ஜப்பானின் தூதரக எச்சரிக்கைக்குப் பிறகு ‘ஆறுதல் பெண்கள்’ நினைவுச் சின்னத் திட்டத்தை நியூசிலாந்து நிராகரித்தது

ஆக்லாந்தில் சர்ச்சைக்குரிய நினைவுச் சின்னத் திட்டம் கைவிடப்பட்டது

இரண்டாம் உலகப் போரின்போது ஜப்பானின் ராணுவத்தால் நடத்தப்பட்ட பாலியல் அடிமைத்தன முறையின் பாதிக்கப்பட்டவர்களை நினைவுகூரும் வெண்கலச் சிலையை நிறுவும் திட்டத்தை, டோக்கியோவின் கடுமையான தூதரக அழுத்தத்துக்கும் சமூகத்தில் நிலவிய கருத்து வேறுபாட்டுக்கும் இடையே, நியூசிலாந்தின் உள்ளூர் அதிகாரிகள் முறையாக நிராகரித்துள்ளனர். டெவன்போர்ட்-தகபுனாவில் உள்ள கொரியக் கலாசாரத் தோட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக, பாரியின் பாயிண்ட் பூங்காவில் அமைந்திருக்க வேண்டிய இந்த நினைவுச் சின்னத்தை நிறுவுவதற்கு எதிராக ஆக்லாந்து கவுன்சில் பணியாளர்கள் பரிந்துரைத்ததைத் தொடர்ந்து, உள்ளூர் வாரியம் திட்டத்தை நிராகரித்து வாக்களித்தது.

காலியான நாற்காலிக்கு அருகில் அமர்ந்திருக்கும் இளம் பெண்ணைச் சித்தரிக்கும் இந்தச் சிலை, 1932 முதல் 1945 வரை ஏகாதிபத்திய ஜப்பானிய ராணுவத்தால் பாலியல் அடிமைத்தனத்துக்குத் தள்ளப்பட்ட ஆசியா முழுவதிலுமிருந்த சுமார் 200,000 பெண்களையும் சிறுமிகளையும் கௌரவிக்கும் நோக்கத்தைக் கொண்டிருந்தது. ஜப்பானிய ராணுவ அதிகாரிகள் இவர்களை மறைமுகமாக "ஆறுதல் பெண்கள்" என்று அழைத்தனர். இவர்களில் பெரும்பாலானோர் கொரியாவைச் சேர்ந்தவர்கள்; சீனா, பிலிப்பைன்ஸ், இந்தோனேசியா, தைவான் மற்றும் ஜப்பானிய ஆக்கிரமிப்பின் கீழிருந்த பிற பகுதிகளைச் சேர்ந்த பெண்களும் இதில் அடங்குவர்.

டெவன்போர்ட்-தகபுனா உள்ளூர் வாரியம் இறுதி முடிவெடுப்பதற்கு முன், இந்தத் திட்டம் பல மாதங்களாகப் பரிசீலனையில் இருந்தது. தற்போதுள்ள கலாசாரத் தோட்டத்தில் பொருத்தமான இடத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்காக, கொரியன் கார்டன் அறக்கட்டளை, ஆட்டியரோவா நியூசிலாந்து அமைதிச் சிலை குழுவுடன் நெருக்கமாகப் பணியாற்றியது. போர்க்கால பாலியல் வன்முறை குறித்து சிந்திக்கவும் கற்றுக்கொள்ளவும் ஓர் இடத்தை உருவாக்குவது அவர்களின் நோக்கமாக இருந்தது. ஆசிய-பசிபிக் பகுதி முழுவதும் பெண்களைப் பாதித்த குறிப்பிடத்தக்க வரலாற்று அநீதியை அங்கீகரிப்பதோடு, கொரிய சமூகங்களுடனான கலாசார உறவுகளை வலுப்படுத்தும் வாய்ப்பாக இந்த நன்கொடையை உள்ளூர் ஆதரவாளர்கள் முதலில் வரவேற்றனர்.

வரலாற்றுப் பின்னணி: ஆறுதல் பெண்கள் முறை

ஆசிய-பசிபிக் பிராந்தியத்தின் இரண்டாம் உலகப் போர் வரலாற்றில், "ஆறுதல் பெண்கள்" என்ற சொல் மிகவும் சர்ச்சைக்குரியதும் வேதனைமிக்கதுமான அத்தியாயங்களில் ஒன்றைக் குறிக்கிறது. 1932 முதல் 1945 வரை, முன்னணிப் பகுதிகள் முழுவதும் ஏகாதிபத்திய ஜப்பானிய ராணுவம் பரந்த அளவிலான பாலியல் விடுதிகளை நடத்தியது. பெண்களையும் சிறுமிகளையும் கடத்தியும், ஏமாற்றியும், மனிதக் கடத்தல்காரர்களிடமிருந்து நேரடியாக வாங்கியும் பாலியல் அடிமைத்தனத்துக்குள் தள்ளியது. இவ்வாறு திட்டமிட்ட பாலியல் வன்முறைக்கு சுமார் 200,000 பெண்கள் ஆளானதாக வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் மதிப்பிடுகின்றனர்; எண்ணிக்கை இதைவிட அதிகமாக இருக்கலாம் என்றும் சில அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர்.

1910 முதல் 1945 வரை கொரியத் தீபகற்பத்தின் மீது ஜப்பான் கொண்டிருந்த காலனிய ஆட்சியைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில், பாதிக்கப்பட்டவர்களில் பெரும்பான்மையினர் கொரியர்கள். இருப்பினும், சீனர்கள், பிலிப்பைனியர்கள், இந்தோனேசியர்கள், தைவானியர்கள், மேலும் ஜப்பான் மற்றும் போர்ப் பகுதியில் சிக்கிய ஐரோப்பிய நாடுகளைச் சேர்ந்த சிலரும் பாதிக்கப்பட்டவர்களில் அடங்குவர். தப்பிப்பிழைத்தவர்களின் சாட்சியங்கள் கொடூரமான நிலைமைகளை விவரிக்கின்றன: தற்காலிக வசதிகளில் பெண்கள் நாளொன்றுக்கு 10 முதல் 30 வீரர்களுக்கு பாலியல் சேவை வழங்கக் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டனர்; உடல் ரீதியாகத் துன்புறுத்தப்பட்டனர்; போதிய மருத்துவச் சிகிச்சை மறுக்கப்பட்டது; அடிக்கடி கட்டாயக் கருக்கலைப்புக்கும் ஆளாக்கப்பட்டனர். ஆணுறைகள் கழுவி மீண்டும் பயன்படுத்தப்பட்டதாகவும், நோய்களிலிருந்து மிகக் குறைந்த பாதுகாப்பையே அவை அளித்ததாகவும் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

கொரிய கவுன்சில் போன்ற அமைப்புகள் சேகரித்த தப்பிப்பிழைத்தவர்களின் சாட்சியங்களும் விரிவான வரலாற்று ஆய்வுகளும் இந்தக் குற்றங்கள் திட்டமிட்டு நடத்தப்பட்டதை ஆவணப்படுத்தியுள்ளன. பாதிக்கப்பட்ட பலர் கடத்தப்பட்டபோது பதின்ம வயதினராக இருந்தனர். ஆசியா முழுவதும் உள்ள ராணுவ முகாம்களுக்கு அவர்கள் கொண்டு செல்லப்பட்டு, கொடூரமான சூழலில் மீண்டும் மீண்டும் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளாக்கப்பட்டனர். தப்பிக்க முயன்றவர்கள் கடுமையாகத் தண்டிக்கப்பட்டனர் அல்லது கொல்லப்பட்டனர். தப்பிப்பிழைத்தவர்கள் அனுபவித்த உளவியல் பாதிப்பு தலைமுறைகள் கடந்தும் நீடித்து, போர் முடிந்த பின்னரும் குடும்பங்களையும் சமூகங்களையும் பாதித்தது. இரண்டாம் உலகப் போரைத் தொடர்ந்து வந்த பல தசாப்தங்களில், சமூக அவப்பெயர் காரணமாகப் பலர் தங்கள் அனுபவங்களை மறைத்ததால், ஆறுதல் பெண்கள் விவகாரம் பெரும்பாலும் பேசப்படாமல் இருந்தது. 1991-ல் கிம் ஹக்-சுன் மௌனத்தைக் கலைத்தது ஒரு திருப்புமுனையாக அமைந்தது; இதனால் நூற்றுக்கணக்கான தப்பிப்பிழைத்தவர்கள் முன்வந்து ஜப்பானிய அரசாங்கத்திடம் பொறுப்பேற்கக் கோரினர்.

டோக்கியோவின் தூதரகத் தலையீடு

உள்ளூர் கவுன்சிலின் திட்டமிடல் விவகாரம் தொடர்பாக முறையான தூதரகக் கருத்துகளை வெளியிட்டதன் மூலம், வெலிங்டனில் உள்ள ஜப்பானியத் தூதரகம் வழக்கத்துக்கு மாறான நடவடிக்கையை எடுத்தது. இந்தச் சிலையை நிறுவுவது ஜப்பான்-நியூசிலாந்து இருதரப்பு உறவுகளில் "குறிப்பிடத்தக்க தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும்" என்று அது ஆக்லாந்து அதிகாரிகளை எச்சரித்தது. நினைவுச் சின்னம், "நியூசிலாந்தின் சிறப்பான பன்முக இன, கலாசாரச் சமூகத்துக்குள்ளும், நியூசிலாந்தில் அமைதியாக இணைந்து வாழும் ஜப்பானிய மற்றும் கொரிய சமூகங்களுக்கிடையிலும் பிளவையும் மோதலையும் ஏற்படுத்தும்" என்று கவலை தெரிவித்து, தூதர் மகோட்டோ ஓசாவா கவுன்சிலுக்குக் கடிதம் எழுதினார்.

தமது கடிதத்தில், ஜப்பான் "இந்த விவகாரம் இருப்பதை மறுக்கவோ சிறுமைப்படுத்தவோ எந்த நோக்கமும் கொண்டிருக்கவில்லை" என்று ஓசாவா ஒப்புக்கொண்டார். ஆனால் கொரியாவுடனான தூதரக விவகாரங்களை அதிகாரிகள் பல ஆண்டுகளாக "முழு ஈடுபாட்டுடன் கையாண்டு" வருவதாக வலியுறுத்தினார். 2015-ல் கொரியக் கலாசாரத் தோட்டத்துக்கான நீர் மற்றும் மின்சாரக் கட்டமைப்புக்கு நியூசிலாந்து அரசு நிதியளித்ததை அவர் சுட்டிக்காட்டினார். அங்கு சிலை நிறுவப்பட்டால், அது அரசின் அதிகாரபூர்வ ஆதரவாகக் கருதப்படக்கூடும் என்றும் குறிப்பிட்டார்.

இந்த விவகாரத்தில் தேவையின்றி ஆர்வத்தைத் தூண்டுவது, ஜப்பான் மற்றும் தென் கொரியாவின் ஒத்துழைப்புக்கு மட்டுமல்ல, ஜப்பான்-நியூசிலாந்து உறவுகளுக்கும் சுமையாக மாறக்கூடும்.

ஜப்பானியத் தூதரகத்தின் பெயர் குறிப்பிடப்படாத செய்தித் தொடர்பாளர், சர்வதேச ஊடகங்களிடம் இந்தக் கவலைகளை விரிவுபடுத்தினார். இந்தச் சிலை வெலிங்டன்-டோக்கியோ உறவுகளைத் தாண்டிய தூதரக விளைவுகளைத் தூண்டக்கூடும் என்றும் அவர் கூறினார். இதேபோன்ற நினைவுச் சின்னம் தொடர்பாக 2018-ல் ஒசாகாவுக்கும் சான் பிரான்சிஸ்கோவுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட முறிவைப் போல, ஜப்பானிய நகரங்கள் நியூசிலாந்து நகராட்சிகளுடனான சகோதர நகர உறவுகளைத் துண்டிக்கக்கூடும் என்றும் அவர் தெரிவித்தார்.

உள்ளூர் முடிவெடுப்பும் சமூகப் பிளவும்

கட்டமைக்கப்பட்ட ஆலோசனைச் செயல்முறையைத் தொடர்ந்து இந்தத் திட்டம் நிராகரிக்கப்பட்டது. ஆக்லாந்தின் பன்முகக் கலாசாரச் சமூகத்தில் கடுமையான கருத்து வேறுபாடுகள் இருப்பதை அந்தச் செயல்முறை வெளிப்படுத்தியது. ஆக்லாந்து கவுன்சில் தரவுகளின்படி, இந்தத் திட்டம் குறித்து பொதுமக்களிடமிருந்து 672 கருத்துகள் வந்தன. தனிநபர் கருத்துகளைப் பொறுத்தவரை, 51 சதவீதம் பேர் சிலைக்கு கடும் எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர்; அமைப்புகளின் கருத்துகளில் 21-ல் 13 அமைப்புகள் நிறுவலுக்கு எதிராக இருந்தன. கருத்து தெரிவித்தவர்களின் மக்கள்தொகை விவரமும் முக்கியமானதாக இருந்தது: 36 சதவீதம் பேர் ஜப்பானிய நியூசிலாந்தர்கள் என்றும், 34 சதவீதம் பேர் கொரிய நியூசிலாந்தர்கள் என்றும் அடையாளப்படுத்தினர்.

போர்க்கால பாலியல் வன்முறையை நினைவூட்டவும், அங்கீகாரம் கோரி பல தசாப்தங்களாகப் போராடிய தப்பிப்பிழைத்தவர்களின் மனவுறுதியைக் கௌரவிக்கவும் இந்த நினைவுச் சின்னம் அவசியம் என்று ஆதரவாளர்கள் வாதிட்டனர். கொரியன் கார்டன் அறக்கட்டளையுடன் இணைந்து இந்தச் சிலையை முன்மொழிந்த அடிமட்ட அமைப்பான ஆட்டியரோவா நியூசிலாந்து அமைதிச் சிலை குழு, முடிவு குறித்து ஏமாற்றம் தெரிவித்தது. ஜப்பானின் தலையீடு, "உலகின் மறுபுறத்தில் உள்ள பெண்களைக் கௌரவிக்கும் நினைவுச் சின்னத்தை மௌனமாக்கும் முயற்சி" என்று குழுத் தலைவி ரெபெக்கா ஜாங் கூறினார்.

இதற்கு மாறாக, நியூசிலாந்தின் பொது இடங்களில் வெளிநாட்டு அரசியல் சர்ச்சைகளைப் பொருத்தமற்ற வகையில் புகுத்துவதாகச் சிலை அமைப்பை எதிர்த்தவர்கள் கருதினர். நினைவுச் சின்னம் உள்ளூர் பூங்காவைச் சமூகப் பொழுதுபோக்குக்கான இடமாக அல்லாமல், சர்வதேச வரலாற்றுக் குறைகளுக்கான மேடையாக மாற்றிவிடும் என்று சிலர் கவலை தெரிவித்ததாகக் கூறப்படுகிறது. பொதுமக்களின் ஆலோசனையில் நிறுவலுக்கான சமூக ஆதரவு குறைவாக இருந்தது தெரியவந்ததால், இந்தத் திட்டத்தை நிராகரிக்குமாறு பணியாளர்கள் பரிந்துரைத்ததாக ஆக்லாந்து கவுன்சிலின் நிலம் மற்றும் சொத்து ஆலோசனைப் பிரிவுத் தலைவர் கிம் ஓ'நீல் விளக்கினார். கவுன்சிலின் மதிப்பீடு, பணியாளர்கள் நிராகரிக்கப் பரிந்துரைத்ததற்கான முறையான காரணத்தை வழங்கியது. இருப்பினும், ஜப்பானியர்களிடமிருந்து வந்த கருத்துகளின் அதிக எண்ணிக்கை, இத்திட்டத்துக்கு எதிரான ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட எதிர்ப்பைக் காட்டுகிறது.

நினைவுச் சின்னங்கள் குறித்த சர்வதேச சர்ச்சைகளின் போக்கு

ஆறுதல் பெண்கள் சிலைகள் தூதரகப் பதற்றத்துக்கும் வரலாற்று நினைவுகள் குறித்த போட்டிக்கும் மையப்புள்ளிகளாக மாறியுள்ள உலகளாவிய போக்கின் ஒரு பகுதியாக ஆக்லாந்து சர்ச்சை உள்ளது. 1992 முதல் தப்பிப்பிழைத்தவர்களும் செயற்பாட்டாளர்களும் வாரந்தோறும் நடத்திய போராட்டங்களின் 1,000-வது வாரத்தைக் குறிக்கும் வகையில், 2011 டிசம்பரில் சியோலில் உள்ள ஜப்பானியத் தூதரகத்திற்கு வெளியே முதலாவது நினைவுச் சின்னம் அமைக்கப்பட்டது. அதன் பின்னர் தென் கொரியா முழுவதும் குறைந்தது 37 கூடுதல் சிலைகள் நிறுவப்பட்டுள்ளன; அமெரிக்கா, கனடா, ஆஸ்திரேலியா, சீனா, தைவான், ஜெர்மனி ஆகிய நாடுகளிலும் சிலைகள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.

இந்த நிறுவல்கள் ஜப்பானிய அதிகாரிகளிடமிருந்து தொடர்ந்து கடும் எதிர்வினைகளைத் தூண்டியுள்ளன. 2018-ல், கலிஃபோர்னிய நகரம் தனியார் நிதியில் உருவாக்கப்பட்ட ஆறுதல் பெண்கள் சிலையைப் பொதுச் சொத்தாக ஏற்றுக்கொண்டதைத் தொடர்ந்து, ஒசாகா மேயர் ஹிரோஃபுமி யோஷிமுரா, சான் பிரான்சிஸ்கோவுடனான தனது நகரின் 60 ஆண்டுகால சகோதர நகர உறவை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தார். பல ஆண்டுகள் நீடித்த சர்ச்சைக்குப் பிறகு, பெர்லினின் மிட்டே மாவட்டம் 2025-ல் இதேபோன்ற சிலையை அகற்றியது; ஆனால் ஜெர்மனியின் பிற நகரங்கள் தங்கள் நினைவுச் சின்னங்களைத் தொடர்ந்து வைத்துள்ளன. 2020-ல், முன்னாள் பிரதமர் ஷின்சோ அபே ஆறுதல் பெண்கள் சிலைக்கு முன் மண்டியிடுவதாகச் சித்தரித்த தென் கொரியச் சிலைகளுக்கு டோக்கியோ குறிப்பாகக் கடும் கோபம் தெரிவித்தது. அவை திட்டமிட்ட தூதரக அவமதிப்புகள் என்று ஜப்பான் கருதியது.

2015-ல் அபேவும் அப்போதைய தென் கொரிய அதிபர் பார்க் கியூன்-ஹேயும் செய்த ஒப்பந்தத்தின் மூலம் ஆறுதல் பெண்கள் விவகாரம் "இறுதியாகவும் மாற்ற முடியாத வகையிலும்" தீர்க்கப்பட்டுவிட்டதாக ஜப்பான் கூறுகிறது. அந்த ஏற்பாட்டின்படி, தப்பிப்பிழைத்தவர்களுக்கு ஆதரவளிக்கும் அறக்கட்டளைக்கு ஜப்பான் 1 பில்லியன் யென் (சுமார் 9 மில்லியன் அமெரிக்க டாலர்) வழங்கியது; சர்வதேச அரங்குகளில் இந்த விவகாரத்தை எழுப்பப்போவதில்லை என பார்க் அரசாங்கம் ஒப்புக்கொண்டது. ஆனால் தப்பிப்பிழைத்தவர்களின் உணர்வுகளையோ தென் கொரியப் பொதுமக்களின் கருத்தையோ இந்த நிதி கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை என்று வாதிட்டு, பார்க்கின் வாரிசான மூன் ஜே-இன் 2018-ல் அந்த நிதியைச் செயலற்றதாக்கினார். இந்த மாற்றம் தூதரகக் காயத்தை மீண்டும் திறந்து, உலகெங்கும் கூடுதல் நினைவுச் சின்னங்களை அமைக்க வேண்டும் என்ற தொடர்ச்சியான செயற்பாட்டுக்கு வலுசேர்த்தது.

சட்டக் கட்டமைப்புகளும் கருத்துச் சுதந்திரமும்

இந்தச் சிலைகள் தொடர்பான சர்ச்சைகள், சர்வதேசச் சட்டம், தூதரக நடைமுறை, கருத்துச் சுதந்திரம் ஆகியவற்றைக் குறித்த சிக்கலான கேள்விகளை எழுப்புகின்றன. 1961-ஆம் ஆண்டு தூதரக உறவுகள் தொடர்பான வியன்னா உடன்படிக்கையும், 1963-ஆம் ஆண்டு தூதரக மற்றும் துணைத் தூதரக உறவுகள் தொடர்பான வியன்னா உடன்படிக்கையும், விருந்தோம்பும் நாடுகள் தூதரகப் பணிகளின் "அமைதிக்கு இடையூறு ஏற்படுவதை" அல்லது "கண்ணியத்துக்குப் பாதிப்பு ஏற்படுவதை" தடுக்க வேண்டும் என வலியுறுத்துகின்றன. ஆறுதல் பெண்கள் நினைவுச் சின்னங்கள் இந்தக் கடமைகளை மீறுவதாக ஜப்பான் தொடர்ந்து வாதிட்டு வருகிறது.

எனினும், சட்ட அறிஞர்களும் மனித உரிமை ஆதரவாளர்களும் இந்த விளக்கத்தை எதிர்த்துள்ளனர். தூதரக வளாகங்களுக்கு அருகில் ஆர்ப்பாட்டங்களை முழுமையாகத் தடைசெய்த சட்டங்களை, கருத்துச் சுதந்திரத்தையும் தூதரகப் பாதுகாப்பு நலன்களையும் சமநிலைப்படுத்தி, தென் கொரிய அரசியலமைப்பு நீதிமன்றம் 2003-ல் ரத்து செய்தது. அமெரிக்காவில், வெளிநாட்டுத் தூதரகங்களுக்கு அருகே அவமதிப்பான பதாகைகளைத் தடைசெய்த வாஷிங்டன் டி.சி. சட்டம், முதல் அரசியலமைப்புத் திருத்தம் வழங்கும் பாதுகாப்பை மீறுவதாகவும் அரசியலமைப்புக்கு முரணானதாகவும் 1988-ல் உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. தூதரகக் கண்ணியத்துக்குப் பாதிப்பு என்பது அவமதிப்பான நடத்தை அல்லது உண்மையான வன்முறையால் மட்டுமே ஏற்படும்; குறியீட்டு வெளிப்பாடுகளால் அல்ல என்றும் பிரிட்டன் நீதிமன்றங்கள் இதேபோல் தீர்ப்பளித்துள்ளன.

வியன்னா உடன்படிக்கைகள் குறித்த ஜப்பானின் விளக்கம், புறநிலையான பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல்களைவிட தூதரகங்களின் அகநிலை அசௌகரியத்தையே மையப்படுத்துகிறது என்று சட்ட வல்லுநர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். வன்முறை மற்றும் மிரட்டலிலிருந்து தூதரகப் பணியாளர்களைப் பாதுகாப்பதற்காகவே இந்த உடன்படிக்கைகள் உருவாக்கப்பட்டன; வரலாற்று விமர்சனங்களிலிருந்தோ கடந்தகால அட்டூழியங்களை நினைவூட்டும் சங்கடமான நிகழ்வுகளிலிருந்தோ அரசாங்கங்களைக் காப்பதற்காக அல்ல. அமைதியான நினைவுச் சின்னங்கள், குடியியல் மற்றும் அரசியல் உரிமைகள் தொடர்பான சர்வதேச உடன்படிக்கை உள்ளிட்ட சர்வதேச மனித உரிமைச் சட்டத்தின் கீழ் பாதுகாக்கப்படும் பேச்சுரிமை என்று தென் கொரிய நீதிமன்றங்கள் குறிப்பாக வலியுறுத்தியுள்ளன. உள்ளூர் நினைவுச் சின்னத்தை நிறுவுவதைவிட தூதரக உறவுகளுக்கு முன்னுரிமை அளித்த நியூசிலாந்தின் முடிவு, நலன்களை வேறுவிதமாகக் கணக்கிட்ட ஒன்றாகும். வரலாற்றுப் பொறுப்பேற்பு மற்றும் தப்பிப்பிழைத்தவர்களுக்கான ஆதரவை, வர்த்தகக் கூட்டாண்மைகளுடனும் பிராந்தியப் பாதுகாப்பு ஒத்துழைப்புடனும் அது ஒப்பிட்டுப் பார்த்துள்ளது.

ஆதரவு இயக்கங்களும் தப்பிப்பிழைத்தவர்களின் மரபும்

ஆக்லாந்தில் பின்னடைவு ஏற்பட்டபோதிலும், ஆறுதல் பெண்களின் நினைவுகளைப் பாதுகாக்கவும் மோதல் தொடர்பான பாலியல் வன்முறையிலிருந்து தப்பிப்பிழைத்தவர்களுக்கு ஆதரவளிக்கவும் ஆதரவு குழுக்கள் உறுதியுடன் உள்ளன. நினைவுச் சின்னங்களை நிறுவுவதற்கான சர்வதேசப் பிரசாரத்தை கொரிய நீதி மற்றும் நினைவுக் கவுன்சில் தொடர்ந்து முன்னெடுத்து வருகிறது. பாதிக்கப்பட்டவர்களின் கண்ணியத்தைக் கௌரவிப்பதோடு, எதிர்கால அட்டூழியங்களைத் தடுக்கும் கல்விக் கருவிகளாக இந்தச் சிலைகளை அது கருதுகிறது. பாதிக்கப்பட்டவர்களை நினைவுகூர மாற்று இடத்தையோ வழிமுறையையோ கண்டறியும் முயற்சிகளைத் தொடரப்போவதாக ஆட்டியரோவா நியூசிலாந்து அமைதிச் சிலை குழு தெரிவித்துள்ளது.

இது எங்கள் உள்ளூர் சமூகத்துக்கும், தப்பிப்பிழைத்தவர்களின் குரல்களை மதித்துப் பாதுகாப்பதற்கும் ஏற்பட்ட இழப்பு. பாலின அடிப்படையிலான வன்முறை மற்றும் மோதல் தொடர்பான வன்முறையிலிருந்து தப்பிப்பிழைத்தவர்களுக்குத் துணையாக நிற்பதிலும், பாட்டிகளின் மரபைத் தொடர்ந்து முன்னெடுப்பதிலும் நாங்கள் உறுதியாக இருக்கிறோம்.

நிராகரிப்பு வாக்கெடுப்புக்குப் பிறகு சமூக ஊடகங்களில் வெளியிடப்பட்ட குழுவின் அறிக்கை, மூன்று தசாப்தங்களுக்கும் மேலாக ஆறுதல் பெண்கள் இயக்கத்தின் அடையாளமாக இருந்து வரும் தொடர்ச்சியான செயற்பாட்டைப் பிரதிபலிக்கிறது. தப்பிப்பிழைத்தவர்களில் சிலரே இன்னும் உயிருடன் உள்ளனர்; அவர்களில் பெரும்பாலோர் இப்போது 90 வயதைக் கடந்தவர்கள். வரலாற்று உண்மையைப் பாதுகாப்பதில் நேரடி நினைவுச் சின்னங்கள் மேலும் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன என்று ஆதரவாளர்கள் கூறுகின்றனர். சிலை வடிவமைப்பில் பெண்ணுக்கு அருகில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள காலியான நாற்காலி, காணாமல் போன பாதிக்கப்பட்டவர்களின் இல்லாமையைக் குறிப்பதோடு, அவர்களின் நினைவுக்கு ஆதரவாக பார்வையாளர்கள் அமர்வதற்கான அழைப்பாகவும் உள்ளது.

முக்கிய அம்சங்கள்

• ஜப்பானின் தூதரக எதிர்ப்புகளுக்கும் சமூக ஆலோசனையில் வெளிப்பட்ட கருத்து வேறுபாடுகளுக்கும் பின்னர், டெவன்போர்ட்-தகபுனாவில் ஆறுதல் பெண்கள் சிலையை நிறுவும் திட்டத்தை ஆக்லாந்து கவுன்சில் நிராகரித்துள்ளது.
• இரண்டாம் உலகப் போரின்போது ஏகாதிபத்திய ஜப்பானிய ராணுவத்தால் பாலியல் அடிமைத்தனத்துக்குத் தள்ளப்பட்ட சுமார் 200,000 பெண்களை இந்த வெண்கல நினைவுச் சின்னம் நினைவுகூர்ந்திருக்கும்.
• சிலையை நிறுவினால் ஜப்பான்-நியூசிலாந்து தூதரக உறவுகள் பாதிக்கப்படலாம் என்றும், சமூகத்தில் பிளவு ஏற்படலாம் என்றும் ஜப்பானியத் தூதர் மகோட்டோ ஓசாவா எச்சரித்தார்.
• தனிநபர் கருத்து தெரிவித்தவர்களில் 51% பேர் சிலைக்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர். மொத்தக் கருத்துகளில் 36% ஜப்பானிய நியூசிலாந்தர்களிடமிருந்தும் 34% கொரிய நியூசிலாந்தர்களிடமிருந்தும் வந்தன.
• 2018-ல் ஒசாகா, சான் பிரான்சிஸ்கோவுடனான உறவைத் துண்டித்ததும், 2025-ல் பெர்லின் சிலையை அகற்றியதும் உள்ளிட்ட நினைவுச் சின்னங்கள் குறித்த சர்வதேச சர்ச்சைகளின் தொடர்ச்சியாக இந்த நிராகரிப்பு அமைந்துள்ளது.
• தப்பிப்பிழைத்தவர்களைக் கௌரவிக்கவும், போர்க்கால பாலியல் வன்முறை குறித்த வரலாற்று நினைவுகளைப் பாதுகாக்கவும் தொடர்ந்து முயற்சிப்போம் என்று ஆதரவு குழுக்கள் தெரிவித்துள்ளன.