இந்தோனேசியாவின் இலவச உணவுத் திட்டம்: லட்சியம், சிக்கன நடவடிக்கைகள், சர்ச்சை

இந்தோனேசியாவின் இலவச உணவுத் திட்டம்: லட்சியம், சிக்கன நடவடிக்கைகள், சர்ச்சை

இந்தோனேசிய அதிபர் பிரபோவோ சுபியாந்தோவின் முக்கியக் கொள்கையான, லட்சியமிக்க இலவச உணவுத் திட்டம் உலகின் மிக அதிக செலவுமிக்க சமூகத் திட்டங்களில் ஒன்றாக மாறியுள்ளது. பள்ளி மாணவர்கள், சிறு குழந்தைகள், கர்ப்பிணிகள் மற்றும் பாலூட்டும் தாய்மார்கள் உட்பட 8.3 கோடி பேருக்கு ஊட்டச்சத்துள்ள உணவு வழங்குவதை இது இலக்காகக் கொண்டுள்ளது. ஊட்டச்சத்துக் குறைபாடு மற்றும் வளர்ச்சி குன்றிய நிலையை எதிர்த்துப் போராடும் நோக்கில் இத்திட்டம் வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தாலும், அதன் பிரம்மாண்ட அளவு, நிதி ஒதுக்கும் உத்தி, செயல்படுத்துவதில் உள்ள சவால்கள் ஆகியவை கடும் விவாதத்தையும் பொதுமக்களின் போராட்டங்களையும் தூண்டியுள்ளன. இந்தோனேசியாவின் பொருளாதாரம் மற்றும் சமூகத்தின் மீது இத்திட்டம் நீண்டகாலத்தில் ஏற்படுத்தக்கூடிய தாக்கம் குறித்த கவலைகளும் எழுந்துள்ளன.

இந்தோனேசியாவின் இலவச உணவுத் திட்டம் என்றால் என்ன?

2025ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் தொடங்கப்பட்ட இலவச ஊட்டச்சத்து உணவுத் திட்டம் (Makan Bergizi Gratis, அல்லது MBG), இந்தோனேசியர்களில் பல மில்லியன் பேருக்கு வாரத்தில் ஐந்து வேளை உணவு வழங்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. இதில் முதன்மையாக மாணவர்கள், ஐந்து வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகள், கர்ப்பிணிகள் மற்றும் பாலூட்டும் தாய்மார்கள் இலக்காகக் கொள்ளப்படுகின்றனர். நாட்டின் மனித வளத்தை மேம்படுத்தவும், வளர்ச்சி குன்றிய நிலையின் விகிதத்தைக் குறைக்கவும், 2045ஆம் ஆண்டுக்குள் வளர்ந்த நாடாக வேண்டும் என்ற இந்தோனேசியாவின் இலக்கை ஆதரிக்கவும் அதிபர் பிரபோவோ கொண்டுள்ள தொலைநோக்குப் பார்வையின் ஒரு பகுதியாக இத்திட்டம் அமைந்துள்ளது.

நீடித்த ஊட்டச்சத்துக் குறைபாட்டால் ஏற்பட்டு, உடல் மற்றும் அறிவாற்றல் வளர்ச்சியைப் பாதிக்கும் நிலையான வளர்ச்சி குன்றிய நிலை, இந்தோனேசியாவில் ஐந்து வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகளில் ஐந்தில் ஒருவரைப் பாதிக்கிறது. இலவசமாக ஊட்டச்சத்து நிறைந்த உணவை வழங்குவதன் மூலம், குழந்தைகள் உயரமாக வளரவும், சிறப்பாகக் கற்கவும், இறுதியில் நாட்டின் பொருளாதார முன்னேற்றத்துக்குப் பங்களிக்கவும் உதவ முடியும் என்று அரசு நம்புகிறது.

பட்ஜெட் வெட்டுகளும் நிதி சார்ந்த சமரசங்களும்: திட்டத்துக்கு எவ்வாறு நிதி அளிக்கப்படுகிறது?

தொடக்கத்தில், இத்திட்டத்துக்கு ஆண்டுக்கு 450 டிரில்லியன் ரூபியா (சுமார் 28 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர்) வரை செலவாகும் எனக் கணிக்கப்பட்டது. இதனால், அமெரிக்காவுக்கு அடுத்தபடியாக உலகின் இரண்டாவது அதிக செலவுமிக்க இலவச உணவுத் திட்டமாக இது அமைந்திருக்கும். எனினும், 2025ஆம் ஆண்டின் நடுப்பகுதியில், பொருட்களின் செலவு மதிப்பீடுகளைத் திருத்தி, திட்டத்தைச் செயல்படுத்தும் முறையை மறுசீரமைத்த பின்னர், 2026ஆம் ஆண்டுக்கான திட்டமிட்ட செலவினத்தை 22% குறைத்து 350 டிரில்லியன் ரூபியாவாக (21.4 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர்) நிர்ணயிப்பதாக அரசு அறிவித்தது. இந்த ஆண்டுக்கான செலவினம் சுமார் 7.5 பில்லியன் அமெரிக்க டாலராக இருக்கும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இது முந்தைய திட்டங்களைவிட 29% குறைவு.

இத்திட்டத்துக்கு நிதி திரட்ட, அரசு அமைச்சகங்கள் மற்றும் பிராந்தியங்களுக்கான ஒதுக்கீடுகள் முழுவதும் அதிபர் பிரபோவோ விரிவான பட்ஜெட் வெட்டுகளுக்கு உத்தரவிட்டார். இவற்றின் மொத்த மதிப்பு 306.7 டிரில்லியன் ரூபியா (சுமார் 19.5 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர்). இந்தச் சிக்கன நடவடிக்கைகள் பொதுப்பணிகள், சுகாதாரம், கல்வி, ஆராய்ச்சி உள்ளிட்ட பல துறைகளைப் பாதித்துள்ளன. எடுத்துக்காட்டாக, பொதுப்பணித் துறை அமைச்சகத்தின் பட்ஜெட் 80% குறைக்கப்பட்டது; சுகாதார அமைச்சகத்தின் நிதி ஒதுக்கீடு 18.56% குறைக்கப்பட்டது. உயர்கல்வி, அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்ப அமைச்சகம், உணவுத் திட்டத்துக்கு ஆதரவளிக்க ஆராய்ச்சி நிதியைத் திருப்பிவிட்டது; தேசிய நூலகம் தனது செயல்பாட்டு நேரத்தைக் குறைத்துள்ளது.

இலவச உணவுத் திட்டம் போன்ற, பொதுமக்களுக்கு நேரடிப் பயனளிக்கும் திட்டங்களுக்கு முன்னுரிமை அளிப்பதே இந்த வெட்டுகளின் நோக்கம் என்று நிதியமைச்சர் ஸ்ரீ முல்யானி இந்திராவதி வலியுறுத்தினார். எனினும், இந்த நிதி மறுஒதுக்கீடு அத்தியாவசிய சேவைகள், அரசின் செயல்பாடுகள், இந்தோனேசியாவின் நிதிநிலை ஆகியவற்றின் மீதான தாக்கம் குறித்த பரவலான கவலைகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

பொருளாதார மற்றும் சமூகத் தாக்கம்: வளர்ச்சி, பற்றாக்குறை, பொதுமக்களின் எதிர்வினை

உள்ளூர் உணவுப் பொருட்களுக்கான தேவையைத் தூண்டி, வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கி, வருங்காலத் தலைமுறையினரின் ஆரோக்கியத்தையும் உற்பத்தித்திறனையும் மேம்படுத்துவதன் மூலம் இத்திட்டம் பொருளாதார வளர்ச்சியை அதிகரிக்கும் என்று ஆதரவாளர்கள் வாதிடுகின்றனர். இலவச உணவுக்கான கூடுதல் பட்ஜெட், இந்தோனேசியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி வளர்ச்சியில் இந்த ஆண்டு கிட்டத்தட்ட இரண்டு சதவீதப் புள்ளிகளைச் சேர்க்கக்கூடும் என்றும், இதன் மூலம் 5.2% வளர்ச்சி இலக்கை நாடு எட்ட உதவும் என்றும் அதிபரின் ஆலோசகர் ஒருவர் தெரிவித்துள்ளார்.

ஆனால், இத்திட்டத்தின் செலவு மற்றும் நிதி ஒழுக்கத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் நாடு என்ற இந்தோனேசியாவின் நற்பெயர் மீதான அதன் தாக்கம் குறித்து நிதிச் சந்தைகளும் ஆய்வாளர்களும் கவலை தெரிவித்துள்ளனர். பலவீனமான பொருளாதார வளர்ச்சி, குறைந்த பொருட்களின் விலைகள், இலவச உணவுத் திட்டத்துக்கான விரைவுபடுத்தப்பட்ட செலவினம் ஆகியவற்றைக் காரணம் காட்டி, இந்த ஆண்டு நிதிப் பற்றாக்குறை மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 2.9% ஆக இருக்கும் என நோமுரா ஹோல்டிங்ஸ் கணித்துள்ளது. இது சட்டபூர்வமான 3% வரம்புக்கு அருகில் உள்ளது. ஆண்டின் நடுப்பகுதிக்கான பட்ஜெட் மதிப்பாய்வில், அதிகரித்த நிதிப் பற்றாக்குறை குறித்த கணிப்பை அரசு அறிவிக்கும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

சிக்கன நடவடிக்கைகள் பொதுமக்களின் போராட்டங்களையும் தூண்டியுள்ளன. குறிப்பாக மாணவர்களும் குடிமைச் சமூகக் குழுக்களும் போராட்டங்களில் ஈடுபட்டுள்ளனர். பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் தலைமையிலான “இருண்ட இந்தோனேசியா” (Indonesia Gelap) இயக்கம், கல்வி, கல்வி உதவித்தொகைகள், பொதுச் சேவைகளுக்கான வெட்டுகளைக் கண்டித்து முக்கிய நகரங்களில் ஆர்ப்பாட்டங்களை நடத்தியுள்ளது. குழந்தைகள் இலவசமாக உணவு உண்ணக்கூடும் என்றாலும், பரந்த அளவிலான மக்கள் வேலை இழப்பு, குறைக்கப்பட்ட சமூக ஆதரவு, மங்கலான எதிர்காலம் ஆகியவற்றை எதிர்கொள்வதாகப் போராட்டக்காரர்கள் வாதிடுகின்றனர். சில ஆர்ப்பாட்டங்கள் வன்முறையாக மாறி, அரசின் முன்னுரிமைகள் குறித்த தேசிய அளவிலான விவாதத்தைத் தூண்டியுள்ளன. இப்போராட்டங்கள் அதிபர் பிரபோவோவின் அரசுக்கு எதிரான முதல் பெரிய அரசியல் சவாலாக மாறியுள்ளன.

செயல்படுத்துவதில் உள்ள சவால்கள்: தளவாடங்கள், உணவுப் பாதுகாப்பு, தனியார் முதலீடு

இந்தோனேசியாவைப் போன்ற பரந்த, பன்முகத்தன்மை கொண்ட நாட்டில் இத்தகைய அளவிலான திட்டத்தைச் செயல்படுத்துவது கடினமானதாக நிரூபணமாகியுள்ளது. 2025ஆம் ஆண்டின் இறுதிக்குள் இலக்காக நிர்ணயிக்கப்பட்ட 8.3 கோடி பேரையும் சென்றடைய அரசு திட்டமிட்டுள்ளது. இது தற்போது உள்ள 50 லட்சம் பேரைவிட 16 மடங்கு அதிகம். இதற்காக 17,000க்கும் மேற்பட்ட தீவுகள் முழுவதும் சமையலறை வசதிகள், உணவு விநியோகச் சங்கிலிகள், விநியோக வலையமைப்புகள் ஆகியவற்றை மிகப் பெரிய அளவில் விரிவுபடுத்த வேண்டியுள்ளது.

போதுமான அளவு உணவை உள்நாட்டிலேயே பெறுவது மிகப் பெரிய தடைகளில் ஒன்றாகும். உள்நாட்டு உற்பத்தியாளர்களிடமிருந்து பெறப்படும் முட்டை, கோழி இறைச்சி, மீன், காய்கறிகள், பழங்கள் ஆகியவற்றை இத்திட்டம் சார்ந்துள்ளது. எனினும், பாலுக்கான தேவை விநியோகத்தைவிட அதிகமாக இருக்கும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இதனால் ஆஸ்திரேலியா, நியூசிலாந்து, பிரேசில், அமெரிக்கா, ஐரோப்பா ஆகிய இடங்களிலிருந்து 15 லட்சம் வரை கறவை மாடுகளை இறக்குமதி செய்யத் திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. இதன்மூலம் இந்தோனேசியாவின் தற்போதைய மாட்டுத் தொகை மூன்று மடங்காக அதிகரிக்கக்கூடும். உடனடி தட்டுப்பாடு எதுவும் இல்லை என்றாலும், உள்ளூர் உற்பத்தியை அதிகரிக்கக் கால அவகாசம் தேவைப்படும் என்பதை அதிகாரிகள் ஒப்புக்கொள்கின்றனர்.

உணவு தயாரித்து விநியோகிக்கத் தேவைப்படும் என மதிப்பிடப்பட்டுள்ள 32,000 சமையலறைகளைக் கட்டமைத்து இயக்குவதற்குத் தனியார் முதலீடு முக்கியமானது. ஆனால், தற்போது 1,900க்கும் குறைவான சமையலறைகளே செயல்பாட்டில் உள்ளன; முதலீட்டாளர்களும் தயக்கம் காட்டுகின்றனர். ஒவ்வொரு சமையலறைக்கும் 183,000 அமெரிக்க டாலர் வரை செலவாகலாம்; முதலீட்டை ஈடுகட்ட இரண்டு ஆண்டுகள் ஆகக்கூடும். இந்தோனேசியப் பல்கலைக்கழகத்தின் அரசியல் துறை விரிவுரையாளர் ஆதித்யா பெர்தானா விளக்குகிறார்:

முதலீட்டு மாதிரி குறித்து மக்களுக்கு நம்பிக்கை ஏற்படவில்லை; முன்னேற்றம் எப்படி இருக்கிறது என்பதைப் பார்த்துவிட்டுக் காத்திருக்கவே அவர்கள் விரும்புகிறார்கள்.

திட்டத்தை விரைவுபடுத்த, 30,000 பல்கலைக்கழகப் பட்டதாரிகளைச் சமையலறை மேலாளர்களாகப் பணியமர்த்த அரசு திட்டமிட்டுள்ளது. இருப்பினும், தொலைதூரப் பகுதிகளுக்கு உணவு விநியோகித்தல், உணவின் புத்துணர்ச்சியைப் பேணுதல், சரியான நேரத்தில் விநியோகத்தை உறுதிசெய்தல் போன்ற தளவாடச் சவால்கள் நீடிக்கின்றன.

உணவுப் பாதுகாப்பு மற்றும் தரம் குறித்த கவலைகள்

இத்திட்டத்துடன் தொடர்புடைய உணவு நச்சுத்தன்மை சம்பவங்கள் பல, பெரும் கவனத்தைப் பெற்றதைத் தொடர்ந்து உணவுப் பாதுகாப்பு முக்கியப் பிரச்சினையாக உருவெடுத்துள்ளது. ஜகார்த்தாவுக்கு தெற்கே உள்ள சியான்ஜூரில், துர்நாற்றம் வீசிய உணவைச் சாப்பிட்ட பிறகு கிட்டத்தட்ட 80 மாணவர்கள் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டனர். கவனக்குறைவான உணவு தயாரிப்பே இதற்குக் காரணம் என விசாரணைகள் சுட்டிக்காட்டின; பாதுகாப்பு நடைமுறைகளை மேம்படுத்துவதாக அதிகாரிகள் உறுதியளித்துள்ளனர். இத்திட்டம் தொடங்கியதிலிருந்து, மாணவர்கள் மற்றும் ஊழியர்கள் உட்பட பாதிக்கப்பட்டவர்களுடன் குறைந்தது எட்டு உணவு நச்சுத்தன்மைச் சம்பவங்கள் பதிவாகியுள்ளன.

உணவின் தரம் குறித்து சில மாணவர்கள் புகார் தெரிவித்துள்ளனர். உணவு சுவையற்றதாகவும், பழையதாகவும், சாப்பிடத் தகுதியற்றதாகவும் இருப்பதாக அவர்கள் கூறினர். உணவின் புகைப்படங்களை இணையத்தில் பகிர்வதைத் தடுக்க ஆசிரியர்கள் மாணவர்களின் கைப்பேசிகளைப் பறித்துக்கொண்டதாகத் தகவல்கள் வெளியாகியுள்ளன. தாமதமான பணப்பட்டுவாடா மற்றும் பணப்புழக்கப் பிரச்சினைகள் காரணமாக சில உணவு வழங்குநர்களும் திட்டத்திலிருந்து விலகியுள்ளனர்.

அவசரமாகச் செயல்படுத்தப்பட்டதையும், தூய்மை, ஊட்டச்சத்து, உணவுப் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றுக்கான விரிவான தரநிலைகள் இல்லாததையும் நிபுணர்களும் ஆய்வாளர்களும் விமர்சித்துள்ளனர். உள்ளூர் அரசுகளுடன் ஒருங்கிணைக்கும் அதிகாரம் தேசிய ஊட்டச்சத்து முகமைக்கு குறைவாக இருப்பதாக இந்தோனேசியாவின் மூலோபாய வளர்ச்சி முயற்சிகளுக்கான மையம் (CISDI) சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. இதனால் பயனுள்ள கண்காணிப்பு பாதிக்கப்படுகிறது. அடிமட்ட மக்களின் போதிய பங்கேற்பு இன்றி திட்டத்தை மிக விரைவாகச் செயல்படுத்துவது, உணவு வீணாவதற்கும் மோசமான விளைவுகளுக்கும் வழிவகுக்கும் என ஊட்டச்சத்து நிபுணர் டான் ஷாட் யென் எச்சரித்துள்ளார்.

ஊழல் அபாயங்களும் நிர்வாகச் சவால்களும்

இந்தோனேசியாவில் பெரிய அளவிலான சமூக உதவித் திட்டங்கள் வரலாற்று ரீதியாக ஊழலுக்கு ஆளாகக்கூடியவையாக இருந்துள்ளன; இலவச உணவுத் திட்டமும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. நிதி கையாடல், உணவு வழங்குநர்களுக்கான பணப்பட்டுவாடா தவறுதல், வெளிப்படைத்தன்மையின்மை ஆகிய குற்றச்சாட்டுகள் ஏற்கெனவே எழுந்துள்ளன. தெற்கு ஜகார்த்தாவில், பள்ளி மதிய உணவுக்காகச் செலவிட்ட கிட்டத்தட்ட ஒரு பில்லியன் ரூபியாவைத் திருப்பிச் செலுத்த அதிகாரிகள் தவறிவிட்டதாக உணவு வழங்குநர் ஒருவர் குற்றம்சாட்டினார். இதையடுத்து காவல்துறை விசாரணை தொடங்கியது. இத்திட்டத்தின் பிரம்மாண்ட பட்ஜெட்டைக் கருத்தில் கொண்டு, மோசடிக்கு “உண்மையான சாத்தியம்” இருப்பதாக தேசிய ஊழல் தடுப்பு அமைப்பு எச்சரித்துள்ளது.

இந்தப் பிரச்சினைகளைக் கையாளவும் பொதுமக்களின் நிதியைப் பாதுகாக்கவும் உறுதியளித்துள்ளார் அதிபர் பிரபோவோ. இருப்பினும், சந்தேகங்கள் நீடிக்கின்றன. இந்தோனேசியாவின் கணக்குத் தணிக்கை வாரியத்தின் ஆய்வுப் பகுப்பாய்வாளர் முஹம்மது ரஃபி பக்ரி கூறுகிறார்:

பட்ஜெட்டின் பிரம்மாண்ட அளவைக் கருத்தில் கொண்டால், ஊழல் அதிகாரிகளுக்கு இந்தத் திட்டம் பெரும் பணம் குவிக்கும் வாய்ப்பாகும்.

இலவச உணவுத் திட்டம் சரியான தீர்வா?

ஊட்டச்சத்தை மேம்படுத்துதல், வளர்ச்சி குன்றிய நிலையைக் குறைத்தல், மனித வளத்தை ஆதரித்தல் ஆகிய இத்திட்டத்தின் இலக்குகளுக்கு பரவலான ஆதரவு உள்ளது. எனினும், MBG திட்டம் மிகவும் பயனுள்ள அல்லது திறன்மிக்க அணுகுமுறையா என்று விமர்சகர்கள் கேள்வி எழுப்புகின்றனர். போஸ்யாண்டு சமூக சுகாதார மையங்கள், குடும்ப நல அட்டை (KKS) பணப் பரிமாற்றத் திட்டம், துணை உணவுத் திட்டம் (PMT) ஆகிய முந்தைய அரசு முயற்சிகள் பல்வேறு அளவிலான வெற்றியுடன் ஊட்டச்சத்துக் குறைபாட்டை இலக்காகக் கொண்டிருந்தன. செலவு மிகுந்த புதிய திட்டத்தைத் தொடங்குவதற்குப் பதிலாக, ஏற்கெனவே உள்ள திட்டங்களை விரிவுபடுத்துவது மிகவும் விவேகமானதாக இருக்கும் என்று சில நிபுணர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

மேலும், தேசியக் கணக்கெடுப்புகளின்படி, கடந்த ஆண்டில் இந்தோனேசியக் குடும்பங்களில் சுமார் 1% மட்டுமே ஒருநாள் முழுவதும் உணவு இல்லாமல் இருந்துள்ளன. நிதிச் சிக்கல்களால் ஊட்டச்சத்துள்ள உணவைப் பெற முடியவில்லை என்று 8%-க்கும் குறைவான குடும்பங்களே தெரிவித்துள்ளன. இதனால், ஊட்டச்சத்துக் குறைபாடு கவலைக்குரியதாகத் தொடர்ந்தாலும், பரவலான பட்டினி முதன்மைப் பிரச்சினை அல்ல என்பது தெரிகிறது. உணவை வெறுமனே அதிக அளவில் வழங்குவதற்குப் பதிலாக, உணவின் தரத்தை மேம்படுத்துவது மிகவும் இலக்கு சார்ந்த தீர்வாக இருக்கலாம்.

இத்திட்டத்தின் “அனைவருக்குமான” அணுகுமுறை குறித்தும் கவலைகள் உள்ளன. இது உள்ளூர் ஊட்டச்சத்துத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யாமலும், உணவு கிடைப்புத் தன்மை மற்றும் உணவுப் பழக்கவழக்கங்களில் உள்ள பிராந்திய வேறுபாடுகளைக் கணக்கில் கொள்ளாமலும் போகக்கூடும். எடுத்துக்காட்டாக, லாக்டோஸ் சகிப்பின்மை அதிகமாக இருப்பதும், உள்நாட்டு உற்பத்தி குறைவாக இருப்பதும் பால் வழங்கும் திட்டத்தைச் சிக்கலாக்கியுள்ளன. உள்ளூர் சிறு தொழில்களுக்கு அதிகாரமளிப்பதற்குப் பதிலாக மையப்படுத்தப்பட்ட சமையலறைகளைச் சார்ந்திருப்பது, திட்டத்தின் நோக்கமுள்ள பொருளாதாரப் பயன்களையும் மாற்றங்களுக்கு ஏற்ப செயல்படும் திறனையும் குறைக்கக்கூடும்.

பரந்த விளைவுகள்: அரசியல், சமூக, பொருளாதார அபாயங்கள்

இந்தோனேசியாவின் வளர்ச்சி முன்னுரிமைகள், நிதி மேலாண்மை, சமூக ஒப்பந்தம் குறித்த பரந்த விவாதங்களின் மையமாக இலவச உணவுத் திட்டம் மாறியுள்ளது. அதிபர் பிரபோவோவுக்கு சுமார் 80% ஆதரவு விகிதத்துடன் தொடர்ந்து மக்களிடையே செல்வாக்கு இருந்தாலும், இத்தகைய பிரம்மாண்ட திட்டத்துக்கு நிதியளிப்பதில் உள்ள சமரசங்கள் குறித்துப் பெருகிவரும் அசௌகரியத்தைப் போராட்டங்களும் பொதுமக்களின் எதிர்ப்பும் வெளிப்படுத்துகின்றன.

இலவச உணவுத் திட்டம், ஜாவா தீவின் கடற்கரையோரத்தில் 80 பில்லியன் அமெரிக்க டாலர் செலவில் கடல்தடுப்புச் சுவர் அமைக்கும் திட்டம் போன்ற முக்கியத்துவம் வாய்ந்த திட்டங்களை அரசு முன்னெடுத்துவரும் நிலையில், கல்வி, ஆராய்ச்சி, பொதுச் சேவைகளுக்கான வெட்டுகள் இந்தோனேசியாவின் நீண்டகால முன்னேற்றத்தைப் பாதிக்கும் என்று மாணவர்களும் குடிமைச் சமூகக் குழுக்களும் கவலைப்படுகின்றனர். சிக்கன நடவடிக்கைகளால் அரசுச் சேவைகள் குறைக்கப்பட்டுள்ளன; கல்வி உதவித்தொகைகள் ரத்து செய்யப்பட்டுள்ளன; அரசு அலுவலகங்களில் குளிரூட்டி மற்றும் விளக்குகளைப் பயன்படுத்துவதற்கும் கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்பட்டுள்ளன.

பொருளாதார நிலைமைகள் மோசமடைந்தாலோ வாழ்க்கைச் செலவுகள் உயர்ந்தாலோ பொதுமக்களின் அதிருப்தி அதிகரித்து, அரசின் நிலைத்தன்மைக்கும் சீர்திருத்தத் திட்டத்துக்கும் சவாலாக அமையக்கூடும் என ஆய்வாளர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். இந்தோனேசியாவில் கடந்த கால மாணவர் தலைமையிலான இயக்கங்களின் அனுபவம், பரந்த சமூகப் பிரிவுகளின் ஆதரவைப் பெற்றால் நீடித்த போராட்டங்கள் குறிப்பிடத்தக்க அரசியல் தாக்கத்தை ஏற்படுத்த முடியும் என்பதைக் காட்டுகிறது.

சுருக்கமாக

• இந்தோனேசியாவின் இலவச உணவுத் திட்டம், 8.3 கோடி பேர் வரை பயன்பெறுவதை இலக்காகக் கொண்ட உலகின் மிகப் பெரிய, அதிக செலவுமிக்க சமூகத் திட்டங்களில் ஒன்றாகும்.
• 2026ஆம் ஆண்டுக்கான திட்ட பட்ஜெட் 22% குறைக்கப்பட்டாலும், அரசுத் துறைகள் முழுவதும் மேற்கொள்ளப்பட்ட விரிவான சிக்கன நடவடிக்கைகளால் நிதியளிக்கப்படும் இது, பெரும் நிதிப் பொறுப்பாகவே உள்ளது.
• தளவாடச் சவால்கள், உணவுப் பாதுகாப்புச் சம்பவங்கள், தாமதமான பணப்பட்டுவாடா, தனியார் முதலீட்டை ஈர்ப்பதில் உள்ள சிரமங்கள் ஆகியவை திட்டச் செயலாக்கத்துக்குத் தடையாக உள்ளன.
• கல்வி மற்றும் பிற சேவைகளைப் பாதிக்கும் பட்ஜெட் வெட்டுகளுக்குப் பதிலடியாக, குறிப்பாக மாணவர்கள் மத்தியில் பொதுமக்களின் போராட்டங்கள் வெடித்துள்ளன.
• ஊட்டச்சத்துக் குறைபாடு மற்றும் வளர்ச்சி குன்றிய நிலையை எதிர்கொள்ள இத்திட்டமே மிகவும் பயனுள்ள வழியா என நிபுணர்கள் கேள்வி எழுப்புகின்றனர்; ஏற்கெனவே உள்ள திட்டங்களை விரிவுபடுத்துவது அதிக விவேகமானதாக இருக்கலாம் என்றும் அவர்கள் கூறுகின்றனர்.
• ஊழல் அபாயங்களும் நிர்வாகச் சவால்களும் திட்டத்தின் செயல்திறனையும் பொதுமக்களின் நம்பிக்கையையும் பாதிக்கக்கூடும்.
• இந்தத் திட்டத்தின் வெற்றி அல்லது தோல்வி, இந்தோனேசியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சி, சமூக நிலைத்தன்மை, வளர்ச்சிப் பாதை ஆகியவற்றில் குறிப்பிடத்தக்க தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும்.