நீதிமன்ற உத்தரவுகளும் புதிய சேவைத் திட்டங்களும் இருந்தபோதிலும் நேபாளத்தின் மனநலப் பராமரிப்பில் நிலவும் இடைவெளி

பராமரிப்பு தேவைப்படும் ஐந்தில் கிட்டத்தட்ட நான்கு பேருக்கு அது கிடைப்பதில்லை

நேபாளத்தின் மனநல நெருக்கடி, நோயால் பாதிக்கப்படுபவர்களின் எண்ணிக்கையைப் போலவே சிகிச்சை பெறுவதற்கான அணுகலும் தொடர்புடையது. சுகாதார சேவைகள் துறையின் பொறுப்பு தலைமை இயக்குநர் டாக்டர் கிருஷ்ண பிரசாத் பவுடெல் கூறுகையில், மனநலப் பராமரிப்பு தேவைப்படும் மக்களில் சுமார் 80% பேருக்குத் தேவையான சேவைகள் கிடைப்பதில்லை; தேவைப்படும்போது சுமார் 20% பேருக்கு மட்டுமே அவை கிடைக்கின்றன.

இந்த இடைவெளியை வரையறுக்க உதவும் வலுவான தேசிய ஆதாரமாக நேபாள சுகாதார ஆராய்ச்சிக் கவுன்சிலின் தேசிய மனநல ஆய்வு உள்ளது. ஏழு மாகாணங்களிலும் 2019 ஜனவரி முதல் 2020 ஜனவரி வரை 15,088 பேரிடமிருந்து தரவுகள் சேகரிக்கப்பட்டன. வயது வந்தோரில் 10% பேர் தங்கள் வாழ்நாளில் மனநலக் கோளாறை அனுபவித்திருப்பதையும், முந்தைய ஒரு மாத கால அளவீட்டின்படி 4.3% பேருக்கு அப்போது மனநலக் கோளாறு இருந்ததையும் ஆய்வு கண்டறிந்தது. 13 முதல் 17 வயதுடைய இளம்பருவத்தினரிடையே வாழ்நாள் பாதிப்பு விகிதம் 5.2% ஆக இருந்தது.

இந்த எண்ணிக்கைகள் வெவ்வேறு அம்சங்களை விவரிக்கின்றன. சிகிச்சை இடைவெளியான 80% என்பது பராமரிப்பு தேவைப்படும் மக்களைக் குறிக்கிறது; நேபாளத்தின் மொத்த மக்கள்தொகையில் 80% பேரைக் குறிக்கவில்லை. வயது வந்தோரின் வாழ்நாள் விகிதம் என்பது ஆய்வு நடந்த தருணத்தில் பத்தில் ஒருவர் மனநலக் கோளாறால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தார் என்றும் பொருளல்ல.

சுகாதாரப் பத்திரிகையாளர்கள் மன்றம் ஏற்பாடு செய்த நிகழ்வில் பேசிய பவுடெல், போதிய நிதியின்மை, குறைந்த சமூகச் சேவைகள், தற்கொலை குறித்த முழுமையற்ற பதிவுகள் ஆகியவற்றை முக்கியத் தடைகளாகக் குறிப்பிட்டார். உலக மனநல தினம் 2026ஐச் சுற்றியுள்ள அறிக்கைகள், சட்டம், மருத்துவமனைப் படுக்கைகள், தற்கொலை ஆபத்து குறித்த புதிய வழிகாட்டுதல் ஆகியவற்றுக்கான அரசின் உறுதிப்பாடுகளை விவரிக்கின்றன. நாட்டின் மனநலக் கட்டமைப்புகளை மறுசீரமைக்க உச்ச நீதிமன்றம் பிறப்பித்த உத்தரவை நிறைவேற்றுவதில் தொடர்ந்து நிலவும் தாமதங்களையும் அவை சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

இந்த உறுதிப்பாடுகள், முக்கிய நகரங்களுக்கு வெளியேயும் பயிற்சி பெற்ற பணியாளர்கள், கட்டுப்படியாகும் சிகிச்சை, பாகுபாட்டிலிருந்து பாதுகாப்பு ஆகியவற்றுடன் நம்பகமான சேவைகளாக மாறுமா என்பதே மையக் கேள்வி. முந்தைய அதிகாரபூர்வ மதிப்பீடுகள் முன்னேற்றத்தைப் பதிவு செய்தாலும், சேவை வலையமைப்பில் இன்னும் எவ்வளவு மேம்பாடு தேவை என்பதையும் காட்டுகின்றன.

தேசிய ஆய்வு உண்மையில் எதை அளவிட்டது

நேபாளத்தின் 77 மாவட்டங்களில் 68 மாவட்டங்களைச் சேர்ந்த 9,200 வயது வந்தோரும் 5,888 இளம்பருவத்தினரும் தேசிய ஆய்வில் இடம்பெற்றனர். அதன் அளவும் பரப்பும், சிறிய தொடக்கநிலை ஆய்வுகள் அல்லது குறிப்பிட்ட வயதுக் குழுக்கள் குறித்த கணக்கெடுப்புகளிலிருந்து பெறப்படும் தரவுகளைவிட வலுவான தேசிய அடிப்படைத் தரவாக இதை ஆக்குகின்றன.

இருப்பினும், பாதிப்பு குறித்த வெவ்வேறு மதிப்பீடுகள் பரவலாகக் கூறப்படுகின்றன. நேபாளக் காலண்டரின்படி 2077ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்த தேசிய சுகாதாரக் கணக்கெடுப்பு ஒன்றில் 4% என்ற எண்ணிக்கை பதிவானதாக ஒரு தனி அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது. அளவீட்டு முறை அல்லது மக்கள்தொகையை விளக்காமல், மிகவும் பரந்த 30% மதிப்பீட்டையும் அது சுட்டுகிறது. வெளியிடப்பட்ட கல்விசார் ஆய்வு மதிப்புரை ஒன்று, முன்னோட்ட மனநலக் கணக்கெடுப்பிலிருந்து 12.9% என்ற விகிதத்தைத் தெரிவித்தது. இவற்றில் எதையும் நிறைவடைந்த தேசிய ஆய்வின் வயது வந்தோருக்கான 10% வாழ்நாள் பாதிப்பு விகிதம் அல்லது 4.3% தற்போதைய பாதிப்பு விகிதத்துடன் ஒன்றாகக் கருதக்கூடாது.

திட்டமிடலுக்கு இந்த வேறுபாடு முக்கியம். வாழ்நாள் அளவீடு என்பது, நிலைமை மேம்பட்டவர்களையும் சேர்த்து, ஆய்வின் அளவுகோல்களை ஏதேனும் ஒரு காலகட்டத்தில் பூர்த்தி செய்த அனைவரையும் உள்ளடக்குகிறது. தற்போதைய பாதிப்பு அளவீடு குறுகிய காலகட்டத்தைக் கணக்கில் கொள்கிறது. இவற்றில் எதுவும் மன உளைச்சலை அனுபவிக்கும் அனைவரின் எண்ணிக்கையையும் குறிக்காது; துன்பகரமான அனுபவங்களைக் கொண்டிருப்பது மட்டுமே மனநலக் கோளாறு ஆகாது.

புவியியல் மற்றும் மக்கள்தொகை அடிப்படையிலான வேறுபாடுகளையும் தேசிய ஆய்வு கண்டறிந்தது. அப்போது மாகாணம் 1 என அழைக்கப்பட்ட பகுதியில் வயது வந்தோரின் வாழ்நாள் பாதிப்பு விகிதம் 13.9% என அதிகமாக இருந்தது; பாக்மதியில் தற்போதைய பாதிப்பு விகிதம் 5.9% என அதிகமாக இருந்தது. 40 முதல் 49 வயதுடையோரிடையே வாழ்நாள் பாதிப்பு விகிதமும் தற்போதைய பாதிப்பு விகிதமும் முறையே 13.3% மற்றும் 6.3% என அதிகமாக இருந்தன.

செலவும் நிச்சயமின்மையும் சிகிச்சையை எட்டாக்கனியாக்குகின்றன

அறிகுறிகள் அல்லது கண்டறியப்பட்ட மனநலக் கோளாறு கொண்ட வயது வந்தோரில் 40.1% பேர் தங்கள் அறிகுறிகள் குறித்து ஒருவரிடம் பேசியதாக ஆய்வின் சிகிச்சை அட்டவணை பதிவு செய்கிறது. 3.5% பேர் மட்டுமே சுகாதார நிபுணரிடம் பேசினர். சிகிச்சை நாடியோர் 22.7% என்றும், பரிந்துரைக்கப்பட்ட சிகிச்சையைத் தொடர்ந்து பெற்றோர் 21.1% என்றும் பதிவாகியுள்ளது. இவை தனித்தனி ஆய்வு அளவீடுகள்; ஒன்றோடொன்று பெருக்க வேண்டிய சதவீதத் தொடர் அல்ல.

நடைமுறைத் தடைகள் குறிப்பிடத்தக்கவையாக இருந்தன: தொழில்முறைப் பராமரிப்பை எங்கு பெறுவது என்பதில் 24.9% பேருக்கு நிச்சயமின்மை இருந்தது; 19.5% பேரால் அதற்கான செலவுகளைச் சமாளிக்க முடியவில்லை; 14% பேருக்கு வேலையிலிருந்து நேரம் ஒதுக்குவதில் சிரமம் இருந்தது. உதவியின்றி அறிகுறிகள் தானாகவே சரியாகிவிடும் என எதிர்பார்ப்பது அல்லது அவற்றைத் தாங்களே சமாளிக்க விரும்புவது போன்ற மனப்பான்மைகளையும் ஆய்வு அடையாளம் கண்டது.

முந்தைய 12 மாதங்களில் சிகிச்சைக்கான சராசரிச் செலவு NPR 16,053 ஆக இருந்தது. போக்குவரத்துக்கு மேலும் NPR 4,146, தொடர்புடைய பிற செலவுகளுக்கு NPR 3,460 செலவானது. இவற்றின் மொத்தம் NPR 23,659. ஆகவே, போக்குவரத்தும் பிற செலவுகளும் மொத்தச் செலவில் சுமார் 32% ஆக இருந்தன. இதனால், மருத்துவ ஆலோசனைக் கட்டணம் மட்டும் பராமரிப்பைப் பெறுவதற்கான சுமையை முழுமையாகக் காட்டாது என்பது தெளிவாகிறது.

மனநல நிபுணத்துவப் பயிற்சி பெறாத மருத்துவர்களிடம் வயது வந்தோர் உதவி நாடியது, மனநல மருத்துவர்களிடம் நாடியதைவிட அதிகம்: முறையே 8.8% மற்றும் 6.5%. மத நம்பிக்கை சார்ந்த குணப்படுத்துபவர்களிடம் உதவி நாடியோர் 6.7%. வழக்கமான சுகாதாரப் பராமரிப்பில் மனநலச் சேவைகளை ஒருங்கிணைக்கவும், நிபுணர்களின் மேற்பார்வையின் கீழ் நிலைமைகளைக் கையாள பொது மருத்துவ மற்றும் செவிலியப் பணியாளர்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்கவும் ஆய்வு பரிந்துரைத்தது.

நகரங்களுக்கு வெளியே சேவைகள் விரிவடையத் தொடங்கியுள்ளன; ஆனால் அணுகல் சீரற்றது

உலக சுகாதார அமைப்பின் நேபாள சேவை மதிப்பீடு வரையறுக்கப்பட்ட தொடக்கநிலையை ஆவணப்படுத்துகிறது: 2021ஆம் ஆண்டில் நான்கில் ஒரு சுகாதார நிலையம் மட்டுமே மனநலச் சேவைகளை வழங்கியது; அவற்றில் பெரும்பாலானவை முக்கிய நகரங்களில் இருந்தன. அத்தகைய சேவைகளை வழங்கிய நிலையங்களில், முந்தைய இரண்டு ஆண்டுகளில் மனநலப் பயிற்சி பெற்ற பணியாளர் இருந்தவை வெறும் 16% மட்டுமே.

2022ஆம் ஆண்டின் மதிப்பீட்டின்படி, முதன்மைச் சுகாதார நிலையங்கள் மற்றும் மாவட்ட மருத்துவமனைகளில் மனநலச் சேவைகள் 77 மாவட்டங்களில் 35 மாவட்டங்களுக்கு விரிவடைந்திருந்தன; இது மொத்தத்தில் சுமார் 45%. அந்த 35 மாவட்ட மருத்துவமனைகள் ஒவ்வொன்றிலும் குறைந்தது ஒரு மருத்துவருக்குப் பயிற்சி அளிக்கப்பட்டிருந்தது. திட்ட மேலாளர்கள், முதன்மைச் சுகாதாரப் பணியாளர்கள், பெண் சமூக சுகாதாரத் தன்னார்வலர்கள் உட்பட 1,700க்கும் மேற்பட்ட சுகாதாரப் பணியாளர்கள் 2022ஆம் ஆண்டில் மனநலப் பயிற்சி பெற்றனர்.

நேபாளத்துக்கான உலக சுகாதார அமைப்பின் பிரதிநிதி டாக்டர் ராஜேஷ் சம்பாஜிராவ் பாண்டவ், அந்த அமைப்பின் பதிவில் பரந்த அணுகலின் தேவையை இவ்வாறு விவரித்தார்:

நேபாளத்தில் மனநலக் கோளாறுகளின் அளவு, பயனுள்ள, கட்டுப்படியாகக்கூடிய, தரமான மனநலப் பராமரிப்பை வலுப்படுத்தி விரிவுபடுத்த வேண்டிய அவசரத் தேவையை வலியுறுத்துகிறது.

இந்த எண்ணிக்கைகள் சேவைத் திறன் விரிவடைந்ததைக் காட்டுகின்றன; அந்த மாவட்டங்களில் உள்ள அனைத்துப் பயனாளிகளுக்கும் தொடர்ச்சியான சிகிச்சை கிடைத்தது என்பதற்கான சான்றல்ல. கண்காணிக்கப்பட்ட 13 பொது மருத்துவமனைகளில், உள்நோயாளிகளுக்கான அவசர மனநலச் சேவைகளை மூன்று மருத்துவமனைகள் 2022 டிசம்பருக்குள் ஏற்படுத்தியிருந்ததாகவும் உலக சுகாதார அமைப்பு தெரிவித்தது.

2020ஆம் ஆண்டின் வளங்கள் குறித்த தரவுகளைப் பயன்படுத்திய கல்விசார் சேவை மதிப்பாய்வு, 200 மனநல மருத்துவர்கள், நோயாளிகளை அனுமதிக்கும் 25 மனநல நிலையங்கள், 500 மனநலப் படுக்கைகள் இருந்ததாகப் பதிவு செய்தது. பின்னர் வந்த அறிக்கைகள், பதிவு செய்யப்பட்ட மனநல மருத்துவர்களின் எண்ணிக்கை சுமார் 274 முதல் 300 வரை இருப்பதாகக் குறிப்பிடுகின்றன; எனினும் தரவுகளின் வெவ்வேறு காலங்களும் வரையறைகளும் துல்லியமான ஒப்பீட்டைத் தடுக்கின்றன. சமூகத் திட்டங்களில் போதிய மருத்துவ மேற்பார்வை இல்லாமை, மருந்து விநியோகம் சீரற்றிருத்தல் ஆகியவற்றையும் அந்த மதிப்பாய்வு குறைகளாக அடையாளம் கண்டது.

விரிவான நடவடிக்கைக்கு குறைந்த நிதியே ஆதாரம்

மனநலத் திட்டங்களுக்குப் பொறுப்பான பிரிவைத் தன்னகத்தே கொண்ட தொற்றுநோயியல் மற்றும் நோய்க் கட்டுப்பாட்டுப் பிரிவு, சுமார் NPR 520 மில்லியன் பிரிவு நிதியிலிருந்து பயிற்சி, சமூக நடவடிக்கைகள், மனநல இடைவெளி நடவடிக்கைத் திட்டம் ஆகியவற்றுக்கு நிதியளிக்க வேண்டியுள்ளது என்று பவுடெல் கூறுகிறார். இது மனநலத்துக்கென ஒதுக்கப்பட்ட நிதி அல்ல.

mhGAP எனப் பொதுவாக அழைக்கப்படும் மனநல இடைவெளி நடவடிக்கைத் திட்டம், மனநல நிபுணர்கள் அல்லாத பணியாளர்கள் பராமரிப்பு வழங்க உதவுகிறது. மக்கள் வசிக்கும் இடங்களுக்கு அருகிலேயே மதிப்பீடும் அடிப்படைச் சிகிச்சையும் கிடைக்கச் செய்வதும், கூடுதல் நிபுணத்துவப் பராமரிப்பு தேவைப்படும்போது பரிந்துரை செய்வதும் இதன் நோக்கம். நம்பகமான சிகிச்சையாக மாறுவதற்கு, பயிற்சியுடன் தொடர்ச்சியான மேற்பார்வை, மருந்துகள், செயல்படும் பரிந்துரைச் சேவைகள் ஆகியவையும் தேவை.

2020ஆம் ஆண்டில் சுகாதார நிதிநிலை அறிக்கையில் மனநலத்துக்கான செலவு 0.2% ஆக இருந்ததாகவும், 2008ஆம் ஆண்டில் அது 0.8% ஆக இருந்ததாகவும் கல்விசார் மதிப்பாய்வு பதிவு செய்கிறது. இதன்படி, ஒதுக்கப்பட்ட விகிதம் முந்தைய அளவில் நான்கில் ஒரு பங்காக இருந்தது; ஒதுக்கீட்டின் விகிதத்தில் 75% குறைவு ஏற்பட்டது. இந்தச் சதவீதங்கள் மட்டும் ரூபாய் மதிப்பிலான செலவு குறைந்ததா என்பதை உறுதிப்படுத்தாது.

பரந்த சுகாதார நிதிநிலை குறித்து அறிக்கைகள் மாறுபடுகின்றன. பத்திரிகையாளர்கள் நிகழ்வில் பவுடெல் கூறியதாகப் பதிவான ஒரு செய்தியின்படி, அரசின் மூன்று நிலைகளிலும் 10% இலக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்டிருந்தபோதிலும், நடைமுறை சுகாதார முதலீடு சுமார் 5% ஆகவே இருந்தது. மற்றொரு செய்தியில், அரசு குறைந்தது 10% ஒதுக்கியுள்ளதாக அவர் கூறியதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. 2020ஆம் ஆண்டுக்கு கல்விசார் மதிப்பாய்வின் வரலாற்று அட்டவணை 6.15% எனக் குறிப்பிடுகிறது. வெவ்வேறு காலகட்டங்கள் அல்லது நிதிநிலை வரையறைகள் இந்த வேறுபாட்டில் சிலவற்றை விளக்கக்கூடும்; ஆனால் தற்போதைய நிலைக்கான ஒரே சீரான எண்ணிக்கை உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை.

நிதி உத்தியில் இடம்பெற்றுள்ள படிப்படியாக என்ற சொல், எதிர்பார்த்த அதிகரிப்பை 10% இலக்கு ஏன் ஏற்படுத்தவில்லை என்பதற்கான காரணமாக இருக்கலாம் என்றும் பவுடெல் சுட்டிக்காட்டினார். சில மனநல நடவடிக்கைகள் கூட்டாளர் அமைப்புகளின் ஆதரவுடன் தொடர்ந்து வருகின்றன. எனவே, விரிவாக்கத்தை நிலைநிறுத்துவதில் பொது நிதியின் அளவு முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது.

பல ஆண்டுகாலத் தாமதத்துக்குப் பின் நீதிமன்ற உத்தரவுகளும் சட்டமும்

நேபாளக் காலண்டரின்படி 2081 மங்சிர் 17ஆம் தேதி, அதாவது 2024 டிசம்பர் 2ஆம் தேதி, உச்ச நீதிமன்றம் 12 வழிகாட்டுதல்களைக் கொண்டதாகத் தெரிவிக்கப்பட்ட உத்தரவைப் பிறப்பித்தது. 1996ஆம் ஆண்டு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட 2053ஆம் ஆண்டின் தேசிய மனநலக் கொள்கையைத் திருத்துவதும், மனநல உரிமைகளை நடைமுறைப்படுத்துவதற்குப் போதுமான உத்திகளைக் கொண்ட கொள்கையை உருவாக்குவதும் அவற்றில் அடங்கின.

மத்திய அரசின் மட்டத்தில் தனிப் பிரிவு, மாகாணங்களில் கிளைகள், உள்ளூரில் தொடர்பு அலுவலர்கள் ஆகியவற்றை ஏற்படுத்த நீதிமன்ற உத்தரவு வலியுறுத்தியது. மத்திய மற்றும் மாகாண அரசுகளின் கீழ் உள்ள மருத்துவமனைகள், உள்நோயாளிகளுக்கும் ஆலோசனைக்கு வருபவர்களுக்கும் மனநல மருத்துவர்கள், உளவியலாளர்கள், மனநலச் செவிலியர்கள், சமூகப் பணியாளர்கள், உளப்பிணி மருத்துவ நிபுணர்கள் ஆகியோர் இடம்பெறும் சேவைகளை உருவாக்கவும் அது உத்தரவிட்டது.

தனி மத்தியப் பிரிவு இல்லாதது திட்டங்களைச் செயல்படுத்துவதற்குத் தடையாக இருப்பதாக கோஷிஷ் நேபாளத்தின் நிர்வாக இயக்குநர் மாத்ரிகா தேவ்கோட்டா சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். தயாரிப்பில் உள்ள மனநல மசோதா, நீதிமன்ற உத்தரவுகளுக்கு ஏற்ப மூன்று நிலைகளிலும் கட்டமைப்புகளை உருவாக்க வேண்டும் என்று வழக்கறிஞர் ஷர்மிளா பராஜுலி வலியுறுத்தியுள்ளார்.

உலக மனநல தினம் 2026ஐ முன்னிட்டு அமைச்சகம் ஏற்பாடு செய்த நிகழ்வில் பேசிய சுகாதாரம் மற்றும் உணவு சுகாதார அமைச்சர் நிஷா மேத்தா, அமைச்சரவை மனநலக் கருத்தாக்க ஆவணத்துக்கு ஒப்புதல் அளித்துள்ளதாகவும், அதிலிருந்து சட்டம் உருவாக்கப்படும் என்றும் கூறினார். 100க்கும் மேற்பட்ட படுக்கைகள் கொண்ட மருத்துவமனைகளில் மனநலப் படுக்கைகளை ஒதுக்கவும் அவர் உறுதியளித்தார். கருத்தாக்க ஆவணத்துக்கு ஒப்புதல் அளிப்பது தயாரிப்புப் பணியின் ஒரு படியே தவிர, சட்டம் இயற்றப்பட்டுவிட்டது என்பதல்ல.

கொள்கையிலிருந்து சேவை வழங்கலுக்குச் செல்ல மீண்டும் மீண்டும் மேற்கொள்ளப்பட்ட முயற்சிகளை இந்த வரிசை காட்டுகிறது:

• 1996: நேபாளம் தனது முதல் தேசிய மனநலக் கொள்கையை ஏற்றுக்கொண்டது; அது முறையாகச் செயல்படுத்தப்படவில்லை என்று கல்விசார் மதிப்பாய்வு பின்னர் விவரித்தது.
• டிசம்பர் 2020: தேசிய மனநல உத்தி மற்றும் செயல்திட்டம் தொடங்கப்பட்டது.
• பிப்ரவரி 2021: உலக சுகாதார அமைப்பின் மனநலத்துக்கான சிறப்பு முன்முயற்சியில் நேபாளம் இணைந்தது.
• அக்டோபர் 10, 2022: தேசிய மனநலப் பராமரிப்பு வலுப்படுத்தும் திட்டத்துக்கு அரசு ஒப்புதல் அளித்தது.
• டிசம்பர் 2, 2024: கொள்கை, நிறுவனங்கள், பணியாளர் நியமனம், உரிமைகள் ஆகியவை குறித்த வழிகாட்டுதல்களை உச்ச நீதிமன்றம் பிறப்பித்தது.
• உலக மனநல தினம் 2026: சட்டம் மற்றும் மருத்துவமனைப் படுக்கைகள் குறித்த உறுதிப்பாடுகளையும், புதிய தற்கொலை ஆபத்து வழிகாட்டுதல் வெளியிடப்பட்டதையும் அறிக்கைகள் விவரிக்கின்றன.

தற்கொலைத் தடுப்புக்கு நம்பகமான பதிவுகளும் பரிந்துரைச் சேவைகளும் தேவை

ஆண்டுதோறும் சுமார் 7,200 பேர் தற்கொலை செய்து உயிரிழப்பதாகவும், 100,000 பேருக்கு 24 பேர் என்ற விகிதம் இருப்பதாகவும் பவுடெல் குறிப்பிட்டார். நிலையான வளர்ச்சி இலக்குகளுடன் தொடர்புபடுத்தி, அந்த விகிதத்தை ஐந்துக்குக் கீழ் கொண்டுவர வேண்டிய பணியை அவர் விவரித்தார். இலக்கு என்பது 100,000 பேருக்கு என்ற விகிதமே தவிர, சதவீதம் அல்ல. 24 இலிருந்து ஐந்துக்குக் கீழ் குறைக்க 79%-க்கும் அதிகமான குறைப்பு தேவைப்படும்.

சுமார் மூன்றரை ஆண்டுகள் மட்டுமே எஞ்சியுள்ளதாக அவர் குறிப்பிட்டார். ஆனால் பத்திரிகையாளர்கள் நிகழ்வு நடந்த தேதி குறிப்பிடப்படாததால், அந்தக் கூற்று துல்லியமான காலக்கெடுவை உறுதிப்படுத்தாது. தனியாக, 2030ஆம் ஆண்டுக்குள் தற்கொலை விகிதத்தை குறைந்தது மூன்றில் ஒரு பங்காகக் குறைக்க வேண்டும் என்று உலக சுகாதார அமைப்பின் உலகளாவிய மனநலச் செயல்திட்டம் இலக்கு நிர்ணயிக்கிறது. அந்த உலகளாவிய அளவுகோலும் பவுடெல் குறிப்பிட்ட தேசிய விகிதமும் வெவ்வேறு இலக்குகள்.

முழுமையற்ற பதிவுகள் முன்னேற்றத்தை அளவிடுவதைச் சிரமமாக்குகின்றன. பல மரணங்கள் காவல்துறை அல்லது சுகாதார நிறுவனங்களுக்குத் தெரியாமல் போகின்றன என்று பவுடெல் கூறினார். தேசிய தற்கொலைப் பதிவேடு இல்லாததை கல்விசார் மதிப்பாய்வு சுட்டிக்காட்டியது. பின்னர் வந்த ஐ.நா. அறிக்கை, பதிவேட்டுக்கான முன்மாதிரி உருவாக்கப்பட்டுள்ளதாகவும் முன்னோட்டத் திட்டம் செயல்படுத்தத் திட்டமிடப்பட்டுள்ளதாகவும் தெரிவித்தது. முன்னோட்டத் திட்டம் முன்மொழியப்பட்டிருப்பது, தேசியப் பதிவேடு செயல்பாட்டில் உள்ளது என்பதை உறுதிப்படுத்தாது.

உலக மனநல தினம் 2026ஐ முன்னிட்டு நடந்த நிகழ்வில் வெளியிடப்பட்ட 2083ஆம் ஆண்டுக்கான தற்கொலை ஆபத்து மதிப்பீடு மற்றும் மேலாண்மைக்கான தேசிய வழிகாட்டுதல், ஆபத்தை அடையாளம் காணுதல், தீவிரத்தை மதிப்பிடுதல், பாதுகாப்புத் திட்டமிடல், தொடக்கநிலை ஆதரவு, கூடுதல் சிகிச்சைக்கான பரிந்துரை ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைக்கிறது. ஏழு மாகாணங்களிலும் உள்ளாட்சி அரசுகளிலும் சுகாதாரக் கட்டமைப்புகள் வழியாகப் பயிற்சி, தொழில்நுட்ப உதவி, கண்காணிப்பு ஆகியவற்றின் ஆதரவுடன் இதைச் செயல்படுத்தவுள்ளதாக சுகாதார சேவைகள் துறை தெரிவித்துள்ளது.

தற்கொலை மற்றும் சுயகாயம் குறித்த பதிவுகளை மேம்படுத்தவும் இந்த வழிகாட்டுதல் அழைப்பு விடுக்கிறது. இந்த அறிவிப்புகளில் உறுதியான சட்ட கால அட்டவணையோ, முழுமையான செயலாக்கக் காலக்கெடுவோ, தேசியப் பதிவேடு நிறைவடைவதற்கான சரிபார்க்கப்பட்ட தேதியோ குறிப்பிடப்படவில்லை.

1166 உதவி எண் பராமரிப்பைப் பெறுவதற்கான வழியை வழங்குகிறது

ஐ.நா.வின் தேசிய உதவி எண் குறித்த பதிவு கூறுவதன்படி, நேபாளத்தின் தற்கொலைத் தடுப்பு எண் 1166, 2021 மே 5ஆம் தேதி முழுமையாகச் செயல்படத் தொடங்கியது. லலித்பூரின் லகன்கேலில் உள்ள மனநல மருத்துவமனையை மையமாகக் கொண்ட இந்தச் சேவைக்கு உலக சுகாதார அமைப்பு தொழில்நுட்ப மற்றும் நிதி ஆதரவு வழங்கியது; டிரான்ஸ்கல்ச்சுரல் சைக்கோசோஷியல் ஆர்கனைசேஷன் நேபாளம் செயல்பாட்டு ஆதரவு அளித்தது.

ஆலோசகர்கள் உடனடி ஆபத்தை மதிப்பிட்டு, உதவியுடன் தொடர்புகொள்ள அழைப்பாளர்களுக்கு வழிகாட்டுகின்றனர்; தேவையான இடங்களில் பரிந்துரைகளை ஏற்பாடு செய்து, தொடர்ந்து நலம் விசாரிக்கும் அழைப்புகளையும் மேற்கொள்கின்றனர். இணையவழி அணுகலை விரிவுபடுத்தவும் தேசிய தற்கொலைத் தடுப்பு வள மையம் ஒன்றை அமைக்கவும் திட்டங்கள் இருப்பதாக அந்தப் பதிவு தெரிவிக்கிறது. தொடர்ச்சியான சிகிச்சைக்கு மாற்றாக அல்லாமல், சேவைகளைப் பெறுவதற்கான வழியாக இந்த உதவி எண் அமைகிறது.

அழைப்புகளின் மொத்த எண்ணிக்கை குறித்து இரண்டு அதிகாரபூர்வ பதிவுகள் வெவ்வேறு தரவுகளை வழங்குகின்றன. 2022 மார்ச் 31ஆம் தேதி வரையில் 3,000க்கும் மேற்பட்ட அழைப்புகள் வந்ததாகவும், அவற்றில் கிட்டத்தட்ட நான்கில் ஒரு பங்கு தற்கொலை அல்லது பிற மனநலப் பிரச்சினைகள் தொடர்பானவை என்றும் ஐ.நா. பதிவு கூறுகிறது. தற்கொலை எண்ணங்கள் அல்லது மனநலக் கவலைகளுடன் இருந்தவர்களிடமிருந்து 2022 நவம்பர் வரையில் 1,764 அழைப்புகள் வந்ததாக உலக சுகாதார அமைப்பின் சேவை மதிப்பீடு பதிவு செய்கிறது. இவை வெவ்வேறு பிரிவுகளைக் குறிக்கக்கூடும்; ஆனால் இந்த வேறுபாட்டை அந்தப் பதிவுகள் விளக்கவில்லை. எனவே, மொத்த அழைப்புகளில் ஏற்பட்ட போக்கை இந்த எண்ணிக்கைகள் உறுதிப்படுத்தாது.

2022 நவம்பர் வரையில் 40,000க்கும் மேற்பட்டோருக்கு உளச்சமூக ஆதரவு வழங்கப்பட்டதாகவும் உலக சுகாதார அமைப்பு தெரிவித்தது. அவர்களில் 20,000 குழந்தைகளும் 3,000 சுகாதாரப் பணியாளர்களும் அடங்குவர். பாக்மதியில், 120 பள்ளிகளைச் சேர்ந்த 116 பள்ளிச் செவிலியர்களுக்கும் 269 ஆசிரியர்களுக்கும் உணர்ச்சித் திறன்கள், பரிசோதனை, தொடக்கநிலை மேலாண்மை ஆகியவற்றில் பயிற்சி அளிக்கப்பட்டது.

இளையோர் ஆய்வு, துன்பகரமான அனுபவங்களையும் மனநல ஆபத்தையும் இணைக்கிறது

2025 மார்ச் முதல் செப்டம்பர் வரை நடத்தப்பட்ட தனி குடும்பக் கணக்கெடுப்பு, பாக்மதி, மத்யேஷ், சுதூர்பஷ்சிம் மாகாணங்களைச் சேர்ந்த 16 முதல் 29 வயதுடைய 6,055 பேரை ஆய்வு செய்தது. சுபாஷ் தாபா, நான்சி ராஸ், சந்தோஷ் கிரி உள்ளிட்ட ஆய்வாளர்கள், சார்லஸ் ஸ்டர்ட் பல்கலைக்கழகத்தின் நிதியுதவியுடன் இந்த ஆய்வை நடத்தினர்.

பங்கேற்பாளர்களில் 62.4% பேர் குறைந்தது ஒரு பாதிப்பை ஏற்படுத்தக்கூடிய குழந்தைப் பருவ அனுபவத்தைக் கொண்டிருந்ததாகவும், 10.4% பேர் நான்கு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட அனுபவங்களைக் கொண்டிருந்ததாகவும் தெரிவித்தனர். இத்தகைய அனுபவங்களில் துன்புறுத்தல், புறக்கணிப்பு, குடும்ப வன்முறை, குடும்பத்துக்குள் போதைப்பொருள் பயன்பாடு ஆகியவை அடங்கின. இதனால் 62.4% பேருக்கு மனநலக் கோளாறு இருந்தது என்று பொருளல்ல.

கணக்கெடுப்பில் 24.3% பேருக்கு மனக்கலக்கம், 6% பேருக்குத் தாழ்வு மனநிலை, 9.8% பேருக்கு உளவியல் துயரம், 1.9% பேருக்கு தற்கொலை முயற்சி செய்த வரலாறு இருந்ததாகப் பதிவானது. நான்கு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட பாதிப்பை ஏற்படுத்தக்கூடிய அனுபவங்களைத் தெரிவித்தவர்கள், அத்தகைய அனுபவம் எதையும் தெரிவிக்காதவர்களைவிட தற்கொலை முயற்சி செய்யும் சாத்தியம் 9.6 மடங்கு அதிகமாக இருந்ததாகப் பதிவாகியுள்ளது. நான்கு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட அனுபவங்கள் கொண்ட குழுவில் மனக்கலக்கத்தின் பாதிப்பு விகிதம் 44.9% ஆக இருந்தது; அனுபவங்கள் எதுவும் இல்லாதவர்களிடையே அது 18.8% ஆக இருந்தது. இந்த வேறுபாடு 26.1 சதவீதப் புள்ளிகள்.

நான்கு விளைவுகளுடனும் கொடுமைப்படுத்துதலுக்கு வலுவான தொடர்பு இருந்தது. சமூக ஆதரவும், துன்பங்களை எதிர்கொள்ளும் திறனைக் குறிக்கும் மீண்டெழும் ஆற்றலும் பாதுகாப்பளிப்பதாகத் தோன்றின. பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கிய இளைஞர்கள் மற்றும் இளம் பெண்களுக்கு ஆதரவை இலக்காகக் கொண்டு, பள்ளிகள் மற்றும் முதன்மைச் சுகாதாரப் பராமரிப்பு மூலம் முன்கூட்டியே அடையாளம் காண ஆய்வாளர்கள் பரிந்துரைத்தனர்.

இந்த ஆய்வு அனுபவங்களையும் விளைவுகளையும் ஒரே காலகட்டத்தில் அளவிட்டதால், குழந்தைப் பருவத் துன்பங்கள் பிற்கால மனநலப் பிரச்சினைகளை ஏற்படுத்தின என்பதை நிரூபிக்க முடியாது. மூன்று மாகாணங்களிலும் குடும்பங்களிலும் மட்டுமே ஆய்வு நடத்தப்பட்டதால், தேசிய அளவிலான முடிவுகளை எடுப்பதற்கும் வரம்புகள் உள்ளன; வீடற்ற அல்லது நிறுவனங்களில் தங்கவைக்கப்பட்ட இளைஞர்கள் இதில் இடம்பெறாமல் போயிருக்கலாம்.

உரிமைப் பாதுகாப்புகள் உள்ளூர் சமூகங்களைச் சென்றடைய வேண்டும்

பாகுபாடின்றி, கட்டுப்படியாகக்கூடிய, எளிதில் அணுகக்கூடிய, தரமான மனநலச் சேவைகளை வழங்க வேண்டும் என்று தேசிய மனித உரிமைகள் ஆணையம் வலியுறுத்தியுள்ளது. பாதிக்கப்பட்டவர்களின் குரல்களும் அனுபவங்களும் பெரும்பாலும் புறக்கணிக்கப்படுவதாகவும், இதனால் அவர்கள் புறக்கணிப்பு, துன்புறுத்தல், உரிமை மீறல்களுக்கு ஆளாக நேரிடுவதாகவும் அதன் கண்காணிப்பு கண்டறிந்தது.

சமூக ஆலோசனைப் பணியாளர்களுக்குக் கடுமையான பற்றாக்குறை இருப்பதை ஆணையம் சுட்டிக்காட்டி, அரசின் மூன்று நிலைகளும் உள்ளூரில் உளச்சமூக ஆதரவை வழங்க வேண்டும் எனக் கேட்டுக்கொண்டது. கண்ணியத்துக்கான அரசியலமைப்பின் 16வது பிரிவு, பாகுபாட்டிலிருந்து பாதுகாப்பதற்கான 18(2)வது பிரிவு, சுகாதாரத்துக்கான 35வது பிரிவு ஆகியவற்றுடன், 2018ஆம் ஆண்டு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட 2075ஆம் ஆண்டின் பொது சுகாதாரச் சேவைச் சட்டத்தையும் அது குறிப்பிட்டது.

தனியுரிமையும் சிகிச்சை குறித்த முடிவுகளில் பொருளுள்ள பங்கேற்பும் அந்தக் கோரிக்கையின் ஒரு பகுதியாகும். வெள்ளம், நிலச்சரிவு, நிலநடுக்கம் ஆகியவை குறித்த பவுடெலின் எச்சரிக்கை, மருத்துவமனைப் பராமரிப்புக்கு அப்பாற்பட்ட தேவைகளையும் சுட்டுகிறது. சுகாதாரச் சேவைகளை சமூக ஆதரவு, பேரிடர் நடவடிக்கை, கல்வி, சமூகப் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றுடன் இணைப்பதுடன், உறுதியளிக்கப்பட்ட நிறுவனங்களுக்குப் பணியாளர்களும் நிதியும் இருப்பதை உறுதிசெய்வதே ஒருங்கிணைந்த கொள்கைச் சவாலாகும்.

முக்கிய அம்சங்கள்

• நேபாளத்தில் மனநலப் பராமரிப்பு தேவைப்படும் மக்களில் கிட்டத்தட்ட 80% பேருக்கு அது கிடைப்பதில்லை என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
• வயது வந்தோரில் மனநலக் கோளாறின் வாழ்நாள் பாதிப்பு விகிதம் 10% என்றும், தற்போதைய பாதிப்பு விகிதம் 4.3% என்றும் தேசிய ஆய்வு கண்டறிந்தது.
• 2022ஆம் ஆண்டுக்குள் 77 மாவட்டங்களில் 35 மாவட்டங்களுக்கு சேவைகள் விரிவடைந்ததை உலக சுகாதார அமைப்பு ஆவணப்படுத்தியது; அதேவேளையில் பணியாளர் மற்றும் பயிற்சியில் பெரிய இடைவெளிகளும் இருந்தன.
• கொள்கையைத் திருத்தவும், தனித்துவமான நிறுவனங்களை உருவாக்கவும், மருத்துவமனைச் சேவைகளை விரிவுபடுத்தவும் 2024ஆம் ஆண்டு உச்ச நீதிமன்ற உத்தரவு அழைப்பு விடுத்தது.
• உலக மனநல தினம் 2026ஐச் சுற்றியுள்ள அறிக்கைகள், தற்கொலை ஆபத்து குறித்த புதிய வழிகாட்டுதலையும் சட்டம் மற்றும் படுக்கைகள் குறித்த உறுதிப்பாடுகளையும் விவரிக்கின்றன; ஆனால் நிறைவு செய்வதற்கான உறுதியான தேதிகள் இல்லை.
• 1166 உதவி எண் நெருக்கடி நேரப் பராமரிப்புக்கும் பரிந்துரைகளுக்கும் ஆதரவளிக்கிறது; தடுப்புக்கு தொடர்ச்சியான சிகிச்சை, சமூக ஆதரவு, நம்பகமான பதிவுகள் ஆகியவையும் தேவை.