இந்தியாவின் மக்கள்தொகை வேறுபாடு: வடக்கும் தெற்கும் எதிரெதிர் திசைகளில் நகர்வது எப்படி

இரண்டாகப் பிளவுபடும் தேசம்

இந்தியா ஒரு முக்கியமான மக்கள்தொகைச் சந்திப்பில் நிற்கிறது. ஒருங்கிணைந்த “மக்கள்தொகை ஈவுத்தொகை” குறித்துப் போற்றப்பட்ட கதை, பிராந்தியங்களுக்கிடையிலான வேறுபாடுகள் சிக்கலான முறையில் அதிகரிக்கும் கதையாகப் பிளவுபட்டுவரும் தருணம் இது. சர்வதேச இடம்பெயர்வு மற்றும் மேம்பாட்டு நிறுவனம் (IIMAD), இந்திய மக்கள்தொகை அறக்கட்டளை (PFI) ஆகியவை வெளியிட்டுள்ள புதிய அறிக்கை, இந்தியா இனி ஒரே மக்கள்தொகைப் பாதையில் பயணிக்கவில்லை என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. மாறாக, வேகமாக வளர்ந்து வரும் இளைய வடக்குக்கும், முதியோர் எண்ணிக்கை அதிகரித்து மக்கள்தொகை நிலைபெற்றுவரும் தெற்குக்கும் இடையே ஆழமான பிளவை நாடு காண்கிறது. இந்த மக்கள்தொகைப் பிளவு பொருளாதாரம், அரசியல் பிரதிநிதித்துவம், இந்தியக் கூட்டாட்சியின் அடிப்படை அமைப்பு ஆகியவற்றில் தொலைநோக்குத் தாக்கங்களை ஏற்படுத்துகிறது.

“இந்தியாவின் மக்கள்தொகை எதிர்காலத்தை அவிழ்த்துப் பார்த்தல்: மாநிலங்கள் மற்றும் யூனியன் பிரதேசங்களுக்கான மக்கள்தொகைக் கணிப்புகள், 2021-2051” என்ற தலைப்பிலான இந்த அறிக்கை, கூட்டுக் கூறு முறையைப் பயன்படுத்தி, இந்தியாவின் மக்கள்தொகை 2021-இல் 1.35 பில்லியனிலிருந்து 2051-க்குள் சுமார் 1.59 பில்லியனாக உயரும் எனக் கணித்துள்ளது. இந்த வளர்ச்சி, உலகின் அதிக மக்கள்தொகை கொண்ட நாடாக இந்தியா தொடரும் என்பதை உறுதிப்படுத்தினாலும், ஆண்டு வளர்ச்சி விகிதம் மிதமான 0.5 சதவீதமாகக் குறைந்து வருகிறது. இந்த மந்தநிலை, பல தசாப்தங்களாக அரசியல் மற்றும் கல்வித்துறை விவாதங்களில் ஆதிக்கம் செலுத்திய “மக்கள்தொகை வெடிப்பு” குறித்த அச்சத்தின் காலம் முடிவுக்கு வருவதைக் குறிக்கிறது. எனினும், தேசிய மக்கள்தொகைக் கொள்கை 2000-இன் கீழ் முதலில் 2045-ஆம் ஆண்டுக்கு இலக்காக நிர்ணயிக்கப்பட்ட இந்தியாவின் மக்கள்தொகை நிலைபெறுதல், இப்போது எட்ட முடியாததாகத் தெரிகிறது; இதற்கு மேலும் இரண்டு தசாப்தங்கள் ஆகக்கூடும்.

மாறுபட்ட பாதைகள்

இந்தத் தரவுகளில் மிகவும் கவனத்தை ஈர்க்கும் அம்சம், இந்தி பேசும் மையப் பகுதியுக்கும் தென் மாநிலங்களுக்கும் இடையிலான கடுமையான வேறுபாடாகும். பீகார், உத்தரப் பிரதேசம், ராஜஸ்தான், மத்தியப் பிரதேசம் உள்ளிட்ட வடக்கு மற்றும் மத்தியப் பகுதிகளின் மாநிலங்கள், தேசிய சராசரியைவிட கணிசமாக அதிகமான சராசரி ஆண்டு மக்கள்தொகை வளர்ச்சி விகிதங்களைப் பதிவு செய்யும் எனக் கணிக்கப்பட்டுள்ளது. 1.1 சதவீத வளர்ச்சி விகிதத்துடன் பீகார் முதலிடத்தில் உள்ளது; அதைத் தொடர்ந்து உத்தரப் பிரதேசம் 0.9 சதவீதத்துடன் உள்ளது. வரும் தசாப்தங்களில் மொத்த மக்கள்தொகை அதிகரிப்பில் பெரும்பகுதியை இந்த மாநிலங்களே அளிக்கும்.

இதற்கு மாறாக, கேரளா, தமிழ்நாடு, ஆந்திரப் பிரதேசம், தெலங்கானா ஆகிய தென் மாநிலங்கள் தேசிய சராசரியைவிட மிகவும் குறைவான வளர்ச்சி விகிதங்களைப் பதிவு செய்யும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இந்தப் பகுதிகள் பெரும்பாலும் மகப்பேறு மாற்றக் கட்டத்தைக் கடந்துவிட்டன; வளர்ச்சி ஏறத்தாழ பூஜ்ஜியத்தை நெருங்கும் மக்கள்தொகை நிலைபெறும் கட்டத்தை எட்டிவருகின்றன. நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதிக்குள், தேசிய மக்கள்தொகையில் தென் பிராந்தியத்தின் பங்கு 20 சதவீதத்திலிருந்து 17 சதவீதமாகக் குறையும் எனக் கணிக்கப்பட்டுள்ளது. மாறாக, வடக்கு மற்றும் மத்தியப் பகுதிகளின் மொத்தப் பங்கு 48.6 சதவீதத்திலிருந்து 52.7 சதவீதமாக உயரும் எனக் கணிக்கப்பட்டுள்ளது. இதனால், இந்தியாவின் மக்கள்தொகை மையம் வடக்கு நோக்கி நகரும்.

இந்தியாவுக்கு ஒரு மகத்தான வாய்ப்புச் சாளரம் உள்ளது; ஆனால் அது அடுத்த சுமார் இரண்டு தசாப்தங்களுக்கு மட்டுமே இருக்கும்,” என்றார் இந்திய மக்கள்தொகை அறக்கட்டளையின் நிர்வாக இயக்குநர் பூனம் முத்திரேஜா. “இளைஞர்களின் ஆற்றலைப் பயன்படுத்தும் திறன் நமக்கு உள்ளது. அதன் பலன்களைப் பெற வேண்டுமானால், இளம்பருவக் கல்வி, சுகாதாரம், பாலியல் நலம் ஆகியவற்றில் உடனடியாக முதலீடு செய்ய வேண்டும்.

வயது இடைவெளி உருவாகிறது

வளர்ச்சி விகிதங்களில் உள்ள இந்த வேறுபாடு, பிராந்தியங்களுக்கிடையே தலைமுறை இடைவெளியை உருவாக்குகிறது. 2036-ஆம் ஆண்டுக்குள், சராசரி தமிழர், சராசரி பீகாரியை விட 12 வயதுக்கும் மேல் மூத்தவராக இருப்பார் எனக் கணிக்கப்பட்டுள்ளது. ஒரு பெண்ணுக்கு 2.1 குழந்தைகள் என்ற மாற்றீட்டு மகப்பேறு விகிதத்தை கேரளா 1998-ஆம் ஆண்டிலேயே எட்டிவிட்டது; பீகார் அந்த நிலையை 2039-ஆம் ஆண்டு வரை எட்டாது என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இதனால், தெற்கு முதியோர் சமுதாயத்தின் சவால்களை எதிர்கொள்ளும் வேளையில், வடக்கில் “இளைஞர் பெருக்கம்” தொடரும். 2011-இல், இந்தியாவின் மக்கள்தொகைப் பிரமிடு அடிப்பகுதி அகலமாகக் கொண்ட, இளைய மக்கள்தொகைக்குரிய வழக்கமான வடிவில் இருந்தது. 2051-க்குள், தேசிய அளவிலான பிரமிடு மேலும் செவ்வக வடிவத்தைப் பெறும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது; இது சமநிலையான, ஆனால் படிப்படியாக முதிர்ந்து வரும் வயது அமைப்பைப் பிரதிபலிக்கும். எனினும், இந்த தேசிய சராசரி, வடக்கில் அடிப்பகுதி அகலமான மக்கள்தொகை அமைப்பும் தெற்கில் முதியோர் அதிகமுள்ள மேற்பகுதி அகலமான அமைப்பும் தொடரும் என்ற உண்மையை மறைக்கிறது.

பிரதிநிதித்துவத்துக்கான அரசியல் மோதல்

மக்கள்தொகை அடிப்படையில் நாடாளுமன்றத் தொகுதிகளை மறுவரையறை செய்யும் 2026 தொகுதி மறுவரையறைப் பணிக்கு முன்பாக, மக்கள்தொகைச் சமச்சீரின்மை பெரும் பங்குகளை உள்ளடக்கிய அரசியல் நெருக்கடிக்குத் தூண்டுகோலாக உள்ளது. மக்கள்தொகையின் அடிப்படையில் மாநிலங்களுக்கு மக்களவையில், அதாவது நாடாளுமன்றத்தின் கீழவையில், இடங்கள் ஒதுக்கப்பட வேண்டும் என இந்திய அரசியலமைப்பு கட்டாயப்படுத்துகிறது. எனினும், மக்கள்தொகைக் கட்டுப்பாட்டை ஊக்குவிப்பதற்காக, 1971 மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பு புள்ளிவிவரங்களின் அடிப்படையில் இட ஒதுக்கீடு முடக்கப்பட்டுள்ளது. 2026-இல் நடைபெறவுள்ள கணக்கெடுப்புக்குப் பிறகு இந்த முடக்கம் காலாவதியாகும். இதனால் தங்களது அரசியல் செல்வாக்கு கடுமையாகக் குறைக்கப்படும் என தென் மாநிலங்கள் அஞ்சுகின்றன.

தற்போதைய மக்கள்தொகை புள்ளிவிவரங்களை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்டு தொகுதி மறுவரையறை செய்யப்பட்டால், அதிகாரப் பகிர்வில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றம் ஏற்படும் எனக் கணிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன. உத்தரப் பிரதேசம், பீகார், மத்தியப் பிரதேசம் போன்ற வட மாநிலங்கள் கூடுதல் இடங்களைப் பெறும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது; அதேவேளையில் கேரளா, தமிழ்நாடு, ஆந்திரப் பிரதேசம் போன்ற தென் மாநிலங்கள் பிரதிநிதித்துவத்தை இழக்கக்கூடும். வடக்கு 43 இடங்கள் வரை கூடுதலாகப் பெற, தெற்கு 24 இடங்களை இழக்கக்கூடும் என மதிப்பீடுகள் தெரிவிக்கின்றன. குடும்பக் கட்டுப்பாடு மற்றும் மேம்பாட்டுக் கொள்கைகளை வெற்றிகரமாகச் செயல்படுத்தியதற்கான தண்டனையாகவே இதைத் தென் மாநிலத் தலைவர்கள் கருதுகின்றனர். “தென்னிந்தியாவின் மீது தொங்கும் டமோக்கிள்ஸின் வாள்” என்று இந்த நிலைமையைத் தமிழக முதலமைச்சர் மு.க. ஸ்டாலின் விவரித்துள்ளார்.

தேசிய மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்திக்கும் வரி வருவாய்க்கும் தென் மாநிலங்கள் தங்கள் மக்கள்தொகைப் பங்கைவிட அதிகமாகப் பங்களிப்பதாக அவை வாதிடுகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக, இந்தியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் தமிழ்நாட்டின் பங்கு சுமார் 8.4 சதவீதம்; ஆனால் மக்கள்தொகையில் அதன் பங்கு 6.5 சதவீதம் மட்டுமே. மக்கள்தொகையை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்டு நாடாளுமன்றப் பிரதிநிதித்துவத்தைக் குறைப்பது நியாயமற்றது என்றும், “கூட்டுறவுக் கூட்டாட்சிக்” கொள்கையைப் பலவீனப்படுத்தும் என்றும் அவை கூறுகின்றன. இதற்கு மாறாக, “ஒருவருக்கு ஒரு வாக்கு” என்ற ஜனநாயகக் கொள்கையின்படி அதிக மக்கள்தொகை கொண்ட தங்களுக்கு கூடுதல் பிரதிநிதித்துவம் அளிக்கப்பட வேண்டும் என வட மாநிலத் தலைவர்கள் வாதிடுகின்றனர். அந்த மாநிலங்கள் உள்கட்டமைப்பு மற்றும் மேம்பாட்டுத் தேவைகளையும் அதிகமாக எதிர்கொள்கின்றன.

பொருளாதாரத் தாக்கங்களும் தொழிலாளர் இடம்பெயர்வும்

மக்கள்தொகைப் பிளவு இந்தியாவின் பொருளாதார நிலப்பரப்பை, குறிப்பாகத் தொழிலாளர் சந்தைகள் மற்றும் உள்நாட்டு இடம்பெயர்வு தொடர்பாக, மறுவடிவமைத்து வருகிறது. தெற்கில் வேலை செய்யும் வயதுடைய மக்கள்தொகை சுருங்கி, முதியோர் எண்ணிக்கை அதிகரிப்பதால் அப்பகுதி தொழிலாளர் பற்றாக்குறையை எதிர்கொள்ளக்கூடும். இதற்கு மாறாக, வடக்கில் வேலைச் சந்தையில் நுழையும் இளம் தொழிலாளர்கள் உபரியாக உள்ளனர். இதனால், தெற்கு நோக்கிய இடம்பெயர்வு புதிய போக்காக உருவாகி வருகிறது. பீகார், உத்தரப் பிரதேசம் போன்ற மாநிலங்களிலிருந்து தொழிலாளர்கள் பெங்களூரு, சென்னை, ஹைதராபாத் போன்ற தென்னிந்தியப் பொருளாதார மையங்களுக்குச் செல்கின்றனர்.

“மாற்றீட்டு இடம்பெயர்வு” என்று அழைக்கப்படும் இந்த நகர்வு, நாட்டின் மக்கள்தொகை ஏற்றத்தாழ்வைச் சமன்படுத்தும் அவசியமான வழிமுறையாகச் சில பொருளாதார வல்லுநர்களால் கருதப்படுகிறது. இடம்பெயர்ந்தோர் தெற்கில் உள்ள தொழிலாளர் பற்றாக்குறையை நிரப்பவும், உள்ளூர் பொருளாதாரத்துக்குப் பங்களிக்கவும், வடக்கிலுள்ள தங்கள் சொந்த மாநிலங்களுக்கு பணம் அனுப்பவும் முடியும். எனினும், இந்த வருகை சில தென் மாநிலங்களில் உள்ளூர்வாத உணர்வையும் அரசியல் பேச்சையும் தூண்டியுள்ளது. வேலைவாய்ப்புகளுக்கும் வளங்களுக்கும் போட்டி ஏற்படும் என உள்ளூர் மக்கள் அஞ்சுகின்றனர். கர்நாடகம் போன்ற மாநிலங்கள் உள்ளூர் மக்களுக்கு வேலைவாய்ப்புகளை ஒதுக்கும் சட்டங்களைக் கொண்டுவருவது குறித்தும் பரிசீலித்துள்ளன; ஆனால் இத்தகைய நடவடிக்கைகள் சட்டரீதியான மற்றும் அரசியலமைப்புச் சவால்களை எதிர்கொள்கின்றன.

மாறிவரும் மக்கள்தொகை, உலகின் பிற பகுதிகளுக்கான இந்தியாவின் இடம்பெயர்வு முறைகளையும் மாற்றுகிறது. வரலாற்று ரீதியாக, தென் மாநிலமான கேரளா வளைகுடா நாடுகளுக்கான தொழிலாளர்களின் முக்கிய ஆதாரமாக இருந்தது. கேரளாவில் வேலை செய்யும் வயதுடைய மக்கள்தொகை குறைவதால், வளைகுடா நாடுகளுக்கான இடம்பெயர்வு வடக்கு நோக்கி மாறுகிறது. கேரளா மற்றும் தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த தொழிலாளர்களுக்கு வழங்கப்படும் குடியேற்ற அனுமதிகளின் எண்ணிக்கை கணிசமாகக் குறைந்துள்ளதைத் தரவுகள் காட்டுகின்றன. அதேவேளையில், மேற்கு ஆசியாவுக்குச் செல்லும் தொழிலாளர் படையில் உத்தரப் பிரதேசம், பீகார் போன்ற வட மாநிலங்களின் பங்கு குறிப்பிடத்தக்க அளவில் அதிகரித்து வருகிறது. பல இந்திய மாநிலங்களுக்கு இன்றியமையாத வருமான ஆதாரமாகத் தொடரும் பண அனுப்புதல்களிலும் இந்த மாற்றம் தாக்கங்களை ஏற்படுத்துகிறது.

கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்புச் சவால்கள்

மக்கள்தொகை மாற்றம் ஏற்கெனவே இந்தியக் கல்வி முறையில் தெளிவான தாக்கங்களை ஏற்படுத்துகிறது. மகப்பேறு விகிதங்கள் குறைவதால், பள்ளி வயதுக் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை சரிந்து, மாணவர் சேர்க்கையும் குறைகிறது. ஒருங்கிணைந்த மாவட்டக் கல்வித் தகவல் அமைப்பின் (UDISE+) தரவுகளின்படி, மழலையர் கல்வி முதல் 12-ஆம் வகுப்பு வரை மாணவர் சேர்க்கை கடுமையாகக் குறைந்துள்ளது; 2018-19 முதல் 2024-25 வரை 13.4 மில்லியன் மாணவர்கள் குறைந்துள்ளனர். இதனால், நாடு முழுவதும் சுமார் 80,000 பள்ளிகள் மூடப்பட்டுள்ளன அல்லது ஒன்றிணைக்கப்பட்டுள்ளன; அவற்றில் 70,000 அரசுப் பள்ளிகள்.

மாணவர் சேர்க்கை குறைவின் தாக்கம் புவியியல் ரீதியாகச் சமமாக இல்லை. குழந்தைகள் குறைவாக உள்ள தென் மாநிலங்களில் “பொருளாதார ரீதியாகச் செயல்படத் தகுதியற்ற” பள்ளிகள் மூடப்படுகின்றன. இதற்கிடையில், முந்தைய தலைமுறையினரைவிடக் குழந்தைகள் குறைவாக இருந்தாலும், சிறந்த தரமான கல்வி கிடைக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பால் வட மாநிலங்களில் பெற்றோர் அரசுப் பள்ளிகளிலிருந்து தனியார் பள்ளிகளுக்கு மாணவர்களை அதிகளவில் மாற்றுகின்றனர். இந்தப் போக்கு, கல்விக் கட்டமைப்பை அரசு மாற்றியமைக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது. தெற்கில் உள்ள பள்ளி வசதிகளைத் தொழிற்பயிற்சி அல்லது முதியோர் பராமரிப்பு போன்ற பிற தேவைகளுக்குப் பயன்படுத்தலாம்; அதேவேளையில், தேவையைச் சமாளிக்க வடக்கில் பொதுக் கல்வியின் தரத்தை மேம்படுத்த வேண்டும்.

வேலைவாய்ப்பே மிக முக்கியமான சவாலாகத் தொடர்கிறது. இந்தியாவின் வேலை செய்யும் வயதுடைய மக்கள்தொகை (15-59 வயது) 2041-ஆம் ஆண்டில் 1.01 பில்லியனை எட்டும் எனக் கணிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த மக்கள்தொகை ஈவுத்தொகையைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள, பொருளாதாரம் ஒவ்வோர் ஆண்டும் மில்லியன் கணக்கான புதிய வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்க வேண்டும். எனினும், தற்போதைய தரவுகள் இளைஞர்களிடையே அதிக வேலையின்மையும் திறன் பொருத்தமின்மையும் இருப்பதைக் காட்டுகின்றன. வளர்ந்த நாடுகளில் உலகளாவிய சராசரி 80 சதவீதமாக இருக்கும் நிலையில், இந்தியத் தொழிலாளர் படையில் 20 சதவீதத்தினர் மட்டுமே திறன் பெற்றவர்கள் என உலகப் பொருளாதார மன்றம் தெரிவிக்கிறது. திறன் மேம்பாட்டில் அவசர முதலீடும், தொழிலாளர் செறிவுள்ள உற்பத்தித் துறையை ஊக்குவிக்கும் கட்டமைப்புச் சீர்திருத்தங்களும் இல்லாவிட்டால், இந்தியா தனது மக்கள்தொகை ஈவுத்தொகையை மக்கள்தொகைப் பேரிடராக மாற்றும் அபாயம் உள்ளது. வேலையற்ற இளைஞர்களின் பெரும் எண்ணிக்கை சமூக அமைதியின்மைக்கு வழிவகுக்கலாம்.

தெரிந்துகொள்ள வேண்டியவை

• இந்தியாவின் மக்கள்தொகை 2021-இல் 1.36 பில்லியனிலிருந்து 2051-க்குள் 1.59 பில்லியனாக உயரும் எனக் கணிக்கப்பட்டுள்ளது; வளர்ச்சி விகிதம் 0.5 சதவீதமாகக் குறையும்.
• அதிக வளர்ச்சியும் இளைய மக்கள்தொகையும் கொண்ட வட மாநிலங்களுக்கும், குறைந்த வளர்ச்சியும் முதியோர் எண்ணிக்கை அதிகரிப்பும் கொண்ட தென் மாநிலங்களுக்கும் இடையே கூர்மையான மக்கள்தொகைப் பிளவு உள்ளது.
• மக்கள்தொகை அதிகரிப்பில் கணிசமான பங்கை பீகாரும் உத்தரப் பிரதேசமும் அளிக்கும்; கேரளாவும் தமிழ்நாடும் மக்கள்தொகை நிலைபெறுதல் மற்றும் சரிவை எதிர்கொள்கின்றன.
• 2026 தொகுதி மறுவரையறைப் பணி, தென் மாநிலங்களின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தைக் குறைத்து, வடக்கின் செல்வாக்கை அதிகரிக்கும் அபாயம் கொண்டுள்ளது.
• 2018-க்குப் பிறகு பள்ளி மாணவர் சேர்க்கை 13.4 மில்லியன் குறைந்துள்ளது; இதனால் பல்லாயிரக்கணக்கான பள்ளிகள் மூடப்பட்டுள்ளன.
• முதியோர் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கும் தென் மாநிலப் பொருளாதாரங்களில் தொழிலாளர் பற்றாக்குறையைச் சமாளிக்க, உள்நாட்டு இடம்பெயர்வு தெற்கு நோக்கி மாறுகிறது.
• இந்தியாவின் மக்கள்தொகை ஈவுத்தொகை வாய்ப்பு 2041-ஆம் ஆண்டை ஒட்டி உச்சமடையும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது; இதற்காக வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கத்திலும் திறன் மேம்பாட்டிலும் உடனடிக் கவனம் தேவை.