61 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தற்காப்பு வழக்கில் சோய் மல் ஜாவை விடுவித்த தென் கொரிய நீதிமன்றம்

பல தசாப்தங்களாக உருவான தீர்ப்பு

தனது வாழ்நாளின் பெரும்பகுதி முழுவதும் ஒரு பெண்ணைத் தொடர்ந்த குற்றத் தீர்ப்பை தென் கொரிய நீதிமன்றம் ரத்து செய்துள்ளது. 1964-ஆம் ஆண்டு இளம்பெண்ணாக இருந்தபோது, பாலியல் தாக்குதலிலிருந்து தப்பிக்க முயன்றபோது ஒருவரின் நாக்கின் ஒரு பகுதியைக் கடித்துத் துண்டித்த சோய் மல் ஜா, சட்டபூர்வமான தற்காப்பில் ஈடுபட்டதாக நீதிமன்றம் அறிவித்தது. தற்போது 79 வயதாகும் சோயை பூசான் மாவட்ட நீதிமன்றம் விடுவித்ததுடன், காயத்தால் அந்த ஆடவருக்கு நிரந்தர ஊனம் ஏற்பட்டதற்கான ஆதாரம் இல்லை என்றும் தெரிவித்தது. அரிதான மறுவிசாரணை முடிவுக்கு வந்ததோடு, ஆறு தசாப்தங்களுக்கு முன்பு பாதிக்கப்பட்டவரைக் குற்றவாளியாக்கிய தீர்ப்பும் திருத்தப்பட்டது.

பாலியல் வன்முறையிலிருந்து தப்பியவர்களை நீதித்துறை ஒரு காலத்தில் எவ்வாறு நடத்தியது என்பதற்கு இந்த வழக்கு அடையாளமாக மாறியது. தாக்குதல் நடந்தபோது அந்த ஆடவர் தனது நாக்கை சோயின் வாய்க்குள் திணித்து, அவரைத் தரையில் அழுத்திப் பிடித்ததாக நீதிமன்றப் பதிவுகள் காட்டுகின்றன. சுமார் 1.5 சென்டிமீட்டர் அளவுக்கு அவரது நாக்கைக் கடித்துத் துண்டித்ததன் மூலமே சோயால் தப்பிக்க முடிந்தது. இருப்பினும், கடுமையான உடல்காயம் ஏற்படுத்தியதற்காக அவருக்கு 10 மாதங்கள் ஒத்திவைக்கப்பட்ட சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. அதேவேளை, அந்த ஆடவருக்கு அத்துமீறி நுழைந்தது மற்றும் மிரட்டியதற்காகக் குறைவான ஒத்திவைக்கப்பட்ட தண்டனை வழங்கப்பட்டது; அவர் மீது சுமத்தப்பட்ட பாலியல் பலாத்கார முயற்சி குற்றச்சாட்டை அரசுத் தரப்பு கைவிட்டது.

விடுதலைக்குப் பிறகு நீதிமன்றத்துக்கு வெளியே வந்த சோய், ஆதரவாளர்கள் ஆரவாரம் செய்து பூங்கொத்துகள் அளித்தபோது கையை முஷ்டியாக உயர்த்தினார். “சோய் மல் ஜா சாதித்துவிட்டார்” என்று எழுதப்பட்ட பதாகையைச் செயற்பாட்டாளர்கள் அசைத்தனர். பல ஆண்டுகாலப் பொதுமக்கள் அழுத்தம், சட்ட ஆதரவு மற்றும் பாதிக்கப்பட்டவரை அரசு குற்றவாளியாக நடத்தியதை ஒப்புக்கொண்ட அரசுத் தரப்பின் அரிய மன்னிப்புக்குப் பிறகு இந்தக் கொண்டாட்டம் நடைபெற்றது.

இளம்பெண் ஒருவர் எப்படிக் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவரானார்

பல ஊடகங்கள் மேற்கோள் காட்டிய பதிவுகளின்படி, பூசானுக்கு அருகிலுள்ள தென்பகுதி நகரமான கிம்ஹேவில் இந்தத் தாக்குதல் நடந்தது. அப்போது பதின்ம வயதின் பிற்பகுதியில் இருந்த சோய், தாக்குதலாளியால் வலுக்கட்டாயமாகப் பிடிக்கப்பட்டார். அவர் சோயின் வாய்க்குள் தனது நாக்கைத் திணித்ததுடன், அவரால் மூச்சுவிட முடியாதபடி ஒரு கட்டத்தில் மூக்கையும் அடைத்தார். கடித்துத் தப்பிய சோய், பின்னர் குற்றத்தைப் புகாரளித்தார். அந்த ஆடவர் உடல்காயம் ஏற்படுத்தியதாகக் கூறி சோய் மீது வழக்குத் தொடுத்தார். அதற்குப் பதிலாக, பாலியல் பலாத்கார முயற்சி, அத்துமீறி நுழைதல் மற்றும் மிரட்டல் ஆகிய குற்றங்களுக்காக சோய் எதிர்வழக்குத் தொடுத்தார்.

1960-களின் நடுப்பகுதியில் தென் கொரியாவில் சமூக நெறிகள் பெண்களுக்கு எதிராகக் கடுமையாகச் சாய்ந்திருந்தன. போர் மற்றும் காலனிய ஆக்கிரமிப்பிலிருந்து நாட்டை மீண்டும் கட்டியெழுப்புவதில் கவனம் செலுத்தப்பட்டதால், வன்முறையால் பாதிக்கப்பட்ட பலருக்குப் பாதுகாப்போ குரலோ இருக்கவில்லை. குடும்ப வன்முறை அவ்வளவு வழக்கமானதாக இருந்தது; பொதுப் பேச்சில் அதைக் குறிக்கப் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்பட்ட சொல்கூட இருக்கவில்லை. தாக்குதலை ஆராய்வதற்குப் பதிலாக, பாதிக்கப்பட்டவர்கள் கற்பைக் காப்பாற்றியதை நிரூபிக்க வேண்டும் என்று விசாரணைகளில் அடிக்கடி கோரப்பட்டது.

சோயின் முதல் விசாரணை அந்தச் சூழலைப் படம்பிடித்துக் காட்டியது. தனக்குக் கைவிலங்கிடப்பட்டு, கன்னித்தன்மையை நிரூபிக்கும் சோதனைக்கு உட்படுத்தப்பட்டதாகவும், அதன் முடிவு பொதுவில் அறிவிக்கப்பட்டதாகவும் அவர் கூறியுள்ளார். வழக்கை முடிவுக்குக் கொண்டுவர அந்த ஆடவரைத் திருமணம் செய்துகொள்வாரா என்று அரசுத் தரப்பினரும் நீதிபதிகளும் கேட்டனர்; அவரது காயத்துக்கு ஈடாக அவருடைய மனைவியாக மாறுவது அமையலாம் என்று சுட்டிக்காட்டினர். சோயின் கடித்தல் நியாயமான தற்காப்பின் எல்லையை மீறியதாகத் தீர்ப்பளித்த நீதிமன்றம், அவரைக் கடுமையான உடல்காயம் ஏற்படுத்திய குற்றத்தில் தண்டித்தது.

பின்னர் சட்ட வல்லுநர்கள், பாலியல் வன்முறையின்போது தன்னைக் காத்துக்கொள்ளும் செயல்களை நீதிமன்றங்கள் எவ்வாறு தவறாகப் புரிந்துகொண்டன என்பதற்கான எடுத்துக்காட்டாக அவரது வழக்குக் கோப்பை கற்பித்தலில் பயன்படுத்தினர்; பாடநூல்களிலும் அதைக் குறிப்பிட்டனர். கொரியப் பெண்கள் வழக்கறிஞர்கள் சங்கத்தை வழிநடத்தும் வாங் மி யாங், முதல் தீர்ப்பு தவறான நபரைத் தண்டித்த சமூகப் பாகுபாட்டைப் பிரதிபலித்ததாக வாதிட்டுள்ளார்.

கொரியப் பெண்கள் வழக்கறிஞர்கள் சங்கத்தின் தலைவர் வாங் மி யாங் கூறுகையில், ஆரம்பகாலத் தீர்ப்பு, பாலியல் வன்முறையால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் குறித்த ஆழமான பாகுபாட்டையும் திரித்துப் புரிந்துகொள்ளும் கண்ணோட்டத்தையும் வெளிப்படுத்தியது; தப்பிக்க முயன்ற பாதிக்கப்பட்டவரின் செயலை அது குற்றமாக மாற்றியது.

மறுவிசாரணைக்கான நீண்ட பயணம்

தனது வாழ்வைக் கட்டியெழுப்பிய பிறகு, குற்றப் பதிவின் சுமையுடன் நீதிமன்றத்தில் போராட சோய் முடிவெடுத்தார். 1990-களின் ஆறுதல் பெண்கள் இயக்கத்திலிருந்து, 2018-ஆம் ஆண்டு தென் கொரியாவில் எழுச்சி பெற்ற #MeToo இயக்கம் வரை, பெண்கள் உரிமைக்கான அலைகள் அவரது பெயரைத் துடைத்தெடுக்க முயற்சி செய்ய ஊக்கமளித்தன. 2020-ஆம் ஆண்டு மறுவிசாரணை கோரி அவர் மனுத் தாக்கல் செய்தார்; கீழமை நீதிமன்றங்கள் தொடக்கத்தில் அதை நிராகரித்தன.

அவரும் ஆதரவாளர்களும் தொடர்ந்து போராடினர். பல ஆண்டுகாலப் பிரசாரங்கள் மற்றும் பொதுக் கூட்டங்களுக்குப் பிறகு, பூசானில் மறுவிசாரணை நடத்தலாம் என்று தென் கொரிய உச்ச நீதிமன்றம் 2024-ஆம் ஆண்டு ஒப்புக்கொண்டது. புதிய விசாரணை தொடங்கியபோது, வழக்கமாக ஏறத்தாழ ஒருபோதும் நடக்காத ஒன்றை அரசுத் தரப்பு செய்தது. திறந்த நீதிமன்றத்தில் மன்னிப்புக் கோரி, அவரது குற்றத் தீர்ப்பை ரத்து செய்யுமாறு கேட்டுக்கொண்டது.

மறுவிசாரணையின்போது செய்தியாளர்களிடம் பேசிய சோய், அநியாயமானது என்று தான் நம்பிய குற்றத் தீர்ப்பைச் சுமந்து வாழ்ந்ததன் பொருளை விவரித்தார்.

சோய் கூறினார்: "61 ஆண்டுகளாக அரசு என்னைக் குற்றவாளியாக வாழச் செய்தது." பாலியல் வன்முறையிலிருந்து விடுபட்டு எதிர்காலத் தலைமுறையினர் மகிழ்ச்சியாக வாழ முடியும் என்று நம்புவதாகவும் அவர் தெரிவித்தார்.

முன்னர் கடைப்பிடிக்கப்பட்ட நடைமுறையிலிருந்து மாறுபட்டு, உள்ளூர் அரசுத் தரப்பின் தலைமை வழக்கறிஞர் அவரை “குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவர்” என்று குறிப்பிடாமல் பெயரிட்டு நேரடியாகப் பேசினார். முதல் வழக்கால் ஏற்பட்ட பாதிப்புக்குப் பொறுப்பேற்றார்.

பூசான் தலைமை அரசுத் தரப்பு வழக்கறிஞர் ஜியோங் மியோங் வோன் கூறினார்: "நாங்கள் மனப்பூர்வமாக மன்னிப்புக் கோருகிறோம். பாலியல் குற்றத்தால் பாதிக்கப்பட்டவரும், பாதிக்கப்பட்டவராகவே பாதுகாக்கப்பட்டிருக்க வேண்டியவருமான சோய் மல் ஜாவுக்கு விவரிக்க முடியாத வேதனையையும் துயரத்தையும் ஏற்படுத்தியுள்ளோம்."

செப்டம்பரில் இறுதித் தீர்ப்பு வந்தபோது, நீதிமன்றத்திலிருந்து வெளியேறிய சோய், ஆதரவாளர்களிடம் “நாம் வென்றுவிட்டோம்” என்றார். பலருக்கு அது தனிப்பட்ட வெற்றியைவிடப் பெரிய பொருளைக் கொண்டிருந்தது. உயிர் பிழைக்க வலிமையைப் பயன்படுத்த வேண்டியிருக்கலாம் என்பதையும், அந்த உண்மையைச் சட்டம் அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்பதையும் அது ஒப்புக்கொண்டதாக அமைந்தது.

நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு

சோயின் செயல்கள் சட்டபூர்வமான தற்காப்புக்கான அளவுகோல்களைப் பூர்த்தி செய்ததாக பூசான் மாவட்ட நீதிமன்றம் முடிவுசெய்தது. உடல் பாதுகாப்பையும் பாலியல் சுயநிர்ணயத்தையும் அச்சுறுத்திய சட்டவிரோதத் தாக்குதலிலிருந்து தப்பிக்கத் தேவையான வலிமையையே அவர் பயன்படுத்தியதாக நீதிபதிகள் கண்டறிந்தனர். கடித்ததால் தாக்குதலாளிக்கு நீடித்த ஊனம் ஏற்பட்டதற்குப் போதிய ஆதாரம் இல்லை என்பதைக் கூற மருத்துவப் பதிவுகளையும் சாட்சியங்களையும் நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியது. இதனால், கடுமையான உடல்காயம் ஏற்படுத்தியதாக முதலில் சுமத்தப்பட்ட குற்றச்சாட்டின் முக்கிய அம்சம் வலுவிழந்தது.

தாக்குதலாளியின் நாக்கைக் கடித்தது நியாயமான தற்காப்பின் எல்லையை மீறியது என்று கூறிய முதல் தீர்ப்பின் அணுகுமுறையை இந்தத் தீர்ப்பு மாற்றியது. மறுவிசாரணையில், தரையில் அழுத்திப் பிடிக்கப்பட்டு மூச்சுத்திணறச் செய்யப்பட்டு உயிர் பிழைக்க முயன்ற பாதிக்கப்பட்டவரின் நிலையிலிருந்து உண்மைகளை நீதிமன்றம் ஆராய்ந்தது. உடனடியான அநியாயத் தாக்குதல் நடந்ததா, அதைத் தடுக்கப் பயன்படுத்திய எதிர்வினை அவசியமானதா என்பதையே சட்டம் கேட்கிறது. இரண்டிற்கும் ஆம் என்று நீதிபதிகள் கூறினர்.

கொரியக் குற்றவியல் சட்டத்தின்கீழ் தற்காப்பு

சட்டவிரோதமான, உடனடியான தாக்குதலை ஒருவர் எதிர்கொள்ளும்போது, அதைத் தடுக்கத் தேவையான மற்றும் விகிதாசாரமான வழிமுறைகளைப் பயன்படுத்தினால் தென் கொரியக் குற்றவியல் சட்டம் தற்காப்பை அங்கீகரிக்கிறது. நீதிமன்றங்கள் சூழலை ஆராய்கின்றன. அச்சுறுத்தலின் தன்மை, தப்பிச் செல்ல வாய்ப்பிருந்ததா, ஆபத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவர எவ்வளவு வலிமை தேவைப்பட்டது என்பவற்றைப் பரிசீலிக்கின்றன. வழக்கின் தொடக்கத்தில், சோயின் கடித்தலை மிகையான எதிர்வினையாக நீதித்துறை சித்தரித்தது. மறுவிசாரணை அடிப்படைக் கொள்கைகளுக்குத் திரும்பியது. சுவாசப் பாதை அடைக்கப்பட்டு, உடல் கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருந்த ஓர் இளம்பெண்ணைக் கண்ட அது, தப்பிப்பதற்காக அவர் கடித்ததை நியாயமான செயலாகக் கருதியது.

மன்னிப்பு ஏன் முக்கியம்

அரசுத் தரப்பு பொதுவில் மன்னிப்புக் கோருவது அரிது; இந்த மன்னிப்பு ஒரு பரந்த மாற்றத்தைக் குறிப்பிட்டது. குற்றத்தால் பாதிக்கப்பட்டவரைப் பாதுகாக்க அதிகாரிகள் தவறியதையும், தவறான குற்றச்சாட்டைச் சுமத்தியதால் பல தசாப்தங்களாக அவரது துயரத்தை நீட்டித்ததையும் நீதிமன்றத்தில் வெளியிடப்பட்ட அறிக்கை ஒப்புக்கொண்டது. சோயை பெயரிட்டு அழைத்ததும், அவரை விடுவிக்கக் கோரியதும் உள்ளிட்ட அணுகுமுறை மாற்றம், பாலியல் வன்முறை வழக்குகளைக் கையாள்வது குறித்த பல ஆண்டுகாலப் பொதுவிமர்சனத்தை உள்வாங்கிய அரசுத் தரப்பு அமைப்பைப் பிரதிபலிக்கிறது.

இறுதியில் இந்த அமைப்பு தனது வாக்குமூலத்தை அங்கீகரித்ததை நம்புவதற்குச் சோயே சிரமப்பட்டார். மறுவிசாரணையின் முந்தைய விசாரணை ஒன்றுக்குப் பிறகு செய்தியாளர்களிடம் பேசிய அவர், அரசுத் தரப்பினர் தங்கள் தவறை ஒப்புக்கொண்டதைக் கண்டது, நாட்டில் நீதி இன்னும் உயிர்ப்புடன் இருப்பதற்கான நம்பிக்கையை அளித்ததாகக் கூறினார்.

என்னால் இன்னும் நம்ப முடியவில்லை," என்று விசாரணைக்குப் பிறகு சோய் கூறினார். "ஆனால் இப்போதாவது அரசுத் தரப்பு தனது தவறை ஒப்புக்கொண்டால், இந்த நாட்டில் நீதி உயிர்ப்புடன் இருக்கிறது என்று நான் நம்புகிறேன்.

அவரது வார்த்தைகள் பூசானுக்கு அப்பாலும் எதிரொலித்தன. பல ஆண்டுகளாக மனுக்கள் மற்றும் போராட்டங்களில் அவருடன் நின்ற ஆதரவுக் குழுக்கள், தாக்குதலைப் புகாரளித்தால் தாங்களே குற்றஞ்சாட்டப்படுவோமோ என்று அஞ்சும் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு இந்த விடுதலை ஒரு செய்தியாக அமைந்ததாகக் கருதின.

சமூக மாற்றம் எவ்வாறு வழிவகுத்தது

பாலின அடிப்படையிலான வன்முறையை ஆழமாக மறுபரிசீலனை செய்துவரும் நாட்டில் சோயின் மறுவிசாரணை நடைபெற்றது. இரண்டாம் உலகப் போரின்போது ஜப்பானிய ராணுவத்தால் பாலியல் அடிமைத்தனத்துக்குத் தள்ளப்பட்ட பெண்களுக்கு நீதி கோரி 1990-களில் அடிமட்டப் பிரசாரங்கள் முன்னெடுக்கப்பட்டன. உயிர் பிழைத்தவர்களின் உரிமைகளையும் கண்ணியத்தையும் பொதுவிவாதத்தின் மையத்தில் கொண்டுவர அந்த இயக்கம் உதவியது.

பின்னர், 2018-ஆம் ஆண்டு #MeToo அலை தென் கொரியாவை அடைந்து வேரூன்றியது. உயர்மட்டக் குற்றச்சாட்டுகள் செல்வாக்கு மிக்க ஆடவர்களுக்கு எதிரான வழக்குகளுக்கு வழிவகுத்தன; சிறந்த காவல் நடவடிக்கைகளையும் பாலியல் குற்றங்களுக்கான கடுமையான தண்டனைகளையும் கோரி வீதிப் போராட்டங்கள் நடந்தன. ரகசியக் கேமரா தொடர்பான குற்றங்களுக்கான தண்டனைகளைச் சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் அதிகரித்தனர்; நீண்டகாலமாகப் புகாரளிப்பதைத் தடுத்த நெறிமுறைகளைச் சட்டமன்ற உறுப்பினர்களும் நீதிமன்றங்களும் மறுபரிசீலித்தன. உடல் சுயாட்சியை மதிக்க வேண்டும் என்ற பரந்த கோரிக்கையைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில், கருக்கலைப்புக்கான குற்றவியல் தடையையும் அரசியலமைப்பு நீதிமன்றம் ரத்து செய்தது.

இவை அனைத்தும் சோய் போன்ற வழக்குகளை மறுபரிசீலிக்க இடமளித்தன. தற்காப்புக்கு இருப்பதாகக் கூறப்பட்ட வரம்புகள் குறித்த எச்சரிக்கைக் கதையாக ஒரு காலத்தில் கருதப்பட்ட அவரது வழக்குக் கோப்பு, நீதிமன்றங்கள் எவ்வாறு தவறிழைக்கலாம் என்பதற்கும், சமூகப் புரிதல் மாறி பாதிக்கப்பட்டவரின் வாழ்வனுபவத்தின் வழியாகச் சட்டம் வாசிக்கப்படும்போது அந்தத் தவறை எவ்வாறு திருத்தலாம் என்பதற்கும் சான்றாக இப்போது சட்டக் கற்பித்தலில் இடம்பெறுகிறது.

குற்றத் தீர்ப்புக்குப் பிறகு வழக்கை மீண்டும் விசாரிக்க முடியுமா?

பல தசாப்தங்களாக முடிவுற்றதாகத் தோன்றிய வழக்கை நீதிமன்றம் எப்படித் திரும்பப் பரிசீலிக்க முடியும் என்று பல வாசகர்கள் வியக்கிறார்கள். உலகெங்கிலும் உள்ள குற்றவியல் சட்டத்தில், விடுதலை அல்லது இறுதித் தீர்ப்புக்குப் பிறகு ஒரே குற்றத்துக்காக ஒருவரை இருமுறை விசாரிப்பதிலிருந்து பாதுகாக்கும் விதி பெரும்பாலும் “இரட்டை ஆபத்து” என்று அழைக்கப்படுகிறது. இருப்பினும், நீதித்துறை தவறுகளைச் சரிசெய்ய சட்ட அமைப்புகள் பாதுகாப்பு வழிகளையும் உருவாக்குகின்றன. புதிய ஆதாரம் கிடைத்தால், நடைமுறைப் பிழைகள் முதன்மை வழக்கைப் பாதித்திருந்தால் அல்லது சட்டப் புரிதலில் ஏற்பட்ட மாற்றம் முடிவை மாற்றக்கூடும் என்றால் தென் கொரியாவில் ஒருவர் மறுவிசாரணை கோரலாம். சோயின் வழக்கில் நடந்ததைப் போல, அத்தகைய மறுவிசாரணைக்கு உச்ச நீதிமன்றம் அனுமதி வழங்கலாம்.

அதாவது, அரசின் கோரிக்கையின்பேரில் அதே குற்றத்துக்காக சோய் மீண்டும் வழக்குத் தொடரப்படவில்லை. குற்றத் தீர்ப்புப் பெற்றவரான அவரே, உண்மைகளையும் சட்டத்தையும் முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டு வழக்கைப் பதிவுகளை மீண்டும் திறந்து குற்றச்சாட்டை மறுஆய்வு செய்யுமாறு நீதிமன்றங்களைக் கேட்டார். பின்னர் பூசான் மாவட்ட நீதிமன்றம் புதிய விசாரணை நடத்தி விடுதலைத் தீர்ப்பளித்தது; இதன் மூலம் அவரது சட்டநிலை மீட்டெடுக்கப்பட்டு குற்றத் தீர்ப்பு அழிக்கப்பட்டது.

ஆறு தசாப்தங்களின் மனிதச் செலவு

குற்றப் பதிவை நீக்குவதால் இழந்த ஆண்டுகளைத் திரும்பப் பெற முடியாது; தான் சுமந்த பாரம் குறித்து சோய் பேசியுள்ளார். மனக்கசப்பும் அநீதியும் சூழ்ந்த வாழ்க்கையை வாழ்ந்ததாக அவர் விவரித்துள்ளார். உச்ச நீதிமன்றத்துக்கு எழுதிய கடிதத்தில், தனது மனித உரிமைகளை மீறியதற்காக நாடு ஈடுசெய்ய வேண்டும் என்று அவர் எழுதினார். அந்த வலி உணர்ச்சியுடன் மட்டும் நின்றுவிடவில்லை. குறிப்பாகப் புகழும் நற்பெயரும் வாழ்க்கையின் முக்கிய மைல்கற்களைத் தீர்மானித்த தலைமுறையினருக்கு, குற்றப் பதிவு வேலைவாய்ப்பு, சமூக மதிப்பு, நம்பிக்கை ஆகியவற்றைக் கட்டுப்படுத்தக்கூடும்.

முதல் விசாரணையின் அவமதிப்பான நிகழ்வுகளையும் சோய் நினைவுகூர்கிறார். கைவிலங்குகள். அத்துமீறிய கன்னித்தன்மைச் சோதனை; அதன் முடிவை அதிகாரிகள் பொதுவில் வெளியிட்டது. அந்த ஆடவரைத் திருமணம் செய்துகொள்வதே விவகாரத்தைத் தீர்த்துவிடலாம் என்ற பரிந்துரை. அந்தக் காலத்தில் பல பாதிக்கப்பட்டவர்கள் ஏன் மௌனமாக இருந்தார்கள், இன்றும் சிலர் வன்முறையைப் புகாரளிக்கத் தயங்குவது ஏன் என்பதை இந்த விவரங்கள் விளக்குவதாக அவரது ஆதரவாளர்கள் கூறுகின்றனர்.

ஒரே ஒரு தீர்ப்புகூட பல ஆண்டுகளுக்கு மக்களின் அணுகுமுறையை வடிவமைக்க முடியும் என்பதை அவரது வழக்கு காட்டுகிறது. தங்கள் கூற்றை யாரும் நம்பமாட்டார்களோ அல்லது தங்களையே குற்றம் சாட்டுவார்களோ என்று அஞ்சிய பாதிக்கப்பட்டவர்களை அது ஊக்கமிழக்கச் செய்தது; தற்காப்பை மிகக் குறுகிய கண்ணோட்டத்தில் அணுகுவதன் ஆபத்துகள் குறித்து சட்ட மாணவர்களின் தலைமுறைகளுக்குக் கற்பித்தது. புதிய தீர்ப்பு அந்தப் பாடத்தை மாற்றுகிறது. பாதிக்கப்பட்டவர்களைச் சட்டம் கவனிக்க முடியும் என்பதையும், உயிர் பிழைக்கத் தேவையான வலிமையை ஏற்றுக்கொள்ள முடியும் என்பதையும் அது அவர்களிடம் தெரிவிக்கிறது.

இழப்பீட்டு கோரிக்கையும் அடுத்தகட்ட மாற்றங்களும்

குற்றவியல் வழக்கு முடிவடைந்த நிலையில், அரசிடம் இழப்பீடு கோரத் திட்டமிட்டுள்ளதாக சோயின் வழக்கறிஞர்கள் தெரிவித்துள்ளனர். தவறாகக் குற்றவாளியாகத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டவர்கள் காவலில் இருந்த காலத்துக்கும், தவறான தீர்ப்பால் ஏற்பட்ட பாதிப்புக்கும் தென் கொரியச் சட்டத்தின்கீழ் இழப்பீடு பெறலாம். ஒருவர் விடுவிக்கப்பட்டார் என்பதைத் தெளிவுபடுத்தும் கௌரவ மீட்பு நடவடிக்கைகளுக்கும் நீதிமன்றங்கள் உத்தரவிடலாம். அவர் தடுப்புக் காவலில் இருந்த காலம், நீதிமன்றம் அங்கீகரிக்கும் பாதிப்பின் அளவு, அவரது வாழ்வில் ஏற்பட்ட நீடித்த விளைவுகளுக்கான ஆதாரங்கள் ஆகியவற்றைப் பொறுத்தே இழப்பீட்டு கோரிக்கையின் விவரங்கள் அமையும்.

கோரிக்கை வெற்றியடைந்தால் அது நிவாரணம் வழங்குவதோடு மட்டும் நின்றுவிடாது. தாக்குதல்கள் எவ்வாறு நிகழ்கின்றன, அந்தக் கணத்தில் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் எவ்வாறு எதிர்வினையாற்றுகிறார்கள் என்பது குறித்து காவல்துறையினர், அரசுத் தரப்பு வழக்கறிஞர்கள், நீதிபதிகள் ஆகியோருக்கான பயிற்சியைப் புதுப்பிக்கவும் அது நிறுவனங்களைத் தூண்டலாம். ஆரம்பகாலத் தீர்ப்பைச் சட்டக் கல்லூரிகள் ஏற்கெனவே எச்சரிக்கை எடுத்துக்காட்டாகக் கற்பிக்கின்றன. இப்போது, தற்காப்பு குறித்த சட்டக் கோட்பாட்டைத் தாக்குதலில் இருந்து உயிர் பிழைக்கும் நிதர்சனத்துடன் பொருத்தும் மறுவிசாரணைத் தீர்ப்பையும் அதனுடன் இணைத்துக் கற்பிக்கலாம்.

இந்தத் தீர்ப்பு நவீன தென் கொரியாவைப் பற்றி சொல்வது

சோயின் விடுதலைக்குப் பொதுமக்கள் அளித்த எதிர்வினை, தனது கடந்தகாலத்தை மறுமதிப்பீடு செய்து சட்டக் கண்ணோட்டத்தைச் சரிசெய்துவரும் நாட்டைப் பிரதிபலிக்கிறது. அரசுத் தரப்பின் மன்னிப்பு, சட்டபூர்வமான தற்காப்பு குறித்த தெளிவான அறிவிப்பு, பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு ஆதரவான இயக்கங்களின் வெளிப்படையான செயல்பாடு ஆகியவை நிறுவனங்கள் ஒரே நிலையில் நிலைத்திருப்பதில்லை என்பதைக் காட்டுகின்றன. சமூக அறிவு வளரும்போதும் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் வாழ்வனுபவத்துக்கு உரிய முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படும்போதும், அதே உண்மைகளை வேறொரு கண்ணோட்டத்தில் நீதிமன்றங்கள் மறுபொருள்கொள்ள முடியும்.

இதனால் ஒவ்வொரு வழக்கும் மீண்டும் திறக்கப்படும் என்றோ, தற்காப்பு என்ற ஒவ்வொரு கோரிக்கையும் வெற்றி பெறும் என்றோ பொருளல்ல. அச்சுறுத்தலின்போது மக்கள் நொடிப்பொழுதில் எடுக்கும் முடிவுகளை நீதிமன்றங்கள் பரிசீலிக்கவும், வலிமையைப் பொதுவான கோட்பாடாக அல்லாமல் உயிர் பிழைப்பதற்கான சூழலில் மதிப்பிடவும் அதிக வாய்ப்புள்ளது என்பதே இதன் பொருள். தாங்கள் எதிர்த்துப் போராடிய விதத்துக்காகக் குற்றம் சாட்டப்படுவோமோ என்று நீண்டகாலமாக அஞ்சும் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு இந்த மாற்றம் முக்கியமானது.

முக்கிய அம்சங்கள்

• 1964-ஆம் ஆண்டு நடந்த தாக்குதலில் சட்டபூர்வமான தற்காப்பில் ஈடுபட்டதாகத் தீர்ப்பளித்து, 79 வயதான சோய் மல் ஜாவை பூசான் மாவட்ட நீதிமன்றம் விடுவித்தது.
• கடித்ததால் தாக்குதலாளிக்கு நிரந்தர ஊனம் ஏற்பட்டதற்குப் போதிய ஆதாரம் இல்லை என்று கண்ட நீதிமன்றம், நியாயமான வரம்பை அவர் மீறியதாகக் கூறிய ஆரம்பகாலக் கருத்தை நிராகரித்தது.
• மறுவிசாரணையின்போது அரசுத் தரப்பு அரிய பொதுமன்னிப்பை வெளியிட்டு, அவரது குற்றப் பதிவை நீக்குமாறு நீதிமன்றத்தைக் கேட்டுக்கொண்டது.
• 2020-ஆம் ஆண்டு மறுவிசாரணைக்கு மனுத் தாக்கல் செய்த சோய், தொடக்கத்தில் நிராகரிப்புகளை எதிர்கொண்டார்; 2024-ஆம் ஆண்டு உச்ச நீதிமன்றத்தின் அனுமதியைப் பெற்றார்.
• பாலியல் வன்முறை வழக்குகளில் தற்காப்பை நீதிமன்றங்கள் எவ்வாறு தவறாகப் புரிந்துகொள்ளலாம் என்பதற்கான முக்கியக் குறிப்பாக இந்த வழக்கு சட்டக் கல்வியில் இடம்பெற்றது.
• #MeToo உள்ளிட்ட பெண்கள் உரிமை இயக்கங்கள் மறுவிசாரணைக்கும் பரந்த சீர்திருத்தத்துக்கும் உத்வேகம் அளித்தன.
• தவறான குற்றத் தீர்ப்பால் ஏற்பட்ட பாதிப்புக்காக அரசிடம் இழப்பீடு கோர சோயின் வழக்கறிஞர்கள் திட்டமிட்டுள்ளனர்.
• பாதிக்கப்பட்டவர்கள் குறித்த அணுகுமுறை மாறிவருவதையும், சட்டத்தில் தற்காப்பை இன்னும் துல்லியமாகப் புரிந்துகொள்வதையும் இந்தத் தீர்ப்பு குறிக்கிறது.