ஜப்பானில் பள்ளி வருகையின்மை புதிய உச்சம்: கல்விச் சீர்திருத்தத்துக்கு வலுக்கும் கோரிக்கைகள்

வருகையின்மை அதிகரிப்பு இப்போது ஏன் முக்கியம்

தொடக்க மற்றும் கீழ்நிலைப் பள்ளி மாணவர்களிடையே நீண்டகாலப் பள்ளி வருகையின்மை புதிய உச்சத்தை எட்டியுள்ளதாக ஜப்பான் பதிவு செய்துள்ளது. இதனால், பள்ளிக்குச் செல்வதில் சிரமப்படும் குழந்தைகளுக்கு எவ்வாறு கல்வி வழங்குவது, ஆதரவளிப்பது, மதிப்பிடுவது என்பது குறித்த விவாதம் தீவிரமடைந்துள்ளது. 2024 கல்வியாண்டுக்கான கல்வி அமைச்சகக் கணக்கெடுப்பில், உடல்நலக்குறைவு அல்லது பொருளாதார நெருக்கடி அல்லாத காரணங்களால் 30 அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட நாள்கள் பள்ளிக்கு வராத 353,970 குழந்தைகள் கணக்கிடப்பட்டனர். இது தொடர்ந்து 12ஆவது ஆண்டாக அதிகரித்துள்ளது; இந்தப் பள்ளி நிலைகளில் பயிலும் மாணவர்களில் 3.9 சதவீதத்துக்கு இணையானதாகும். ஐந்து ஆண்டுகளில் இந்த எண்ணிக்கை ஏறத்தாழ இருமடங்காகியுள்ளது. எனினும், பெருந்தொற்றுக் காலத்தில் காணப்பட்ட திடீர் உயர்வுகளுடன் ஒப்பிடுகையில், 2024ஆம் ஆண்டில் ஆண்டுதோறும் ஏற்படும் அதிகரிப்பு வேகம் குறைந்தது.

இந்தப் பெரும் எண்ணிக்கைக்குப் பின்னால் சிக்கலான காரணங்களின் கலவை உள்ளது. பள்ளி வாழ்க்கையில் ஆர்வமின்மை, பதற்றம் மற்றும் மனச்சோர்வு, அன்றாட நடைமுறைகளைப் பின்பற்றுவதில் நீடிக்கும் சிரமம் ஆகியவற்றை பள்ளிகள் அதிகம் தெரிவித்துள்ளன. அதிகாலையில் எழுவதில் சிரமம், பள்ளியில் உணர்வுத் தூண்டுதல்கள் அளவுக்கு மீறிப் பாதிப்பது, மாணவர்கள் நிறைந்த வகுப்பறைகளின் சமூகக் கோரிக்கைகள் ஆகியவற்றுடன் போராடும் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கையும் அதிகரிப்பதாகப் பெற்றோரும் கல்வியாளர்களும் கூறுகின்றனர். வருகையின்மை இளைய மாணவர்களிடையே மிக வேகமாக அதிகரிப்பதாகவும், கடந்த பத்தாண்டுகளில் இந்த உயர்வு மூத்த வகுப்புகளை விட அதிகமாக இருந்ததாகவும் அறிக்கைகள் தெரிவிக்கின்றன. ஐந்து மற்றும் ஆறாம் வகுப்பு மாணவர்களில் நீண்டகாலம் பள்ளிக்கு வராதோரின் பங்கு அதிகரித்து வருகிறது; ஒன்று மற்றும் இரண்டாம் வகுப்பு மாணவர்களிடையேயான உயர்வு இதைவிடக் குறிப்பிடத்தக்க வேகத்தில் உள்ளது.

பள்ளிக்கு வராத கால அளவும் அதிகரித்து வருகிறது. 2024ஆம் ஆண்டில், 90 அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட நாள்கள் பள்ளிக்கு வராத மாணவர்களின் விகிதம் இதுவரை இல்லாத அளவை எட்டியது. இது பெரும்பாலும் கணிசமான மன உளைச்சல், பள்ளி வாழ்க்கையிலிருந்து விலகல், நீண்டகாலமாகப் பள்ளிக்கு வராமல் போகும் அபாயம் ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. முந்தைய ஆண்டுடன் ஒப்பிடும்போது வருகையற்ற மாணவர்களின் எண்ணிக்கை சுமார் 7,500 அதிகரித்தபோதும், 2021 முதல் 2023 வரை காணப்பட்ட கூர்மையான வருடாந்திர உயர்வுகளுடன் ஒப்பிடுகையில் அதிகரிப்பு வேகம் குறைந்தது. 2024ஆம் ஆண்டில் உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவர்களின் வருகையின்மை சற்றே குறைந்தது. அந்தக் கல்விப் பருவத்தில் வேறுபட்ட அழுத்தங்கள் இருப்பதையும், மூத்த மாணவர்களுக்குக் கிடைக்கும் மாற்றுப் பாதைகளையும் இது பிரதிபலிக்கக்கூடும்.

பள்ளிக்குச் செல்வதை நீண்டகாலமாகத் தவிர்ப்பதற்கு ஜப்பானில் பயன்படுத்தப்படும் சொல் ஃபுடோகோ. இது வெறுமனே வகுப்புகளைத் தவிர்ப்பதை மட்டும் குறிக்காது. இது பெரும்பாலும் பதற்றம், கொடுமைப்படுத்துதல், மனச்சோர்வு, அல்லது குழந்தையின் தேவைகளுக்கும் பள்ளிச் சூழலுக்கும் இடையிலான பொருத்தமின்மை ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையது. ஃபுடோகோவை எளிய ‘ஆம் அல்லது இல்லை’ என்ற நிலையாக அல்லாமல், பல்வேறு நிலைகளைக் கொண்ட தொடராக ஜப்பானிய ஆய்வாளர்கள் விவரிக்கின்றனர். வருகையின்மை வெளிப்படுவதற்கு முன்பே மனநலமும் ஊக்கமும் குறையக்கூடும்; எனவே தொடக்கத்திலேயே கண்டறிந்து ஆதரவளிப்பது தீர்மானகரமானதாக இருக்கலாம். தற்போதைய வருகையின்மை அலைக்கு ஒரே ஒரு காரணம் கொண்ட ஒரே ஒரு பிரச்சினை என்று சொல்ல முடியாது. ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய பல சவால்களின் தொகுப்பாக இது இருப்பதால், தொடர்ந்து வழங்கப்படும் தனிப்பட்ட ஆதரவு தேவைப்படுகிறது.

ஜப்பானில் நீண்டகால வருகையின்மை என்பதன் பொருள்

தொடக்க மற்றும் கீழ்நிலைப் பள்ளிகளில், உடல்நலக்குறைவு அல்லது பொருளாதாரச் சிரமம் அல்லாத காரணங்களால் ஒரு கல்வியாண்டில் 30 அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட நாள்கள் பள்ளிக்கு வராத குழந்தையை, நீண்டகாலமாகப் பள்ளிக்கு வராதவர் என அமைச்சகம் வகைப்படுத்துகிறது. பள்ளி வாழ்க்கையிலிருந்து விலகிச் செல்லக்கூடிய, கூடுதல் ஆதரவு தேவைப்படும் மாணவர்களை அடையாளம் காண்பதே இந்த வரம்பின் நோக்கம். ஜப்பானியப் பொதுவிவாதங்களில், இம்மாணவர்கள் பெரும்பாலும் ஃபுடோகோ என்று அழைக்கப்படுகின்றனர்; இதன் நேரடிப் பொருள் “பள்ளிக்குச் செல்லாதவர்” என்பதாகும். இந்தச் சொல் குழந்தையைக் குறைசொல்வதற்குப் பதிலாக, பள்ளியுடனான குழந்தையின் உறவை முன்னிலைப்படுத்துகிறது. களங்கத்தைக் குறைக்கும் வகையில் கொள்கைகளும் படிப்படியாக மாறியுள்ளன.

எச்சரிக்கை அறிகுறிகளை முன்கூட்டியே கண்டறிவதை நோக்கமாகக் கொண்டு கல்வி ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன. வருகையின்மையை ஒரு தொடர்நிலையாகக் கருதும் மதிப்பீட்டுக் கருவிகளை உருவாக்குவது அவற்றில் ஒரு அணுகுமுறையாகும். இத்தகைய கருவிகள் ஒரே நேரத்தில் இரண்டு பரந்த அம்சங்களை அளவிடுகின்றன: பள்ளியைத் தவிர்க்கும் பொதுவான போக்கு மற்றும் பள்ளியுடன் தொடர்புடைய உளவியல் துயரம். இரு அம்சங்களையும் கண்காணிப்பது, இன்னும் பள்ளிக்கு வந்துகொண்டிருந்தாலும் ஆபத்தில் உள்ள மாணவர்களைக் கண்டறியப் பள்ளிகளுக்கு உதவும் என்றும், நீண்டகால வருகையின்மை தொடங்குவதற்கு முன்பே ஊழியர்கள் தலையிட வழிவகுக்கும் என்றும் ஆய்வுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. வெறும் வருகைப் புள்ளிவிவரங்களை மட்டும் அல்லாமல், மாணவர்களின் மனநிலையையும் அன்றாட அழுத்தத்தையும் கவனிக்கும் வளர்ந்துவரும் அணுகுமுறையுடன் இது ஒத்துப்போகிறது.

வீட்டில் தங்குவதற்கான தடையைத் தளர்த்திய பெருந்தொற்றுக் கால மாற்றங்கள்

பெருந்தொற்று பள்ளி நடைமுறைகளில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. 2020ஆம் ஆண்டு முதல் பள்ளி மூடல்கள், சுழற்சி அட்டவணைகள், விழாக்கள் மற்றும் குழு நிகழ்ச்சிகள் ரத்து செய்யப்பட்டமை ஆகியவை, குழந்தைகளைப் பள்ளியுடன் இணைத்திருக்க உதவும் சமூகப் பிணைப்பை வலுவிழக்கச் செய்தன. நட்புறவுகளை உருவாக்குவது கடினமானது. வழக்கமான நடைமுறைகள் சீர்குலைந்ததும், பல குழந்தைகளுக்கு வீட்டில் தங்குவதற்கான உளவியல் தடையும் குறைந்தது. 2021 மற்றும் 2022ஆம் ஆண்டுகளில் பள்ளிக்கு வராமை கடுமையாக அதிகரித்ததாகக் கணக்கெடுப்புத் தரவுகள் காட்டுகின்றன. அந்த அதிகரிப்பு இன்னும் முழுமையாகப் பின்னடைவு காணவில்லை. வகுப்பறைகள் மீண்டும் திறக்கப்பட்டபோதும், கணிசமான மாணவர்கள் வழக்கமான வருகைக்குத் திரும்பவில்லை; அவர்களில் சிலர் நீண்டகாலமாகப் பள்ளிக்கு வராதவர்களாக மாறினர்.

பெருந்தொற்று பொதுமக்களின் அணுகுமுறையிலும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. உடல்நலம் சரியில்லாதபோது குழந்தைகளை வீட்டில் இருக்குமாறு பெற்றோர் ஊக்குவிக்கப்பட்டனர்; பல பள்ளிகள் இணையவழிப் பாடங்களையும் வழங்கின. பாரம்பரிய வகுப்பறைக்கு வெளியே நடைபெறும் கற்றலை அங்கீகரிக்கும் கொள்கை மாற்றங்களையும் ஜப்பான் தொடர்ந்து மேற்கொண்டது. 2016இல் நிறைவேற்றப்பட்டு, 2017 முதல் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்ட சட்டம், பள்ளிக்குச் செல்ல முடியாத குழந்தைகள் தங்களின் சூழ்நிலைக்கு ஏற்ற கல்வியைப் பெற வேண்டும் என்பதை உறுதிப்படுத்தியது. பெருந்தொற்றுக் காலத்திலும் அதற்குப் பின்னரும், எந்தச் சூழலிலும் குழந்தைகளை வகுப்பறைக்குள் செல்லக் கட்டாயப்படுத்தக் கூடாது என்ற பரந்த பார்வைக்கு இது பங்களித்தது. இந்த மாற்றம் களங்கத்தைக் குறைக்க உதவியுள்ளது. அதேவேளை, கற்பித்தல், மதிப்பீடு, அடுத்த கல்விநிலைக்குச் செல்வது ஆகியவற்றுக்கு நேரடி வருகையையே இந்த அமைப்பு இன்னும் சார்ந்திருப்பதால், கொள்கை சார்ந்த சவாலும் நீடிக்கிறது.

வகுப்பறைக்குள் உள்ள அழுத்தங்களும் கலாசாரமும்

உடல்நலக்குறைவு அல்லது வீட்டுச் சூழல் மட்டுமே வருகையின்மைக்குக் காரணமல்ல. பல மாணவர்கள் பள்ளியை ஓர் அழுத்தத்தின் மூலமாக விவரிக்கின்றனர். தற்போதைய கல்விமுறையை விமர்சிப்பவர்கள் கடுமையான விதிகள், ஒரேமாதிரித் தன்மைக்கு அளிக்கப்படும் தீவிர முக்கியத்துவம், அனைவருக்கும் ஒரே வேகத்தில் பாடம் நடத்தும் அணுகுமுறை ஆகியவற்றைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். ஒரே வகுப்பில் உள்ள குழந்தைகள் அனைவரும் ஒரே உள்ளடக்கத்தை ஒரே முறையில் கற்கின்றனர். பின்தங்கும் குழந்தை மீண்டும் முன்னேறுவதில் சிரமப்படலாம்; ஏற்கெனவே முன்னிலையில் இருக்கும் குழந்தைக்கு சலிப்பு ஏற்படலாம். இருவரும் ஆர்வத்தை இழக்கவோ, தாங்கள் பொருந்தாத இடத்தில் இருப்பதாக உணரவோ கூடும். ஆசிரியர்களின் பணிச்சுமை அதிகமாக இருப்பதால், ஒவ்வொரு மாணவருக்கும் தனிப்பட்ட கவனம் செலுத்த நேரம் குறைகிறது. இதன் விளைவாக, சில மாணவர்களுக்கு ஏற்றதாக இருந்தாலும் அனைவருக்கும் பொருந்தாத இறுக்கமான அனுபவம் உருவாகிறது.

கடுமையான பள்ளி விதிகள் இந்தச் சுமையை மேலும் அதிகரிக்கின்றன. முடி அலங்காரம், ஆடைகளின் நிறம், வகுப்பறை நடத்தையின் சிறு விவரங்கள் வரையிலும் விதிமுறைகள் நீளலாம். பல குழந்தைகளுக்கு இந்த எதிர்பார்ப்புகளைப் பின்பற்றுவது சாத்தியமாக இருந்தாலும், குறிப்பாக உணர்வுத் தூண்டுதல்களுக்கு அதிக உணர்திறன் கொண்ட அல்லது பதற்றம் உள்ள மாணவர்களுக்கு அவை தாங்க முடியாததாக இருக்கலாம். வகுப்பறைக்குள் அனைவரையும் ஒரேமாதிரியாக்குவதற்குச் சமூக விலையும் உண்டு. ஒரேமாதிரியான சூழல்கள் சக மாணவர்களின் அழுத்தத்தை அதிகரிக்கக்கூடும். வித்தியாசமாக உணரும் குழந்தைகள் குறிவைக்கப்படலாம்; சிலருக்கு வகுப்பறைகள் அச்சம் தரும் இடங்களாக மாறலாம். அப்போது, குழந்தையை மன உளைச்சலுக்குள் தள்ளுவதா அல்லது வகுப்புகளைத் தவறவிடுவதை ஏற்றுக்கொள்வதா என்ற வேதனையான தேர்வை குடும்பங்கள் எதிர்கொள்கின்றன.

கொடுமைப்படுத்துதல், மனநலம் மற்றும் பாதுகாப்பு

சமீபத்திய ஆண்டுகளில் கொடுமைப்படுத்துதல் தொடர்பான புகார்கள் புதிய உச்சங்களை எட்டியுள்ளன; உடல் அல்லது உளவியல் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் தீவிரச் சம்பவங்களும் அதிகரித்துள்ளன. மாணவர் தற்கொலைகள் குறித்தும் அதிகாரிகள் ஆழ்ந்த கவலை தெரிவித்துள்ளனர். பெரும்பாலான வருகையின்மைகள் இத்தகைய தீவிரமான விளைவுகளுடன் நேரடியாகத் தொடர்புடையவை அல்ல என்றாலும், பாதுகாப்பு மற்றும் சக மாணவர்களுடனான உறவுகள் குறித்த பதற்றம், பள்ளிக்கு வராமைக்கான வலுவான காரணமாக இருக்கலாம். கீழ்நிலைப் பள்ளி ஆண்டுகள் குறிப்பாக உணர்வுபூர்வமானவை. சமூக உறவுகளின் முக்கியத்துவம் அதிகரிக்கிறது, கல்விச் சுமை கூடுகிறது, மன்றச் செயல்பாடுகளும் நேர அழுத்தத்தை அதிகரிக்கின்றன. மனச்சோர்வு அல்லது கொடுமைப்படுத்தப்படுவோமோ என்ற அச்சத்துடன் போராடும் குழந்தைகள் விலகிச் செல்லும் அபாயத்தை இவை அனைத்தும் உயர்த்தக்கூடும்.

நீண்டகால வருகையின்மையே மனநல அபாயங்களையும் ஏற்படுத்தலாம். பல மாதங்கள் வீட்டிலேயே இருக்கும் குழந்தை நண்பர்களுடனான தொடர்பை இழக்கலாம், படிப்பில் பின்தங்கலாம், மீண்டும் பள்ளிக்குச் செல்வது குறித்து அவமானமோ பதற்றமோ உணரலாம். சில நேரங்களில், பள்ளிக்கு வராமையைத் தொடர்ந்து பிற இடங்களிலிருந்தும் சமூக ரீதியாக விலகும் நிலை ஏற்படலாம். குழந்தை எவ்வளவு காலம் பள்ளிக்கு வராமல் இருக்கிறதோ, மீண்டும் செல்லும் வழியைக் கண்டறிவது அவ்வளவு கடினமாகிறது என்று பெற்றோர் கூறுகின்றனர். நம்பிக்கைக்குரிய பெரியவர்கள் முன்கூட்டியே தொடர்புகொள்வது, நெகிழ்வான கற்றல் திட்டங்கள், கணிக்கக்கூடிய அன்றாட நடைமுறைகள் ஆகியவை மீண்டும் பள்ளிக்குச் செல்லும் பாதையை எளிதாக்கும். அமைதியான அறைகள், குறைக்கப்பட்ட அட்டவணைகள் அல்லது படிப்படியான மீளிணைப்பு ஆகியவற்றை வழங்கும் பள்ளிகளில் சிறந்த விளைவுகள் காணப்படுகின்றன.

அரசின் நடவடிக்கைகள்

குழந்தைகள் இருக்கும் இடத்திலேயே அவர்களைச் சந்தித்து ஆதரவளிக்கும் வகையில், பள்ளிகளிலும் அவற்றைச் சுற்றியுள்ள சமூகங்களிலும் கல்வி அமைச்சகம் ஆதரவு வசதிகளை விரிவுபடுத்தியுள்ளது. சில நேரங்களில் குழந்தையின் பள்ளியிலேயே, சில நேரங்களில் சமூக மையங்களில் அமைந்துள்ள கல்வி ஆதரவு மையங்கள், பயிற்சி வகுப்புகள், ஆலோசனை, மாணவர்கள் நிறைந்த வகுப்பறைகளிலிருந்து விலகி அமைதியாக இருக்கக்கூடிய இடம் ஆகியவற்றை வழங்குகின்றன. ஒவ்வோர் ஆண்டும் பல்லாயிரக்கணக்கான மாணவர்கள் இந்த மையங்களைப் பயன்படுத்துகின்றனர். மாணவர்கள் தங்கள் சொந்த வேகத்தில் கற்கவும், நம்பிக்கைக்குரிய ஊழியர்களிடம் ஆலோசனை பெறவும், முழு வகுப்பறையின் சமூக அழுத்தமின்றி மீண்டும் கற்றலுடன் இணையவும் உதவும் பள்ளிக்குள்ளான இடங்களையும் உள்ளூர் கல்வி வாரியங்கள் சோதனை முறையில் ஏற்படுத்தியுள்ளன.

வழக்கமான வகுப்பறைக்கு வெளியே நடைபெறும் கற்றலை அங்கீகரிக்கும் திசையில் கொள்கை நகர்ந்துள்ளது. குறிப்பிட்ட தகுதிகளைப் பூர்த்திசெய்யும் மாணவர்களின் பள்ளிக்கு வெளியேயான கற்றலும் சாதனைகளும் பள்ளிப் பதிவின் ஒரு பகுதியாகக் கணக்கிடப்படலாம். 2024 கல்வியாண்டில், 56,000க்கும் மேற்பட்ட நீண்டகாலமாகப் பள்ளிக்கு வராத மாணவர்கள் இந்த அணுகுமுறையால் பயனடைந்தனர்; மேலும் பல மாணவர்களின் வெளிப்புறக் கற்றல் ஆவணப்படுத்தப்பட்டோ மதிப்பிடப்பட்டோ உள்ளது. அதிக எண்ணிக்கையிலான மாணவர்களுக்கு ஏற்ற தனிப்பட்ட கற்றல் திட்டங்களை எவ்வாறு உருவாக்குவது என்பது குறித்து அதிகாரிகள் ஆய்வு செய்கின்றனர். தேவையான இடங்களில் கட்டாய வகுப்பு நேரத்தைக் குறைப்பதும், சக மாணவர்களுடன் மீண்டும் இணையத் தயாராகும் வரை கீழ் வகுப்பின் பாடப்பொருளில் பணியாற்ற மாணவர்களை அனுமதிப்பதும் இதில் அடங்கும். ஆசிரியர்களுக்கும் குடும்பங்களுக்கும் ஆதரவளிக்கும் ஆலோசகர்கள் மற்றும் வெளிப்புற நிபுணர்களின் எண்ணிக்கையையும் அமைச்சகம் அதிகரித்துள்ளது.

இந்த நடவடிக்கைகள் சில அளவிலாவது பலனளிக்கத் தொடங்கியிருக்கலாம். பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, 2024ஆம் ஆண்டில் புதிதாகப் பள்ளிக்கு வராத மாணவர்களின் எண்ணிக்கை முதன்முறையாகக் குறைந்தது; முந்தைய ஆண்டுடன் ஒப்பிடும்போது நீண்டகால வருகையின்மையின் ஒட்டுமொத்த அதிகரிப்பும் மெதுவானது. இருப்பினும், 2024ஆம் ஆண்டில் வருகையற்றவர்களாகக் கணக்கிடப்பட்ட மாணவர்களில் 70 சதவீதத்துக்கும் அதிகமானோர், 2023ஆம் ஆண்டிலும் நீண்டகாலமாகப் பள்ளிக்கு வராதவர்களாக இருந்தனர். அந்தச் சுழற்சியை முறிப்பதே முக்கியச் சவால். மன உளைச்சலை விரைவாகக் கண்டறிந்து, உடனடியாக நடவடிக்கை ஒழுங்கமைத்து, வழக்கமான வகுப்புகளுக்கு வர முடியாதபோதும் மாணவர்களைப் பள்ளி வாழ்க்கையுடன் இணைத்திருக்க வேண்டும் என்று அதிகாரிகள் கூறுகின்றனர்.

மாற்றுக் கற்றல்: உள்ளவை, விடுபட்டவை

பலதரப்பட்ட கற்றலுக்கான பள்ளிகளையும் அங்கீகாரம் பெறாத இணையவழி வாய்ப்புகளையும் ஜப்பான் ஊக்குவித்துள்ளது; தனியார் “ஃப்ரீ ஸ்கூல்கள்” எனப்படும் பள்ளிகளின் வலையமைப்பும் சிறிய அளவில் வளர்ந்து வருகிறது. மாணவர்கள் கூட்ட நெரிசல், இரைச்சல் அல்லது இறுக்கமான அட்டவணைகளால் சிரமப்படும்போது இத்திட்டங்கள் உதவக்கூடும். குடும்பங்கள், இத்தகைய கற்றல் பள்ளிப் பதிவுகளில் எவ்வாறு இடம்பெறும், அது உயர்நிலைப் பள்ளி மற்றும் வேலைவாய்ப்புக்கான வாயில்களைத் திறக்குமா என்று கவலைப்படுவதால், இதைப் பயன்படுத்துவோர் எண்ணிக்கை குறைவாகவே உள்ளது. வெளிப்புறக் கல்வித் திட்டங்களில் மாணவர்கள் பெற்ற சாதனைகளை சில உள்ளாட்சி அமைப்புகள் இப்போது அதிகாரப்பூர்வப் பதிவுகளில் அங்கீகரிக்கின்றன; இதை குடும்பங்கள் நீண்டகாலமாகக் கோரி வந்தன. அடுத்த கட்டமாக, களங்கமின்றி மாணவர்கள் முன்னேறக்கூடிய தெளிவான, எளிதில் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய பாதைகளை உருவாக்க வேண்டும்.

ஆதரவு நகராட்சிக்கு நகராட்சி மாறுபடுகிறது; இந்தச் சீரற்ற ஏற்பாடு குடும்பங்களை வெவ்வேறு விதமாகப் பாதிக்கிறது. நீண்டகாலமாகப் பள்ளிக்கு வராத குழந்தைகளின் பெற்றோர் பெரும்பாலும் சமாளிக்க முடியாத அட்டவணையை எதிர்கொள்கின்றனர். ஒரு பெற்றோர் வீட்டிலேயே இருக்க வேண்டியிருக்கலாம், வேலையை விட்டுவிட வேண்டியிருக்கலாம், அல்லது பள்ளிக் கூட்டங்கள் மற்றும் சிகிச்சை அமர்வுகளுக்கு இடையே தற்காலிகக் குழந்தைப் பராமரிப்பு ஏற்பாடுகளைச் செய்ய வேண்டியிருக்கலாம். பொருளாதார நெருக்கடி குழந்தையின் மன அழுத்தத்தை மேலும் அதிகரிக்கலாம். கணிக்கக்கூடிய பள்ளி ஆதரவு, வழக்கமான தொடர்பு, கிடைக்கக்கூடிய வாய்ப்புகள் குறித்த தெளிவான தகவல் ஆகியவை சிக்கல்களைக் குறைத்து, மீண்டும் பள்ளிக்கு வருவதற்கான வாய்ப்பை அதிகரிப்பதாகக் குடும்பங்கள் கூறுகின்றன. ஒவ்வொரு குடும்பத்துக்கும் பள்ளிகள் ஒரே ஒரு தொடர்பு நபரை நியமிக்கும்போது, தாங்கள் வழிதவறியதாக உணரும் நிலை குறைவதாகவும், படிப்படியாகப் பள்ளிக்கு வர முயற்சி செய்ய அதிகம் தயாராக இருப்பதாகவும் பெற்றோர் தெரிவிக்கின்றனர்.

மற்ற நாடுகள் மேற்கொள்வது என்ன

பெருந்தொற்றுக்குப் பிறகு பல வளர்ந்த நாடுகளில் வருகையின்மை அதிகரித்துள்ளது. நம்பிக்கை அளிக்கும் பல்வேறு அணுகுமுறைகளைச் சர்வதேசக் கொள்கை அமைப்புகள் எடுத்துக்காட்டுகின்றன. அடிக்கடி வருகைத் தரவுகளைச் சேகரித்து வெளியிடும் அமைப்புகள் வேகமாகச் செயல்பட முடியும். ஆண்டறிக்கைக்காகக் காத்திருப்பதைவிட, மாதாந்திரத் தரவுகள் பள்ளிகளுக்குப் போக்குகளை முன்கூட்டியே கண்டறிய உதவுகின்றன. முன்கூட்டியே தொடர்புகொள்வதும் பொதுவான அணுகுமுறையாகும். ஆலோசனை மற்றும் பள்ளிக்குப் பிந்தைய நிகழ்ச்சிகளுடன் இணைத்து, வீட்டு வருகைகள், குறுஞ்செய்தி நினைவூட்டல்கள், தனிப்பட்ட திட்டங்கள் ஆகியவை பல இடங்களில் மாணவர்கள் மீண்டும் பள்ளிக்கு வர உதவியுள்ளன. சிறிய தவறான நடத்தைகளுக்கு கடுமையான தண்டனை வழங்குவதைத் தடை செய்வதும் உதவும்; ஏனெனில் தண்டனையை மையமாகக் கொண்ட சூழல்கள் மாணவர்களுக்கும் பள்ளிக்கும் இடையிலான உறவை மோசமாக்கலாம்.

சில நாடுகள் தொலைதூரக் கல்விக்கான முறையான தேசியத் திட்டங்களை வழங்குகின்றன; அவை வழக்கமான பள்ளிக் கல்வியாகக் கணக்கிடப்படுகின்றன. பிரான்சின் தேசியத் தொலைதூரக் கல்விச் சேவை அங்கீகரிக்கப்பட்ட கட்டமைப்பின் கீழ் மாணவர்கள் வீட்டிலிருந்து கற்க அனுமதிக்கிறது; சில நிபந்தனைகளுடன் வீட்டுக்கல்விக்கும் அனுமதி உண்டு. முறையான வீட்டுக்கல்வி மற்றும் அங்கீகரிக்கப்பட்ட தொலைதூரக் கல்வித் திட்டங்கள் குறித்து ஜப்பான் எச்சரிக்கையுடன் செயல்பட்டுள்ளது. எனினும், உயர்தர மாற்றுக் கல்வி வாய்ப்புகள் வலுவான அரசுப் பள்ளிகளுடன் இணைந்து இருக்க முடியும் என்பதை வெளிநாட்டு அனுபவம் காட்டுகிறது. தரநிலைகளை வரையறுப்பதும், கண்காணிப்பை உறுதிசெய்வதும், குழந்தைகள் தயாரானபோது வகுப்பறைகளுக்குத் திரும்புவதற்கான பாதைகளைத் திறந்துவைப்பதுமே முக்கியம்.

உதவக்கூடும் என்று நிபுணர்கள் கூறுவது

ஜப்பானில் சீர்திருத்தத்துக்கு வாதிடுபவர்கள், அனைவருக்கும் ஒரே வேகத்தில் பாடம் நடத்தும் முறையிலிருந்து விலகி, தனிப்பட்ட முன்னேற்றம், கூட்டுறவுக் கற்றல், செயல்முறைத் திட்டங்கள் ஆகியவற்றுக்கு இடமளிக்க வேண்டும் என்கின்றனர். வெவ்வேறு வயதினரைக் கொண்ட கற்றல் குழுக்கள், இளைய மாணவர்களுக்கு வழிகாட்டிகளையும் மூத்த மாணவர்களுக்கு தலைமைப் பொறுப்புகளையும் வழங்கலாம். மாணவர்களுக்கு ஆர்வமூட்டும் நிஜமான கேள்விகளுடன் கற்றலை மீண்டும் இணைக்கத் திட்டப்பணிகள் உதவும். இத்தகைய கருத்துகள் பொதுவான தரநிலைகளைக் கைவிட வேண்டும் என்று கூறவில்லை. குழந்தைகள் வெவ்வேறு வழிகளிலும் வெவ்வேறு வேகங்களிலும் அந்தத் தரநிலைகளை எட்டுவதற்கு பள்ளிகள் இடமளிக்க வேண்டும் என்பதே அவற்றின் கோரிக்கை. இத்தகைய முறைகள் பின்பற்றப்பட்ட இடங்களில், வழக்கமான வகுப்பறைகளில் சிரமப்பட்ட மாணவர்கள் மீண்டும் கற்றலில் ஈடுபாடு காட்டியுள்ளனர்.

மன உளைச்சலை முன்கூட்டியே அடையாளம் காண்பதும் முக்கியம். தவிர்க்கும் போக்கையும் உளவியல் அழுத்தத்தையும் கண்காணிக்கும் மதிப்பீட்டுக் கருவிகள், வருகையின்மை அதிகரிப்பதற்கு முன்பே சிக்கல்கள் உருவாவதை ஆசிரியர்கள் அறிய உதவும். வழக்கமான நலவிசாரிப்புகளுடன் இணைக்கும்போது, ஆலோசனை, குறுகிய பள்ளி நாட்கள் அல்லது கால அட்டவணை மாற்றங்கள் போன்ற இலக்குக்கேற்ற ஆதரவைப் பள்ளிகள் வழங்க முடியும். ஆசிரியர்களின் பணிச்சுமை ஒரு பெரிய தடையாகவே உள்ளது. கூடுதல் நேரமும் ஊழியர்களும் இல்லாமல் தனிப்பட்ட கவனத்தை வழங்குவது கடினம். சிறிய வகுப்புகள், திட்டமிடலுக்கும் ஆலோசனைக்கும் ஒதுக்கப்பட்ட நேரம், சமூகப் பணியாளர்கள் மற்றும் உளவியலாளர்களின் விரிவான பங்கு ஆகியவை தேவை என்று பல கல்வியாளர்கள் கோருகின்றனர். இந்தத் துறைகளில் செய்யப்படும் முதலீடு, பின்னர் ஏற்படும் நெருக்கடிகளைக் குறைப்பதன் மூலம் பலனளிக்கிறது.

இடையில் சிக்கித் தவிக்கும் குடும்பங்கள்

குழந்தை பள்ளிக்குச் செல்வதை நிறுத்தும்போது, பெரும்பாலும் மிகப்பெரிய சுமையைப் பெற்றோர்களே சுமக்கின்றனர். வீட்டிலிருந்து வெளியேற வைப்பதற்கான அன்றாடப் போராட்டங்கள், வீட்டையே மோதல் நிறைந்த இடமாக மாற்றக்கூடும். பள்ளியினரோ அண்டை வீட்டினரோ தங்களை மதிப்பிடுவதாகச் சில குடும்பங்கள் உணர்கின்றன; தங்கள் குழந்தை மீண்டும் ஈடுசெய்ய முடியாத அளவுக்குப் பின்தங்கிவிடுமோ என்று வேறு சிலர் கவலைப்படுகின்றனர். நடைமுறை உதவி முக்கியமானது. நம்பகமான பகுதி நேரப் பள்ளி வாய்ப்புகள், பாதுகாப்பான அமைதியான அறைகள், நெகிழ்வான அட்டவணைகள் ஆகியவை மோதலைக் குறைக்கின்றன. வகுப்பறைக்கு வெளியே நடைபெறும் கற்றலுக்கு தெளிவான அங்கீகாரம் வழங்கப்படுவது, தங்களின் முயற்சிகளுக்கு மதிப்புண்டு என்ற உணர்வை குடும்பங்களுக்குத் தருகிறது. காலப்போக்கில், அந்த அங்கீகாரம் மீண்டும் பள்ளிக்குச் செல்ல முயல்வதற்கான நம்பிக்கையை வளர்க்கலாம்.

எதிர்காலத்துடனான தொடர்புகளும் இன்றியமையாதவை. நீண்டகாலமாகப் பள்ளிக்கு வராத பல மாணவர்கள் தாங்கள் “தோல்வியடைந்துவிட்டதாகவும்”, வாய்ப்புகள் மூடப்படுவதாகவும் அஞ்சுகின்றனர். தொழிற்பயிற்சித் திட்டங்கள், பயிற்சிப் பணியிடங்கள், சமூகத் திட்டங்கள் ஆகியவற்றுக்கான இணைப்புகளை உருவாக்குவதன் மூலம், மாணவர்கள் தங்களின் திறன்களைப் பயன்படுத்த வழிசெய்து பள்ளிகளும் நகராட்சிகளும் இந்த அச்சத்தைப் போக்கலாம். உயர்நிலைப் பள்ளி அல்லது பயிற்சிக்குச் செல்ல நம்பகமான வழி இருப்பதைப் பதின்வயதினர் காணும்போது, அவர்களின் ஊக்கம் பெரும்பாலும் மேம்படுகிறது. இத்தகைய இணைப்புகளை உருவாக்க உள்ளூர் வேலைவழங்குநர்களுடனும் உயர்நிலைப் பள்ளிகளுடனும் ஒருங்கிணைப்பு தேவை. ஆனால், இல்லையெனில் ஓரங்கட்டப்படும் நிலைக்குச் செல்லக்கூடிய மாணவர்களின் எதிர்காலப் பார்வையை இது மாற்றக்கூடும்.

சுருக்கமாக

• 2024 கல்வியாண்டில் ஜப்பானில் தொடக்க மற்றும் கீழ்நிலைப் பள்ளி மாணவர்களில் 353,970 பேர் நீண்டகாலமாகப் பள்ளிக்கு வராதவர்களாகக் கணக்கிடப்பட்டனர். இது தொடர்ந்து 12ஆவது ஆண்டாக ஏற்பட்ட அதிகரிப்பாகும்.
• உடல்நலக்குறைவு அல்லது பொருளாதார நெருக்கடி அல்லாத காரணங்களால் 30 அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட நாள்கள் பள்ளிக்கு வராததே நீண்டகால வருகையின்மை என வரையறுக்கப்படுகிறது; மொத்த மாணவர்களில் 3.9 சதவீதத்தினர் இந்த வரம்பைப் பூர்த்திசெய்தனர்.
• 90 அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட நாள்கள் பள்ளிக்கு வராதோரின் எண்ணிக்கை இதுவரை இல்லாத உச்சத்தை எட்டியது; இது கணிசமான எண்ணிக்கையிலான குழந்தைகள் பள்ளியிலிருந்து மேலும் விலகுவதைக் குறிக்கிறது.
• பள்ளிக்கு வராமைக்கான காரணங்களாக ஆர்வமின்மை, பதற்றம் அல்லது மனச்சோர்வு, அன்றாட நடைமுறைகளைப் பின்பற்றுவதில் சிரமம் ஆகியவற்றை பள்ளிகள் அதிகம் குறிப்பிடுகின்றன.
• இளைய வகுப்புகளில் வருகையின்மை மிக வேகமாக அதிகரிக்கிறது; அதேவேளை, 2024ஆம் ஆண்டில் உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவர்களின் வருகையின்மை சற்றே குறைந்தது.
• பெருந்தொற்று அன்றாட நடைமுறைகளைச் சீர்குலைத்து, வீட்டில் தங்குவதற்கான உளவியல் தடையைக் குறைத்தது; வருகை குறித்த அணுகுமுறைகளும் மேலும் நெகிழ்வானதாக மாறியுள்ளன.
• கல்வி ஆதரவு மையங்கள், கூடுதல் ஆலோசகர்கள், பள்ளிக்கு வெளியேயான கற்றலுக்கான அங்கீகாரம், தனிப்பட்ட பாடத்திட்டங்களை உருவாக்கும் முயற்சி ஆகியவை அரசின் நடவடிக்கைகளில் அடங்கும்.
• அடிக்கடி வருகைத் தரவுகளைச் சேகரித்தல், முன்கூட்டியே தொடர்புகொள்ளுதல், மனநல ஆதரவு, தண்டனை சார்ந்த ஒழுக்க நடவடிக்கைகளைக் குறைத்தல் ஆகியவை உதவும் சர்வதேச நடைமுறைகளாகும்.
• தனிப்பட்ட வேகத்தில் கற்றல், கூட்டுறவு மற்றும் திட்டக் கற்றல், சிறிய வகுப்புகள், மன உளைச்சலை முன்கூட்டியே கண்டறிதல் ஆகியவற்றை நிபுணர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர்.
• குடும்பங்கள் பொருளாதாரச் சுமையையும் குழந்தைப் பராமரிப்புச் சுமையையும் எதிர்கொள்கின்றன; மாற்றுக் கற்றலிலிருந்து உயர்நிலைப் பள்ளி மற்றும் வேலைவாய்ப்புக்குச் செல்லும் தெளிவான பாதைகள் தேவை.