பழைய கற்கால மனிதர்கள் கடலை எப்படிக் கடந்தனர்: தைவானிலிருந்து ஜப்பானுக்கு 30,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மேற்கொண்ட பயணத்தை மீட்டுருவாக்குதல்

கிழக்கு ஆசியாவில் தொடக்ககால மனிதர்களின் கடற்பயண மர்மம்

பல தசாப்தங்களாக, தொல்லியலாளர்களும் மானுடவியலாளர்களும் மனித வரலாற்றுக்கு முற்பட்ட காலத்தின் குறிப்பிடத்தக்க சாதனைகளில் ஒன்றைப் பற்றி வியந்து வருகின்றனர்: கற்கருவிகள் மட்டுமே இருந்தும், வரைபடங்களோ உலோகமோ இல்லாத பழைய கற்கால மனிதர்கள், சுமார் 30,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தைவானுக்கும் ஜப்பானின் ரியூக்யூ தீவுகளுக்கும் இடையிலான ஆபத்தான கடலை எப்படிக் கடந்தனர்? இந்தக் கேள்விக்கான பதில், நமது இனத்தின் இடம்பெயர்வுப் பாதைகளை வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுவதுடன், நமது பண்டைய மூதாதையர்களின் புத்திசாலித்தனத்தையும் துணிச்சலையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

கைப்படகு கட்டுதல், திறந்த கடல் வழிசெலுத்தல், மேம்பட்ட கணினி உருவகப்படுத்துதல்கள் ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைத்த சமீபத்திய பரிசோதனைத் தொல்லியல், அத்தகைய பயணம் சாத்தியமானது மட்டுமல்ல, அதற்குத் துல்லியமான திட்டமிடல், குழு ஒருங்கிணைப்பு, கடலைப் பற்றிய ஆழமான புரிதல் ஆகியவையும் தேவைப்பட்டிருக்கலாம் என்பதற்கான வலுவான ஆதாரங்களை வழங்கியுள்ளது. இந்தக் கட்டுரை, அந்தப் பண்டையப் பயணத்தை மீட்டுருவாக்கிய முன்னோடியான ஆய்வு, பண்டைய மற்றும் நவீன குழுவினர் எதிர்கொண்ட சவால்கள், தொடக்ககால மனிதர்களின் திறன்களைப் பற்றி இது நமக்குச் சொல்வது ஆகியவற்றை ஆராய்கிறது.

தொல்லியல் தடயங்கள்: ரியூக்யூ தீவுகளும் மனித இடம்பெயர்வும்

தெற்கு ஜப்பானின் கியூஷுவிலிருந்து தைவான் வரை 1,200 கிலோமீட்டருக்கும் அதிகமாக நீளும் தீவுத் தொடர் ரியூக்யூ தீவுகள். கிழக்கு ஆசியாவில் மனித இடம்பெயர்வு வரலாற்றில் முக்கியப் பகுதியாக இத்தீவுகள் நீண்டகாலமாகக் கருதப்படுகின்றன. இத்தீவுகளின் தொல்லியல் தளங்களில் மனித எச்சங்கள், கற்கருவிகள், சிப்பி மணிகள், உலகின் மிகப் பழமையான மீன்பிடி கொக்கிகள்கூட கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன; இவை 35,000 முதல் 27,500 ஆண்டுகளுக்கு முந்தையவை. பிற்பட்ட பழைய கற்காலத்தில், வடக்கிலிருந்து (கியூஷு வழியாகவும்) தெற்கிலிருந்து (தைவான் வழியாகவும்) வந்த ஹோமோ சேப்பியன்ஸ் இத்தீவுகளை அடைந்தனர் என்பதை இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

ஆனால் தெற்குப் பாதை பெரும் சவாலாக இருந்தது. ரியூக்யூ தீவுகளின் மேற்குக் கோடியில் உள்ள யோனகுனி தீவுக்கும் தைவானுக்கும் இடையிலான நீரிணை 100 கிலோமீட்டருக்கும் அதிக அகலம் கொண்டது. உலகின் வலுவான கடல் நீரோட்டங்களில் ஒன்றான குரோஷியோ நீரோட்டம் அங்கு ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது; அது நொடிக்கு 1 முதல் 2 மீட்டர் வேகத்தில் பாய்கிறது. தீவுகள் தாழ்வாக இருப்பதால், எதிர்க்கரையிலிருந்து அவை பெரும்பாலும் கண்ணுக்குப் புலப்படாது. இதனால் பயணத்தின் பெரும்பகுதியில் கண்ணால் பார்த்து வழிசெலுத்துவது ஏறத்தாழ சாத்தியமற்றதாக இருந்தது.

இந்தத் தடைகள் இருந்தபோதிலும், தொல்லியல் சான்றுகள் தெளிவாகக் கூறுகின்றன: மக்கள் அந்தக் கடலைக் கடந்தனர். ஆனால் எப்படி?

பரிசோதனைத் தொல்லியல்: பண்டையப் பயணத்தை மீட்டுருவாக்குதல்

இந்தக் கேள்விக்குப் பதிலளிக்க, டோக்கியோ பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர் யூசுகே கைஃபு தலைமையிலான குழு, பல பரிசோதனைப் பயணங்களைத் தொடங்கியது. எந்த வகைப் படகுகளும் வழிசெலுத்தல் உத்திகளும் பழைய கற்கால மனிதர்கள் குரோஷியோ நீரோட்டத்தைக் கடக்க உதவியிருக்கலாம் என்பதைச் சோதிப்பதே அவர்களின் நோக்கம். 1947ஆம் ஆண்டு புகழ்பெற்ற கோன்-டிக்கி பயணத்தால் இந்த அணுகுமுறை ஊக்கம் பெற்றது. அந்தப் பயணத்தில், பண்டைய இடம்பெயர்வு குறித்த கோட்பாடுகளைச் சோதிக்க, நார்வே ஆய்வாளர் தோர் ஹெயர்டால் பால்சா மரத்தால் செய்யப்பட்ட தெப்பத்தில் பசிபிக் பெருங்கடலைக் கடந்தார். ஆனால் கைஃபுவின் குழுவிடம் பல தசாப்தகாலத் தொல்லியல் ஆய்வுகளும் நவீன அறிவியல் கருவிகளும் இருந்தன.

2013ஆம் ஆண்டு தொடங்கிய இத்திட்டத்தில், நாணல் கட்டுகளாலும் மூங்கிலாலும் செய்யப்பட்ட தெப்பங்களைப் பயன்படுத்தி நீரிணையைக் கடக்க முதலில் முயற்சிக்கப்பட்டது. அந்தப் பகுதியின் தாவர வளத்தைப் பார்க்கும்போது இப்பொருள்கள் பொருத்தமானவையாகத் தோன்றினாலும், வலுவான நீரோட்டத்தை எதிர்த்து முன்னேற அவை மிகவும் மெதுவாகவும் வலுவற்றதாகவும் இருந்தன. தெப்பங்களால் முன்னேற முடியவில்லை அல்லது திறந்த கடலில் அவை உடைந்து சிதறின. இதனால் குழுவினர் இன்னும் உறுதியான ஒரு தேர்வைப் பரிசீலித்தனர்: மரத்தைக் குடைந்து செய்யப்பட்ட படகு.

ஜப்பானின் பழைய கற்காலத் தொல்லியல் தளங்களில் கண்டெடுக்கப்பட்ட கருவிகளை முன்மாதிரியாகக் கொண்டு, கற்கோடாரிகளையும் கற்குளவிகளையும் உருவாக்கிய ஆய்வாளர்கள், ஒரு மீட்டர் தடிமனுள்ள ஜப்பானிய தேவதாரு மரத்தை வெட்டி வீழ்த்தினர். பின்னர் அதன் உட்பகுதியை மிகுந்த கவனத்துடன் குடைந்து, 7.5 மீட்டர் நீளமுள்ள ஒரு படகை உருவாக்கினர். அதற்கு சுகிமே என்று பெயரிட்டனர். ஆயிரக்கணக்கான முறை கற்கருவிகளால் அடித்தும், கடற்பயணத்துக்கு ஏற்றதாக இருக்கும்படி கவனமாக வடிவமைத்தும் இந்தப் படகைக் கட்டியமைத்ததே சகிப்புத்தன்மைக்கான ஒரு சாதனையாக இருந்தது. பின்னர், பிற்கால ஜோமோன் காலத்தில் மரப்படகுகளை உருவாக்கப் பயன்படுத்திய நுட்பங்களை ஒத்த வகையில், நெருப்பாலும் கற்களாலும் படகு மெருகூட்டப்பட்டது.

2019ஆம் ஆண்டுப் பயணம்: மனித சகிப்புத்தன்மை மற்றும் திறனின் எல்லைகளைச் சோதித்தல்

2019ஆம் ஆண்டு ஜூலையில், அனுபவமிக்க ஐந்து துடுப்பாளர்களுடன் சுகிமே தைவானின் கிழக்குக் கடற்கரையிலிருந்து புறப்பட்டது; அவர்களில் நான்கு பேர் ஆண்கள், ஒருவர் பெண். 225 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள யோனகுனி தீவைச் சூரியன், விண்மீன்கள், கடல் அலைகள், தங்களின் வழிசெலுத்தல் உள்ளுணர்வு ஆகியவற்றை மட்டுமே பயன்படுத்தி அடைவதே அவர்களின் இலக்கு. பாதுகாப்புக்காக இரண்டு துணைப் படகுகள் அவர்களுடன் சென்றன; ஆனால் துடுப்பாளர்கள் அக்காலத்துக்குப் பொருந்திய முறைகளையே நம்பி, நவீன வழிசெலுத்தல் உதவிகளைத் தவிர்த்தனர்.

அந்தப் பயணம் கடும் சவாலானது. குழுவினர் 45 மணி நேரத்துக்கும் மேலாகத் துடுப்புப் போட்டனர்; பல நேரங்களில் தங்கள் இலக்கைக் காணவே முடியவில்லை. குரோஷியோ நீரோட்டம் படகைத் தாக்கியதால், துடுப்பாளர்கள் தொடர்ந்து திசையைச் சரிசெய்து படகுக்குள் புகுந்த நீரை வெளியேற்ற வேண்டியிருந்தது. களைப்பு தொற்றிக்கொண்டது; படகு நீரோட்டத்தில் மிதந்தபோது குழுவினர் மாறி மாறி ஓய்வெடுக்க வேண்டியிருந்தது. சில நேரங்களில் மேகங்கள் விண்மீன்களை மறைத்தன. அப்போது அலைகளின் நகர்வும் சூரியனின் நிலையுமே திசையை அறிய உதவும் ஒரே தடயங்களாக இருந்தன.

இந்தத் துன்பங்களையும் மீறி, சுகிமே வெற்றிகரமாக யோனகுனி தீவை அடைந்தது. தேவையான திறமை, சகிப்புத்தன்மை, வழிசெலுத்தல் அறிவு ஆகியவை குழுவினருக்கு இருந்தால், பழைய கற்காலத் தொழில்நுட்பத்தைக் கொண்டே இந்தக் கடலைக் கடக்க முடியும் என்பதை இது நிரூபித்தது.

பண்டையக் கடல்களை உருவகப்படுத்துதல்: குரோஷியோ நீரோட்டத்தின் பங்கு

வெற்றிகரமான இந்தப் பயணம் வலுவான செயல்விளக்கமாக இருந்தபோதிலும், 30,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நிலவிய சூழ்நிலைகளிலும் இத்தகைய பயணம் சாத்தியமாக இருந்திருக்குமா என்பதை ஆய்வாளர்கள் அறிய விரும்பினர். இதற்காக அவர்கள் மேம்பட்ட கடலியல் மாதிரிகளைப் பயன்படுத்தினர். ஒரு மீக்கணினி மூலம், பழைய கற்காலத்தில் கடல்மட்டம், நீரோட்ட வேகம், காலநிலை ஆகியவற்றில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களைக் கணக்கில் கொண்டு, நூற்றுக்கணக்கான மெய்நிகர் பயணங்களை குழுவினர் உருவகப்படுத்தினர்.

கடைசி பனிப்பாறைக் காலத்தில் குரோஷியோ நீரோட்டம் இன்றைவிட 10–20% வேகமாக இருந்திருக்கலாம் என்றும், இதனால் கடலைக் கடப்பது மேலும் சவாலானதாக இருந்திருக்கலாம் என்றும் உருவகப்படுத்துதல்கள் காட்டின. இருப்பினும், இலக்கை நோக்கி நேராகச் செல்வதற்குப் பதிலாக, தைவானின் வடக்குப் பகுதியிலிருந்து புறப்பட்டு நீரோட்டத்துக்கு எதிராகச் சற்றுக் கோணமாகத் துடுப்புப் போட்டால் வெற்றி வாய்ப்பு அதிகரிக்கும் என்றும் மாதிரிகள் காட்டின. இந்த உத்திக்கு கடல் இயக்கவியல் பற்றிய ஆழ்ந்த புரிதலும் கவனமான திட்டமிடலும் தேவைப்பட்டிருக்கும்.

ஆய்வின் இணை ஆசிரியரும் இயற்பியல் கடலியலாளருமான யூ-லின் சாங், முடிவுகள் குறித்து வியப்புத் தெரிவித்தார்:

குரோஷியோ நீரோட்டம் பொதுவாக வழிசெலுத்துவதற்கே ஆபத்தானதாகக் கருதப்படுகிறது. அதற்குள் நுழைந்தால், திசையின்றி மிதப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்று நினைத்தேன். ஆனால் எங்கள் உருவகப்படுத்துதல்களின் முடிவுகள், நான் கற்பனை செய்ததைவிடப் பல மடங்கு மேலானவை. 30,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கடல் பயணங்கள் எப்படிச் சாத்தியமாகியிருக்கலாம் என்பதைத் தெளிவுபடுத்த இந்த ஆய்வு உதவியதில் மகிழ்ச்சி.

பழைய கற்காலக் கடற்பயணிகள் நீரோட்டங்களுடன் வெறுமனே அடித்துச் செல்லப்படவில்லை; கடலின் அறிகுறிகளைப் புரிந்துகொண்டு அதற்கேற்ப தங்கள் பாதையை மாற்றக்கூடிய உத்திமிக்க வழிசெலுத்துநர்களாக இருந்தனர் என்பதை இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

தோல்வியிலிருந்து கிடைத்த பாடங்கள்: தெப்பங்களால் ஏன் கடலைக் கடக்க முடியவில்லை?

நாணல் மற்றும் மூங்கிலால் செய்யப்பட்ட தெப்பங்கள் மீண்டும் மீண்டும் தோல்வியடைந்ததே இந்தத் திட்டத்தின் மிக முக்கியமான கண்டறிதல்களில் ஒன்றாக அமைந்தது. இத்தகைய படகுகள் மற்ற பகுதிகளில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம் என்றாலும், குரோஷியோ நீரோட்டத்தைக் கடக்க அவை போதுமானதாக இல்லை. நீரோட்டம் மிக வலுவாகவும், தெப்பங்கள் மிக மெதுவாகவும் வலுவற்றதாகவும் இருந்தன. அதிக வேகமும் நீடித்துழைக்கும் தன்மையும் கொண்ட மரத்தைக் குடைந்து செய்யப்பட்ட படகால் மட்டுமே இந்தப் பயணத்தை மேற்கொள்ள முடிந்தது.

இந்தக் கண்டுபிடிப்பு தொடக்ககாலக் கடல்சார் தொழில்நுட்பம் குறித்த நமது புரிதலுக்கு விரிவான தாக்கங்களைக் கொண்டுள்ளது. பழைய கற்காலப் படகுகளுக்கான நேரடி தொல்லியல் சான்றுகள் இல்லை என்றாலும்—மரப் படகுகள் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் நீடித்து இருப்பது அரிது—ஜப்பானிலும் ஆஸ்திரேலியாவிலும் விளிம்பு அரைத்துக் கூர்மையாக்கப்பட்ட கற்கோடாரிகள் காணப்படுவது, அந்தக் காலத்துக்குள் மேற்கு பசிபிக் பகுதியில் மரத்தைக் குடைந்து படகு செய்யும் தொழில்நுட்பம் பரவலாக இருந்ததைச் சுட்டுகிறது. குழு ஒருங்கிணைப்பும் திறமையும் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதையும் இந்தப் பரிசோதனை எடுத்துக்காட்டுகிறது: பாலின வேறுபாடின்றி, குழுவின் ஒவ்வொரு உறுப்பினரும் திறமையான துடுப்பாளராக இருக்க வேண்டியிருந்தது; வெற்றிக்கு திறம்பட்ட தலைமைத்துவமும் இன்றியமையாததாக இருந்தது.

வரைபடங்கள் இன்றி வழிசெலுத்துதல்: அவர்கள் வழியைக் கண்டுபிடித்தது எப்படி?

இந்தப் பயணத்தின் மிக வியப்பூட்டும் அம்சம் வழிசெலுத்தலாக இருக்கலாம். வரைபடங்கள், திசைகாட்டிகள், ஜிபிஎஸ் எதுவும் இல்லாத நிலையில், சூரியன் மற்றும் விண்மீன்களின் நிலை, கடல் அலைகளின் திசை, பறவைகளின் நடத்தைகூட போன்ற இயற்கைத் தடயங்களை குழுவினர் நம்பியிருக்க வேண்டியிருந்தது. தைவான் கடற்கரையிலிருந்து யோனகுனி தீவைக் காண முடியாது; தைவானின் வடக்குப் பகுதியிலுள்ள உயரமான மலைகளிலிருந்து மட்டுமே அது அடிவானத்துக்கு மேலே தெரியும். எனவே, புறப்படுவதற்கு முன் உயரமான இடங்களிலிருந்து பண்டையக் கடற்பயணிகள் தங்கள் இலக்கை ஆராய்ந்திருக்கலாம் என இது சுட்டிக்காட்டுகிறது.

தற்செயலான நீரோட்ட மிதப்பால் இந்த இடம்பெயர்வை விளக்க முடியுமா என்பதைச் சோதிக்க, தைவானிலிருந்து செயற்கைக்கோள் மூலம் கண்காணிக்கப்படும் 138 மிதவைகளை ஆய்வுக் குழு கடலில் விட்டது. அவற்றில் நான்கு மட்டுமே ரியூக்யூ தீவுகளிலிருந்து 20 கிலோமீட்டருக்குள் வந்தன; அவையும் புயல்களால் அடித்துச் செல்லப்பட்டவை. குரோஷியோ நீரோட்டம் மிதக்கும் பொருள்களைத் தீவுகளை நோக்கி அல்ல, அவற்றிலிருந்து விலகியே கொண்டு செல்லும் என்பது இதன் மூலம் தெரியவந்தது. எனவே, கடலைக் கடந்தது தற்செயலானதல்ல; அது திட்டமிட்டு வழிசெலுத்த வேண்டிய பயணம் என்ற கருத்துக்கு இது ஆதரவளிக்கிறது.

இந்தத் தொடக்ககால ஆய்வாளர்களின் துணிச்சலையும் திறமையையும் பேராசிரியர் கைஃபு நினைவுகூர்ந்தார்:

அந்த ஆண், பெண் முன்னோடிகள் அனைவரும், திறம்பட்ட உத்திகளைக் கொண்ட அனுபவமிக்க துடுப்பாளர்களாகவும், அறியப்படாதவற்றை ஆராயும் உறுதியான விருப்பமுடையவர்களாகவும் இருந்திருக்க வேண்டும்.

அவர்களால் திரும்பி வர முடியுமா? ஒருவழிப் பயணத்தின் தன்மை

தைவானிலிருந்து யோனகுனிக்குச் செல்வது சாத்தியம் என்பதை இந்தப் பரிசோதனை நிரூபித்தாலும், பழைய கற்கால மக்களுக்குத் திரும்பிவரும் பயணம் மிகவும் கடினமானதாக, ஒருவேளை சாத்தியமற்றதாக இருந்திருக்கும் என்று ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். வரைபடங்களோ குரோஷியோ நீரோட்டத்தின் ஓட்டப் போக்குகள் குறித்த அறிவோ இல்லாமல், திரும்பும் பயணத்தைத் திட்டமிடுவது தொடக்ககால வழிசெலுத்துநர்களின் திறனுக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருந்திருக்கும். குடியேறியவர்கள் தங்கள் தாயகத்தை நிரந்தரமாக விட்டுச் சென்ற ஒருவழிப் பயணமாக இந்த இடம்பெயர்வு இருந்திருக்கலாம் என்பதை இது சுட்டுகிறது.

சுற்றுச்சூழல் தடயங்களை மட்டுமே நம்பி பசிபிக் பெருங்கடலில் நீண்ட தொலைவுகளைக் கடந்த பாலினீசியர்களைப் போன்ற பிற பண்டையக் கடற்பயணச் சமூகங்களின் அனுபவத்தையும் இது நினைவூட்டுகிறது. கடல்வழி இடம்பெயர்வின் மிகப் பழமையானதும் சவாலானதுமான எடுத்துக்காட்டுகளில் ஒன்றாக ரியூக்யூ கடப்புப் பயணம் திகழ்கிறது.

விரிவான தாக்கங்கள்: பழைய கற்கால மனிதர்களின் புத்திசாலித்தனத்தை மறுபரிசீலித்தல்

சுகிமே பயணத்தின் வெற்றியும் அதற்கு ஆதரவான உருவகப்படுத்துதல்களும், தொடக்ககால மனித வரலாறு குறித்த நமது புரிதலுக்கு ஆழமான தாக்கங்களைக் கொண்டுள்ளன. பழைய கற்கால மக்களை "பழமையானவர்கள்" எனக் கருதும் வழக்கமான எண்ணத்தை அவை சவாலுக்கு உட்படுத்துகின்றன; அவர்களிடம் புதுமை, உத்திசார் சிந்தனை, இடர்களை ஏற்கும் துணிவு ஆகிய திறன்கள் இருந்ததை எடுத்துக்காட்டுகின்றன. கடற்பயணத்துக்கு ஏற்ற படகுகளைக் கட்டுவதும், சிக்கலான பயணங்களைத் திட்டமிடுவதும், திறந்த கடலில் வழிசெலுத்துவதும் ஹோமோ சேப்பியன்ஸ் உலகெங்கும் பரவுவதற்கு முக்கியக் காரணிகளாக இருந்தன.

ஆஸ்திரேலிய தேசியப் பல்கலைக்கழகத் தொல்லியலாளர் பீட்டர் பெல்வுட், இந்த ஆய்வின் முக்கியத்துவம் குறித்து இவ்வாறு கூறினார்:

தீவுகளுக்கு இடையிலான இத்தகைய கடப்புப் பயணம், அந்தக் காலகட்டம் வரையிலான ஹோமோ சேப்பியன்ஸ் வரலாற்றில் மிகப் பழமையானவற்றில் ஒன்றாகவும், மிக நீண்ட பயணங்களில் ஒன்றாகவும் இருந்திருக்கும்; சுமார் 50,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கிழக்கு இந்தோனேசியாவிலிருந்து ஆஸ்திரேலியாவுக்கு நடந்த இடம்பெயர்வு மட்டுமே இதைவிட முந்தையது.

கலைப்பொருட்களை மட்டும் கொண்டு விடை காண முடியாத கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்க, கைகளால் மீட்டுருவாக்கம் செய்து நிஜ உலகில் சோதிப்பதன் மூலம், பரிசோதனைத் தொல்லியலின் மதிப்பையும் இந்த ஆய்வு காட்டுகிறது. பேராசிரியர் கைஃபு குறிப்பிட்டதுபோல், கடல் பெரும்பாலான நேரடிச் சான்றுகளை அடித்துச் சென்றுவிடுகிறது. ஆனால் அந்தப் பயணத்தை மீட்டுருவாக்குவதன் மூலம், நமது மூதாதையர்கள் எதிர்கொண்ட சவால்களையும் அவர்கள் படைத்த சாதனைகளையும் ஆய்வாளர்கள் புதிதாகப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

சுருக்கம்

• வலுவான குரோஷியோ நீரோட்டம் இருந்தபோதிலும், சுமார் 30,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தைவானிலிருந்து ஜப்பானின் ரியூக்யூ தீவுகளை மனிதர்கள் அடைந்ததைத் தொல்லியல் சான்றுகள் காட்டுகின்றன.
• பழைய கற்காலக் கருவிகளைக் கொண்டு கட்டப்பட்ட மரத்தைக் குடைந்து செய்த படகு, இயற்கைத் தடயங்களைப் பயன்படுத்தி வழிசெலுத்திய திறமையான துடுப்பாளர்களுடன் 225 கிலோமீட்டர் கடப்புப் பயணத்தை மேற்கொள்ள முடியும் என்பதைப் பரிசோதனைத் தொல்லியல் நிரூபித்தது.
• இன்றைவிட குரோஷியோ நீரோட்டம் வலுவாக இருந்தபோதும், வடக்கு தைவானிலிருந்து புறப்பட்டு நீரோட்டத்துக்கு எதிராக உத்தியாகத் துடுப்புப் போட்டால் இத்தகைய பயணம் சாத்தியம் என்பதை மேம்பட்ட கணினி உருவகப்படுத்துதல்கள் உறுதிப்படுத்தின.
• நாணல் மற்றும் மூங்கிலால் செய்யப்பட்ட தெப்பங்களைப் பயன்படுத்திய முயற்சிகள் தோல்வியடைந்தன; இது தொடக்ககாலக் கடற்பயணத்தில் தொழில்நுட்பப் புதுமையின் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
• துணிச்சல், குழு ஒருங்கிணைப்பு, அறியப்படாதவற்றை எதிர்கொள்ளும் விருப்பம் ஆகியவை தேவைப்பட்ட ஒருவழிப் பயணமாகவே இந்த இடம்பெயர்வு இருந்திருக்கலாம்.
• இந்த ஆய்வு, பழைய கற்கால மனிதர்களின் "பழமையான" தன்மை குறித்த முன்கருத்துகளைச் சவாலுக்கு உட்படுத்துவதுடன், தொடக்ககால மனிதர்களின் புத்திசாலித்தனத்தையும் தகவமைத்துக் கொள்ளும் திறனையும் வலியுறுத்துகிறது.