மலேசியாவின் ஜங்கிள் ரயில்வேயில் நூற்றாண்டு பழமையான காலனித்துவ கால டோக்கன் சடங்கு தொடர்கிறது

குவாலா கிராவ் ரயில் நிலையத்தின் சடங்கு

பஹாங் மாநிலத்தின் அடர்ந்த மழைக்காடுகளுக்கு மேலே விடியல் புலரும்போது, நிலைய மேலாளர் முகமது அக்மல் ஜமால், காலத்தால் தேய்ந்த நடைமேடையின் ஓரத்தில் தமது இடத்தைப் பிடிக்கிறார். அவரது கைகளில், தனித்துவமான குதிரை லாட வடிவப் பிடியைக் கொண்ட தோல் பை ஒன்று உள்ளது; பல தசாப்தப் பயன்பாட்டால் அதன் மேற்பரப்பு கருமையாகியுள்ளது. நடைமேடையின் மறுமுனையில், அவரது உதவியாளர் குத்துச்சண்டை வீரரின் நிலையை ஒத்த சைகையில் முழங்கையை உயர்த்துகிறார். தும்பாட்டிலிருந்து வரும் காலை ரயில் மெதுவாக நெருங்க, ஓட்டுநர் ஓட்டுநர் அறைக் கதவுக்கு வெளியே சாய்கிறார். நன்கு பழகிய துல்லியத்துடன், ஓட்டுநர் உதவியாளர் உயர்த்திய கையில் அதேபோன்ற ஒரு பையை மாட்டிவிட்டு, ரயில் வடக்கு நோக்கித் தனது பயணத்தைத் தொடரும்போது, திரு அக்மலிடமிருந்து பையைப் பெறத் தமது முழங்கையை நீட்டுகிறார்.

குவாலா கிராவ் ரயில் நிலையத்தில் நிகழ்த்தப்படும் இந்த விரிவான ஒருங்கிணைந்த செயல்முறை, தென்கிழக்கு ஆசியாவில் காலனித்துவ கால ரயில்வே பாதுகாப்பு நடைமுறைகளில் இன்றும் தொடரும் கடைசி எடுத்துக்காட்டுகளில் ஒன்றாகும். உள்ளூரில் ‘கோட்டா’ முறை எனப்படும் இந்தப் பரிமாற்றம், மின்னணு சமிக்ஞை அல்லது கணினிமயமாக்கப்பட்ட தண்டவாளக் கட்டுப்பாடுகள் தோன்றுவதற்கு நீண்ட காலத்துக்கு முன்பே, 1885 முதல் மலாய் தீபகற்பத்தின் கிழக்குக் கடற்கரையோர ரயில் இயக்கங்களைக் கட்டுப்படுத்தி வருகிறது. உலகின் பெரும்பாலான பகுதிகள் வானொலி சமிக்ஞைகள் மற்றும் உணரிகள் சார்ந்த தானியங்கி முறைகளுக்கு மாறிவிட்ட நிலையில், இந்தத் தொலைதூர நிலையம் மனிதத் தொடர்பையும் பாதை தெளிவாக இருப்பதற்கான நேரடி உறுதிப்பாட்டையும் கோரும் பாரம்பரியத்தைத் தொடர்ந்து கடைப்பிடிக்கிறது.

சுற்றுப்புறமும் இந்தக் காட்சிக்கு காலத்தால் மாறாத தன்மையை அளிக்கிறது. நெகிரி செம்பிலானில் உள்ள கெமாஸிலிருந்து கிளந்தானில் உள்ள தும்பாட் வரை நீளும் 526 கிலோமீட்டர் பாதையில் குவாலா கிராவ் அமைந்துள்ளது. இந்தப் பாதை தீபகற்பத்தின் மிகத் தொலைதூர நிலப்பகுதிகளில் சிலவற்றைக் கடந்து செல்கிறது. பயணிகளிடையே ‘ஜங்கிள் ரயில்வே’ என்று அறியப்படும் இதன் தண்டவாளங்கள், தாமான் நெகாரா தேசியப் பூங்காவை ஒட்டி அமைந்துள்ளன. அங்கு அடர்ந்த தாவரங்கள் தண்டவாளங்களை நெருங்கி வளர்கின்றன; வனவிலங்குகள் சில நேரங்களில் ரயில் சேவையையும் தடை செய்கின்றன. ஈரப்பதமான காற்றும் காலைப் பனிமூட்டமும், ஏறத்தாழ ஒன்றரை நூற்றாண்டுக்கு முன்பு பிரிட்டிஷ் பொறியாளர்கள் வெப்பமண்டல நிலப்பரப்பில் இந்தத் தண்டவாளங்களை முதன்முதலில் அமைத்த காலத்திலிருந்து பெரிதும் மாறாத சூழலை உருவாக்குகின்றன.

கோட்டா முறையின் காலனித்துவத் தோற்றம்

இந்த நடைமுறையின் வரலாறு, பிரிட்டிஷ் காலனித்துவ ஆட்சியின்போது நிறுவப்பட்ட ஃபெடரேட்டட் மலாய் ஸ்டேட்ஸ் ரயில்வேஸ் வரை செல்கிறது. 19ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் ரயில்வே பொறியாளர்கள் கிழக்குப் பகுதியின் காடுகளைக் கடந்து தண்டவாளங்களை முதன்முதலில் அமைத்தபோது, எதிரெதிர்த் திசைகளில் செல்லும் ரயில்கள் ஒரே தண்டவாளத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டிய ஒற்றைத் தண்டவாள இயக்கத்தை நிர்வகிப்பது சவாலாக இருந்தது. 1870களிலிருந்து ரயில்வே கருவிகளைத் தயாரித்து வந்த பிரிட்டிஷ் நிறுவனமான டையர் அண்ட் கம்பெனி தயாரித்த டையர் எண் 9 சமிக்ஞை முறையே இதற்கான தீர்வாக அமைந்தது.

குவாலா கிராவில், திரு அக்மல் தமது அலுவலகத்தில் இரண்டு வார்ப்பிரும்பு டோக்கன் பெட்டிகளைப் பராமரிக்கிறார்; அவை ஒவ்வொன்றும் தனித்துவமான சிவப்பு நிறத்தில் பூசப்பட்டுள்ளன. இந்த இயந்திரப் பாதுகாப்புப் பெட்டிகள், தனிப்பட்ட தொலைபேசி இணைப்புகள் மற்றும் மின்சாரக் கம்பிகள் வழியாக அருகிலுள்ள நிலையங்களுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. ஒரு ரயில் புறப்படத் தயாராகும்போது, நிலைய மேலாளர்கள் பெட்டியிலிருந்து தனித்துவமான உலோக டோக்கனை எடுத்து, தோல் பைக்குள் வைத்து, வந்துசேரும் ஓட்டுநரிடம் ஒப்படைக்கிறார்கள். இந்த நேரடி ஒப்படைப்பு, முன்னால் உள்ள தண்டவாளப் பகுதியில் வேறு ரயில் இல்லை என்பதற்கான மறுக்க முடியாத ஆதாரமாக அமைகிறது.

வார்ப்பிரும்பு டோக்கன் பெட்டிகளில் ‘டையர் அண்ட் கம்பெனி’ என்ற பெயர் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது; இது நிலையக் கட்டட அமைப்பில் பொதிந்துள்ள தொழில்துறை மரபை நினைவூட்டுகிறது. டையர் எண் 9 சமிக்ஞைப் பெட்டி என அறியப்படும் இந்தக் கருவிகள், தலைமுறைகளாகத் தகவல்களைக் கொண்டு சென்றுள்ள கம்பிகள் வழியாகப் பாதையிலுள்ள மற்ற நிலையங்களுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. பெட்டியிலிருந்து டோக்கனை எடுத்து ரயில் ஓட்டுநரிடம் கொடுத்தால், ரயில் நெருங்குவதை அடுத்த நிலையத்துக்கு அது தெரிவிக்கும் என்று திரு அக்மல் விளக்கினார். இந்த முறை முழுவதும் இயந்திரப் பூட்டுகளையும் மனிதர்களின் சரிபார்ப்பையும் சார்ந்துள்ளது. இதனால் ஒற்றைத் தண்டவாளத்தில் ஏற்படக்கூடிய மோதல்களுக்கு எதிராகத் தவறாத பாதுகாப்புத் தடுப்பு உருவாகிறது.

நேரடி டோக்கன்கள் மூலம் பொறியியல் பாதுகாப்பு

கோட்டா முறையின் அடிப்படைத் தொழில்நுட்பக் கோட்பாடு குறிப்பிடத்தக்க வகையில் எளிமையானது. நிலையங்களுக்கு இடையிலுள்ள ஒவ்வொரு தண்டவாளப் பகுதியும் ஒரு பிரிவாகக் கருதப்படுகிறது; ஒவ்வொரு பிரிவுக்கும் ஒரே ஒரு டோக்கன் மட்டுமே உண்டு. அந்த டோக்கனை வைத்திருக்கும் ரயிலுக்கு மட்டுமே அப்பகுதியில் செல்லும் பிரத்யேக உரிமை கிடைக்கும். நேரடியாகக் கையில் இருக்கும் டோக்கன் இல்லாமல் ஓட்டுநர்கள் முன்னே செல்ல முடியாது. இதனால் பிரிக்கப்படாத பாதையில் நேருக்கு நேர் மோதல்களோ, பின்னால் இருந்து மோதும் விபத்துகளோ நிகழாது என்பதற்கு முழுமையான உத்தரவாதம் கிடைக்கிறது.

நவீன ரயில்வேகள் பொதுவாக மின்னணு உணரிகள், வானொலித் தொடர்புகள் மற்றும் கணினிமயமாக்கப்பட்ட மாற்று அமைப்புகளைக் கொண்ட மையப்படுத்தப்பட்ட போக்குவரத்துக் கட்டுப்பாட்டு முறைகளைப் பயன்படுத்துகின்றன. இருப்பினும், ஜங்கிள் ரயில்வே இன்னும் தோல் பைகளையும் வார்ப்பிரும்பு டோக்கன்களையும் நம்பியிருப்பது, தொழில்துறை வரலாற்றுடனான நேரடித் தொடர்பை வழங்குகிறது. இந்தக் கருவிகளில் அவற்றின் வயதின் தடயங்கள் தென்படுகின்றன; டோக்கன் பெட்டிகளில் ஏறத்தாழ ஒன்றரை நூற்றாண்டு தொடர்ச்சியான பயன்பாட்டின் சுவடுகள் பதிந்துள்ளன.

குவாலா கிராவில் காணப்படும் வியப்பூட்டும் முழங்கை அசைவு, காட்சிக்காக அல்ல; நடைமுறைத் தேவையிலிருந்தே உருவானது. நீராவி ரயில் காலத்தில், ரயில்கள் பெரும்பாலும் நடைமேடைகளைவிட நீளமாக இருந்தன. இதனால் நிலைய மேலாளர்கள் ஓட்டுநர் அறையை அடைய நீண்ட தூரம் நடக்க வேண்டியிருந்தது; சில நேரங்களில் நிலைய எல்லைகளுக்கு அப்பாலும் செல்ல வேண்டியிருந்தது. சிங்கப்பூரில் இருந்த முன்னாள் தஞ்சோங் பகார் முனையத்தில், 2011 ஜூலையில் அந்த நிலையம் மூடப்படுவதற்கு முன்பு, டோக்கன்களைப் பரிமாற ரயில்களுக்கு இணையாக நிலைய மேலாளர்கள் மிதிவண்டியில் சென்றதாகக் கூறப்படுகிறது.

கடந்த காலத்தில் ரயில்கள் நீளமாக இருந்ததாகவும், சில நேரங்களில் நடைமேடையையும்விட நீண்டிருந்ததாகவும் திரு அக்மல் குறிப்பிட்டார். அதனால் நிலைய மேலாளர்கள் டோக்கனை எடுத்துவர நீண்ட தூரம், சில சமயங்களில் நிலையத்துக்கு வெளியேயும் நடக்க வேண்டியிருந்தது. உயர்த்திய முழங்கை நுட்பம், தங்கள் பணியிடத்தைவிட்டு நகராமல், நகரும் ரயிலின் ஓட்டுநர்களிடம் டோக்கன்களை ஒப்படைக்கப் பணியாளர்களுக்கு உதவுகிறது. கிழக்குப் பாதையில் கிராம மக்கள் அவ்வப்போது தண்டவாளங்களைக் கடப்பதோ அவற்றின் ஓரமாக நடப்பதோ வழக்கமாக இருப்பதால் இது முக்கியமானது. நடைமேடையை விட்டு வெளியேறுவது பயணிகளின் பாதுகாப்புக்கு ஆபத்தை ஏற்படுத்தலாம்; குறிப்பாக உள்ளூர்வாசிகள் காட்டு வழிப் பாதைகளாகத் தண்டவாளங்களைப் பயன்படுத்தும் பகுதிகளில்.

நவீனமயமாக்கல் அழுத்தங்களும் பாரம்பரிய மதிப்பும்

கோட்டா முறைக்கு வரலாற்று முக்கியத்துவம் இருந்தபோதிலும், தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம் அதன் தொடர்ச்சிக்கு அச்சுறுத்தலாக உள்ளது. கெரெதாபி தானா மெலாயு நிறுவனம் 2021ஆம் ஆண்டு தனது ரயில் தொகுப்பை நவீனமயமாக்கி, பாரம்பரிய என்ஜின்களுக்குப் பதிலாக நவீன பாதுகாப்பு அம்சங்களுடன் கூடிய டீசல் என்ஜின்களை அறிமுகப்படுத்தியது. இன்று, தும்பாட்டிலிருந்து ஜோகூர் பாரு செல்லும் தினசரி இரவு நேரப் படுக்கை வசதி ரயில் சேவையும், பண்டிகைக் காலங்களில் இயக்கப்படும் சிறப்பு ரயில்களும் மட்டுமே கையால் இயக்கப்படும் சமிக்ஞை மரபுடன் பொருந்தும் பழைய ரயில் பெட்டிகளைப் பயன்படுத்துகின்றன.

குறிப்பாகச் சிங்கப்பூரைச் சேர்ந்த ரயில்வே ஆர்வலர்கள், டோக்கன் பரிமாற்றத்தைக் காணப் பயணம் செய்கின்றனர். சிங்கப்பூரையும் மலாய் தீபகற்பத்தையும் இணைத்த நேரடி ரயில் பாதை அந்த நிலையம் மூடப்பட்டதால் துண்டிக்கப்படுவதற்கு முன்பு, தஞ்சோங் பகாரில் நடந்த இதேபோன்ற சடங்குகளை அவர்கள் நினைவுகூருகின்றனர். இந்த ஆண்டின் தொடக்கத்தில் ஊடகச் சுற்றுப்பயணத்தில் பங்கேற்ற 47 வயதான ரயில்வே ஆர்வலர் ஜாக் சியோங், இந்த முறை தொடர்ந்து செயல்படுவதைப் பாராட்டியதுடன், அதன் எதிர்காலம் குறித்த கவலையையும் தெரிவித்தார். பழைய காலத்தின் வசீகரம் நீடிப்பது வரவேற்கத்தக்கது என்றாலும், தண்டவாள மேம்பாடுகள் எதிர்காலத்தில் கையால் இயக்கப்படும் முறைக்குப் பதிலாக நவீன மின்சார ரயில் மாற்றிகளைக் கொண்டுவரக்கூடும் என்று அவர் குறிப்பிட்டார்.

மலேசியாவின் ரயில்வே சொத்துகள் கழகம், ரயில்வே மரபைப் பாதுகாப்பதில் அதிக ஆர்வம் காட்டி வருகிறது. வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க மலாயா ரயில்வே கட்டடங்களைப் புதிய பயன்பாட்டுக்கு ஏற்றவாறு மாற்றும் திட்டங்களை அது அண்மையில் தொடங்கியது. ஆரம்பகாலப் போக்குவரத்து மைய மேம்பாட்டுத் திட்டங்களில் ஒன்றாகச் செயல்பட்ட வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க பினாங்கு நிலையத்தைப் பாதுகாக்க மேற்கொள்ளப்படும் முயற்சிகள், ரயில்வே உள்கட்டமைப்பின் போக்குவரத்துப் பணியைத் தாண்டிய பண்பாட்டு மதிப்பை நிறுவனங்கள் அதிகம் உணரத் தொடங்கியுள்ளதைக் காட்டுகின்றன. பட்டர்வொர்த் படகுகளுக்குச் செல்லும் பயணிகளுக்கான பயணச்சீட்டுகள் விற்கப்பட்ட பினாங்கு கட்டடம், அதிகாரிகள் இப்போது பாதுகாக்க முயலும் காலனித்துவ ரயில்வே மரபின் மற்றொரு அம்சமாகும்.

கையால் இயக்கப்படும் சமிக்ஞை முறையின் எதிர்காலம்

இந்த முறை பழமையானதாக இருந்தாலும், அதற்கு இன்னும் நடைமுறைப் பயன்பாடு இருப்பதாகத் தலைமைச் செயல்பாட்டு அதிகாரி அஃப்சார் ஜகரியா கூறுகிறார். ரயில் அமைப்புகளும் கருவிகளும் காலத்துக்கு ஏற்ப மாறியிருந்தாலும், ஒரு நேரத்தில் ஒரு ரயில், ஒரு டோக்கன், ஒரு தண்டவாளப் பிரிவு என்ற டோக்கன் முறையின் அடிப்படைக் கோட்பாடு இன்னும் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்று அவர் தெரிவித்தார். நவீன மின்சார சமிக்ஞை முறைகளுக்கு இன்னும் முழுமையாக மாறாத ரயில்வேகளில் பாதுகாப்பை உறுதிசெய்வதற்காகவே இது தொடர்கிறது.

ரயில் அமைப்புகளும் கருவிகளும் காலத்துக்கு ஏற்ப மாறியிருந்தாலும், ஒரு நேரத்தில் ஒரு ரயில், ஒரு டோக்கன், ஒரு தண்டவாளப் பிரிவு என்ற டோக்கன் முறையின் அடிப்படைக் கோட்பாடு இன்னும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. நவீன மின்சார சமிக்ஞை முறைகளுக்கு இன்னும் முழுமையாக மாறாத ரயில்வேகளில் பாதுகாப்பை உறுதிசெய்வதற்காகவே இது தொடர்கிறது.

கெமாஸ் முதல் தும்பாட் வரையிலான பாதையே, கோட்டா நடைமுறை பயன்படுத்தப்படும் மலேசியாவின் ஒரே ஒற்றைத் தண்டவாள முதன்மைப் பாதையாக உள்ளது. கிராமப்புறச் சமூகங்களுக்கான போக்குவரத்துத் தொடர்பாகவும், பாரம்பரிய சுற்றுலா ஈர்ப்பாகவும் ஜங்கிள் ரயில்வே பொருளாதார ரீதியில் தொடர்ந்து செயல்படுவதைப் பொறுத்தே இந்த முறை நீடிப்பது அமையும். எதிர்காலத்தில் மின்மயமாக்கலும் இரட்டைத் தண்டவாள அமைப்பும் வந்தால், கையால் வழங்கப்படும் டோக்கன்களின் பாதுகாப்புத் தேவை இல்லாமல் போகும். இருந்தாலும், குறைந்தபட்சம் ஒரு பகுதியிலாவது பாரம்பரிய நடைமுறையைச் செயல்படும் அருங்காட்சியகப் பொருளாகத் தொடரச் செய்யலாம் என்று ரயில்வே வரலாற்றாளர்கள் நம்புகின்றனர்.

இப்போதைக்கு, குவாலா கிராவில் ஒவ்வொரு காலையிலும் இந்தச் சடங்கு தொடர்கிறது. தோல் பைகள் கைமாறுகின்றன; வார்ப்பிரும்பு டோக்கன் பெட்டிகள் திறந்து மூடும்போது ஒலி எழுப்புகின்றன; நிலையங்களுக்கு இடையில் உறுதிப்படுத்தும் தகவல்களுடன் தொலைபேசி இணைப்புகள் கரகரக்கின்றன. டிஜிட்டல் தானியக்க யுகத்திலும், இந்த இயந்திரப் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் காட்டு வழித்தடத்தைத் தொடர்ந்து கண்காணிக்கின்றன. 1880களின் ரயில்வே பாதுகாப்பு நடைமுறைகளைப் பாதுகாப்பதோடு, மலாய் தீபகற்பத்தின் தொலைதூரக் கிழக்கு மாநிலங்களை முதன்முதலில் இணைத்த பொறியியல் திறமைக்கான நேரடித் தொடர்பையும் அவை தக்கவைத்துள்ளன.

முக்கிய அம்சங்கள்

• மலேசியாவின் கிழக்குப் பகுதி ரயில்வேயில் 1885 முதல் கோட்டா டோக்கன் பரிமாற்ற முறை நடைமுறையில் உள்ளது. தென்கிழக்கு ஆசியாவில் இன்னும் செயல்படும் காலனித்துவ கால சமிக்ஞை முறைகளில் இதுவும் ஒன்று.
• நீண்ட நீராவி என்ஜின்களுக்காக முதலில் உருவாக்கப்பட்ட தனித்துவமான முழங்கை உயர்த்தும் அசைவின் மூலம், நிலைய மேலாளர்கள் உலோக டோக்கன்கள் உள்ள தோல் பைகளை ரயில் ஓட்டுநர்களிடம் ஒப்படைக்கின்றனர்.
• கெமாஸ் முதல் தும்பாட் வரையிலான 526 கிலோமீட்டர் ஜங்கிள் ரயில்வே பாதையில் மட்டுமே இந்த முறை செயல்படுகிறது. ஒற்றைத் தண்டவாளத்தின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் ஒரே நேரத்தில் ஒரு ரயில் மட்டுமே இருக்க இது உறுதிசெய்கிறது.
• இந்த உபகரணங்களில் பிரிட்டிஷ் நிறுவனமான டையர் அண்ட் கம்பெனி தயாரித்த வார்ப்பிரும்பு டோக்கன் பெட்டிகளும் அடங்கும். ஃபெடரேட்டட் மலாய் ஸ்டேட்ஸ் ரயில்வேஸ் காலத்தில் அமைக்கப்பட்ட தொலைபேசிக் கம்பிகள் வழியாக அவை அருகிலுள்ள நிலையங்களுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.
• கெரெதாபி தானா மெலாயு நிறுவனம் 2021ஆம் ஆண்டு தனது டீசல் ரயில் தொகுப்பை நவீனமயமாக்கியது. இருப்பினும், தினசரி இரவு நேரப் படுக்கை வசதி ரயில் சேவையிலும் பருவகால விடுமுறை ரயில்களிலும் டோக்கன் முறை தொடர்கிறது.
• 2011ஆம் ஆண்டு மூடப்படும் வரை முன்னாள் தஞ்சோங் பகார் நிலையத்தில் கடைப்பிடிக்கப்பட்ட இதேபோன்ற நடைமுறைகளை நினைவுகூரும் வகையில், சிங்கப்பூர் உள்ளிட்ட இடங்களிலிருந்து ரயில்வே ஆர்வலர்கள் இந்தப் பாதைக்கு வந்து சடங்கைக் காண்கின்றனர்.
• எதிர்காலத்தில் தண்டவாள மின்மயமாக்கலும் நவீனமயமாக்கலும் கையால் இயக்கப்படும் சமிக்ஞை முறைக்குப் பதிலாக வரக்கூடும். எனினும், ரயில்வே சொத்துகள் கழகத்தின் பாரம்பரியப் பாதுகாப்பு முயற்சிகள் இதைப் பாதுகாப்பதற்கான வாய்ப்பைச் சுட்டுகின்றன.