தாயகம் திரும்புதல், புதிய யதார்த்தங்களை எதிர்கொள்ளுதல்: திரும்பும் புலம்பெயர் தொழிலாளர்களின் போராட்டங்கள்

சிக்கலான தாயகம் திரும்பும் பயணம்: திரும்பும் புலம்பெயர் தொழிலாளர்களுக்கு மீளிணைவு ஏன் மிகவும் சவாலானது

ஆசியா மற்றும் அதற்கு அப்பால் உள்ள கோடிக்கணக்கான புலம்பெயர் தொழிலாளர்களுக்கு, சிறந்த வாய்ப்புகளைத் தேடி தாயகத்தை விட்டு வெளியேறுவது என்ற முடிவு பெரும்பாலும் வாழ்வாதாரத் தேவையால் உந்தப்படுகிறது. எனினும், அவர்கள் திரும்பும்போது அந்தப் பயணம் முடிவதில்லை. அதற்குப் பதிலாக, பலர் புதிய சவால்களை எதிர்கொள்கிறார்கள். உணர்வுபூர்வமான, சமூக மற்றும் பொருளாதார ரீதியிலான இந்தச் சவால்கள், புலம்பெயர்தலைப் போலவே அச்சுறுத்துவதாக இருக்கலாம். இந்தோனேசியாவைச் சேர்ந்த ஆயு ரோசிதா, பிலிப்பைன்ஸைச் சேர்ந்த ஃபே மிராண்டா உள்ளிட்ட எண்ணற்றோரின் கதைகள், பல ஆண்டுகள் வெளிநாட்டில் வாழ்ந்த பிறகு தங்கள் சமூகங்களுடன் மீண்டும் ஒன்றிணைவதில் உள்ள பெரும் சிரமங்களை எடுத்துக்காட்டுகின்றன.

உலகளாவிய புலம்பெயர்வு போக்குகள் மாறிவரும் நிலையில், கோவிட்-19 பெருந்தொற்றிலிருந்து உலகம் மீண்டு வரும் சூழலில், திரும்பும் புலம்பெயர் தொழிலாளர்களின் மீளிணைவு விவகாரம் முன்னெப்போதையும் விட அவசரமானதாக மாறியுள்ளது. நீண்டகாலமாகத் தங்கள் தாயகப் பொருளாதாரங்களுக்கு ஆதாரமாக இருந்துவரும் பணத்தை அனுப்பிய இவர்கள், இப்போது தங்கள் சொந்த வாழ்க்கையை மீண்டும் கட்டியெழுப்பப் போராடுகின்றனர். இவர்களுக்கு எவ்வாறு ஆதரவளிப்பது என்பது குறித்து அரசுகள், சர்வதேச அமைப்புகள், அடிமட்டக் குழுக்கள் ஆகியவை தீவிரமாகச் சிந்தித்து வருகின்றன.

திரும்பும் புலம்பெயர் தொழிலாளர்களுக்கு என்ன காத்திருக்கிறது?

தாயகம் திரும்புவது மகிழ்ச்சியான சந்திப்பாகவும், பழக்கமான வாழ்க்கைக்குத் திரும்புவதாகவும் பலர் கற்பனை செய்கிறார்கள். ஆனால், பல புலம்பெயர் தொழிலாளர்களுக்கு யதார்த்தம் மிகவும் சிக்கலானது. பல ஆண்டுகள் அல்லது பல தசாப்தங்கள் வெளிநாட்டில் இருந்த பிறகு, அவர்களின் சொந்த ஊர்கள் மாறியிருப்பதையும், சமூகத் தொடர்புகள் குறைந்திருப்பதையும், உள்ளூர் வேலைச் சந்தையில் அவர்களின் திறன்களுக்கு மதிப்பளிக்கப்படாததையும் அவர்கள் காணக்கூடும்.

சவூதி அரேபியாவில் வீட்டுப் பணியாளராக 15 ஆண்டுகள் பணியாற்றிய ஆயு ரோசிதா, இந்தோனேசியாவின் மேற்கு ஜாவாவில் உள்ள தனது கிராமத்துக்குத் திரும்பியபோது, அதை அடையாளம் காண முடியாத அளவுக்கு மாறியிருந்ததைக் கண்டார். புதிய வணிகங்கள் தொடங்கியிருந்தன, சாலைகளில் போக்குவரத்து அதிகரித்திருந்தது, அவரது நண்பர்களில் பெரும்பாலோர் வேறு இடங்களுக்குச் சென்றிருந்தனர் அல்லது காலமாகியிருந்தனர். "என் சொந்தக் கிராமத்திலேயே நான் அந்நியரைப் போல உணர்ந்தேன். தினமும் கடுமையாக உழைத்துப் பழகியிருந்த எனக்கு, இப்போது நாள் முழுவதும் வீட்டில் செய்வதற்கு அதிகம் இல்லாமல் இருப்பது அமைதியின்மையை ஏற்படுத்தியது," என்று அவர் பகிர்ந்துகொண்டார். தனிமை, இழப்பு, வாழ்வில் நோக்கமின்மை ஆகிய உணர்வுகளுடன் போராடும் பலர் திரும்பியவர்களின் அனுபவமும் இதையே பிரதிபலிக்கிறது.

இதேபோல், பிலிப்பைன்ஸைச் சேர்ந்த ஃபே மிராண்டா, கடுமையாக நோய்வாய்ப்பட்ட தனது மகனைப் பார்த்துக்கொள்வதற்காக குவைத்திலிருந்து திரும்பினார். ஆனால், அவர் வந்த சில நாட்களிலேயே மகனை இழந்தார். துயரத்துடன் குற்றவுணர்வும் வெளிநாட்டு வேலை திடீரென முடிவுக்கு வந்ததும் சேர்ந்து, அவருக்குள் மனச்சோர்வையும் தனது சமூகத்திடமிருந்து விலகியிருக்கும் உணர்வையும் ஏற்படுத்தின.

உளவியல் மற்றும் உணர்வுபூர்வமான சவால்கள்: வீட்டு ஏக்கம் மட்டுமல்ல

மீளிணைவின் உணர்வுபூர்வமான தாக்கம் குறிப்பிடத்தக்கது. சர்வதேச புலம்பெயர்வு அமைப்பின் (IOM) கூற்றுப்படி, வெளிநாட்டில் இருந்த காலத்தில் தாங்கள் மாறியிருக்கும் விதத்துக்கும், முன்பு தங்களை அறிந்தவர்கள் தங்களிடம் எதிர்பார்க்கும் விதத்துக்கும் இடையே திரும்பும் புலம்பெயர்ந்தோர் பெரும்பாலும் முரண்பாட்டை உணர்கிறார்கள். இந்த அடையாள மாற்றம் விரக்தி, அவமானம், பதற்றம் ஆகிய உணர்வுகளுக்கு வழிவகுக்கலாம்; குறிப்பாக, திரும்பியவர்கள் சந்தேகத்துடனோ களங்கப்படுத்தும் பார்வையுடனோ எதிர்கொள்ளப்படும்போது இது நிகழ்கிறது.

சமூக விலக்கம் ஒரு பெரும் அபாயமாகும். கணிசமான செல்வம் சேர்க்காமல் திரும்பினால் அவர்கள் தோல்வியடைந்தவர்களாகக் கருதப்படலாம்; அல்லது புதிய உச்சரிப்பு, பழக்கவழக்கங்கள், உலகப் பார்வைகளை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தால் அந்நியர்களாகப் பார்க்கப்படலாம். சில சந்தர்ப்பங்களில், இந்தோனேசியா மற்றும் பிலிப்பைன்ஸ் ஆகிய இரு நாடுகளிலும் தெரிவிக்கப்பட்டதுபோல், மாறிய நடத்தை முறைகளுக்காகத் திரும்பியவர்கள் கேலி செய்யப்படுகிறார்கள்; அல்லது பல ஆண்டுகள் பிரிந்திருந்த பிறகு குழந்தைகள் மற்றும் வாழ்க்கைத் துணையுடன் மீண்டும் நெருக்கத்தை ஏற்படுத்துவதில் சிரமப்படுகிறார்கள். வலுவான ஆதரவு வலையமைப்பு இல்லாதது இந்த உணர்வுகளை மேலும் தீவிரப்படுத்தி, மனச்சோர்வுக்கும், கடுமையான நிலைகளில் மனநல நெருக்கடிகளுக்கும் வழிவகுக்கலாம்.

குறிப்பாகப் பெண்கள் அதிக சவால்களை எதிர்கொள்கிறார்கள். வெளிநாட்டிலிருந்து திரும்பிய பெண்கள், குறிப்பாக அங்கு துன்புறுத்தல் அல்லது சுரண்டலுக்கு ஆளானவர்கள், வேலைவாய்ப்பு, பயிற்சி, சுகாதாரப் பராமரிப்பு ஆகியவற்றைப் பெறுவதில் ஆண்களைவிட அதிகம் போராடுவதாக IOM ஆய்வு கண்டறிந்துள்ளது. இத்தகைய அனுபவங்களின் அதிர்ச்சி, அவர்கள் திரும்பிய பிறகும் நீடித்து, மீண்டும் சமூகத்துடன் ஒன்றிணைந்து வாழ்க்கையை மறுகட்டமைக்கும் திறனைப் பாதிக்கலாம்.

பொருளாதாரத் தடைகள்: குடும்பத்தைத் தாங்குவோரிலிருந்து வேலை தேடுவோர் வரை

திரும்பும் புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் எதிர்கொள்ளும் மிக அவசரமான சவால்களில் ஒன்று, நிலையான வேலைவாய்ப்பைக் கண்டறிவதாகும். வேலைவாய்ப்புகள் இல்லாததால் பலர் தங்கள் சொந்த நாடுகளை விட்டு வெளியேறினர்; திரும்பியதும் நிலைமை மாறாமல் இருப்பதையோ, இன்னும் மோசமடைந்திருப்பதையோ அவர்கள் காண்கிறார்கள். வயது, முறையான கல்வி இல்லாமை, வெளிநாட்டு அனுபவம் தாயகத்தில் மதிப்புமிக்க திறன்களாகப் பயன்படாது என்ற பார்வை ஆகியவை வேலைவாய்ப்புக்குத் தடையாக இருக்கலாம்.

உதாரணமாக, ஆயு ரோசிதா மீன் வளர்ப்புத் தொழிலைத் தொடங்க முயன்றார்; பின்னர் ஒரு சிறிய கடையையும் தொடங்கினார். ஆனால் கடுமையான போட்டியையும் குறைந்த லாபத்தையும் எதிர்கொண்டார். வெளிநாட்டில் பல ஆண்டுகள் கடுமையாக உழைத்திருந்தபோதும், ஃபே மிராண்டாவுக்குத் தனது சொந்த ஊரில் வேலை கிடைப்பது கடினமாக இருந்தது. முறையான தகுதிகளுடன் கூடிய இளைய விண்ணப்பதாரர்களுக்கு வேலை வழங்கவே முதலாளிகள் விரும்பினர். இவை தனித்துவமான கதைகள் அல்ல. 2019ஆம் ஆண்டு IOM ஆய்வின்படி, தென்கிழக்கு ஆசியப் புலம்பெயர் தொழிலாளர்களில் 31% பேர் திரும்பியபோது தங்கள் சேமிப்பில் மாற்றம் எதையும் காணவில்லை; 21% பேரின் சேமிப்பு குறைந்திருந்தது; 17% பேர் கடனில் சிக்கியிருந்தனர்.

திமோர்-லெஸ்தேயில் ஃபிளிண்டர்ஸ் பல்கலைக்கழகத்தின் ஆய்வில், திரும்பிய தொழிலாளர்களில் பாதிக்கும் குறைவானவர்களால் மட்டுமே நல்வாழ்வு உணர்வைத் தக்கவைக்க முடிந்தது. பலரால் வெளிநாட்டில் பெற்ற திறன்களுக்குப் பொருந்தும் வேலைகளைக் கண்டறிய முடியவில்லை. இந்தப் பொருத்தமின்மை மீண்டும் புலம்பெயர வேண்டும் என்ற விருப்பத்தை அடிக்கடி ஏற்படுத்தி, தொழிலாளர் புலம்பெயர்வு மற்றும் தாயகம் திரும்புதல் என்ற சுழற்சியைத் தொடரச் செய்கிறது.

அரசு மற்றும் சமூகத்தின் பதில்கள்: அவை போதுமானவையா?

பிரச்சினையின் அளவை உணர்ந்த இந்தோனேசியா, பிலிப்பைன்ஸ் போன்ற முக்கிய புலம்பெயர் தொழிலாளர் அனுப்பும் நாடுகளின் அரசுகள், பல்வேறு மீளிணைவு திட்டங்களை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளன. இவற்றில் பண உதவி, குறைந்த வட்டிக் கடன்கள், தொழில்முனைவோர் பயிற்சி, கூடுதல் திறன் பயிற்சிப் படிப்புகள் ஆகியவை அடங்கும். உதாரணமாக, இந்தோனேசியா குறைந்த வட்டியில் தொழில் கடன்களை வழங்குவதுடன், பயிற்சி அளிக்கக் கல்வி நிறுவனங்களுடன் இணைந்து செயல்படுகிறது. பிலிப்பைன்ஸின் வெளிநாட்டுத் தொழிலாளர்கள் நல நிர்வாகம் (OWWA) மானியங்களையும் திறன் மேம்பாட்டுக் கருத்தரங்குகளையும் வழங்குகிறது.

எனினும், இந்தத் திட்டங்களின் சென்றடையும் பரப்பும் செயல்திறனும் குறைவாகவே உள்ளன. 2023ஆம் ஆண்டில், திரும்பிய பல லட்சம் பிலிப்பைன்ஸ் தொழிலாளர்களில் ஒரு சிறு பகுதியினருக்கு மட்டுமே OWWA-வின் பண உதவியோ பயிற்சித் திட்டங்களோ கிடைத்தன. குறிப்பாக, முறையற்ற வழிகளில் புலம்பெயர்ந்தவர்கள் அல்லது முறையான ஆவணங்கள் இல்லாத பலரால் ஆதரவைப் பெற முடியவில்லை. நேபாளம், எகிப்து ஆகிய நாடுகளிலும் இதே நிலைதான். அங்கு அரசுத் திட்டங்கள் பெரும்பாலும் ஆவணமற்ற தொழிலாளர்களைச் சேர்த்துக்கொள்வதில்லை; இதனால் அவர்கள் குடும்ப வலையமைப்புகளைச் சார்ந்திருக்க வேண்டியிருக்கிறது அல்லது மீண்டும் புலம்பெயர்வதைக் கருத்தில்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

இந்த இடைவெளிகளில் சிலவற்றை நிரப்புவதற்காக அடிமட்ட மற்றும் சமூக அடிப்படையிலான முயற்சிகள் உருவாகியுள்ளன. இந்தோனேசியாவில், முறைசாரா ஆதரவுக் குழுக்களும் அதிகாரமளிக்கும் பயிலரங்குகளும் திரும்பியவர்கள் சமூக உறவுகளை மீண்டும் கட்டியெழுப்பவும், புதிய வாழ்வாதார வாய்ப்புகளை ஆராயவும் உதவியுள்ளன. பிலிப்பைன்ஸில், சண்டிகன் போன்ற அமைப்புகள் உளவியல் ஆதரவையும், திரும்பியவர்கள் தங்கள் அனுபவங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டு அதிர்ச்சியைச் சமாளிப்பதற்கான இடத்தையும் வழங்குகின்றன. மதிப்புமிக்கவையாக இருந்தாலும், இந்த முயற்சிகளுக்கு பெரும்பாலும் போதிய வளங்கள் இல்லை; மேலும், பரந்த கட்டமைப்புச் சவால்களை எதிர்கொள்ளத் தேவையான அளவுக்கு அவை விரிவடைந்திருக்கவில்லை.

கட்டமைப்பு மற்றும் கொள்கைத் தடைகள்: முழுமையான அணுகுமுறையின் தேவை

வெற்றிகரமான மீளிணைவுக்கு தனிநபர் மனவுறுதியோ, ஆங்காங்கே வழங்கப்படும் ஆதரவோ மட்டும் போதாது என்பதில் நிபுணர்கள் ஒருமித்த கருத்தில் உள்ளனர். பொருளாதார, சமூக, உளவியல் பரிமாணங்களை உள்ளடக்கிய ஒருங்கிணைந்த, பலநிலை உத்திகள் தேவை என்று IOM-மும் சர்வதேச தொழிலாளர் அமைப்பும் (ILO) வலியுறுத்துகின்றன. இதில் அடங்குபவை:

• தாயகத்தில் வேலைவாய்ப்புகளை மேம்படுத்துவதற்காக வெளிநாட்டில் பெற்ற திறன்களை அங்கீகரித்து சான்றளித்தல்
• எளிதில் அணுகக்கூடிய மனநல மற்றும் ஆலோசனைச் சேவைகளை வழங்குதல்
• நிதி அறிவு மற்றும் தொழில்முனைவோர் பயிற்சிகள் உள்ளூர் சந்தையின் யதார்த்தங்களுக்கு ஏற்ப அமைவதை உறுதிசெய்தல்
• களங்கத்தைக் குறைத்து, திரும்பியவர்களை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பான்மையை வளர்க்கச் சமூகங்களை ஈடுபடுத்துதல்
• திரும்பியவர்களின் திறன்களை இருக்கும் வாய்ப்புகளுடன் பொருத்துவதற்கான வலுவான தரவு அமைப்புகளை உருவாக்குதல்

பிலிப்பைன்ஸில் முன்மொழியப்பட்டுள்ள ஹவுஸ் பில் 11130 போன்ற சட்டமியற்றும் முயற்சிகள், வேலைவாய்ப்புக் கண்காட்சிகள், வாழ்வாதார ஆதரவு, உளவியல் ஆலோசனை, சமூக ஈடுபாடு உள்ளிட்ட விரிவான மீளிணைவு திட்டங்களை நிறுவனமயமாக்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. இருப்பினும், குறைந்த வளங்கள், அதிகாரத்துவத் தடைகள், அமைப்புகளுக்கிடையிலான ஒருங்கிணைப்பு இல்லாமை ஆகியவற்றால் செயல்படுத்துவது தொடர்ந்து சவாலாகவே உள்ளது.

பாலினம் மற்றும் பாதிப்புக்குள்ளாகும் குழுக்கள்: யார் அதிக ஆபத்தை எதிர்கொள்கிறார்கள்?

திரும்பும் அனைவரும் மீளிணைவு சவால்களை எதிர்கொண்டாலும், சில குழுக்கள் குறிப்பாக அதிகம் பாதிக்கப்படக்கூடியவை. பெண் புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள், குறிப்பாகத் துன்புறுத்தல் அல்லது சுரண்டலுக்கு ஆளானவர்கள், அதிர்ச்சி, உடல்நலப் பிரச்சினைகள், சமூகக் களங்கம் ஆகியவற்றுடன் அடிக்கடி போராடுகிறார்கள். முறையான வேலைச் சந்தைகளில் திறன்களுக்கு மதிப்பளிக்கப்படாத வீட்டுப் பணியாளர்கள், திரும்பிய பிறகு நிலையான வேலையைப் பெறுவது கிட்டத்தட்ட சாத்தியமற்றதாகக் காணலாம்.

பல ஆண்டுகள் வெளிநாட்டில் இருந்த பிறகு திரும்பும் குழந்தைகளும் இளம் பருவத்தினரும் மொழித் தடைகள், பண்பாட்டிலிருந்து விலகியிருக்கும் உணர்வு, பள்ளியில் ஏற்படும் சிரமங்கள் ஆகியவற்றை எதிர்கொள்ளலாம். புலம்பெயர்வால் பிரிந்த குடும்பங்கள் உறவுகளை மீண்டும் கட்டியெழுப்பப் போராடுகின்றன. சில நேரங்களில் குழந்தைகள் நடத்தைப் பிரச்சினைகளையோ கல்வியில் பின்தங்குவதையோ வெளிப்படுத்துகிறார்கள். நீண்டகாலப் பிரிவால் திருமண உறவுகள் பாதிக்கப்படலாம்; திருமணத்திற்கு வெளியான உறவுகளும் அரிதானவை அல்ல. இவை மீளிணைவு செயல்முறையை மேலும் சிக்கலாக்குகின்றன.

உலக அனுபவங்களிலிருந்து படிப்பினைகள்: ஒப்பீட்டுப் பார்வைகள்

திரும்பும் புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் எதிர்கொள்ளும் சவால்கள் தென்கிழக்கு ஆசியாவுக்கு மட்டும் உரியவை அல்ல. நேபாளத்தில், கோவிட்-19 பெருந்தொற்றால் பல லட்சம் தொழிலாளர்கள் தாயகம் திரும்ப வேண்டியிருந்தது; அவர்களில் பலர் ஆவணங்கள் இல்லாததால் அரசின் ஆதரவைப் பெற முடியாமல் ஒதுக்கப்பட்டனர். எகிப்தில், தோல்வியடைந்த மீளிணைவு, வாழ்வாதார உத்தியாகத் தொழிலாளர்கள் மீண்டும் மீண்டும் வெளியேறித் திரும்பும் சுழற்சிப் புலம்பெயர்வு முறைக்கு வழிவகுத்துள்ளது. திமோர்-லெஸ்தேயில், வெளிநாட்டில் பெற்ற திறன்களுக்கு முறையான அங்கீகாரம் இல்லாததால், திரும்பியவர்களில் பலர் தகுதிக்குக் குறைவான வேலைகளில் ஈடுபட்டுள்ளனர்; மீண்டும் புலம்பெயரவும் ஆர்வமாக உள்ளனர்.

திரும்பியவர்களின் அனைத்துத் தேவைகளையும் எதிர்கொள்ளும் விரிவான, அனைவரையும் உள்ளடக்கிய கொள்கைகள் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை இந்தச் சர்வதேச எடுத்துக்காட்டுகள் வலியுறுத்துகின்றன. இத்தகைய ஆதரவு இல்லாவிட்டால், அதனுடன் தொடர்புடைய சமூக மற்றும் பொருளாதாரச் செலவுகளுடன் புலம்பெயர்வு மற்றும் தாயகம் திரும்புதல் என்ற சுழற்சி தொடர வாய்ப்புள்ளது.

விரிவான பார்வை: புலம்பெயர்வு, வளர்ச்சி மற்றும் எதிர்காலம்

பல நாடுகளுக்கு புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் அனுப்பும் பணம் முக்கிய வருமான ஆதாரமாக உள்ளது. 2023ஆம் ஆண்டில் வெளிநாடுவாழ் பிலிப்பைன்ஸ் மக்கள் 40 பில்லியன் டாலருக்கும் அதிகமான தொகையைத் தாயகத்துக்கு அனுப்பினர். இது பிலிப்பைன்ஸின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் கிட்டத்தட்ட 10% ஆகும். வெளிநாடுகளில் பணிபுரியும் இந்தோனேசியத் தொழிலாளர்கள் 11 பில்லியன் டாலர் அனுப்பினர்; இது அந்நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 0.8% ஆகும். இந்த நிதி குடும்பங்களுக்கு ஆதரவளிக்கிறது, உள்ளூர் பொருளாதாரங்களை இயக்குகிறது; சில சந்தர்ப்பங்களில், ஒட்டுமொத்த சமூகங்களையும் வறுமையிலிருந்து மீட்டெடுக்க உதவுகிறது.

எனினும், வளர்ச்சி உத்தியாகத் தொழிலாளர் புலம்பெயர்வைச் சார்ந்திருப்பதில் பாதகங்களும் உள்ளன. பிலிப்பைன்ஸ் பல்கலைக்கழகத்தின் தலைவர் மற்றும் தொழிலாளர் உரிமை ஆதரவாளரான ஏஞ்சலோ ஜிமெனெஸ் சுட்டிக்காட்டுவதாவது:

புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் அனுப்பும் பணம் இந்த நாடுகளின் பொருளாதாரங்களுக்குப் பெரும் பங்களிப்பைச் செய்துள்ளது. இதனால், சில அரசுகள் தங்கள் சொந்தத் தொழில்துறைகளை வளர்ப்பதைவிட, மக்கள் வெளிநாடுகளில் வேலை செய்வதை ஊக்குவிப்பதிலும் அதை மேம்படுத்துவதிலும் அதிக நேரம் செலவிடுகின்றன. ஒரு நாட்டுக்கு மிக முக்கியமானது வேலைவாய்ப்புகளை வழங்குவதே; அப்போதுதான் புலம்பெயர்வு தேவையாக இல்லாமல், ஒரு தேர்வாக மாறும்.

பிலிப்பைன்ஸ், இந்தோனேசியா போன்ற நாடுகள் புலம்பெயர்வின் நன்மைகளையும் தாயகத்தில் நிலையான வளர்ச்சியின் தேவையையும் சமநிலைப்படுத்த முயல்கையில், திரும்பும் புலம்பெயர் தொழிலாளர்களின் அனுபவங்கள் மதிப்புமிக்க படிப்பினைகளை வழங்குகின்றன. புலம்பெயர்வு தேவையாக இல்லாமல் ஒரு தேர்வாக இருப்பதை உறுதிசெய்ய, உள்நாட்டில் வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்குதல், கல்வி, சமூகப் பாதுகாப்பு அமைப்புகள் ஆகியவற்றில் முதலீடு செய்வது அவசியம். வெளியேறுபவர்களுக்கும் திரும்புபவர்களுக்கும் இவை ஆதரவளிக்க வேண்டும்.

சுருக்கம்

• திரும்பும் புலம்பெயர் தொழிலாளர்கள் தாயகம் வந்ததும் தனிமை, களங்கம், குறைந்த வேலைவாய்ப்புகள் உள்ளிட்ட குறிப்பிடத்தக்க உணர்வுபூர்வமான, சமூக மற்றும் பொருளாதாரச் சவால்களை எதிர்கொள்கிறார்கள்.
• பெண்கள், வீட்டுப் பணியாளர்கள், ஆவணமற்ற புலம்பெயர்ந்தோர் போன்ற பாதிப்புக்குள்ளாகும் குழுக்கள் மீளிணைவில் அதிகத் தடைகளைச் சந்திக்கிறார்கள்.
• மீளிணைவுக்கான அரசுத் திட்டங்கள் உள்ளன; எனினும், அவை பெரும்பாலும் திரும்பியவர்களில் ஒரு சிறு பகுதியினரையே சென்றடைகின்றன; அவர்களின் உண்மையான தேவைகளை நிவர்த்தி செய்யாமலும் இருக்கலாம்.
• உளவியல் ஆதரவை வழங்கவும், சமூக உறவுகளை வளர்க்கவும் சமூக அடிப்படையிலான ஆதரவுக் குழுக்களும் அடிமட்ட முயற்சிகளும் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன.
• திறன்களை அங்கீகரித்து, மனநல ஆதரவை வழங்கி, பொருளாதார வாய்ப்புகளை வளர்க்கும் விரிவான, ஒருங்கிணைந்த கொள்கைகள் நிலையான மீளிணைவுக்கு அவசியம்.
• பொருளாதார வளர்ச்சிக்காகத் தொழிலாளர் புலம்பெயர்வை அளவுக்கு அதிகமாகச் சார்ந்திருப்பது, உள்நாட்டு வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கத்தைக் குறைத்து, புலம்பெயர்வு மற்றும் தாயகம் திரும்புதல் என்ற சுழற்சியைத் தொடரச் செய்யலாம்.
• புலம்பெயர்வு தேவையாக இல்லாமல் ஒரு தேர்வாக இருப்பதை உறுதிசெய்ய, உள்ளூர் பொருளாதாரங்கள், கல்வி, சமூகப் பாதுகாப்பு அமைப்புகள் ஆகியவற்றில் நீண்டகால முதலீடு அவசியம்.