உயிர்காக்கும் சிகிச்சையைத் தவிர்க்கும் லட்சக்கணக்கானோர்: ‘கண்ணியமான மரணத்தை’ ஏற்கும் தென் கொரியர்கள்

தேசிய மனப்போக்கில் மாற்றம்

குணப்படுத்த முடியாத நோய் ஏற்பட்டால் உயிரைப் பேணும் சிகிச்சையைப் பெறப்போவதில்லை என்று 32 லட்சத்துக்கும் அதிகமான தென் கொரியர்கள் முறைப்படி பதிவு செய்துள்ளனர். உயிரைப் பேணும் சிகிச்சை மேலாண்மைக்கான தேசிய முகமை வெளியிட்டுள்ள இந்த எண்ணிக்கை, மரணத்தை நாடு அணுகும் விதத்தில் ஏற்பட்டுள்ள ஆழமான மாற்றத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. பதிவு செய்தவர்களில் கிட்டத்தட்ட மூன்றில் இரண்டு பங்கினர் பெண்கள் எனத் தரவுகள் தெரிவிக்கின்றன; 21.3 லட்சம் பெண்களும் 10.7 லட்சம் ஆண்களும் தங்கள் விருப்பத்தைத் தெரிவித்துள்ளனர். 65 அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட வயதுடையவர்கள் மொத்தத்தில் மூன்றில் இரண்டு பங்குக்கும் அதிகமாக உள்ளனர். முதியோர் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வரும் நிலையில், அவர்கள் தங்கள் வாழ்வின் இறுதிக்கட்டத்துக்குத் திட்டமிட்டு வருவதையும் இது காட்டுகிறது.

2018 பிப்ரவரியில் இந்தத் திட்டம் தொடங்கியதிலிருந்து பங்கேற்பு சீராக அதிகரித்து வருவது, “கண்ணியமான மரணம்” என்ற கருத்து வரவேற்பைப் பெற்று வருவதைக் குறிக்கிறது. முதல் ஆண்டில் சுமார் 86,000 பேர் பதிவு செய்த நிலையில், 2021 ஆகஸ்டில் இந்த எண்ணிக்கை 10 லட்சமாக உயர்ந்து, 2023 அக்டோபரில் 20 லட்சத்தை எட்டியது. 2025 ஆகஸ்டில் மொத்த எண்ணிக்கை 30 லட்சத்தைக் கடந்தது. இந்த விரைவான வளர்ச்சி, மரணம், சுயாட்சி, இறுதிக்கால மருத்துவமயமாக்கல் குறித்த சமூக மனப்போக்குகள் மாறி வருவதைப் பிரதிபலிக்கிறது.

சமீபத்திய ஆய்வுகளும் இந்தப் போக்கை உறுதிப்படுத்துகின்றன. கொரிய சுகாதாரம் மற்றும் சமூக விவகாரங்கள் ஆய்வு நிறுவனம் நடத்திய கணக்கெடுப்பில், உடல் வலியைக் குறைப்பதற்கும் குடும்பத்தினரின் நிதிச் சுமையைத் தளர்த்துவதற்கும் பெரும்பாலானோர் முன்னுரிமை அளிப்பது தெரியவந்தது. பல கொரியர்களுக்கு “நல்ல மரணம்” என்பது பாரம்பரியமாகக் குடும்பத்தை மையமாகக் கொண்ட சடங்குகளால் வரையறுக்கப்படுவதில்லை; மாறாக, தனிப்பட்ட ஆறுதலையும் தேவையற்ற துன்பத்தைத் தவிர்ப்பதையும் அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது என ஆய்வு தெரிவிக்கிறது.

“‘நல்ல மரணம்’ என்பது குடும்பத்தை மையமாகக் கொண்ட தருணம் என்பதைக் காட்டிலும், வலியும் நிதிச் சுமையும் இல்லாத நிலை என்று இப்போது அதிகமான கொரியர்கள் கருதுகின்றனர்,” என்று ஆய்வு குறிப்பிட்டது. இது வரலாற்று வழக்கங்களிலிருந்து குறிப்பிடத்தக்க விலகலைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

வாழ்வின் இறுதிக்கட்டப் பராமரிப்பு குறித்த இந்த நடைமுறை அணுகுமுறை, தென் கொரியாவில் மருத்துவ நெறிமுறைகளையும் குடும்ப உறவுகளையும் மறுவடிவமைத்து வருகிறது. மக்கள் தொகை முதிர்ச்சியடைந்து, மருத்துவத் தொழில்நுட்பம் முன்னேறி வரும் நிலையில், தீவிர சிகிச்சைகளை மறுக்கும் உரிமை நோயாளி உரிமைகளின் முக்கிய அங்கமாகியுள்ளது.

சட்டக் கட்டமைப்புகளின் பரிணாமம்

தற்போதைய சட்டக் கட்டமைப்பு ஒரே நாளில் உருவானதல்ல. பல ஆண்டுகளாக நடந்த நெறிமுறை விவாதங்களும், மரணம் குறித்த கடினமான கேள்விகளை எதிர்கொள்ள தென் கொரியச் சமூகத்தை நிர்ப்பந்தித்த முக்கிய நீதிமன்ற வழக்குகளும் இதற்கு அடித்தளமிட்டன. உயிரைப் பேணும் சிகிச்சை குறித்த முடிவுகள் தொடர்பான 2018ஆம் ஆண்டுச் சட்டத்துக்கு வழிவகுத்தவை இரண்டு முக்கிய நீதிமன்ற வழக்குகள்: 1998ஆம் ஆண்டின் போராமே மருத்துவமனை வழக்கும், 2009ஆம் ஆண்டின் செவெரன்ஸ் மருத்துவமனை வழக்கும்.

1998ஆம் ஆண்டின் போராமே மருத்துவமனை வழக்கில், நிதிச் சுமை காரணமாக மனைவியின் கோரிக்கையின் பேரில் ஒரு நோயாளியை மருத்துவமனையிலிருந்து அனுப்பிய அறுவைச் சிகிச்சை மருத்துவர்கள் குற்றவாளிகளாகத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டனர். மனைவியின் கோரிக்கையை அதிகாரமற்ற பிரதிநிதி முடிவாகக் கருதிய உச்ச நீதிமன்றம், மருத்துவர்கள் கொலைக்குத் துணைபோனதாகத் தீர்ப்பளித்தது. இந்தத் தீர்ப்பு மருத்துவத் துறையில் பெரும் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியது. குற்றவியல் பொறுப்பைத் தவிர்க்க, எந்த விலைகொடுத்தாவது உயிரைப் பேண வேண்டும் என்ற அச்சம் மருத்துவர்களிடம் நிலவியது.

ஒரு தசாப்தத்துக்குப் பிறகு செவெரன்ஸ் மருத்துவமனை வழக்கில் சட்ட நிலை மாறியது. தொடர்ந்து உணர்வற்ற நிலையில் இருந்த ஒரு பெண்ணுக்கு அளிக்கப்பட்ட சிகிச்சையை நிறுத்தக் கோரி அவரது குடும்பத்தினர் வழக்குத் தொடர்ந்தனர். நோயாளி மீள முடியாத மரணக் கட்டத்தை அடைந்திருந்தால், சுயத் தீர்மானம் செய்வதற்கு அவருக்கு அரசியலமைப்பு உரிமை உண்டு என்று உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. மனித மாண்புக்கும் மகிழ்ச்சியை நாடுவதற்கும் உரிய அரசியலமைப்பு உரிமைகளின் அடிப்படையில், நோயாளியின் ஊகிக்கக்கூடிய விருப்பத்துக்கு ஏற்ப இருந்தால் உயிரைப் பேணும் சிகிச்சையை நிறுத்துவது அனுமதிக்கப்படலாம் என்றும் நீதிமன்றம் அங்கீகரித்தது.

இந்த வழக்குகள், 2016இல் நிறைவேற்றப்பட்டு 2018இல் நடைமுறைக்கு வந்த சட்டத்துக்கு நீதித்துறை அடித்தளத்தை வழங்கின. இந்தச் சட்டம் நோயின் “இறுதிக்கட்டத்துக்கும்” “மரணச் செயல்முறைக்கும்” இடையே தெளிவான வேறுபாட்டை வகுத்தது. சிகிச்சை அளித்தும் சில மாதங்களுக்குள் மரணம் ஏற்படும் என எதிர்பார்க்கப்படும் நிலையே இறுதிக்கட்டம். மீளும் வாய்ப்பின்றி மரணம் உடனடியாக நிகழக்கூடிய நிலையே மரணச் செயல்முறை. முக்கியமாக, “மரணச் செயல்முறையின்” போது மட்டுமே சிகிச்சையை அளிக்காமல் விடவோ நிறுத்தவோ சட்டம் அனுமதிக்கிறது. நோயாளியின் சுயாட்சிக்கும் உயிரைப் பாதுகாப்பதற்கும் இடையே சமநிலையை ஏற்படுத்தும் வகையில் இந்தக் குறுகிய காலவரம்பு அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

முடிவெடுப்பதற்கான குறிப்பிட்ட நடைமுறைகளையும் இந்தச் சட்டம் உருவாக்கியது. அவற்றில் உயிரைப் பேணும் சிகிச்சை குறித்த முன்கூட்டிய அறிக்கைகள் (ASLST), உயிரைப் பேணும் சிகிச்சை குறித்த மருத்துவர் உத்தரவுகள் (POLST) ஆகியவை அடங்கும். இந்தச் செயல்முறையை மேற்பார்வையிட உயிரைப் பேணும் சிகிச்சை மேலாண்மைக்கான தேசிய முகமை, நிறுவன நெறிமுறைக் குழுக்கள் உள்ளிட்ட அமைப்புகளும் உருவாக்கப்பட்டன.

கொன்ஃபூசிய மதிப்பீடுகளும் நவீன சுயாட்சியும்

பாரம்பரியமாகக் கொன்ஃபூசிய மதிப்பீடுகளைக் கொண்ட சமூகத்தில் மேற்கத்திய பாணி சட்டக் கட்டமைப்புகளைச் செயல்படுத்துவது தனித்துவமான சவால்களை முன்வைக்கிறது. தென் கொரியாவில், பிள்ளைகள் பெற்றோரைப் பராமரித்து அவர்களின் வாழ்நாளை நீட்டிக்க வேண்டிய கடமை கொண்டவர்கள் என்ற பெற்றோர் வழிபாட்டு மதிப்பீட்டை கொன்ஃபூசிய மரபு வலியுறுத்துகிறது. வரலாற்று ரீதியாக, மருத்துவ முடிவுகள் தனிநபர் தேர்வுகளாக அல்லாமல் குடும்பம் முழுவதும் எடுக்கும் முடிவுகளாக இருந்தன. மரணம் பற்றிப் பேசுவது பெரும்பாலும் தவிர்க்கப்பட்டது; நம்பிக்கையிழப்பதைத் தடுக்க நோயாளிகளின் நோய் நிலவரம் குறித்த உண்மை அவர்களிடமிருந்து அடிக்கடி மறைக்கப்பட்டது.

இந்தக் கலாசாரப் பின்னணி இருந்தபோதிலும், தனிநபர் சுயாட்சியை நோக்கித் தெளிவான நகர்வு இருப்பதைத் தரவுகள் காட்டுகின்றன. ஆண்களைவிட இருமடங்கு விகிதத்தில் பெண்கள் பதிவு செய்திருப்பது, சுகாதார மேலாண்மையில் பாலினப் பாத்திரங்கள் மாறுவதையோ, மரணத்தை எதிர்கொள்ளப் பெண்கள் அதிகம் முன்வருவதையோ குறிக்கலாம். மேலும், 65 அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட வயதுடைய முதிய பெண்களில் கிட்டத்தட்ட நான்கில் ஒருவர் முன்கூட்டிய வழிகாட்டுதலைப் பதிவு செய்துள்ளார்.

இந்த மாற்றத்தால் குடும்பத்தின் பங்கு மறைந்துவிடுவதில்லை. நோயாளி முடிவெடுக்க இயலாத நிலையில் இருந்து, அவரது முந்தைய விருப்பத்தை உறுதிப்படுத்த முடியாவிட்டால் குடும்பத்தினர் பிரதிநிதிகளாக முடிவெடுக்கச் சட்டம் இன்னும் அனுமதிக்கிறது. எனினும், இதனால் கருத்து முரண்பாடுகள் ஏற்படலாம். நோயாளி முன்பே தெரிவித்த விருப்பத்துடன் குடும்பத்தினர் உடன்படாவிட்டாலோ, நோயாளிக்கும் குடும்பத்தினருக்கும் உறவு இல்லாமல் போயிருந்தாலோ, நோயாளியின் சுயாட்சி பாதிக்கப்படலாம்.

கண்ணியமான மரணத்துக்கான ஆதரவு சட்டரீதியாகச் சிகிச்சையைத் தவிர்ப்பதை மட்டும் கடந்தது என, வளர்ந்து வரும் இந்த இயக்கம் குறித்து கொரியா ஜூங்ஆங் டெய்லி செய்தி வெளியிட்டது. தென் கொரியர்களில் 91.9 சதவீதம் பேர், தங்களுக்குக் குணப்படுத்த முடியாத நோய் ஏற்பட்டால் உயிரை நீட்டிக்கும் சிகிச்சையை நிறுத்துவார்கள் எனக் கணக்கெடுப்புகள் தெரிவிக்கின்றன. இந்த அளவிலான பொதுமக்கள் ஆதரவு, கலாசார மரபுகள் தொடர்ந்தாலும் நாள்பட்ட நோய்கள் மற்றும் உயர் தொழில்நுட்ப மருத்துவச் சிகிச்சை குறித்த நவீன யதார்த்தங்களுக்கு ஏற்ப அவை மாறி வருவதைக் காட்டுகிறது.

சட்டத்துக்கும் மருத்துவ நடைமுறைக்கும் இடையிலான இடைவெளிகள்

சட்டக் கட்டமைப்பு இருந்தாலும், அதன் நோக்கத்துக்கும் மருத்துவ நடைமுறைக்கும் இடையே குறிப்பிடத்தக்க இடைவெளிகள் இருப்பதாக ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. BMC Medical Ethics இதழில் வெளியான ஓர் ஆய்வு, மின்னணு மருத்துவப் பதிவுகளைப் பகுப்பாய்வு செய்து சுகாதாரத் துறைப் பணியாளர்களிடம் கணக்கெடுப்பு நடத்தியது. நோயின் போக்கில் மிகவும் தாமதமாகவே சிகிச்சையைத் தவிர்ப்பதற்கான முடிவுகள் எடுக்கப்படுவதை அது வெளிப்படுத்தியது.

உயிரைப் பேணும் சிகிச்சையை அளிக்காமல் விடுவது குறித்த முடிவுகள், பெரும்பாலும் மரணத்துக்கு ஒன்று அல்லது இரண்டு நாட்களுக்கு முன்புதான் எடுக்கப்பட்டதாக ஆய்வில் தெரியவந்தது. இவ்வளவு தாமதமாக முடிவெடுப்பது, முன்கூட்டிய திட்டமிடல் என்ற கருத்தையே பலவீனப்படுத்துகிறது; சட்ட நடைமுறை தொடங்கும் நேரத்தில் நோயாளிகள் பெரும்பாலும் அர்த்தமுள்ள வகையில் பங்கேற்க முடியாத அளவுக்கு நோய்வாய்ப்பட்டிருப்பார்கள். இந்த முடிவுகளை எடுப்பது யார் என்பதிலும் முரண்பாடு இருப்பதை ஆய்வு சுட்டிக்காட்டியது. நோயாளிதான் முடிவெடுக்க வேண்டும் என நோயாளிகளும் அவர்களது குடும்பத்தினரும் கருதினாலும், 81.5 சதவீத வழக்குகளில் குடும்பத்தினரே முடிவெடுப்பதாக மருத்துவத் தரவுகள் காட்டுகின்றன.

மருத்துவர்களும் தனித்துவமான சிக்கல்களை எதிர்கொள்கின்றனர். நோயின் முன்னறிவிப்பில் உள்ள நிச்சயமின்மை காரணமாக, உயிரைப் பேணும் சிகிச்சை பற்றி விவாதிக்க “சரியான நேரத்தை” தீர்மானிப்பது மருத்துவப் பணியாளர்களுக்குச் சிரமமாக உள்ளது. சிகிச்சையை நிறுத்துவதற்கு முன் நோயாளி “மரணச் செயல்முறையில்” இருக்க வேண்டும் என்று சட்டம் கோருகிறது; ஆனால் மருத்துவ ரீதியாக அந்தத் தருணத்தைத் துல்லியமாகக் கண்டறிவது கடினம்.

“நோயாளிகள் ஆபத்தான நிலையில் இருந்தாலும் உணர்வுடன் இருக்கும்போது, உயிரைப் பேணும் சிகிச்சையை நிறுத்துவது குறித்து விவாதிப்பதே பொருத்தமான நேரம் என்று பெரும்பாலான மருத்துவர்களும் செவிலியர்களும் தெரிவித்தனர்,” என ஆய்வின் ஆசிரியர்கள் குறிப்பிட்டனர்.

ஆனால் நடைமுறையில், சட்டப் பொறுப்பு குறித்த அச்சமும் மருத்துவ அளவுகோல்களில் உள்ள தெளிவின்மையும் காரணமாக, நோயாளி சுயநினைவை இழக்கும் வரை இந்த உரையாடல்கள் தாமதமாகின்றன. இதன் விளைவாக, பல நோயாளிகள் முன்னதாகவே ஆறுதல் அளிக்கும் பராமரிப்பை விரும்பியிருக்கக்கூடும் என்றபோதிலும், மரணம் நெருங்கும் வரை தீவிர சிகிச்சை அளிப்பதே இயல்பான அணுகுமுறையாகத் தொடர்கிறது.

நோய்த்தணிப்பு பராமரிப்பில் சமமற்ற அணுகல்

நல்வாழ்வு மற்றும் நோய்த்தணிப்பு பராமரிப்பைப் பெறுவதில் நிலவும் ஏற்றத்தாழ்வு மற்றொரு முக்கியப் பிரச்சினையாகும். உயிரைப் பேணும் சிகிச்சையைத் தவிர்ப்பதற்கான முடிவுகளுடன் நல்வாழ்வு பராமரிப்பையும் ஊக்குவிக்கும் நோக்கில் 2018ஆம் ஆண்டுச் சட்டம் உருவாக்கப்பட்டது. எனினும், தற்போதைய விதிமுறைகளின்படி, அரசால் கட்டுப்படுத்தப்படும் நல்வாழ்வுச் சேவைகளைப் பெறுவது ஐந்து குறிப்பிட்ட நோய்கள் கொண்ட நோயாளிகளுக்கு மட்டுமே அனுமதிக்கப்படுகிறது: புற்றுநோய், எச்ஐவி, நாள்பட்ட அடைப்புநிலை நுரையீரல் நோய், நாள்பட்ட கல்லீரல் செயலிழப்பு, நாள்பட்ட சுவாசச் செயலிழப்பு.

இதனால் இதய நாள நோய் அல்லது மறதி நோய் போன்ற தீவிர நோய்களைக் கொண்ட ஏராளமான நோயாளிகள், சிறப்பு நோய்த்தணிப்பு பராமரிப்பைச் சட்டப்படி பெற முடியாமல் உள்ளனர். மருத்துவ இதழில் 2024இல் வெளியான பகுப்பாய்வின்படி, 2022ஆம் ஆண்டில் இறுதிக்கட்ட நோய்களைக் கொண்ட நோயாளிகளில் சுமார் 10 சதவீதம் பேர் மட்டுமே நோய்த்தணிப்பு பராமரிப்பைப் பெற்றனர். தென் கொரியாவில் மரணத்துக்கான முக்கியக் காரணங்களில் இதய நோயும் மறதி நோயும் இருந்தபோதிலும், இந்தச் சேவையைப் பெறுவோர் பெரும்பாலும் புற்றுநோயாளிகளாகவே உள்ளனர்.

நோய்த்தணிப்பு பராமரிப்பைப் பெற முடியாவிட்டால், ஏதேனும் மருத்துவ ஆதரவு கிடைப்பதை உறுதிசெய்ய நோயாளிகள் தீவிர உயிர்காக்கும் சிகிச்சையைத் தொடர வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படலாம். தீவிர உடல்நலத் துன்பத்தை எதிர்கொள்ளும் அனைத்து நோயாளிகளுக்கும் நோய்த்தணிப்பு பராமரிப்பைப் பரிந்துரைக்கிறது உலக சுகாதார நிறுவனம். ஆனால் தென் கொரியச் சட்டம் இன்னும் இந்த உலகளாவிய தரநிலையுடன் முழுமையாக ஒத்துப்போகவில்லை. சேர்க்கப்பட்டுள்ள நோய்களின் பட்டியலை விரிவுபடுத்தும் முயற்சிகள் மந்தமாக உள்ளதால், பல குடும்பங்கள் தேவையான ஆதரவு அமைப்புகளின்றி வாழ்வின் இறுதிக்கட்டத்தை எதிர்கொள்கின்றன.

அமைப்புசார் அபாயங்களும் தொழில்நுட்பச் சார்பும்

முன்கூட்டிய வழிகாட்டுதல்களை நிர்வகிக்க மையப்படுத்தப்பட்ட டிஜிட்டல் அமைப்பைச் சார்ந்திருப்பது செயல்திறன் மிக்கதாக இருந்தாலும், அமைப்புசார் அபாயங்களை உருவாக்குகிறது. 2025 செப்டம்பரில் ஏற்பட்ட ஒரு சம்பவம் இந்தப் பாதிப்புகளை வெளிப்படுத்தியது: தரவு மையத்தில் ஏற்பட்ட தீயால் தேசிய தகவல் வளங்கள் சேவை பாதிக்கப்பட்டது. அரசின் உயிரைப் பேணும் சிகிச்சைத் தகவல் செயலாக்க அமைப்பு செயலிழந்ததால், நோயாளிகள் முன்கூட்டிய வழிகாட்டுதல்களில் கையெழுத்திட்டுள்ளனரா என்பதை மருத்துவமனைகளால் சரிபார்க்க முடியவில்லை.

இந்த முடக்கம் நாடெங்கும் உள்ள மருத்துவ மையங்களில் உடனடிக் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியது. சுயநினைவற்ற நோயாளிகள் உயிரை நீட்டிக்கும் சிகிச்சையை மறுத்துள்ளனரா என்பதை மருத்துவர்களால் உறுதிப்படுத்த முடியவில்லை. சரிபார்க்கக்கூடிய ஆவணங்கள் இல்லாத நிலையில், முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் குடும்பத்தினரிடம் திரும்பியது. உறவினர்களுடனான தொடர்பைத் துண்டித்திருந்த அல்லது தனியாக வாழ்ந்த நோயாளிகளின் விருப்பங்கள் புறக்கணிக்கப்படும் பெரும் அபாயம் ஏற்பட்டது.

ஒரு சம்பவத்தில், இறுதிக்கட்ட வயிற்றுப் புற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்ட 60 வயதுகளில் இருந்த ஒருவர், உயிரைப் பேணும் சிகிச்சையை மறுப்பதாகச் சில மாதங்களுக்கு முன்பே கையெழுத்திட்டிருந்தார். ஆனால் அவசர அறுவைச் சிகிச்சைக்காக அவர் வேறொரு மருத்துவமனைக்கு மாற்றப்பட்டபோது, அமைப்பு முடங்கியிருந்ததால் அவரது ஆவணத்தை அந்த மருத்துவமனையால் சரிபார்க்க முடியவில்லை. நெருக்கடியான அந்தத் தருணத்தில் புதிய ஆவணத்தைத் தயாரிக்கும்படி நோயாளியையும் அவரது குடும்பத்தினரையும் மருத்துவப் பணியாளர்கள் வற்புறுத்த வேண்டியிருந்தது. தொழில்நுட்பக் கோளாறுகளால் கவனமாகத் திட்டமிட்டிருந்த ஏற்பாடுகள் சீர்குலையும்போது நோயாளிகளுக்கு ஏற்படும் துயரத்தையும், அமைப்பின் பலவீனத்தையும் இந்தச் சம்பவம் வெளிப்படுத்தியது.

இதற்குத் தீர்வாக, சுயநினைவுடன் இருக்கும் நோயாளிகள் பதிவு அட்டைகளை நேரில் எடுத்துச் செல்லவும், மருத்துவமனைகளில் ஆவணங்களில் நேரடியாகக் கையெழுத்திடவும் தேசிய முகமை ஊக்குவித்துள்ளது. எனினும், தங்களுக்காகப் பேச முடியாதவர்களின் சுயாட்சியைப் பாதுகாக்க மாற்று அமைப்புகள் தேவை என்பதை இந்தச் சம்பவம் வலியுறுத்தியது.

சட்ட விரிவாக்கத்துக்கான முன்மொழிவுகள்

இந்த வரம்புகளை உணர்ந்துள்ள சட்டமியற்றுநர்களும் சுகாதாரத் துறை அதிகாரிகளும், சட்டத்தின் வரம்பை விரிவுபடுத்தும் சீர்திருத்தங்களுக்குத் தள்ளுகின்றனர். ஆளும் கொரிய ஜனநாயகக் கட்சியின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் நாம் இன்-சூன், 2025இல் ஒரு திருத்தத்தை முன்மொழிந்தார். உடனடி “மரணச் செயல்முறையில்” இருப்பவர்களுக்கு மட்டுமல்லாமல், “மரணம் நிகழக்கூடும் என்ற நிலையை நெருங்கும்” நோயாளிகளையும் இதில் சேர்ப்பதே அதன் நோக்கம்.

தற்போதைய சட்டப்படி, சிகிச்சையை நிறுத்துவதற்கு முன் நோயாளி உடனடியாக மரணத்தை எதிர்நோக்கியிருக்க வேண்டும். இந்தக் குறுகிய வரையறை முடிவெடுப்பதற்கான வாய்ப்பைக் குறைத்து, பலனளிக்கும் வாய்ப்பு மிகக் குறைந்த சிகிச்சைகளையும் நோயாளிகள் தாங்கிக்கொள்ள வேண்டிய நிலையை ஏற்படுத்தலாம். மீள முடியாத நோயின் போக்கில் முன்னதாகவே உயிரைப் பேணும் சிகிச்சையைத் தவிர்க்க நோயாளிகளை அனுமதிப்பதே முன்மொழியப்பட்ட திருத்தத்தின் நோக்கம். இதன் மூலம், சில மாதங்களுக்குள் மரணம் எதிர்பார்க்கப்பட்டாலும் அது உடனடியாக நிகழவிராத நோயின் “இறுதிக்கட்டம்” என்ற கருத்துடன் சட்டக் கட்டமைப்பு நெருக்கமாகப் பொருந்தும்.

நலத்துறை அமைச்சர் ஜியோங் யூன்-கியோங்கும் சட்டத்தின் வரம்பை விரிவுபடுத்த ஆதரவு தெரிவித்துள்ளார். முடிவுகளை இறுதிக்கட்டத்துக்கு மட்டுமே கட்டுப்படுத்துவது நோயாளிகளின் சுயத் தீர்மான உரிமையைக் கட்டுப்படுத்துகிறது என்பதை அவர் ஒப்புக்கொண்டார். சிகிச்சையை நிறுத்தும் முடிவுகளை முன்னதாக எடுக்கும் வகையில், நல்வாழ்வு மற்றும் உயிரைப் பேணும் சிகிச்சை குறித்த அரசின் இரண்டாவது விரிவான திட்டத்தில் (2024-2028) முன்மொழிவுகள் இடம்பெற்றுள்ளன. மக்களுக்குப் பாதுகாப்பளிக்க உருவாக்கப்பட்ட சட்டம், அவர்களுக்கு இன்னும் சிறப்பாகச் சேவையாற்றும் வகையில் மாற வேண்டும் என்ற ஒருமித்த கருத்து வளர்வதை இது காட்டுகிறது.

இந்த மாற்றங்கள், குறிப்பாக நெறிமுறை எல்லைகள் மற்றும் பயனற்ற சிகிச்சையை வரையறுப்பது தொடர்பாக, சவால்களை எதிர்கொள்கின்றன. இருப்பினும், சிகிச்சையைத் தவிர்க்கத் தேர்வுசெய்யும் தென் கொரியர்களின் எண்ணிக்கை மிக அதிகமாக இருப்பது, வாழ்வின் இறுதிக்கட்டப் பராமரிப்பில் நெகிழ்வான, மனிதநேய அணுகுமுறைக்கு மக்கள் தயாராக இருப்பதைக் காட்டுகிறது.

முக்கிய அம்சங்கள்

• 32 லட்சத்துக்கும் அதிகமான தென் கொரியர்கள் உயிரைப் பேணும் சிகிச்சையை முறைப்படி தவிர்த்துள்ளனர்; பதிவு செய்தவர்களில் சுமார் மூன்றில் இரண்டு பங்கினர் பெண்கள்.
• பயனற்ற சிகிச்சையை மறுக்கும் உரிமையை நிறுவிய முக்கிய நீதிமன்ற வழக்குகளைத் தொடர்ந்து, உயிரைப் பேணும் சிகிச்சை குறித்த முடிவுகள் தொடர்பான சட்டம் 2018இல் நடைமுறைக்கு வந்தது.
• வலியையும் நிதிச் சுமையையும் குறைக்க வேண்டும் என்ற விருப்பத்தால், பாரம்பரியக் குடும்ப மைய முடிவெடுப்பிலிருந்து தனிநபர் சுயாட்சியை நோக்கி மாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளதாக ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன.

நோய்த்தணிப்பு பராமரிப்பைப் பெறும் வாய்ப்பு குறைவாகவே உள்ளது. சட்டப்படி ஐந்து குறிப்பிட்ட நோய்களுக்கு மட்டுமே அது வழங்கப்படுவதால், இதய நாள நோய் அல்லது மறதி நோய் கொண்ட பல நோயாளிகள் விலக்கப்படுகின்றனர்.

• 2025இல் தரவு மையத்தில் ஏற்பட்ட தீ, அமைப்புசார் அபாயங்களை வெளிப்படுத்தியது. சுயநினைவற்ற நோயாளிகளின் முன்கூட்டிய வழிகாட்டுதல்களை மருத்துவமனைகளால் சரிபார்க்க முடியாமல் குழப்பம் ஏற்பட்டது.

நோயின் “இறுதிக்கட்டத்தில்” இருக்கும்போதே சிகிச்சையை நிறுத்துவதற்கான தகுதியை விரிவுபடுத்தி, நோயின் போக்கில் முன்னதாகவே முடிவெடுக்க வழிவகுக்கும் திருத்தங்களைச் சட்டமியற்றுநர்கள் முன்மொழிந்துள்ளனர்.