பாகிஸ்தானின் பாலின இடைவெளி திறமைக் குறைபாடு அல்ல: வேலை, சொத்து, அதிகாரம் ஆகியவற்றுக்கான அணுகல் பெண்களுக்கு இன்னும் இல்லை

இழந்த வாய்ப்புகளால் அளவிடப்படும் வளர்ச்சிச் சவால்

பாகிஸ்தானின் பாலின இடைவெளி வகுப்பறைகள், பணியிடங்கள், அரசியல் கட்சிகள், பொது நிறுவனங்கள், குடும்பச் சொத்துப் பதிவுகள் எனப் பல இடங்களில் தென்படுகிறது. கல்வியிலும் முறையான பிரதிநிதித்துவத்திலும் பெண்கள் முன்னேற்றம் கண்டுள்ளனர். இருப்பினும், அந்த முன்னேற்றத்தைப் பாதுகாப்பான வேலையாகவோ, சொத்துகளின் மீதான கட்டுப்பாடாகவோ, பொதுத் தீர்மானங்களில் அதிகாரமாகவோ மாற்றிக்கொள்ளப் பலரால் முடியவில்லை. இதன் விளைவாக, தனிநபர்களின் வாழ்க்கையும் நாட்டின் பொருளாதார மற்றும் நிறுவனத் திறனும் கட்டுப்படுகின்றன.

பாகிஸ்தானின் 2024–25 குடும்ப ஒருங்கிணைந்த பொருளாதாரக் கணக்கெடுப்பின்படி, 10 வயதும் அதற்கு மேற்பட்டவர்களிடையே எழுத்தறிவு விகிதம் 63 சதவீதமாக இருந்தது. ஆண்களிடையே இது 73 சதவீதமாகவும், பெண்களிடையே 54 சதவீதமாகவும் இருந்தது. கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புறப் பெண்களிடையே இந்த இடைவெளி இன்னும் அதிகம்: கிராமப்புறப் பெண்களில் 44 சதவீதத்தினர் எழுத்தறிவு பெற்றிருந்தனர்; நகர்ப்புறப் பெண்களிடையே இது 68 சதவீதம். எழுத்தறிவு என்பது வாசிக்கும் திறனை மட்டும் பாதிப்பதில்லை. ஒப்பந்தத்தைப் புரிந்துகொள்வது, டிஜிட்டல் சேவையைப் பயன்படுத்துவது, நலத்திட்டப் பலனைப் பெறுவது அல்லது பேரிடர் எச்சரிக்கைக்கு உரிய நடவடிக்கை எடுப்பது ஆகியவற்றையும் அது தீர்மானிக்கக்கூடும்.

பெண்களின் பொருளாதாரப் பங்கேற்பு இதைவிடக் குறைவு. உலக வங்கியின் பாலினத் தரவுகளின்படி, 2025இல் பெண்களின் தொழிலாளர் பங்கேற்பு விகிதம் 24 சதவீதமாக இருந்தது; ஆண்களிடையே அது 80.1 சதவீதம். வேலை செய்பவர்களையோ, வேலை தேடுவதில் தீவிரமாக ஈடுபடுபவர்களையோ இந்த அளவீடு கணக்கில் எடுத்துக்கொள்கிறது. ஊதியமற்ற வீட்டுப் பணியின் முழுப் பொருளாதார மதிப்பை இது கணக்கிடுவதில்லை; முறைசாரா வேலைகளில் சிலவும் கணக்கெடுப்புகளில் விடுபடக்கூடும். எனினும், பாகிஸ்தானின் நேரப் பயன்பாட்டுத் தரவுகளைப் பயன்படுத்திய ஆய்வுகள், வீட்டுக்கு வெளியே வேலை செய்யும் பெண்களின் குறைந்த விகிதத்தை இத்தகைய குறைவான கணக்கீடு மட்டுமே விளக்கிவிட முடியாது எனக் காட்டுகின்றன. அதிக ஊதியம் கிடைக்கும் பல வேலைகள் வீட்டுக்கு வெளியேதான் உள்ளன.

இந்த வேறுபாடு, பெண்களுக்குத் திறன்கள் உள்ளனவா இல்லையா என்ற கேள்வி மட்டுமல்ல. அந்தத் திறன்களைப் பயன்படுத்துவதற்கான சூழல்களையும் இது பிரதிபலிக்கிறது: பராமரிப்புப் பொறுப்புகள், நடமாட்டம் மற்றும் பாதுகாப்பு, குறைந்த ஊதியம், நிதி மற்றும் சொத்துகளுக்கான கட்டுப்படுத்தப்பட்ட அணுகல், எந்த வேலை ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கது என்பது குறித்த எதிர்பார்ப்புகள் ஆகியவை இதில் அடங்கும். அதிகக் கல்வி தானாகவே அதிகப் பொருளாதாரச் சுதந்திரத்தையோ செல்வாக்கையோ தராததற்கும் இச்சூழல்கள் காரணம் என்பதை விளக்குகின்றன.

கல்வியும் வேலைவாய்ப்பும் ஏன் ஒன்றிணைவதில்லை?

மூன்றாம் நிலைக் கல்வி உட்பட பாகிஸ்தானின் கல்விக் குறியீடுகள் மேம்பட்டுள்ளன. ஆனால் வேலைவாய்ப்பு அதற்கேற்ப வளரவில்லை. ஆய்வுப் பொருட்களில் மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ள உலகப் பொருளாதார மன்றத்தின் 2026 அறிக்கை, உலகளாவிய பாலின இடைவெளிக் குறியீட்டில் 145 பொருளாதாரங்களுள் பாகிஸ்தான் 143வது இடத்திலும், பொருளாதாரப் பங்கேற்பு மற்றும் வாய்ப்பில் 144வது இடத்திலும் இருப்பதாகக் குறிப்பிடுகிறது. அதே அறிக்கை கல்வி அடைவில் பாலினச் சமநிலை கணிசமாக மேம்பட்டுள்ளதாகப் பதிவு செய்கிறது. இந்த முரண்பாடு கடினமான ஒரு மாற்றக் கட்டத்தைக் காட்டுகிறது: கல்வியை முடிப்பது, அணுகக்கூடிய, போதிய ஊதியம் தரும் அல்லது சமூகத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் வேலையை உறுதிசெய்வதில்லை.

மோசமான வேலைநிலை, தொழிலாளர் சந்தையில் நுழைவதற்கான ஊக்கத்தை எவ்வாறு குறைக்கக்கூடும் என்பதைப் பெண்கள் மற்றும் குடும்பங்களின் அனுபவங்கள் காட்டுகின்றன. செய்தியாக வெளியான ஒரு சம்பவத்தில், கணிதத்தில் பல்கலைக்கழகப் பட்டம் பெற்ற இரு சகோதரிகள் தலா மாதம் 15,000 ரூபாய் ஊதியத்தில் பள்ளி ஒன்றில் ஆசிரியர்களாகப் பணியாற்றினர். பஞ்சாபின் மற்றொரு நகரத்தில் உள்ள பெண் ஆசிரியர்களுக்கு மாதம் 4,500 ரூபாய் மட்டுமே கிடைப்பதாகவும், சில சமயங்களில் இரண்டு மாதத் தாமதத்துக்குப் பிறகே ஊதியம் வழங்கப்படுவதாகவும் கல்வி நிபுணர் ஒருவர் தெரிவித்தார். இத்தகைய ஊதியம், பயணம், குழந்தைப் பராமரிப்பு, வீட்டுக்கு வெளியே வேலை செய்வதால் ஏற்படும் சமூகச் சுமை ஆகியவற்றை ஏற்றுக்கொள்வது கடினம் என்பதற்குக் காரணமாகலாம்.

இத்தகைய அனுபவங்களுடன் ஊதிய ஏற்றத்தாழ்வு குறித்த விரிவான ஆதாரங்களும் ஒத்துப்போகின்றன. வழங்கப்பட்ட தொழிலாளர் சந்தை ஆய்வில் மேற்கோள் காட்டப்பட்ட ஆராய்ச்சியின்படி, ஒரே அளவிலான கல்வியும் ஒத்த பணிகளும் கொண்டவர்களிடையேயும் பெண்கள் ஆண்களின் ஊதியத்தில் சுமார் 72 சதவீதமே பெறுகின்றனர். பணியிடத்திலும் வேலைக்குச் செல்லும் வழியிலும் ஏற்படும் துன்புறுத்தல், குறைந்த பொதுப் போக்குவரத்து வசதி, முதலாளிகளின் மோசமான நடைமுறைகள் ஆகியவை தேர்வுகளை மேலும் குறுக்கக்கூடும். சில தனியார் பள்ளிகள் ஆசிரியர்களின் அசல் கல்விச் சான்றிதழ்களைத் தங்களிடம் வைத்துக்கொள்வதால், அவர்கள் சிறந்த வேலைகளுக்குச் செல்வது கடினமாகிறது என்பதும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள கவலைகளில் ஒன்று.

பெண்களின் உழைப்புக்கான தேவை மற்றும் கிடைக்கும் வேலைகளை ஏற்றுக்கொள்ளும் அவர்களின் திறன் ஆகிய இரண்டையும் சமூக நெறிமுறைகள் வடிவமைக்கின்றன. தொலைபேசி பயன்படுத்துவது, தனியாகப் பயணம் செய்வது அல்லது ஆண்களுடன் தொடர்ந்து தொடர்புகொள்ள வேண்டிய வேலைகளில் ஈடுபடுவது குறித்து பெண்கள் கண்காணிப்புக்கும் விமர்சனத்துக்கும் உள்ளாகலாம். இதனால், பட்டதாரிகளாக இருந்தாலும் ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கதாகக் கருதப்படும் தொழில்களின் வரம்பு குறுகிவிடக்கூடும். ஊதியம் குறைவாகவும் வேலைப் பாதுகாப்பு பலவீனமாகவும் இருக்கும் நிலையில், இந்த அழுத்தங்களை எதிர்கொள்வதில் குடும்பங்களுக்கு அதிகப் பயன் இருப்பதாகத் தெரியாமல் போகலாம்.

ஊதியமற்ற பராமரிப்புப் பணி நேரத்தையும் தேர்வுகளையும் கட்டுப்படுத்துகிறது

பெண்களின் ஊதியப் பணி, ஊதியமற்ற வீட்டு மற்றும் பராமரிப்புப் பொறுப்புகளின் பெரிய, சமமற்ற பங்குடன் இணைந்தே நடைபெறுகிறது. மூலப் பொருளில் மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ள ஐ.நா. பெண்கள் அமைப்பின் தரவுகளின்படி, 10 வயதும் அதற்கு மேற்பட்டவர்களுமான பெண்களும் சிறுமிகளும் தங்களின் நேரத்தில் 19.9 சதவீதத்தை ஊதியமற்ற வீட்டு மற்றும் பராமரிப்புப் பணிகளில் செலவிடுகின்றனர்; ஆண்களிடையே இது 1.8 சதவீதம். மற்றொரு ஆய்வின்படி, பெண்கள் வீட்டு பராமரிப்பு மற்றும் கவனிப்புப் பணிகளில் நாளொன்றுக்கு ஐந்து மணி நேரத்துக்கும் மேலாகச் செலவிடுகின்றனர்; ஆண்கள் சுமார் அரை மணி நேரம் செலவிடுகின்றனர். ஊதியப் பணியில் ஈடுபடும்போதுகூட, வீட்டு வேலைகளிலிருந்து பெண்களுக்குக் கிடைக்கும் ஓய்வு 37 நிமிடங்களே என அந்த ஆய்வு தெரிவிக்கிறது.

பராமரிப்பு அத்தியாவசியமான பணி. ஆனால் குடும்பங்களும் பொதுச் சேவைகளும் அதில் பெரும்பகுதியை பெண்களிடம் ஒப்படைக்கும்போது, கல்வி, ஊதிய வேலை, தொழில்முனைவு மற்றும் குடிமைப் பங்கேற்புக்கான நேரம் குறைகிறது. குழந்தைப் பராமரிப்பு மையம் இந்தச் சுமையின் ஒரு பகுதியைக் குறைக்கலாம். ஆனால் அதனால் மட்டும் சமையல், வீட்டு நிர்வாகத் திட்டமிடல் அல்லது குழந்தைகளுக்கான பொறுப்பு ஆகியவை மறுபகிர்வு செய்யப்படுவதில்லை. பதவி உயர்வுகளை பெண்கள் மறுக்கலாம், குறைவான பொறுப்புள்ள வேலைக்கு மாறலாம் அல்லது வேலையை முற்றிலும் விட்டுவிடலாம்.

2023ஆம் ஆண்டின் பாகிஸ்தான் குழந்தைப் பராமரிப்பு மையங்கள் சட்டத்தின்படி, குறைந்தது 70 ஊழியர்களைக் கொண்ட நிறுவனங்கள் குழந்தைப் பராமரிப்பு வசதி வழங்க வேண்டும். மையங்களை அமைக்கும் நிறுவனங்களுக்கு பஞ்சாப் ஆதரவு வழங்கியுள்ளது. இத்தகைய நடவடிக்கைகள் நடைமுறைத் தடையைச் சமாளிக்கின்றன. ஆனால் அவற்றின் பலன், வசதிகள் கிடைப்பது, அவற்றின் தரம், பராமரிப்புப் பொறுப்புகளை முதலாளிகளும் குடும்பங்களும் எவ்வளவு சமமாகப் பகிர்கிறார்கள் என்பவற்றைப் பொறுத்தது. திறன் பயிற்சித் திட்டங்களும் உண்மையான வேலைகள், நியாயமான ஊதியம், தொழில் முன்னேற்றம் ஆகியவற்றுடன் இணைக்கப்பட வேண்டும். பயிற்சி மட்டும் பாதுகாப்பற்ற பயணத்தைப் பாதுகாப்பானதாக மாற்றவோ, பெண்களை விலக்கும் பணியமர்த்தல் முறையை மாற்றவோ முடியாது.

பெண்களின் வேலைவாய்ப்பும் பொருளாதாரத்தின் குறைவான பாதுகாப்புள்ள பகுதிகளில் குவிந்துள்ளது. மூலப் பொருளின்படி, வேலைவாய்ப்பில் உள்ள பெண்களில் 68 சதவீதத்தினர் வேளாண்மையில் உள்ளனர். உலக வங்கித் தரவுகளின்படி, பாதிப்புக்குள்ளாகக்கூடிய வேலைவாய்ப்புகளில் பெண்களின் விகிதம் 73.2 சதவீதம்; ஆண்களிடையே இது 50.4 சதவீதம். தொழிலாளர் பங்கேற்பு ஆய்வில் மேற்கோள் காட்டப்பட்ட ஆராய்ச்சியின்படி, வேலை செய்யும் பெண்களில் 78 சதவீதத்தினர் முறைசாராத் துறையில் உள்ளனர். வேளாண்மையில், பெண்களில் 76 சதவீதத்தினர் ஊதியமற்ற குடும்பத் தொழிலாளர்கள் எனக் குறிப்பிடப்படுகின்றனர். பல்வேறு துறைகளில் ஊதிய வேலை செய்யும் பெண்களில் 60 சதவீதத்தினருக்கு வேலைவாய்ப்புப் பலன்கள் இல்லாத தற்காலிக ஒப்பந்தங்களே உள்ளன.

பங்கேற்பு உயர்வது ஏன் எப்போதும் அதிகாரமளித்தலாக மாறுவதில்லை என்பதை இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் விளக்குகின்றன. வேலை வருமானத்தையும் குடும்பத் தீர்மானங்களில் வலுவான குரலையும் தரலாம். ஆனால் ஊதியமற்ற குடும்ப உழைப்பும் பாதுகாப்பற்ற வேலைகளும் வருவாய், பலன்கள் அல்லது எதிர்காலத்தைத் திட்டமிடும் திறன் ஆகியவற்றின் மீதான கட்டுப்பாட்டை பெண்களுக்கு வழங்காமல் போகலாம்.

அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் அதிகாரத்தைத் தருகிறதா?

பாகிஸ்தானின் தேசியச் சபையில் சுமார் 21.7 சதவீத இடங்களைப் பெண்கள் வகிக்கின்றனர். உள்ளாட்சி அமைப்புகளில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட 23,852 பெண்கள் பணியாற்றுவதாகவும், உள்ளூர் விவாத அமைப்புகளின் உறுப்பினர்களில் சுமார் 16 சதவீதம் பெண்கள் என்றும் ஐ.நா. பெண்கள் அமைப்பு தெரிவிக்கிறது. ஒதுக்கப்பட்ட இடங்கள் சட்டமன்றங்களில் பெண்களின் இருப்பைத் தொடர்ந்து நிலைநிறுத்த உதவியுள்ளன. பிரதிநிதித்துவம் தானாகவே சீராக வளரவில்லை என்பதையும் அவற்றின் வரலாறு காட்டுகிறது.

தொடக்கத்தில், அரசியல் உள்ளடக்கம் நிலைபெறும் என எதிர்பார்த்து, பாகிஸ்தான் கூட்டாட்சி சட்டமன்றத்தில் பெண்களுக்காக 10 ஆண்டுகளுக்கு 10 இடங்களை ஒதுக்கியது. அந்த ஏற்பாடு காலாவதியானபோது, பெண்களின் பிரதிநிதித்துவம் கடுமையாகக் குறைந்தது. 2002ஆம் ஆண்டின் சட்டக் கட்டமைப்பு ஆணை, தேசியச் சபையில் ஒதுக்கப்பட்ட 60 இடங்களை மீண்டும் கொண்டுவந்தது; அந்த ஏற்பாடு இன்னும் நடைமுறையில் உள்ளது. பொதுத் தொகுதிகளில் இருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்படும் பெண்கள் ஒப்பீட்டளவில் மிகக் குறைவு. இதனால், சமமான தொகுதி அரசியலுக்கான அணுகலைவிட ஒதுக்கப்பட்ட இடங்களையே பிரதிநிதித்துவம் ஓரளவுக்குச் சார்ந்துள்ளது.

கட்சித் தலைமைக்குள் பெண்களின் பங்கு இதைவிடக் குறைவு. பாகிஸ்தான் தேர்தல் ஆணைய இணையதளத்தில் உள்ள கட்சிகளின் உள்கட்சித் தேர்தல் சான்றிதழ்களை நியாயமான மற்றும் சுதந்திரமான தேர்தல் வலையமைப்பு (FAFEN) ஆய்வு செய்தது. 2018 முதல் 2025 வரை 138 கட்சிகளால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட 3,100க்கும் மேற்பட்ட நிர்வாகிகளில் 7 சதவீதம் மட்டுமே பெண்கள் என அந்த ஆய்வு கண்டறிந்தது. 73 கட்சிகளில் பெண் நிர்வாகி ஒருவர்கூட இல்லை. பட்டியலிடப்பட்ட 167 கட்சிகளில் 138 கட்சிகளுக்கான சான்றிதழ்களே கிடைத்தன. எனவே, இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் ஆய்வு செய்ய முடிந்த பதிவுகளை விவரிக்கின்றன; ஒவ்வொரு கட்சியின் தற்போதைய அமைப்பையும் அவை அவசியமாகப் பிரதிபலிப்பதில்லை.

2017ஆம் ஆண்டின் தேர்தல் சட்டம், கட்சிகளின் மத்திய நிர்வாகிகள் மற்றும் செயற்குழுக்கள் குறித்த தகவல்களை வெளியிட்டு சமர்ப்பிக்குமாறு அரசியல் கட்சிகளைக் கோருகிறது. பெண்களின் பங்கேற்பை ஊக்குவிக்கும் நடவடிக்கைகளும் இதில் உள்ளன. பொதுத் தொகுதி வேட்பாளர்களில் குறைந்தது 5 சதவீதத்தினர் பெண்களாக இருக்க வேண்டும் என்பது அவற்றில் ஒன்று. சட்டப்பூர்வ குறைந்தபட்ச அளவு நுழைவுக்கான வாய்ப்பை உருவாக்கலாம். ஆனால், வேட்பாளர் தேர்வு, உள்கட்சித் தலைமை, வளங்கள் ஆகியவற்றின் மீதான கட்சிகளின் கட்டுப்பாடே, விதிமுறையைப் பின்பற்றுவதற்கு அப்பால் பெண்களால் செல்வாக்கைக் கட்டியெழுப்ப முடியுமா என்பதைத் தீர்மானிக்கிறது.

மூத்த பொது நிறுவனங்களிலும் பெண்கள் மிகக் குறைவாகவே உள்ளனர். சட்டம், சிவில் ஆயுதப் படைகள், உள்துறைப் பிரிவு ஆகியவற்றின் பணியாளர்களில் பெண்கள் 0.93 சதவீதமாகவும், பொதுப் பல்கலைக்கழகங்களின் துணைவேந்தர்களில் 5 சதவீதமாகவும் இருந்ததாக, 2025இல் தேசியச் சபையின் பாலினப் பிரதானப்படுத்தல் குழு தெரிவித்தது. கூட்டாட்சி பணியாளர் சேவையில் பெண்கள் 5.23 சதவீதம் என நிறுவனங்கள் பிரிவு நடத்திய கணக்கெடுப்பு கண்டறிந்தது; பெண் பணியாளர்களில் 26.06 சதவீதத்தினர் 17 முதல் 22ஆம் நிலை வரை இருந்தனர். அந்தக் கணக்கெடுப்பு பழையது என்பதால், தற்போதைய எண்ணிக்கையாக அல்லாமல் ஒரு அளவுகோலாகவே கருதப்பட வேண்டும். இருப்பினும், பெண்களை மூத்த பதவிகளுக்குப் பணியமர்த்தி முன்னேற்றுவதில் உள்ள சவாலின் ஆழத்தை அது காட்டுகிறது.

சட்டப்பூர்வ உரிமை, நடைமுறைக் கட்டுப்பாடாக மாறாமல் போகலாம்

பெண்களின் பொருளாதார நிலை, சொத்துகளை அவர்கள் சொந்தமாக்கி கட்டுப்படுத்த முடியுமா என்பதையும் சார்ந்துள்ளது. வழங்கப்பட்ட செய்திகளில் மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ள நிலையான வளர்ச்சிக் கொள்கை நிறுவனம் நடத்திய ஆய்வின்படி, 15 முதல் 49 வயதுக்குட்பட்ட, எப்போதாவது திருமணமான பெண்களில் சுமார் 2 சதவீதத்தினர் மட்டுமே தனியாகவோ கூட்டாகவோ நிலம் வைத்திருந்தனர். அதேவேளையில், வேலை செய்யும் பெண்களில் 67 சதவீதத்தினர் வேளாண்மையில் ஈடுபட்டிருந்தனர். கணக்கெடுக்கப்பட்ட பெண்களில் 97.2 சதவீதத்தினர் தங்களுக்கு நிலமோ வீடோ ஒருபோதும் வாரிசாகக் கிடைக்கவில்லை எனக் கூறினர். இந்த வேறுபாடு கண்கூடானது: பல பெண்கள் நிலத்தில் வேலை செய்தாலும், அதில் அவர்களுக்குச் சொந்தப் பங்கு இல்லை.

மியான்வாலி மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த ஃபர்ஹீன் பீபி, தந்தை இறந்து மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவரது சொத்தின் பெயரளவு உரிமையாளராகப் பதிவு செய்யப்பட்டார். ஆனால் அந்த நிலத்தை அவர் ஒருபோதும் கையகப்படுத்தவோ, அதிலிருந்து வருமானம் பெறவோ இல்லை. தனது சகோதரர்கள் பங்கு தர மறுத்த பிறகு, அவர் அந்த விவகாரத்தை மீண்டும் எழுப்புவதை நிறுத்திவிட்டு நீதிமன்றத்தையும் அணுகவில்லை. மற்றொரு பெண்ணான அம்ப்ரீன் ஃபாத்திமா, குடும்ப உறவுகளைக் குலைத்ததாகத் தம்மை மதிப்பிடுவார்கள் என்ற அச்சத்தால், வாரிசுரிமை குறித்து சகோதரர்களிடம் கேட்பதைத் தவிர்த்ததாகக் கூறினார்.

சட்டப்பூர்வ உரிமைக்கும் நடைமுறைக் கட்டுப்பாட்டுக்கும் இடையிலான இடைவெளியை இந்த அனுபவங்கள் காட்டுகின்றன. குடும்ப ஒற்றுமையைப் பேணுமாறு பெண்களுக்கு அழுத்தம் கொடுக்கப்படலாம்; உரிமை கோருவதற்கான சொந்த வருமானம் இல்லாமல் இருக்கலாம்; அல்லது நிலப் பதிவுகளையும் நீதிமன்றங்களையும் அணுகுவதில் சிரமம் இருக்கலாம். பஞ்சாபில் நிலம் வைத்திருந்த 12 குடும்பங்களைப் பற்றிய 2024ஆம் ஆண்டின் ஆய்வின்படி, பெண்கள் நிலத்தின் மீது முறையான உரிமையோ அணுகலோ கொண்டிருந்தாலும், பயிரிடுதல், பயிர் விற்பனை, வருமானம் ஆகியவற்றில் அவர்களது செல்வாக்கு குறைவாக இருக்கலாம். சட்ட அங்கீகாரம் முதல் படி மட்டுமே; அது பொருளாதாரச் சுதந்திரத்தைத் தருகிறதா என்பதை, நிலத்தைக் கையகப்படுத்துதல், முடிவெடுக்கும் அதிகாரம், வருவாயில் பங்கு ஆகியவையே தீர்மானிக்கின்றன.

வேளாண்மையில் பணிபுரியும் பெண்களுக்கும் அவர்களின் குடும்பங்களுக்கும் இந்த வேறுபாடு முக்கியமானது. நிலத்தின் மீதான பாதுகாப்பான உரிமை இல்லாமல், கடன்களுக்கான பிணையத்தை வழங்கும் வாய்ப்பு குறையலாம்; குடும்ப வளங்கள் குறித்த பேரம் பேசும் வலிமை தளரலாம்; திருமண அல்லது குடும்ப உறவு மாறும்போது கிடைக்கும் தேர்வுகளும் குறையலாம். எனவே, வாரிசுரிமையை நடைமுறைப்படுத்த முறையான விதிகளுடன், அணுகக்கூடிய சட்ட உதவியும் திறம்பட்ட வருவாய் நிர்வாகமும் தேவை.

டிஜிட்டல் பொருளாதாரம் பெண்களை உள்ளடக்குமா?

பாகிஸ்தானின் ஏற்றுமதி, வேலைவாய்ப்பு, பொதுச் சேவைகள் ஆகியவற்றில் தொழில்நுட்பமும் செயற்கை நுண்ணறிவும் முக்கியத்துவம் பெற்று வருகின்றன. இருப்பினும், தொழில்நுட்பத் துறையின் பணியாளர்களில் பெண்கள் குறைவாகவே உள்ளனர். மதிப்பீடுகள் வேறுபடுகின்றன: பாகிஸ்தான் மென்பொருள் நிறுவனங்கள் சங்கத்தின் முந்தைய ஆய்வின்படி, தகவல் தொழில்நுட்பப் பணியாளர்களில் பெண்கள் சுமார் 14 சதவீதமும், தகவல் தொழில்நுட்ப மேலாளர்களில் 13 சதவீதமும் இருந்தனர். துறைசார் அண்மைய ஆய்வு, பெண்களின் பிரதிநிதித்துவம் சுமார் 17 சதவீதம் என மதிப்பிடுகிறது. இந்த ஆய்வுகள் தற்போதைய முழுமையான கணக்கெடுப்புகள் அல்ல. ஆனால், குறிப்பாக நிர்வாகப் பொறுப்புகளில் கணிசமான இடைவெளி இருப்பதை இரண்டும் காட்டுகின்றன.

வழிகாட்டிகளையும் தொழில்முறை வலையமைப்புகளையும் அணுகுவதில் உள்ள குறைபாடு, பராமரிப்புப் பொறுப்புகள், தொழில் இடைவெளிக்குப் பிறகு மீண்டும் பணிக்குத் திரும்புவதில் உள்ள சிரமம், பெண் தொழில்முனைவோருக்கான நிதி மற்றும் வாடிக்கையாளர் அணுகலில் உள்ள ஏற்றத்தாழ்வு ஆகியவை தடைகளில் அடங்கும். இணையத்துடன் இணைக்க முடியுமா என்பதைக் கடந்தும் டிஜிட்டல் இடைவெளி விரிகிறது. தொழில்நுட்ப ஆய்வில் மேற்கோள் காட்டப்பட்ட GSMA தரவுகளின்படி, மொபைல் இணையத்தைப் பயன்படுத்தும் பெண்களின் விகிதம் 2023இல் 33 சதவீதத்திலிருந்து 2024இல் 45 சதவீதமாக உயர்ந்தது. இதன்மூலம் சுமார் 80 லட்சம் பெண்கள் இணையத்துக்கு வந்தனர். இருப்பினும், மொபைல் இணையத்தைப் பயன்படுத்தும் பெண்களில் 35 சதவீதத்தினர் பிறரின் தொலைபேசி வழியாக மட்டுமே இணையத்தை அணுகினர்; ஆண்களிடையே இந்த விகிதம் 6 சதவீதம். பகிரப்பட்ட அணுகல், தனியுரிமை, நம்பகத்தன்மை, படிக்க அல்லது வேலை செய்யக் கிடைக்கும் நேரம் ஆகியவற்றைக் குறைக்கலாம்.

செயற்கை நுண்ணறிவுப் பொருளாதாரத்தில் இந்த வேறுபாடு விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது. பிறர் வடிவமைத்த தயாரிப்புகளைப் பயன்படுத்துவதோடு மட்டும் நின்றுவிடாமல், உருவாக்குநர்கள், ஆராய்ச்சியாளர்கள், வடிவமைப்பாளர்கள், தொழில்முனைவோர், கொள்கை வகுப்பாளர்கள் எனப் பல நிலைகளில் தொழில்நுட்பத்தைக் கட்டமைக்கவும் வடிவமைக்கவும் பெண்களுக்கு வாய்ப்புகள் தேவை. தொழிலாளர் படையில் மக்கள்தொகையின் பெரும் பகுதியைச் சேர்க்காவிட்டால், நாடு திறன்களை இழக்கும்; நிறுவனங்களும் குறுகிய திறமைக் குழுவிலிருந்தே ஆட்களைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டிவரும். 10Pearls நிறுவனம் 2017இல் தொடங்கிய Women Tech Quest போன்ற முயற்சிகள், போட்டிகளிலும் தொழில்முறை வலையமைப்புகளிலும் பெண்களைப் பங்கேற்கச் செய்துள்ளன. பங்கேற்றவர்களில் 70க்கும் மேற்பட்டோர் பின்னர் அந்நிறுவனத்தில் சேர்ந்ததாக நிறுவனம் தெரிவிக்கிறது. இத்தகைய திட்டங்கள் வாயில்களைத் திறக்கலாம். எனினும், பணியமர்த்தல், பதவி உயர்வு, பணியிட நெகிழ்வுத்தன்மை, மூலதன அணுகல் ஆகியவற்றில் மாற்றங்களுடன் அவற்றின் செயல்பாடுகளும் இணைந்திருக்க வேண்டும்.

காலநிலைத் தாங்குதிறனுக்கு உள்ளடக்கம் அவசியம்

காலநிலை நெருக்கடியை எதிர்கொள்ளும் நாட்டில் பெண்களின் பங்கேற்புக்கு தனித்துவமான முக்கியத்துவம் உள்ளது. காலநிலை அபாயங்கள், சுற்றுச்சூழல் சீரழிவு, காற்று மாசுபாடு ஆகியவை 2050க்குள் பாகிஸ்தானின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியை குறைந்தது 18 முதல் 20 சதவீதம் வரை குறைக்கக்கூடும் என உலக வங்கி மதிப்பிடுகிறது. வீட்டு உபயோகத்துக்கான நீர், உணவு, ஆற்றல் தேவைகளைப் பெண்கள் பெரும்பாலும் நிர்வகிக்கின்றனர். ஆயினும், நிலம், நிதி, போக்குவரத்து, பேரிடர் திட்டமிடும் அல்லது தழுவல் நிதி ஒதுக்கும் நிறுவனங்கள் ஆகியவற்றை அணுகுவதற்கான வாய்ப்பு அவர்களுக்குக் குறைவாக இருக்கலாம்.

இந்த ஏற்றத்தாழ்வு, வெள்ளம், கடும் வெப்பம், நீர்ப் பற்றாக்குறை, உணவுப் பாதுகாப்பின்மை, இடம்பெயர்வு ஆகியவற்றை எதிர்கொள்ள குடும்பங்களின் தயார்நிலையைக் குறைக்கக்கூடும். குடும்ப மற்றும் சமூகத் தேவைகள் குறித்த பெண்களின் அறிவு திட்டங்களை மேம்படுத்தலாம். வரவு செலவுத் திட்டங்கள் மற்றும் வளங்கள் மீதான அவர்களின் அதிகாரம், உதவி தேவைப்படுவோருக்குச் சென்றடைவதை உறுதிசெய்யலாம். கலந்தாய்வுக்கு பெண்களை அழைப்பது, முடிவுகளில் அவர்களுக்கு செல்வாக்கு வழங்குவதற்குச் சமமல்ல.

பதிவுச் சேர்க்கை விகிதங்கள், பயிற்சிச் சான்றிதழ்கள் அல்லது நிரப்பப்பட்ட இடங்கள் ஆகியவற்றால் மட்டும் பாகிஸ்தானின் வளர்ச்சிப் பதிலை மதிப்பிட முடியாது. பெண்கள் வருமானம் ஈட்டி அதைக் கட்டுப்படுத்துகிறார்களா, பாதுகாப்பான வேலைகளில் உள்ளார்களா, சொத்துகளைச் சொந்தமாக்கி நிர்வகிக்கிறார்களா, துறைகளையும் நிறுவனங்களையும் வழிநடத்துகிறார்களா, அரசியல் கட்சித் தீர்மானங்களை வடிவமைக்கிறார்களா, காலநிலை முன்னுரிமைகளைத் தீர்மானிக்க உதவுகிறார்களா என்பதையும் மதிப்பிடலாம். பாலின அடிப்படையில் பிரிக்கப்பட்ட மேம்பட்ட தரவுகள், பெண்கள் நிறுவனங்களுக்குள் எந்த இடங்களில் நுழைகிறார்கள், தலைமைப் பொறுப்புக்கான பாதையில் எங்கு விலகுகிறார்கள் என்பதைத் தெளிவாகக் காட்டும்.

சுருக்கமாக

• 2025இல் பெண்களின் தொழிலாளர் பங்கேற்பு விகிதம் 24 சதவீதமாக இருந்தது; இது ஆண்களின் விகிதத்தைவிட மிகவும் குறைவு.
• ஊதியமற்ற பராமரிப்புப் பணிகளில் பெண்கள் மிகப் பெரிய பங்கை ஏற்கின்றனர்; மேலும், பாதிப்புக்குள்ளாகக்கூடிய வேலைகளிலும் வேளாண்மையிலும் அவர்கள் குவிந்துள்ளனர்.
• தேசியச் சபை இடங்களில் சுமார் 21.7 சதவீதத்தைப் பெண்கள் வகிக்கின்றனர். ஆனால், கிடைத்த தேர்தல் பதிவுகளில் ஆய்வு செய்யப்பட்ட கட்சி நிர்வாகிகளில் 7 சதவீதம் மட்டுமே பெண்கள்.
• சட்டப்பூர்வ வாரிசுரிமை, சொத்தை உடைமையாகப் பெறுதல், கட்டுப்படுத்துதல் அல்லது அதிலிருந்து வருமானம் ஈட்டுதல் ஆகியவற்றை எப்போதும் உறுதிசெய்வதில்லை.
• டிஜிட்டல் கருவிகள், பாதுகாப்பான வேலைகள், மூத்த பதவிகள் ஆகியவற்றுக்கான பெண்களின் அணுகல், தொழில்நுட்பப் பொருளாதாரத்தை வளர்ப்பதிலும் காலநிலை அபாயங்களுக்குப் பதிலளிப்பதிலும் பாகிஸ்தானின் திறனைப் பாதிக்கும்.