ச்சியின் அடிப்படையில் வயதை மதிப்பிடும் எலும்பு வளர்ச்சி சோதனைகள் நடத்தப்படுகின்றன. இத்தகைய தலையீடுகள் ஒருவரின் வருமானம், குடும்ப உறவுகள், பராமரிப்பைப் பெறும் வாய்ப்பு ஆகியவற்றைப் பாதிக்கக்கூடும்.

லாயிட் சட்டக் கல்லூரியின் சட்டவியல் ஆய்வாளர் ஷஷாங்க் சேகர், ஜிண்டால் குளோபல் சட்டப் பள்ளியின் திவ்யா ஸ்ரீதர் ஆகியோர், பாலியல் தொழிலாளர்களின் கூட்டமைப்புகளிடம் திறந்த நீதிமன்றத்தில் கருத்துக் கேட்கப்படவில்லை என்று சுட்டிக்காட்டியுள்ளனர். கட்டமைப்பு மதிப்பிட விரும்பும் தேர்வுகள் குறித்த நடைமுறை அனுபவம் கொண்டவர்களின் கருத்து, அதன் நடைமுறைகளுக்கும் கண்காணிப்புக்கும் உதவக்கூடும் என்பதையே அவர்களின் விமர்சனம் காட்டுகிறது.

கண்ணியம், சுதந்திரம், தன்னிச்சையான தலையீட்டிலிருந்து பாதுகாப்பு ஆகியவற்றை இந்தத் தீர்ப்பு உறுதிசெய்கிறது; அதேவேளை, ஒப்புதலுடன் நடைபெறும் வயது வந்தோரின் பாலியல் தொழிலுக்கான பரந்த சட்ட அங்கீகாரம் தீர்க்கப்படாமல் உள்ளது. உடனடியாகத் தீர்க்க வேண்டிய பணி குறுகியதும் தெளிவானதுமாகும்: வயது வந்தவர் தாமாகத் தேர்வு செய்கிறாரா, அல்லது அவரது வெளிப்படையான தேர்வை வேறு ஒருவர் கட்டுப்படுத்துகிறாரா என்பதை அதிகாரிகள் வேறுபடுத்த வேண்டும்.

நாடாளுமன்றத்துக்கும் மாநிலங்களுக்கும் வெவ்வேறு பொறுப்புகள் உள்ளன

சட்டம் இயற்றப்படும் வரை நாடு முழுவதற்குமான கட்டமைப்பை உருவாக்க, முழுமையான நீதியை வழங்குவதற்குத் தேவையான உத்தரவுகளைப் பிறப்பிக்கும் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 142-வது உறுப்பின்கீழ் உள்ள அதிகாரத்தை உச்ச நீதிமன்றம் பயன்படுத்தியது. மனிதக் கடத்தலுக்கு எதிராக விரிவான சட்டம் இயற்றவும் அது கோரியது.

சட்டத் திருத்தம் மூலம் ITPA, பாரதிய நியாய சன்ஹிதாவின் கடத்தல் தொடர்பான பிரிவுகள், குழந்தைகள் பாதுகாப்புச் சட்டங்கள் ஆகியவற்றை மேலும் ஒருங்கிணைந்த அமைப்பாகக் கொண்டுவரலாம். இந்தச் சட்டங்கள் ஒன்றோடொன்று எவ்வாறு செயல்பட வேண்டும் என்பதை நாடாளுமன்றம் வரையறுக்கலாம்; பாதுகாப்புப் பொறுப்புகளை நிறைவேற்றத் தேவையான நிறுவனங்கள், பணியாளர்கள், நிதி ஆகியவற்றை அரசுகள் வழங்க வேண்டும்.

உடனடியாகச் செய்ய வேண்டிய பணிகள் ஏற்கெனவே ஒதுக்கப்பட்டுள்ளன: மாநிலங்கள் அறிவிப்புகள் உள்ளிட்ட இணக்க நடவடிக்கைகளை முடிக்க வேண்டும்; நீதிபதிகளுக்கான வழிகாட்டுதல்களை தேசிய நீதித்துறை அகாடமி தயாரிக்க வேண்டும்; முன்னேற்றம் குறித்த அறிக்கையை மத்திய அரசு சமர்ப்பிக்க வேண்டும். சோதனைகளின்போது சந்திக்கப்படும் வயது வந்தவர்களைப் பொறுத்தவரை, அவர்களுக்கு என்ன நடக்க வேண்டும் என்பதை முடிவு செய்வதற்கு முன் அவர்களின் விருப்பத்தைக் கேட்டறிந்து மதிப்பிட வேண்டும் என்பதே மிக முக்கியமான மாற்றமாகும்.

முக்கிய அம்சங்கள்

• கடத்தலையும் தன்னார்வ வயது வந்தோரின் பாலியல் தொழிலையும் வேறுபடுத்த நீதிபதிகள் ஆரம்பநிலை விசாரணை நடத்த வேண்டும்.
• பாதுகாப்பு இல்லத்தில் நீண்டகாலம் தங்கவைப்பதா அல்லது குடும்பத்திடம் திருப்பி அனுப்புவதா என்பதை முடிவுசெய்யும்போது, வயது வந்தவரின் ஒப்புதலே முதன்மையான பரிசீலனையாக இருக்க வேண்டும்.
• வெளிப்படுத்தப்பட்ட விருப்பத்திலிருந்து விலகுவதற்கு விதிவிலக்கான சூழ்நிலைகளும் எழுத்துப்பூர்வமான காரணங்களும் அவசியம்.
• மனிதக் கடத்தல் தடுப்புப் பிரிவுகளை காவல் நிலையங்களாக மாநிலங்களும் யூனியன் பிரதேசங்களும் முறைப்படி அறிவிக்க வேண்டும்.
• மறுவாழ்வை அரசியலமைப்புச் சட்ட உரிமையாகப் பாதிக்கப்பட்டோர் பாதுகாப்புத் திட்டம் கருதுகிறது; பாதுகாப்பு இல்லங்களில் தண்டனை சார்ந்த நடைமுறைகளையும் தடை செய்கிறது.
• குழந்தைகளுக்கு 2015-ஆம் ஆண்டின் சிறார் நீதிச் சட்டத்தின்கீழ் தனி நடைமுறைகள் பொருந்தும்.
• டிசம்பர் 14-ஆம் தேதி நடைபெறும் விசாரணைக்கு முன் மத்திய அரசு புதிய நிலவர அறிக்கையைச் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.