1945-இல் அகா தீவு: அமெரிக்க மற்றும் ஜப்பானியப் படையினர் ஒன்றாக உணவருந்தி போர்நிறுத்தத்துக்கு ஒப்புக்கொண்டனர்

ஒகினாவாவின் நிழலில் அமைதியின் ஒரு தருணம்

ஒகினாவாவின் மேற்கே உள்ள கெராமா தீவுக்கூட்டத்தின் தொலைதூரக் கடற்கரையில், 1945 ஜூன் மாத இறுதியில் அமெரிக்க மரைன் படையினரும் ஜப்பானிய வீரர்களும் சிறிது நேரம் தங்கள் ஆயுதங்களைக் கீழே வைத்தனர். அவர்கள் நேருக்கு நேர் சந்தித்து, உணவைப் பகிர்ந்துகொண்டு, ஒன்றாக மண்டியிட்டு வழிபட்டனர். அகா தீவில் உருவான இந்தப் போர்நிறுத்தம், பசிபிக் போரின் மிகக் கொடிய போர்களில் ஒன்றான ஒகினாவா போரின் இறுதிக்கட்டத்தில் நிகழ்ந்தது. அது அந்தத் தீவில் மேலும் உயிரிழப்புகள் ஏற்படுவதைத் தடுத்து, எதிரிகள் அருகருகே நிற்கும் ஒரு துயரம் கலந்த புகைப்படத்தை விட்டுச் சென்றது. பல தசாப்தங்களாக இந்தக் கதை, இதில் பங்கேற்றவர்களைத் தவிர வேறு யாருக்கும் அதிகம் தெரியாமல் இருந்தது. ஆனால், போர் சிறிது நேரம் நின்றதால் ஒரு சிற்றுண்டி விருந்து சாத்தியமான அந்த நாளை நினைவுகூர, இந்த ஆண்டு அவர்களின் வழித்தோன்றல்களும் தீவுவாசிகளும் ஆய்வாளர்களும் அகா தீவில் கூடினர்.

இந்த நிகழ்வுக்கு 1914-இல் மேற்கு முன்னணியில் நிகழ்ந்த கிறிஸ்துமஸ் போர்நிறுத்தங்களுக்கு இணையான இடம் அளிக்கப்பட வேண்டும் என்று ஆய்வாளர்கள் இப்போது வாதிடுகின்றனர். அதன் பின்னணி முற்றிலும் வேறுபட்டது. ஒகினாவாவில், பிடிபட்டால் சித்திரவதை அல்லது மரணம் நேரிடும் என்று பொதுமக்களிடம் கூறப்பட்டிருந்தது; அமெரிக்கப் படையினரோ கடுமையான எதிர்ப்பை எதிர்பார்க்கப் பயிற்றுவிக்கப்பட்டிருந்தனர். அச்சம் நிலவிய அந்தச் சூழலில், போராளிகள் குழுவொன்று பேசி, உணவருந்தி, ஒன்றாக வழிபடத் தேர்ந்தெடுத்தது, கடுமையான அழுத்தத்தில் தனிநபர்கள் எடுக்கும் முடிவுகளைப் புரிந்துகொள்ள அகா போர்நிறுத்தத்தை ஓர் அரிய சாளரமாக்குகிறது.

அவர்களைச் சுற்றி நடந்த போர் பேரழிவை ஏற்படுத்தியது. ஒகினாவா போரில் 240,000-க்கும் மேற்பட்டோர் உயிரிழந்ததாக ‘அமைதியின் அடிக்கல்’ நினைவுச் சின்னம் பட்டியலிடுகிறது. அவர்களில் பாதிக்கும் மேற்பட்டோர் ஒகினாவா பொதுமக்கள். ஜப்பானியப் படை குகைகளையும் சுரங்கப்பாதைகளையும் பலப்படுத்தி, வீரர்களை இறுதிவரை போரிடுமாறு உத்தரவிட்டது. சில இடங்களில் பொதுமக்கள் குழுவாகத் தற்கொலை செய்துகொள்ளக் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டனர்; பல குடும்பங்கள் அச்சத்தின் காரணமாக அவ்வாறு நடந்துகொண்டன. அகா தீவில் சண்டையை நிறுத்துவதற்கான அந்தச் சிறிய முடிவு போரின் முடிவை மாற்றவில்லை. இருப்பினும், 1945 ஆகஸ்ட் 15 அன்று ஜப்பான் சரணடைவதற்கு முந்தைய இறுதி வாரங்களில், தீவுவாசிகளையும் அங்கிருந்த படையினரையும் மேலும் அழிவிலிருந்து அது காப்பாற்றியது.

போர்நிறுத்தம் உருவான விதம்

1945 ஜூன் தொடக்கத்தில், மலைப்பகுதிகளில் இன்னும் சில நூறு ஜப்பானிய வீரர்கள் இருந்த அகா தீவைக் கைப்பற்றுமாறு மரைன் படையின் லெப்டினன்ட் கர்னல் ஜார்ஜ் கிளார்க்குக்கு உத்தரவிடப்பட்டது. தீவைத் தாக்குவதற்குப் பதிலாக, கிளார்க் மரைன் படையினரும் வீரர்களும் அடங்கிய ஒரு சிறிய குழுவை அமைத்தார்; உதவ முன்வந்த ஜப்பானியப் போர்க்கைதிகளையும் அழைத்துச் சென்றார். ஜூன் 13 முதல், அமெரிக்கர்கள் சிறிய படகுகளில் கரையோரமாகச் சுற்றி, கையடக்க ஒலிபெருக்கிகள் மூலம் சரணடையுமாறு வேண்டுகோள் விடுத்தனர். நாளுக்கு நாள் கடந்தும் எதுவும் நடக்கவில்லை.

இந்த முட்டுக்கட்டை விசித்திரமான விதத்தில் முடிவுக்கு வந்தது. ஜூன் 19 அன்று, லெப்டினன்ட் டேவிட் ஆஸ்போர்ன் தண்ணீரில் குதித்து, கொடிகளையும் செய்திகளையும் கரையில் வைப்பதற்காக நீந்திச் சென்றார். புதர்ப்பகுதியில் எங்கோ அவரைச் சந்தித்த ஜப்பானிய வீரர் அவருக்குத் தீங்கு செய்யவில்லை. இடைத்தரகர்கள் மூலம், படைத்தளபதி மேஜர் யோஷிஹிகோ நோடா, மேஜர் யூடகா உமேசாவா என்பவர் அமெரிக்கர்களுடன் வந்தால் அவர்களைச் சந்திப்பதாகக் கூறினார். போரின் தொடக்கத்தில் உமேசாவா காயமடைந்து பிடிபட்டிருந்தார். சிறைப்பட்டிருந்தபோது அவருக்கு அளிக்கப்பட்ட சிகிச்சை, அகா தீவில் தொடர்ந்து போரிடுவதில் பயனில்லை என்பதை அவருக்கு உணர்த்தியிருந்தது. தனது பழைய தோழருடன் பேசவும் அவர் தயாராக இருந்தார்.

ஜூன் 26 அன்று, உமேசாவாவைத் தூக்குப்படுக்கையில் சுமந்தபடி, கிளார்க்கின் குழு உதாஹா கடற்கரை என்ற அமைதியான மணற்பரப்புக்குத் திரும்பியது. உயரமான இடத்திலிருந்து ஜப்பானிய வீரர்கள் அவர்களைக் கவனித்தனர். இரு தளபதிகளும் முன்னே வந்து வணக்கம் செலுத்தி, தங்கள் ஆயுதங்களை ஓரமாக வைத்தனர். பேச்சுவார்த்தை தொடங்கியது. மணிநேரங்கள் கடந்தபோது, உணவைக் கரைக்குக் கொண்டுவருமாறு கிளார்க் உத்தரவிட்டார். தொலைவில் ஒருவரையொருவர் எதிர்கொண்டிருந்த வீரர்கள், இப்போது வறுத்த பன்றி இறைச்சி, டப்பாவில் அடைக்கப்பட்ட உணவுப் பொருட்கள், சர்க்கரைவள்ளிக் கிழங்கு ஆகியவற்றைப் பகிர்ந்துகொண்டனர். இன்னொரு சண்டை எத்தகைய விலையைக் கோரும் என்பதை உணர்ந்தவர்களைப் போல, மணற்பரப்பின் குறுக்கே அவர்கள் பேசிக்கொண்டனர். சில மணிநேரங்களுக்கு, போர்முனை ஒரு சிற்றுண்டி விருந்துபோலத் தோன்றியது.

தனது அதிகாரப்பூர்வ அறிக்கையில், போர்க்கால மரைன் அதிகாரி ஒருவருக்கு அந்தக் காட்சி எவ்வாறு தோன்றியது என்பதை விளக்க கிளார்க் முயன்றார்.

என் வாழ்நாளில் நான் கண்டவற்றிலேயே இது மிகவும் வியப்பூட்டும் காட்சியாக இருந்தது.

சிறு செயல்கள் நம்பிக்கையை வளர்த்தன. நோடா இரண்டு அமெரிக்கர்களைத் தனது கட்டளைத் தலைமையகத்துக்கு அழைத்து விருந்தோம்பினார்; அவர்களின் நனைந்த சட்டைகளைக்கூட உலரச் செய்தார். அடுத்த நாள், நோடாவின் உதவியாளரான இரண்டாம் லெப்டினன்ட் யோஷியுகி தகேடா பதிலைக் கொண்டுவந்தார். பேரரசரின் அனுமதியின்றிப் படைத்தளம் சரணடைய முடியாது; அது புனிதக் கட்டளைக்கு நிகரான விதி. மௌனமான போர்நிறுத்தம் ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கது. அமெரிக்கர்கள் தாக்காமல் இருந்தால், நீந்தவோ சிப்பிகளைச் சேகரிக்கவோ அவர்கள் கடற்கரைகளில் சுதந்திரமாகச் செல்லலாம். அனைத்து மதங்களுக்கும் பொதுவான இறைநிலையிடம், சர்வதேசப் புரிந்துணர்வுக்கும் அமைதிக்கும் வேண்டி, அமெரிக்கப் படை மதகுரு ஒருவர் தலைமையில் நடைபெறும் சுருக்கமான பிரார்த்தனையில் ஜப்பானியர்களும் கலந்துகொள்வார்களா என்று கிளார்க் கேட்டார். அவர்கள் ஒப்புக்கொண்டனர். அந்த நாளிலிருந்து ஜப்பான் சரணடையும் வரை அகா தீவில் மேலும் உயிரிழப்புகள் ஏற்படவில்லை.

ஆபத்தை ஏற்றவர்கள்; சரணடைதல் ஏன் சாத்தியமாகவில்லை

போர்நிறுத்தம் சாத்தியமாக இருந்தும் சரணடைதல் ஏன் முடியவில்லை என்பதைப் புரிந்துகொள்ள, அப்போது நடைமுறையில் இருந்த உத்தரவுகளைக் கவனிக்க வேண்டும். ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட எதிர்ப்பு சரிந்துகொண்டிருந்த நிலையில், ஜெனரல்கள் மிட்சுரு உஷிஜிமாவும் இசாமு சோவும் தங்கள் வீரர்களை இறுதிவரை போரிடவும், சிறைபிடிக்கப்படும் அவமானத்தைத் தவிர்க்கவும் உத்தரவிட்டனர். அந்தச் சூழலில் எதிரியுடன் பேச்சுவார்த்தை தொடங்குவது ராணுவ நீதிமன்ற விசாரணைக்கு வழிவகுக்கும் ஆபத்தைக் கொண்டிருந்தது. உயிரிழப்புகளை முடிவுக்குக் கொண்டுவர விரும்பிய ஜப்பானிய அதிகாரிகளுக்குக்கூட சரணடையச் செய்யும் அதிகாரம் மிகக் குறைவாகவே இருந்தது. அமெரிக்கத் தளபதிகளோ எஞ்சிய படைத்தளங்களைச் செயலிழக்கச் செய்வார்கள் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. துப்பாக்கிச் சூடு எட்டும் தொலைவில் உள்ள கடற்கரையில் வெளிப்படையாகப் பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதும் ஆபத்தானது. ஒலிபெருக்கி வழியாகப் பேசிய ஜப்பானியப் போர்க்கைதிகளும் ஆபத்தை ஏற்றனர்; ஒத்துழைத்ததற்காகப் பின்னர் அவர்கள் தண்டிக்கப்படலாம்.

கிளார்க்கின் மகள் ட்ரூடி ஜான்சன், அதிகாரப்பூர்வக் கதையாடல்களுக்குப் பொருந்தாததால் இந்த நிகழ்வு தெளிவற்றதாகவே இருந்தது என்று நீண்டகாலமாகக் கூறிவருகிறார். மரைன் படையினர் முறையான சரணடைதலைப் பெறவில்லை. ஜப்பானிய அதிகாரிகள் உத்தரவின்றிப் பேச்சுவார்த்தை நடத்தினர். தனது தந்தையைப் பொறுத்தவரை, மேஜர் உமேசாவாவுடனான உறவு முக்கியப் பங்கு வகித்தது. சந்திப்புக்கு வழிவகுத்த நீண்ட உரையாடலை ஜான்சன் நினைவுகூர்ந்தார்.

ஒரு இரவு, அவருக்கு உதவுமாறு வற்புறுத்த என் அப்பா அவரிடம் மணிக்கணக்கில் பேசினார்.

முன்னாள் ஏகாதிபத்தியப் படையைப் பொறுத்தவரை, அனுமதியின்றி எதிரியுடன் தொடர்புகொள்வது ஒழுங்குமுறையின் மிகக் கடுமையான மீறலாக இருந்தது என்றும் ஜப்பானிய ஆய்வாளர்கள் சுட்டிக்காட்டியுள்ளனர். இருப்பினும், இரு தரப்பிலும் இருந்த ஒரு சிறிய குழு, உயிர்களைக் காப்பதே முக்கியம் என்று முடிவுசெய்தது. அவர்கள் உருவாக்கிய போர்நிறுத்தம், கடுமையான கட்டமைப்புக்குள் தனிநபர்கள் எத்தகைய முடிவெடுக்க முடியும் என்பதைக் காட்டுகிறது.

சந்திப்புக்குப் பின்னால் இருந்தவர்கள்

அகா தீவின் கதை அற்புத நிகழ்வு அல்ல. குறிப்பிட்ட சிலர் குறிப்பிட்ட ஆபத்துகளை ஏற்று, அதன்பின் வந்த நாட்களிலும் தங்கள் முடிவுகளில் உறுதியாக நின்றதால்தான் அது முன்னேறியது.

லெப்டினன்ட் கர்னல் ஜார்ஜ் கிளார்க்

ஒரு சிறிய பிரிவுக்குத் தலைமை தாங்கிய மரைன் படை ரிசர்வ் அதிகாரியான கிளார்க், சிறிய தீவு ஒன்றில் அளவுக்கு மீறிய படைபலத்தைப் பயன்படுத்தும் எளிய வழியைத் தவிர்த்தார். போருக்குப் பிறகு அவர் மீண்டும் ஜப்பானுக்குச் செல்லவில்லை. வாழ்வின் இறுதிக்காலத்தில், தன்னைச் சந்தித்த ஜப்பானிய அதிகாரிகள் தேசத்துரோகத்துக்காகத் தூக்கிலிடப்பட்டதாக அவர் வதந்திகளைக் கேட்டார். 1987-இல் ஜப்பானியப் பத்திரிகையாளர் ஒருவர் அவரது வீட்டுக்குச் சென்று, அந்த ஆண்கள் உயிருடன் இருப்பதாகவும் தாங்கள் செய்ததைப் பெருமையாகக் கருதுவதாகவும் தெரிவித்தார். ஒவ்வொரு உத்தரவின் விலையையும் கவனமாகச் சிந்தித்த தளபதியின் கதையை, அவரது மகள் புகைப்படங்களையும் கடிதப் பரிமாற்றங்களையும் பாதுகாத்து தொடர்ந்து பகிர்ந்துவந்தார்.

“ஒரு குழுவாக நாங்கள் உலகுக்கு ஏதோ நன்மை செய்தோம் என்று நினைக்கிறேன்” என்று அவர் அடிக்கடி சொல்வார்.

மேஜர் யோஷிஹிகோ நோடாவும் அவரது அதிகாரிகளும்

பல மாதங்களாக மலைகளில் வாழ்ந்துவந்த சுமார் இருநூறு வீரர்கள் கொண்ட படைத்தளத்துக்கு நோடா தலைமை தாங்கினார். அவரால் முறையான சரணடைதலை அறிவிக்க முடியவில்லை. ஆனால், நிலைத்து நின்ற போர்நிறுத்தத்துக்கு அவர் வழிவகுக்க முடிந்தது; அவ்வாறே செய்தார். பேச்சுவார்த்தையின்போது மரியாதை தெரிவிக்கும் விதமாக இரண்டு மரைன் வீரர்களைத் தனது கட்டளைத் தலைமையகத்துக்கு அழைத்து, டப்பாவில் அடைக்கப்பட்ட அன்னாசிப்பழத்தை வழங்கி, அவர்களின் சட்டைகளை உலரச் செய்தார். அவரது உதவியாளரான இரண்டாம் லெப்டினன்ட் யோஷியுகி தகேடா, அன்றைய தினம் ஒன்றிணைக்க முடியாத இரண்டு உண்மைகளை வெளிப்படுத்தும் முடிவைத் தெரிவித்தார்: பேரரசருக்கான விசுவாசமும் உயிர்களைக் காப்பாற்றும் விருப்பமும். அக்காலப் படைத்தள வாழ்க்கையின் இருண்ட பக்கத்தையும் பதிவுகள் காட்டுகின்றன. போரின் தொடக்கத்தில், உணவின்றி வாடிய கொரியத் தொழிலாளர்களைத் திருடியதாகக் கூறி நோடாவின் வீரர்கள் கொன்றனர். போர்நிறுத்தம் அந்தக் குற்றத்தை அழித்துவிடாது. எனினும், அதே படைப்பிரிவில் இருந்தவர்கள் பின்னர் வேறொரு சூழலில் எதிர்கொண்ட முடிவின்போது அடக்கத்தைக் கடைப்பிடிக்கத் தேர்ந்தெடுத்ததை அது காட்டுகிறது.

டேவிட் ஆஸ்போர்ன்

ஆஸ்போர்ன் திடீரெனக் கடலில் குதித்துக் கரைக்கு நீந்திச் சென்றது, இந்தக் கதையில் திருப்புமுனையாக அமைந்தது. சீருடையில் அவர் உளவுத்துறை அதிகாரியாக இருந்து, சந்திப்பு நடைபெறுவதற்கான முயற்சிக்கு உதவினார். பிந்தைய தசாப்தங்களில், ஆசியாவில் தொழில்முறைத் தூதராக அமெரிக்காவுக்குச் சேவையாற்றினார்; 1970-களில் பர்மாவுக்கான தூதராகவும் பணியாற்றினார். அவரது சுறுசுறுப்பையும் விளையாட்டுப் பற்றையும் நண்பர்களும் சக ஊழியர்களும் நினைவுகூர்ந்தனர். ரங்கூன் நகரவாசிகள் அவரை ‘மிதிவண்டித் தூதர்’ என்று அழைத்தனர். போர்க்காலக் கடற்கரையிலிருந்து பல ஆண்டுகால பொறுமையான பொதுச் சேவைக்குச் சென்ற அவரது பயணம், அகா போர்நிறுத்தத்தையும் பிற்கால அமைதியையும் இணைக்கும் ஒரு இழையாகும்.

அகா தீவின் வாழ்க்கையும் பரந்த போரின் விலையும்

அகா, ஒகினாவாவிலிருந்து சிறிது தொலைவில் உள்ள கெராமா தீவுக்கூட்டத்தின் சிறிய தீவு. 1945 மார்ச்சில் அமெரிக்கப் படைகள் அந்தப் பகுதியை அடைந்தபோது, பொதுமக்கள் பள்ளத்தாக்குகளிலும் குகைகளிலும் தஞ்சம் புகுந்தனர். பிடிபட்டால் சித்திரவதை செய்யப்படுவோம் அல்லது அதைவிட மோசமானது நேரிடும் என்று பல குடும்பங்கள் நம்பின. ஒகினாவா முழுவதும் சரணடைவது அவமானகரமானது என்று ஜப்பானிய ராணுவம் பொதுமக்களுக்குப் பயிற்றுவித்திருந்தது. அந்தப் பிரசாரமும் குண்டுவீச்சு ஏற்படுத்திய பீதியும் கூட்டுத் தற்கொலைக் காட்சிகளுக்கு வழிவகுத்தன. அகா தீவின் போர்நிறுத்தத்தை அந்தத் துயரமான பின்னணியிலிருந்து பிரித்துப் பார்க்க முடியாது. ஜூன் மாத இறுதியில், முக்கியப் போர் முடிவை நெருங்கிய நிலையில், இந்தப் போர்நிறுத்தம் கிராமவாசிகளும் வீரர்களும் இறுதிக்கட்டக் கொலைகளைத் தவிர்க்க உதவியது. ஒகினாவாவில் உள்ள ‘அமைதியின் அடிக்கல்’ நினைவுச் சின்னம், அந்தப் போரில் உயிரிழந்த 240,000-க்கும் மேற்பட்டோரின் பெயர்களைப் பதிவு செய்கிறது. கடற்கரைச் சந்திப்புக்குப் பின் நிலவிய அமைதி, போரின் இறுதி வாரங்களில் அந்தப் பட்டியலில் அகா தீவுவாசிகள் சேர்வதைத் தடுத்தது.

எட்டு தசாப்தங்களுக்குப் பின் மீண்டும் வெளிச்சத்துக்கு வந்த நினைவு

இந்தக் கதை குடும்பப் புகைப்பட ஆல்பங்களுக்குள் மட்டுமே தங்கியிருக்கக்கூடும். 2004-இல், ஜப்பானியப் பத்திரிகையாளரும் பின்னர் பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளருமான ஹிரோஷி சகாய், விமானப் பயணத்தில் வயதான தம்பதியருக்கு அருகில் அமர்ந்தார். அவர்கள் அகா தீவில் சிறுவர்களாக இருந்தபோது, அமெரிக்க மற்றும் ஜப்பானிய வீரர்கள் சண்டையிடாமல் கடற்கரையில் பேசியதை நினைவுகூர்ந்தனர். ஆவணங்களைத் தேடத் தொடங்கினார் சகாய். 1914-ஆம் ஆண்டின் கிறிஸ்துமஸ் போர்நிறுத்தங்களை ஆய்வு செய்த அரசியல் புவியியலாளர் நிக் மெகோரனுக்கு 2024 மார்ச்சில் அவர் கடிதம் எழுதினார்; மணற்பரப்பில் எதிரிகள் ஒன்றாக மண்டியிட்டு வழிபடும் புகைப்படம் ஒன்றையும் இணைத்திருந்தார். அந்தப் படம், போரின் அந்தக் கட்டத்தைப் பற்றிய தனது பார்வையை மாற்றியதாக மெகோரன் கூறியுள்ளார்.

நான் மெய்மறந்து போனேன். நீண்ட நேரம் அந்தப் படத்தைப் பார்த்தபடி அப்படியே அமர்ந்திருந்தேன்; என் கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்தது.

அகா தீவில் நிகழ்வுகள் நடந்ததன் எண்பதாவது ஆண்டு நிறைவையொட்டி, இந்த ஆண்டு தீவுவாசிகளும் வழித்தோன்றல்களும் ஆய்வாளர்களும் அதே கடற்கரையில் நின்றனர். ஜெஸ்மண்ட் பாரிஷ் தேவாலயத்தைச் சேர்ந்த பீட் ஆல்ஸ்டன் ஆங்கிலத்திலும் ஜப்பானிய மொழியிலும் பிரார்த்தனை நடத்தினார். அன்றைய மனநிலையை வெளிப்படுத்தும் சொற்களை ஆங்கிலிக்கன் மதகுரு ஒருவர் கூறினார்.

இரு தரப்பினரின் வீரர்களும், போரைவிடச் சிறந்த வழி ஒன்று இருப்பதை எங்களுக்குக் காட்டினர்.

இளைய தீவுவாசிகளில் சிலர் இந்த விவரங்களை இப்போதுதான் கேட்டறிந்தனர். வயதான தீவுவாசிகள் அந்த நாள்களின் துல்லியமான நினைவுகளை இன்னும் சுமந்துள்ளனர். புகைப்படங்களையும் கடிதங்களையும் பாதுகாத்துவந்த மரைன் படை வீரர்களின் பிள்ளைகள் உட்பட, அமெரிக்கப் பங்கேற்பாளர்களின் குடும்பத்தினர் தீவுக்குப் பயணம் செய்தனர். உறவினர்களிடமும் நேரில் கண்ட ஒருவரிடமும் ஆய்வாளர்கள் நேர்காணல்கள் பதிவு செய்தனர். வெளிப்படும் படம் சிக்கலானதும் மனிதநேயம் நிறைந்ததுமாக உள்ளது; எளிதான உணர்ச்சிவசப்படுத்தல் இல்லாத நம்பிக்கைக் கதை இது. அந்தப் படைத்தளம் போரின் தொடக்கத்தில் வன்முறையிலும் ஈடுபட்டிருந்ததால், நிகழ்வை மிகைப்படுத்தி ரொமான்டிசைஸ் செய்வதைத் தவிர்க்குமாறு ஆய்வாளர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். இத்தகைய செயல்கள் அரிதாக இருந்த இடத்தில், தேர்வு, நம்பிக்கை, அடக்கம் ஆகியவற்றைப் பற்றி அது வெளிப்படுத்துவதில்தான் அகா தீவின் கதையின் மதிப்பு இருக்கிறது.

சுருக்கமான தகவல்கள்

• ஒகினாவா போர் முடிவடையும் வாரங்களில், 1945 ஜூன் மாத இறுதியில் அகா தீவில் போர்நிறுத்தம் நிகழ்ந்தது.
• நேரடித் தாக்குதலுக்குப் பதிலாகப் பேச்சுவார்த்தையை நாடிய சிறிய குழுவுக்கு அமெரிக்க மரைன் படையின் லெப்டினன்ட் கர்னல் ஜார்ஜ் கிளார்க் தலைமை தாங்கினார்.
• ஜப்பானியப் போர்க்கைதிகள் அமெரிக்கர்களுடன் சென்றதுடன், ஒலிபெருக்கிகள் பொருத்தப்பட்ட படகுகளிலிருந்து சரணடையுமாறு வேண்டுகோள்களையும் ஒலிபரப்பினர்.
• லெப்டினன்ட் டேவிட் ஆஸ்போர்ன் நீந்திக் கரையேறி, படைத்தளத் தளபதி மேஜர் யோஷிஹிகோ நோடாவுடனான சந்திப்பை ஏற்பாடு செய்ய உதவினார்.
• உதாஹா கடற்கரையில் நடந்த பேச்சுவார்த்தையின்போது, வறுத்த பன்றி இறைச்சி, டப்பாவில் அடைக்கப்பட்ட உணவுப் பொருட்கள், சர்க்கரைவள்ளிக் கிழங்கு ஆகியவற்றைக் கொண்ட உணவு பகிரப்பட்டது.
• பேரரசரின் அனுமதியின்றி ஜப்பானியப் படையினர் முறையாகச் சரணடைய முடியாது; எனினும், மௌனமான போர்நிறுத்தத்துக்கு அவர்கள் ஒப்புக்கொண்டனர்.
• புறப்படுவதற்கு முன், அமெரிக்கப் படை மதகுரு ஒருவர் தலைமையில் சர்வதேசப் புரிந்துணர்வுக்கும் அமைதிக்கும் இரு தரப்பினரும் சுருக்கமாகப் பிரார்த்தனை செய்தனர்.
• போர்நிறுத்தம் ஏற்பட்டதிலிருந்து 1945 ஆகஸ்ட் 15 அன்று ஜப்பான் சரணடையும் வரை அகா தீவில் மேலும் உயிரிழப்புகள் ஏற்படவில்லை.
• ஒகினாவா போரில் 240,000-க்கும் மேற்பட்டோர் உயிரிழந்தனர்; அவர்களில் பாதிக்கும் மேற்பட்டோர் ஒகினாவா பொதுமக்கள்.
• ஜப்பானிய மற்றும் பிரிட்டிஷ் ஆய்வாளர்களின் ஆராய்ச்சி மூலம் இந்தக் கதை வெளிச்சத்துக்கு வந்தது; எட்டு தசாப்தங்களுக்குப் பின்னர் நினைவேந்தல் நிகழ்வுடன் கடற்கரையில் அது நினைவுகூரப்பட்டது.