மனப்பாடக் கல்வியைக் கைவிட்டு சர்வதேசப் பள்ளிகளை நாடும் இந்தியாவின் செல்வந்தப் பெற்றோர்: கல்விப் புரட்சிக்கு வித்திடும் மாற்றம்

மனப்பாடம் ஆர்வத்தைக் கொல்லும்போது

திருமதி நேஹா அகர்வால், தனது 10 வயது மகன் சோர்வடைந்து வருவதைக் கவனித்தார். இந்தியாவின் வடக்குப் பகுதியில் உள்ள ஹரியானா மாநிலத்தின் தொழில்துறை மையமான பானிபட்டில் வசிக்கும் அவர், ஆறாம் வகுப்பு படிக்கும் மகனுக்குப் பள்ளியில் இருந்த ஆர்வம் முற்றிலும் குறைந்துவருவதைக் கண்டார். அவன் கற்றுக்கொள்ளவில்லை; மனப்பாடம் செய்துகொண்டிருந்தான். “பள்ளி மற்றும் கற்றல் மீதான அவனது ஆர்வம் முற்றிலும் குறைந்துவருகிறது. அவன் வெறுமனே மனப்பாடம் செய்கிறான்,” என்று தனது வீட்டிலிருந்து சுமார் 129 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள குருகிராமில் பள்ளிகளைப் பார்வையிட அண்மையில் சென்றபோது அவர் கூறினார். சொந்த ஊரில் வாய்ப்புகள் குறைவாக இருந்ததால், மகனுக்கு “வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய அனுபவத்தை” அளிக்கும் நம்பிக்கையில், சர்வதேசப் பட்டயக் கல்வி (IB) அல்லது கேம்பிரிட்ஜ் சர்வதேசக் கல்வி மதிப்பீட்டுத் திட்டத்தை வழங்கும் உறைவிடப் பள்ளிகளைப் பரிசீலிக்கத் தொடங்கினார். அவரது கதை, இந்தியா முழுவதும் வளர்ந்துவரும் ஒரு போக்கைப் பிரதிபலிக்கிறது. வழக்கமான வகுப்பறைகளில் இருந்து மறைந்துவருவதாக அவர்கள் கருதும் ஒன்றைத் தேடி, வசதிபடைத்த பெற்றோர் பாரம்பரிய இந்தியப் பள்ளிகளில் இருந்து தங்கள் குழந்தைகளைச் சர்வதேசப் பாடத்திட்டங்களுக்கு மாற்றி வருகின்றனர்: கற்றலின் மீதான மகிழ்ச்சி.

நாடு முழுவதும் பல குடும்பங்கள் இதேபோன்ற முடிவுகளை எடுத்து வருகின்றன. ISC ஆய்வு அமைப்பின் தரவுகளின்படி, 2019-ஆம் ஆண்டில் 884 ஆக இருந்த இந்தியாவின் சர்வதேசப் பள்ளிகளின் எண்ணிக்கை, 2025 ஜனவரியில் 972 ஆக உயர்ந்தது. 10 சதவீத அதிகரிப்பான இது, உலகளவில் சர்வதேசப் பள்ளிகளின் எண்ணிக்கையில் சீனாவுக்கு அடுத்தபடியாக இந்தியாவை இரண்டாவது இடத்தில் நிறுத்துகிறது. இந்தப் போக்கு இனி டெல்லி, மும்பை, பெங்களூரு போன்ற பெருநகரங்களின் செல்வந்தர்களுக்கு மட்டுமே உரியதல்ல. மதுரை, திருச்சி, உதம்பூர் போன்ற இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் நிலை நகரங்களின் பெற்றோரும் இந்த மாற்றத்தில் இணைகின்றனர். இதற்கு, செலவிடத் தகுந்த வருமானம் அதிகரிப்பதும், மனப்பாடத்தைவிட விமர்சனச் சிந்தனைக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கும் கல்வி முறைகளை நாடுவதும் காரணமாக உள்ளன.

தெற்காசியா முழுவதும் சர்வதேசக் கல்வி மீதான ஆர்வம் தெளிவாகவும் தொடர்ந்து அதிகரித்தும் வருகிறது. இன்று, பெற்றோர் கல்வியை விரிவான கண்ணோட்டத்தில் மதிப்பிடுகின்றனர். கல்வி முடிவுகளைத் தாண்டி, விமர்சனச் சிந்தனை, தகவல் தொடர்பு, தகவமைத்துக்கொள்ளும் திறன் போன்றவற்றுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது.

தெற்காசியாவுக்கான கேம்பிரிட்ஜ் சர்வதேசக் கல்வியின் மூத்த துணைத் தலைவரும் பிராந்திய இயக்குநருமான வினய் சர்மா, குடும்பங்கள் பள்ளிக் கல்வியைப் பார்க்கும் விதத்தில் ஏற்பட்டுள்ள அடிப்படை மாற்றத்தை இந்தத் தேவை பிரதிபலிப்பதாகக் கூறுகிறார். எல்லைகளைக் கடந்து பயன்படும் திறன்களை அவர்கள் நாடுகின்றனர். கல்வி மதிப்பெண்களுக்கு இணையாகத் தகவமைத்துக்கொள்ளும் திறனும் முக்கியமாக விளங்கும் ஒன்றோடொன்று இணைந்த உலகுக்காக மாணவர்களைத் தயார்படுத்துவதே இதன் நோக்கம்.

கற்பித்தல் முறைகளின் வேறுபாடு: தேர்வுகளா, அனுபவமா?

பாரம்பரிய இந்தியக் கல்வி வாரியங்களுக்கும் சர்வதேசப் பாடத்திட்டங்களுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு மிகத் தெளிவானது. மத்திய இடைநிலைக் கல்வி வாரியம் (CBSE), இந்திய இடைநிலைக் கல்விச் சான்றிதழ் (ICSE) அல்லது பல்வேறு மாநிலக் கல்வி வாரியங்கள் என இந்தியப் பாடத்திட்டங்கள் பெரும்பாலும் தேர்வுகளை மையமாகக் கொண்டே உள்ளன. இறுதித் தேர்வுகளுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் உண்டு. ஒரு மாணவரின் கல்வி எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கும் வகையில், அவற்றில் புறநிலை வினாக்கள், குறுகிய விடைகள், விரிவான கட்டுரைகள் இடம்பெறுகின்றன. உள் மதிப்பீடுகளும் செய்முறைத் தேர்வுகளும் முக்கியத்துவம் பெற்றிருந்தாலும், தரப்படுத்தப்பட்ட தேர்வுகளின் தாக்கம் இன்னும் வலுவாக உள்ளது.

IB, கேம்பிரிட்ஜ் போன்ற சர்வதேசத் திட்டங்கள் வேறுவிதமாகச் செயல்படுகின்றன. மாணவர்களை மதிப்பிடுவதற்காக அவை உள் மதிப்பீடுகள், ஆய்வுத் திட்டங்கள், தேர்வுகள் ஆகியவற்றை இணைக்கின்றன. மனப்பாடம் செய்து தேர்வில் எழுதுவதற்குப் பதிலாக, திட்டப்பணிகள் மற்றும் நிஜ உலகப் பயன்பாடுகள் மூலம் கருத்துகளை ஆராயும் விசாரணை அடிப்படையிலான கற்றலுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது. இந்தியாவின் கடும் போட்டித் தேர்வுக் கலாசாரத்தின் அழுத்தத்தை அனுபவித்துப் பார்த்த பெற்றோருக்கு இந்த அணுகுமுறை ஈர்ப்பாக உள்ளது; தங்கள் குழந்தைகளும் அதே மன அழுத்தத்தை எதிர்கொள்ள வேண்டாம் என அவர்கள் விரும்புகின்றனர்.

“தேசியக் கல்விக் கொள்கையால் (NEP) கல்வி வாரியங்கள் மாறிவருகின்றன. ஆனால், இன்னும் பல இடைவெளிகள் உள்ளன. இது மிகவும் மெதுவான செயல்முறை; பழைய முறையிலிருந்து விலகிப் பாடம் நடத்த ஆசிரியர்களுக்குப் பயிற்சி அளிப்பதும் மெதுவாகவே நடக்கிறது,” என்று நொய்டாவில் உள்ள அமிட்டி குளோபல் பள்ளியின் முன்னாள் முதல்வர் திருமதி அனிதா பால் கூறினார். மனப்பாடக் கல்வியிலிருந்து திறன் சார்ந்த, அனுபவ அடிப்படையிலான கல்விக்கு முக்கியத்துவம் அளிப்பதே இந்தியாவின் தேசியக் கல்விக் கொள்கையின் அதிகாரபூர்வ நோக்கம். எனினும், அதைச் செயல்படுத்துவதில் ஏற்பட்டுள்ள தாமதம், பெற்றோரைத் தனியார் துறையில் மாற்று வழிகளை நாடச் செய்துள்ளது.

இந்த மாற்றுக் கல்விக்கான செலவு பெரும்பாலான இந்தியர்களுக்கு எட்டாததாகவே உள்ளது. சர்வதேசப் பாடத்திட்டங்களை வழங்கும் பள்ளிகளின் கட்டணம், இந்தியக் கல்வி வாரியப் பள்ளிகளைவிடப் பெரும்பாலும் இரு மடங்காக உள்ளது. ஆண்டு கட்டணம் 700,000 ரூபாயிலிருந்து (சுமார் S$9,480) தொடங்கி, கணிசமாக மேலும் அதிகரிக்கிறது. இவ்வளவு செலவு இருந்தபோதிலும், மாணவர் சேர்க்கை தொடர்ந்து அதிகரித்து வருகிறது. வசதிபடைத்த குடும்பங்களில் ஒரு பிரிவினர், இந்தச் செலவை உலகளாவிய வாய்ப்புகளையும் குழந்தையின் முழுமையான வளர்ச்சியையும் நோக்கிய முதலீடாகக் கருதுவதை இது காட்டுகிறது.

எதிர்காலத்துக்குத் தயார்படுத்தும் செலவுச் சுமை

சர்வதேசப் பள்ளியில் குழந்தையைச் சேர்க்கும் முடிவு, ஒரு குடும்பம் மேற்கொள்ளக்கூடிய மிகப் பெரிய நிதி உறுதிப்பாடுகளில் ஒன்றாகும். “இந்தியாவைப் பார்ப்பதற்கான 100 வழிகள்” என்ற நூலின் மதிப்பீட்டின்படி, ஒரு குழந்தை கருவானது முதல் 21 வயது வரை வளர்ப்பதற்கு சுமார் 74.3 லட்சம் ரூபாய் செலவாகிறது. பணவீக்கத்தைக் கணக்கில் கொண்டால், பொருளாதாரச் சூழலைப் பொறுத்து இந்தத் தொகை 1.16 கோடி ரூபாய் அல்லது 1.83 கோடி ரூபாயாக உயர்கிறது. இந்த மொத்தச் செலவில் கிட்டத்தட்ட 59 சதவீதத்தை கல்வியே எடுத்துக்கொள்கிறது; வீடு, சுகாதாரம், பிற அத்தியாவசியச் செலவுகளைவிட இது மிக அதிகம்.

நிதிச் சுமை பள்ளிக் கட்டணத்துடன் முடிவதில்லை. HSBC-யின் 2024 வாழ்க்கைத் தர அறிக்கையின்படி, வசதிபடைத்த இந்தியப் பெற்றோரில் கிட்டத்தட்ட 90 சதவீதத்தினர் தங்கள் குழந்தையின் வெளிநாட்டுக் கல்விக்குச் செலவிடத் திட்டமிட்டுள்ளனர். இதற்காக அவர்களது ஓய்வுக்காலச் சேமிப்பில் 64 சதவீதம் வரை செலவாகக்கூடும். இடைவெளியை நிரப்ப கல்வி உதவித்தொகை அல்லது கடன்களைச் சில குடும்பங்கள் எதிர்பார்க்கின்றன; மற்றவர்கள் சர்வதேசப் பட்டப்படிப்புக்கான செலவைச் சமாளிக்கச் சொத்துகளை விற்பது குறித்துப் பரிசீலிக்கின்றனர். இந்த நிலை, நீண்டகாலக் கல்விச் செலவுகளைச் சமாளிக்கப் பெற்றோருக்கு உதவுவதில் நிபுணத்துவம் பெற்ற கல்வித் திட்டமிடுநர்கள் மற்றும் நிதி ஆலோசகர்கள் என்ற புதிய பிரிவை உருவாக்கியுள்ளது.

தலைமுறைச் செல்வம் இல்லாத குடும்பங்களுக்கு, இந்தத் தியாகம் உடனடியானதும் கண்கூடானதுமாகும். ஹைதராபாத்தில் சர்வதேசப் பள்ளிகளில் படிக்கும் இரு குழந்தைகளுக்காக மாதம் சுமார் 80,000 ரூபாய் செலுத்துவதாக ஒரு பெற்றோர் சமூக ஊடகக் கருத்துக்களத்தில் தெரிவித்தார். “நான் பணக்காரர் அல்ல; சம்பளத்தில் சமாளித்து வருகிறேன்,” என்று எழுதிய அந்தப் பெற்றோர், இந்தச் செலவு உண்மையில் பலனளிக்கிறதா அல்லது அந்தப் பணத்தை வேறு விதமாக முதலீடு செய்வது சிறந்ததா என்று கேள்வி எழுப்பினார். சர்வதேசக் கல்வி மீதான ஆசையின் வெளிப்புறத் தோற்றத்துக்குப் பின்னால் உள்ள பதற்றத்தை இத்தகைய விவாதங்கள் வெளிப்படுத்துகின்றன.

நிதி நிபுணர்கள் முன்கூட்டியே தொடங்குமாறு பரிந்துரைக்கின்றனர். பரஸ்பர நிதிகளில் முறையான முதலீட்டுத் திட்டங்கள் (SIP), பங்குகள் மற்றும் கடன் முதலீடுகளைச் சமநிலைப்படுத்தும் பல்வகைப் பங்கீட்டுத் தொகுப்புகள், குழந்தை பிறந்தது முதல் தொடர்ந்து சேமித்தல் ஆகியவை, 18 முதல் 20 ஆண்டுகளில் 75 லட்சம் முதல் 1 கோடி ரூபாய் வரை சேமிப்பை உருவாக்கக்கூடும். எனினும், கவனமாகத் திட்டமிட்டாலும் கல்விச் செலவு பணவீக்கத்தின் அழுத்தத்தை எதிர்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. இந்தியாவில் அது ஆண்டுக்கு 10 முதல் 12 சதவீதமாக இருப்பதால், ஒவ்வொரு ஆறு முதல் ஏழு ஆண்டுகளுக்கும் செலவு இரட்டிப்பாகக்கூடும்.

கற்றலா, பள்ளிக் கல்வியா? கற்பித்தல் முறை குறித்த விவாதம்

சர்வதேசப் பள்ளிகள், தேர்வுகள் குறித்த அச்சத்தால் அல்லாமல் ஆர்வத்தால் கற்றல் உந்தப்படும் சூழலை வழங்குகின்றன என்று ஆதரவாளர்கள் வாதிடுகின்றனர். “பெற்றோர் வெறும் பள்ளிக்கல்வியை அல்ல, கற்றலைக் கேட்கின்றனர்,” என்று இந்தப் போக்கை ஆய்வு செய்த ஹரிஷ் ஸ்ரீனிவாசன் குறிப்பிட்டார். “ஒரு குடும்பம் சர்வதேசப் பாடத்திட்டத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது, பெரும்பாலும் ஆழமான காரணம் இருக்கும்: தனிப்பயனாக்கப்பட்ட கற்றல், அதற்கான அர்த்தம், தேர்வு வளாகங்களுக்கு வெளியேயும் அதற்குள்ள தொடர்பு ஆகியவற்றை நாடுவதே அது.”

குறைந்த மாணவர் எண்ணிக்கையுள்ள வகுப்புகள், பல்துறைச் சிந்தனை, கல்வியாளர்கள் “கற்றவரை மையமாகக் கொண்ட” கற்பித்தல் முறைகள் என்று அழைப்பவை ஆகியவை இதன் ஈர்ப்பில் அடங்கும். நிஜ உலகப் பிரச்சினைகளுடன் தொடர்புடைய திட்டப்பணிகளில் மாணவர்கள் ஈடுபடுகின்றனர். பாரம்பரியத் தேர்வுக் கூடங்களில் அரிதாகவே வளர்க்கப்படும் தகவல் தொடர்பு மற்றும் குழுவாகச் செயல்படும் திறன்களை அவர்கள் வளர்த்துக்கொள்கின்றனர்.

ஆனால், இந்த அணுகுமுறை இந்திய மாணவர்களுக்கு உண்மையில் நன்மை தருகிறதா என்று விமர்சகர்கள் கேள்வி எழுப்புகின்றனர். 2010-ஆம் ஆண்டு முதல் ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்களுடன் பணியாற்றிய டாக்டர் அஷானி தாஸ்குப்தா, மாநில மற்றும் மத்தியக் கல்வி வாரிய மாணவர்களுடன் ஒப்பிடுகையில், சர்வதேசப் பள்ளி மாணவர்கள் ஊக்கம், கவனம், கல்விக் கடுமை ஆகியவற்றில் பெரும்பாலும் பின்தங்குவதாகக் கூறுகிறார். “சர்வதேசப் பள்ளிகள் ‘நான் ஏதோ மதிப்புமிக்க ஒன்றைச் செய்கிறேன்’ என்ற வினோதமான உணர்வை உருவாக்குகின்றன,” என்று தாஸ்குப்தா குறிப்பிட்டார். “மாணவர்கள் மேலோட்டமான ஏராளமான செயல்பாடுகளில் மூழ்கடிக்கப்படுகின்றனர் (செல்வந்தப் பெற்றோரைக் கவர்வதற்காக இருக்கலாம்). உண்மையில் அவர்கள் கிட்டத்தட்ட எதையும் கற்றுக்கொள்ளாதபோதும், ‘சர்வதேசத்’ தரத்திலான ‘திட்டப்பணிகளைச்’ செய்வதாக மாணவர்கள் நம்ப வைக்கப்படுகின்றனர்.”

விமர்சகர்களின் கூற்றுப்படி, இத்தகைய மேலோட்டத்தன்மை உண்மையான கல்விக் கடுமையை மதிக்காத மனப்பான்மையை வளர்க்கிறது. பெரும்பாலான மாணவர்கள் வசதிபடைத்த குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதால், பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வைக் கடக்கக் கடும் கல்வி முயற்சியில் ஈடுபடும் மிகுந்த ஊக்கமுள்ள சக மாணவர்களை அவர்கள் அரிதாகவே சந்திக்கின்றனர். கடின உழைப்புக்கு மதிப்புக் குறையும், சலுகை பெற்றவர்களின் கருத்துகளே எதிரொலிக்கும் சூழலாகப் பள்ளி மாறுகிறது.

மாற்றத்தின் சிக்கல்: உயர்கல்வியில் எதிர்கொள்ளும் தடைகள்

உலகளாவிய போட்டிக்குத் தயார்படுத்துவதில் இத்தனை முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட்டாலும், ஆச்சரியமளிக்கும் ஓர் உண்மை வெளிப்பட்டுள்ளது: சர்வதேசப் பள்ளிகளின் பெரும்பாலான மாணவர்கள் தங்கள் உயர்கல்வியை இந்தியாவிலேயே தொடர்கின்றனர். இது சிக்கலான மாற்றப் பிரச்சினையை உருவாக்குகிறது. இந்தியத் தொழில்நுட்பக் கழகங்கள் (IITs) குறிப்பாக, நாட்டின் மிக உயரிய உயர்கல்வி நிறுவனங்களில் சேர, இந்தியக் கல்வி வாரிய முறையுடன் நெருக்கமாகப் பொருந்தும் நுழைவுத் தேர்வுகளுக்குத் தயாராக வேண்டும். கூட்டு நுழைவுத் தேர்வுக்கு (JEE), சர்வதேசப் பாடத்திட்டங்கள் பெரும்பாலும் திட்டமிட்டே தவிர்க்கும் தீவிரமான, கடுமையான தயாரிப்பு தேவைப்படுகிறது.

மனிதவள ஆலோசகரான திருமதி ரீது வர்மா, இந்த முரண்பாட்டுக்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டாக உள்ளார். மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, தனது 13 வயது மகள் தன்னைப்போல “வெறித்தனமாகப் படிக்க” வேண்டாம் என்று கருதி, இந்தியக் கல்வி வாரியப் பள்ளியிலிருந்து சர்வதேசப் பள்ளிக்கு மாற்றினார். “குழந்தை முழுமையாக வளர வேண்டும் என்பதே என் விருப்பம். அடுத்து, சர்வதேசப் பாடத்திட்டத்தைப் படித்தால் எங்கு வேண்டுமானாலும் செல்லும் வாய்ப்பு கிடைக்கும்,” என்று வர்மா விளக்கினார். அவரது மகள் இப்போது தலைப்புகளை ஆராய்வதிலும் தனது கண்ணோட்டத்தை விரிவுபடுத்துவதிலும் மகிழ்ச்சி அடைந்தாலும், இந்தியாவில் எதிர்கால வாய்ப்புகள் குறித்து வர்மா கவலைப்படுகிறார். “அவளுக்கு இந்தியாவிலும் வாய்ப்புகள் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்,” என்றார் அவர்.

பெற்றோரிடையேயான இணைய விவாதங்களிலும் இதேபோன்ற கவலைகள் வெளிப்படுகின்றன. பத்தாம் அல்லது பன்னிரண்டாம் வகுப்பில் சர்வதேசப் பாடத்திட்டத்தை முடித்த பிறகு, மீண்டும் இந்தியப் போட்டித் தேர்வு முறைக்கு மாறுவது கடினம் என்று பலர் குறிப்பிடுகின்றனர். மூன்று மணிநேரத் தேர்வுகளைத் தவிர்த்து பல ஆண்டுகள் கழித்த மாணவர்கள், இந்தியப் பல்கலைக்கழகங்களின் கடுமையான தேர்வு முறைகளையோ வணிகப் பள்ளிகளுக்கான CAT (பொது நுழைவுத் தேர்வு) முறையையோ திடீரென எதிர்கொள்கின்றனர். வெளிநாட்டில் படிப்பதற்கான வசதி இல்லாதவர்களுக்கு வாய்ப்புகள் குறைவாகின்றன. எனவே, வெளிநாட்டில் உயர்கல்வியைத் தொடர உறுதிபூண்ட குடும்பங்களுக்கு சர்வதேசப் பள்ளிக் கல்வி மிகச் சிறப்பாகப் பொருந்துகிறது என்பதைக் இது சுட்டிக்காட்டுகிறது.

இந்த மாற்றத்தை வெற்றிகரமாகக் கடக்கும் மாணவர்களுக்கு இதன் பலன்கள் தெளிவாகத் தெரிகின்றன. திருமதி வர்மாவின் மகளான சரண்யா, உள்ளூர் பள்ளிகளில் படிக்கும் நண்பர்களின் அனுபவத்திலிருந்து தனது அனுபவம் வேறுபடுவதை உணர்கிறார். “உள்ளூர் பள்ளிகளில் படிக்கும் என் நண்பர்கள் படித்துக்கொண்டே இருப்பதையும், மதிப்பெண்கள் குறித்து கவலைப்படுவதையும் பார்க்கிறேன்,” என்றார் அவர். “மூன்று மணிநேரத் தேர்வை எழுத வேண்டியதில்லை என்பதில் மகிழ்ச்சி.”

அரசின் பதிலும் புவியியல் விரிவாக்கமும்

இந்தப் போக்கு அரசின் கவனத்திலிருந்தும் தப்பவில்லை. உலகளாவிய கல்வித் தரங்களுடன் இந்தியக் கல்வியை ஒத்திசைக்கவும், 1.4 பில்லியன் மக்கள்தொகையில் ஏறக்குறைய பாதிப் பேர் 25 வயதுக்குக் கீழ் உள்ள நாட்டின் பொருளாதார வாய்ப்புகளைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளவும், சில மாநில அரசுகள் இப்போது சர்வதேசப் பாடத்திட்டங்களைப் பின்பற்றுவதை ஊக்குவிக்கின்றன.

தென் மாநிலமான ஆந்திரப் பிரதேசம், அரசு நடத்தும் ஒவ்வொரு பள்ளியிலும் ஆண்டுக்கு ஒரு வகுப்புக்கு IB பாடத்திட்டத்தை அறிமுகப்படுத்தி, 2035-ஆம் ஆண்டுக்குள் பத்தாம் வகுப்பு வரை விரிவுபடுத்தத் திட்டமிட்டுள்ளது. டெல்லியில், டெல்லி பள்ளிக் கல்வி வாரியம் 2021-ஆம் ஆண்டு IB அமைப்புடன் இணைந்து 30 அரசுப் பள்ளிகளில் திட்டங்களைச் செயல்படுத்தியது. “இந்தியாவில் IB-யின் இருப்பு 15 ஆண்டுகளில் மூன்று மடங்குக்கும் அதிகமாகியுள்ளது. கல்வியில் இந்தியாவின் முதலீடு அதிகரிப்பதையும், ஒன்றோடொன்று இணைந்த உலகுக்காக மாணவர்களைத் தயார்படுத்தும் கல்வி அணுகுமுறைகளை அது ஏற்றுக்கொள்வதையும் இது பிரதிபலிக்கிறது,” என்று IB (இந்தியா) அமைப்பின் மூத்த மேம்பாட்டு மேலாளர் மகேஷ் பாலகிருஷ்ணன் கூறினார்.

எதிர்பாராத இடங்களுக்கும் இந்த விரிவாக்கம் சென்றடைந்துள்ளது. 450 ஆண்டுகள் பழமையான பிரிட்டிஷ் இலக்கணப் பள்ளியான குயின் எலிசபெத் பள்ளி, டெல்லிக்கு அருகிலுள்ள வாகன உற்பத்தி மையமான மானேசரில் 6.9 ஹெக்டேர் வளாகத்தைத் திறக்கத் தயாராகி வருகிறது. தொடக்கப் பள்ளியின் நிறுவனத் தலைவரான திருமதி சோனல் சத்ரத், இந்தியப் பெற்றோர் தனது எதிர்பார்ப்புகளைப் பொய்யாக்கியதைக் கண்டறிந்தார். “இந்தியாவில் பெற்றோர் தேர்வுகளை மட்டுமே பெரிதும் மையப்படுத்துவார்கள் என்றும், கணிதம், ஆங்கிலம், அறிவியல் ஆகியவற்றுக்கே முக்கியத்துவம் அளிப்பார்கள் என்றும் நான் எப்போதும் நினைத்திருந்தேன். ஆனால், நான் உரையாடிய பெற்றோரின் கண்ணோட்டம் மிகவும் விரிவானது,” என்று அவர் கூறினார். “இந்தியாவிலோ வெளிநாட்டிலோ தொடர்ந்தாலும், நிலையான கல்வி வேண்டும் என்று பெற்றோர் விரும்புகிறார்கள். அவர்களில் பலர் வெளிநாடு செல்வார்கள் என்றே நினைக்கிறேன்.”

இந்தப் புவியியல் விரிவாக்கம், இந்த மாற்றம் பெருநகரங்களுக்குள் மட்டுமே நிலவும் தற்காலிகப் போக்காக இல்லாமல், வசதிபடைத்த இந்தியா கல்வியை அணுகும் விதத்தில் ஏற்பட்டுவரும் கட்டமைப்பு மாற்றமாக முதிர்ச்சியடைந்து வருவதைக் காட்டுகிறது.

முக்கிய அம்சங்கள்

• இந்தியாவில் இப்போது 972 சர்வதேசப் பள்ளிகள் உள்ளன. 2019-ஆம் ஆண்டில் இந்த எண்ணிக்கை 884 ஆக இருந்தது. சர்வதேசப் பள்ளிகளின் எண்ணிக்கையில் சீனாவுக்கு அடுத்தபடியாக இந்தியா உலகளவில் இரண்டாவது இடத்தில் உள்ளது.
• சர்வதேசப் பாடத்திட்டங்களுக்கான ஆண்டு கட்டணம் பொதுவாக 700,000 ரூபாயில் (S$9,480) தொடங்குகிறது; இது பாரம்பரிய இந்தியக் கல்வி வாரியப் பள்ளிகளின் செலவைவிட ஏறக்குறைய இரு மடங்கு.
• இந்தியாவில் குழந்தை வளர்ப்புக்கான மொத்தச் செலவில் கிட்டத்தட்ட 59 சதவீதம் கல்விக்குச் செல்கிறது. பணவீக்கத்தைப் பொறுத்து மொத்தச் செலவு 1.16 கோடி முதல் 1.83 கோடி ரூபாய் வரை எட்டுகிறது.
• வசதிபடைத்த இந்தியப் பெற்றோரில் 90 சதவீதத்தினர் வெளிநாட்டுக் கல்விக்குச் செலவிடத் திட்டமிட்டிருந்தாலும், அதற்காக அவர்களது ஓய்வுக்காலச் சேமிப்பில் 64 சதவீதம் வரை செலவாகக்கூடும்.
• சர்வதேசப் பள்ளி மாணவர்களிடம் மாநிலக் கல்வி வாரிய மாணவர்களுக்குள்ள ஊக்கமும் கல்விக் கடுமையும் பெரும்பாலும் இல்லை என்று விமர்சகர்கள் கூறுகின்றனர். அதேவேளை, விமர்சனச் சிந்தனைக்கு அளிக்கப்படும் முக்கியத்துவத்தையும் தேர்வு அழுத்தம் குறைவதையும் ஆதரவாளர்கள் பாராட்டுகின்றனர்.
• ஆந்திரப் பிரதேசம், டெல்லி உள்ளிட்ட மாநில அரசுகள், கல்விக்கான அணுகலைப் பரவலாக்க அரசுப் பள்ளிகளில் IB பாடத்திட்டங்களை அறிமுகப்படுத்தி வருகின்றன.
• சர்வதேசப் பாடத்திட்டத்தில் படித்தாலும், பெரும்பாலான மாணவர்கள் இந்தியாவிலேயே உயர்கல்வியைத் தொடர்கின்றனர். இதனால், போட்டித் தேர்வுகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட பல்கலைக்கழக முறைக்கு மீண்டும் மாறும்போது சவால்கள் உருவாகின்றன.