ஜென் இசட் கிளர்ச்சிக்குப் பிறகு தேர்தல் நெருங்கும் நிலையில் நேபாளத்தின் ‘வாரிசுக் குழந்தைகள்’ மௌனம்

சலுகை பெற்ற சிலரின் மறைவு

சில மாதங்களுக்கு முன்புதான், நேபாள அரசியல் உயரடுக்கினரின் இன்ஸ்டாகிராம் பதிவுகள், எட்ட முடியாதவை போலத் தோன்றிய அளவுக்கு ஆடம்பரமான வாழ்க்கையை வெளிப்படுத்தின. முன்னாள் மிஸ் நேபாளும், முன்னாள் சுகாதார அமைச்சரின் மகளுமான ஷிரிங்கலா கட்டிவாடா, சலுகை பெற்ற வாழ்க்கையைத் திட்டமிட்டு தேர்ந்தெடுத்த படங்களுடன், பத்து லட்சத்துக்கும் அதிகமான பின்தொடர்பவர்களைக் கொண்டிருந்தார். மூன்று முறை பிரதமராகவும், முன்பு மாவோயிஸ்ட் கொரில்லா தலைவராகவும் இருந்தவரின் பேத்தியான ஸ்மிதா தஹால், சராசரி நேபாளியின் பல ஆண்டுகால ஊதியத்துக்குச் சமமான விலை கொண்ட ஆடம்பர கைப்பைகளின் தொகுப்புகளைத் தொடர்ந்து காட்சிப்படுத்தினார். வடிவமைப்பாளர் முத்திரைகள், ஐந்து நட்சத்திர விடுதிகள், கவர்ச்சியான சுற்றுலாத் தலங்கள் என இந்த டிஜிட்டல் நாட்குறிப்புகள், இறுதியில் ஒரு பிரதமரைப் பதவியிலிருந்து விலகச் செய்து, அரசை நிலைகுலையச் செய்த புரட்சிக்குத் தீப்பற்ற வைத்தன.

இன்று, அந்தக் கணக்குகள் வேறொரு கதையைச் சொல்கின்றன: பொதுமக்களின் கோபத்தை எதிர்கொள்ளும் உத்திபூர்வமான பின்வாங்கல். ஒரு காலத்தில் செல்வாக்கு செலுத்திய இன்ஸ்டாகிராம் தளத்திலிருந்து கட்டிவாடா முற்றிலும் விலகியுள்ளார். தன்னை ‘வாரிசுக் குழந்தை’ என்று அழைப்பதை எதிர்த்து அவர் வெளியிட்ட கடைசி யூடியூப் காணொளி, 34 நிமிடங்கள் ஓடுகிறது; புயல் வெடிப்பதற்குப் பல மாதங்களுக்கு முன்பு அது பதிவேற்றப்பட்டது. தஹால் தனது கணக்கைத் தனிப்பட்டதாக்கியுள்ளார்; அவரது கடைசி பொதுமுகநூல் பதிவு ஆகஸ்ட் மாத இறுதியைச் சேர்ந்தது. அந்த மௌனம் காதடைக்கும் அளவுக்கு இருக்கிறது; அது திட்டமிட்டதும் கூட. அரசியல் சலுகையின் மிக முக்கியமான அடையாளங்கள்கூட, பொதுவெளியில் தெரிவது ஆபத்தாகிவிட்டதை உணர்ந்துள்ளன.

மறைந்துபோன இந்தச் செல்வக் காட்சிகளுக்கும் சாதாரண நேபாளிகளின் வாழ்க்கை நிலைக்கும் இடையிலான வேறுபாடு மிகத் தெளிவானது. இளைஞர் வேலையின்மை 20.6 சதவீதமாகவும், மூன்று மில்லியன் குடிமக்கள் வெளிநாடுகளில், குறிப்பாக வளைகுடா நாடுகளில் அபாயகரமான கட்டுமானப் பணிகளில் உழைப்பவர்களாகவும் உள்ள நாட்டில், பரம்பரையாகக் கிடைத்த ஆடம்பரத்தைத் துணிச்சலாகக் காட்டுவது அரசியல்ரீதியாக நச்சுத்தன்மை கொண்டதாக மாறியிருந்தது. 25 வயதான ஆய்வகத் தொழில்நுட்ப வல்லுநர் சதீஷ் குமார் யாதவ், ஆயிரக்கணக்கானோரை ஆவேசத்துடன் வீதிகளுக்குத் தள்ளிய உணர்வைத் தெளிவாகச் சொன்னார்.

பெரிய அரசியல்வாதிகளின் பிள்ளைகள் தாய்லாந்து, சுவிட்சர்லாந்து போன்ற இடங்களில் சிறப்பு நிகழ்ச்சிகளைக் கொண்டாடுகிறார்கள்,” என்று வெடிப்பு நிகழ்வதற்கு முந்தைய மாதங்களில் அவர் குறிப்பிட்டார். “ஆனால், பொதுமக்களின் பிள்ளைகள் வேலை தேடி வளைகுடா நாடுகளுக்குச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளனர்.

ஒவ்வொரு திறன்பேசித் திரையிலும் தெரிந்த இந்த ஏற்றத்தாழ்வு, மிகவும் தாமதமாகும் வரை அரசியல் வர்க்கம் உணரத் தவறிய அழுத்தத்தை உருவாக்கியது.

ஆடம்பரக் கிறிஸ்துமஸ் மரங்களிலிருந்து தலைநகரின் தீப்பிழம்புகள் வரை

இந்த ஏற்றத்தாழ்வை மிகச் சிறப்பாக வெளிப்படுத்திய குறியீடு, ஒருவேளை மிகவும் அபத்தமானதாகவும் இருந்தது. முன்னாள் அமைச்சரின் மகன் சௌகத் தாபா, லூயி விட்டான், கார்டியே, குச்சி ஆகிய நிறுவனங்களின் பெட்டிகளை கிறிஸ்துமஸ் மரம் போன்ற வடிவில் உயரமாக அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்ததன் அருகே நின்றார். அந்தப் படம் கோபமடைந்த இளைஞர்களிடையே பரவலாகப் பகிரப்பட்டது. தாபா தொடர்ந்து தனது 14,000 பின்தொடர்பவர்களுக்காக ஹாங்காங், லண்டன், இஸ்தான்புல், மராக்கேஷ் ஆகிய இடங்களின் படங்களைப் பதிவிடுகிறார்; தனது தந்தை செல்வத்தை “சமூகத்துக்குத் திருப்பிக் கொடுத்துள்ளார்” என்றும் கூறுகிறார். ஆனால், அதிருப்தி ஏற்கெனவே வெடிப்பதற்குத் தயாரான ஒன்றாகத் திரண்டிருந்தது.

குவிந்திருந்த இந்தக் கோபத்தை மூட்டிய தீப்பொறி, 2025 செப்டம்பர் 4 அன்று வந்தது. அன்றைய தினம், ஃபேஸ்புக், வாட்ஸ்அப், யூடியூப், இன்ஸ்டாகிராம் உள்ளிட்ட 26 சமூக ஊடகத் தளங்களை அரசு தடை செய்தது. புதிய டிஜிட்டல் சேவை வரி விதிகளை மீறி, பதிவு செய்யப்படாத தளங்களைக் குறிவைப்பதாக இந்தத் தடை அதிகாரபூர்வமாக அறிவிக்கப்பட்டது. உண்மையில், அரசியல் வம்சங்களுக்கும் சாதாரணக் குடிமக்களுக்கும் இடையிலான செல்வ இடைவெளியை அம்பலப்படுத்திவந்த, வேகமாகப் பரவிய #NepoBaby பிரசாரத்தை மௌனமாக்கும் முயற்சி இது என்று விமர்சகர்கள் கூறினர்.

எதிர்வினை உடனடியானதும் பேரழிவை ஏற்படுத்தியதுமாக இருந்தது. செப்டம்பர் 8 அன்று, பள்ளிச் சீருடை அணிந்திருந்த பலர் உட்பட, ஜென் இசட் தலைமுறையைச் சேர்ந்த ஆயிரக்கணக்கான போராட்டக்காரர்கள் காத்மாண்டுவில் திரண்டனர். ‘ஹாமி நேபாள்’ போன்ற இளைஞர் குழுக்கள் ஏற்பாடு செய்த அமைதியான ஆர்ப்பாட்டங்களாகத் தொடங்கியவை, பாதுகாப்புப் படையினர் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தியபோது வன்முறையாக மாறின. இரவு ஆகும்போது, 19 போராட்டக்காரர்கள் உயிரிழந்திருந்தனர்; அவர்களில் பலர் உயிர்க்கொல்லி தோட்டாக்களால் சுடப்பட்டனர். நாடாளுமன்றக் கட்டிடம், உச்ச நீதிமன்றம், பிரதமர் அலுவலகம், முன்னாள் அமைச்சர்களின் வீடுகள் ஆகியவற்றுக்கு கும்பல்கள் தீ வைத்ததைத் தொடர்ந்து, அடுத்த நாட்களில் வன்முறை தீவிரமடைந்தது. முன்னாள் பிரதமர் ஷேர் பகதூர் டியூபாவும், அவரது வெளியுறவு அமைச்சராக இருந்த மனைவியும் எரிந்துகொண்டிருந்த தங்கள் இல்லத்துக்குள் தாக்கப்பட்டனர். மொத்தத்தில் குறைந்தது 76 பேர் உயிரிழந்தனர். அவர்களில் 22 பேர் போராட்டக்காரர்கள், மூவர் காவல்துறையினர்; சிறையிலிருந்து தப்பியோடியபோது சுடப்பட்ட 10 கைதிகளும் இதில் அடங்குவர்.

48 மணி நேரத்துக்குள், பிரதமர் கே.பி. சர்மா ஒலி பதவி விலகி, ராணுவ முகாமுக்குத் தப்பிச் சென்றார்; பின்னர் ஹெலிகாப்டரில் நாட்டைவிட்டு வெளியேறினார். தலைமுறை கோபத்தின் அழுத்தத்தில் அரசு சரிந்தது.

டிஸ்கார்ட் எவ்வாறு ஒரு பிரதமரைத் தேர்ந்தெடுத்தது

நேபாள அரசுக் கட்டிடங்களின் புகைமூட்டமான இடிபாடுகளுக்கு மத்தியில், டிஜிட்டல் ஜனநாயகத்தின் முன்னெப்போதும் இல்லாத ஒரு சோதனை உருவானது. ஊரடங்கின் கீழ் ராணுவம் வீதிகளில் ரோந்துப் பணியில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, ஒருங்கிணைப்புக்கான தலைமையகமாக மாறியிருந்த விளையாட்டு உரையாடல் தளமான டிஸ்கார்ட் சேவையகங்களில் ஒரு லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட இளம் நேபாளிகள் கூடினர். அவர்கள் போராட்டங்களை மட்டும் ஒருங்கிணைக்கவில்லை; புதிய அரசையும் தேர்ந்தெடுத்தனர்.

‘ஊழலுக்கு எதிரான இளைஞர்கள்’ என்ற சேவையகம், ‘ஹாமி நேபாள்’ அமைப்பைச் சேர்ந்த செயற்பாட்டாளர் சுதன் குருங் உருவாக்கியது; அது மெய்நிகர் நாடாளுமன்றமாக மாறியது. விவாதங்களுக்கும் வாக்கெடுப்புகளுக்கும் பிறகு, ஊழல் எதிர்ப்புப் போக்குக்குப் பெயர்பெற்ற முன்னாள் தலைமை நீதிபதி சுஷிலா கார்க்கியை இடைக்காலத் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுத்தனர். அரசியல் கட்சிகளுக்குப் பதிலாகக் குடிமக்கள் இணைய வாக்கெடுப்பு நடத்தி ஓர் அரசுத் தலைவரைத் தேர்ந்தெடுத்தது, நவீன வரலாற்றில் இதுவே முதன்முறையாக இருக்கலாம்.

போராட்டக்காரர்களிடையே நம்பகத்தன்மை இல்லாத நிலையில், அதிபர் ராம் சந்திர பௌடேல், ‘அவசியக் கோட்பாட்டை’ப் பயன்படுத்தி செப்டம்பர் 12 அன்று கார்க்கியை நியமித்தார். 73 வயதில், நேபாளத்தின் முதல் பெண் பிரதமரான அவர், 2026 மார்ச் 5 அன்று நடைபெறவுள்ள தேர்தலுக்கு நாட்டை வழிநடத்தும் பொறுப்பைப் பெற்றார். அவரது இடைக்கால அமைச்சரவையில் அரசியல்வாதிகளுக்குப் பதிலாகத் தொழில்நுட்ப நிபுணர்கள் இடம்பெற்றுள்ளனர்; முன்னாள் நிதித்துறைச் செயலர்களும் மின்சார ஆணையத் தலைவர்களும் முக்கிய அமைச்சுப் பொறுப்புகளில் நியமிக்கப்பட்டுள்ளனர்.

“இந்தப் பதவியை நான் நாடியதால் இங்கு வரவில்லை. சுஷிலா கார்க்கியிடம் பொறுப்பை ஒப்படைக்க வேண்டும் என்று வீதிகளில் இருந்து குரல்கள் எழுந்ததால்தான் வந்தேன்,” என்று பதவியேற்றபோது அவர் தெரிவித்தார்.

கார்க்கி உடனடியாக உயிரிழப்புகளுக்குப் பதிலளிக்க நடவடிக்கை எடுத்தார். கொல்லப்பட்ட போராட்டக்காரர்களின் குடும்பங்களுக்கு 10 லட்சம் ரூபாய் (மாற்று விகிதத்தைப் பொறுத்து சுமார் 7,000 முதல் 11,330 டாலர் வரை) இழப்பீடும், காயமடைந்தவர்களுக்கு மருத்துவச் சிகிச்சையும் வழங்குவதாக அறிவித்தார். தேர்தலை நடத்துவதற்குத் தேவையான ஆறு மாதங்களுக்கு மேல் தனது அரசு நீடிக்காது என்றும் உறுதியளித்தார்.

உயரடுக்கினரின் தயக்கமிகு மௌனம்

தேர்தல் நெருங்கும் நிலையில், நேபாளத்தின் அரசியல் குடும்பங்களின் நடத்தை, பொதுமக்களின் கோபத்தின் ஆழத்தை அவர்கள் புரிந்துகொண்டிருப்பதைக் காட்டுகிறது; அதற்கு எப்படிப் பதிலளிப்பது என்பது அவர்களுக்குத் தெளிவாக இல்லாவிட்டாலும். ‘வாரிசுக் குழந்தைகள்’ சமூக ஊடகங்களில் மௌனமாகிவிட்டது, இந்தக் கணக்கெடுப்பின் மிகத் தெளிவான அறிகுறி மட்டுமே. ஐந்து முறை முன்னாள் பிரதமராக இருந்த ஷேர் பகதூர் டியூபாவின் மகன் ஜைவீர் சிங் டியூபாவுக்கும் பாடகி சிவானா ஷ்ரேஷ்டாவுக்கும் நடந்த ஆடம்பரத் திருமணம், ஒரு காலத்தில் அதிருப்தியைத் தூண்டிய மிகைச் செலவுக்குச் சான்றாக இருந்தது. தம்பதியர் பதிவிட்ட வடிவமைப்பாளர் ஆடைகள், கவர்ச்சியான விடுமுறைப் பயணங்களின் படங்கள், அவர்களின் கணக்குகளுடன் சேர்ந்து மறைந்துவிட்டன.

அரசியல் கட்சிகளே சீர்திருத்த ஆதரவை வெளிப்படுத்த அவசரப்பட்டுள்ளன. நேபாளி காங்கிரஸ், ஷேர் பகதூர் டியூபாவை கட்சித் தலைவர் பதவியிலிருந்து நீக்கி, 49 வயதான ககன் தாபாவை அந்தப் பொறுப்பில் அமர்த்தியது. வயதான தலைவர்களைக் கொண்ட கட்சியில் அவர் புதிய முகமாகக் கருதப்படுகிறார். 1991 முதல் பொதுப் பதவியில் இருப்பவர்களின் சொத்துகளை விசாரிக்கவும், பிரதமர் மற்றும் கட்சித் தலைவர் பதவிகளுக்குக் காலவரம்பு விதிக்கவும் கட்சி முன்மொழிந்துள்ளது. படுகொலை நடந்த காலத்தில் ஆட்சியில் இருந்த நேபாள கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (யுஎம்எல்), “அரசியல் மாற்றத்துக்காக” இளைஞர்களைத் திரட்டுவதாக உறுதியளித்துள்ளது. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்புதான் தொடங்கப்பட்ட ராஷ்ட்ரிய ஸ்வதந்த்ர கட்சி, அரசியலமைப்பு அமைப்புகளை மேலும் பொறுப்புக்கூறச் செய்வதாக வாக்குறுதி அளித்துள்ளது.

ஆனால், நேபாளத்தின் மிக முக்கியமான ஜென் இசட் தலைவர்களில் ஒருவரான ரக்ஷ்யா பாமுக்கு, இந்த நடவடிக்கைகள் போதுமானவை அல்ல. மாற்றங்களை அவர் ஏற்றுக்கொண்டாலும், இத்தகைய சீர்திருத்தங்களுக்கு உள்ள வரம்புகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

அவர்கள் இதை வலியுறுத்தி, கட்சிக்குள் சீர்திருத்தங்களைக் கொண்டு வந்தார்கள்,” என்று அவர் பார்வையாளர்களிடம் கூறுகிறார். “ஒருவர் எவ்வளவு காலம் பிரதமராக அல்லது கட்சித் தலைவராகப் பணியாற்றலாம் என்பதற்கும் காலவரம்பு நிர்ணயித்துள்ளனர். ஒருவர் எத்தனை முறை அமைச்சராக இருக்கலாம் என்பதையும் வரையறுத்துள்ளனர். இது ஒரு நல்ல நடைமுறை என்றும், கொள்கை சார்ந்த ஊழலை அகற்ற உதவும் என்றும் நினைக்கிறேன்.

ஆனால், இது போதுமான அளவுக்குச் செல்லவில்லை என அவர் கூறுகிறார். செப்டம்பர் வன்முறையைக் கண்ட பிற இளைஞர்களும் இதே உணர்வைப் பகிர்கிறார்கள்.

பிரசாரப் பாதையில் வாக்குறுதிகள், வீதிகளில் அவநம்பிக்கை

மார்ச் 5 தேர்தல், நேபாளத்தின் எதிர்காலத்துக்கான மூன்று வெவ்வேறு பார்வைகளை முன்வைக்கிறது. எனினும், இவற்றில் எதுவும் செயலிழந்த அரசியல் சுழற்சியை முறியடிக்கும் என்று வாக்காளர்கள் நம்பவில்லை. சுயேச்சை வேட்பாளராக காத்மாண்டுவின் மேயராகப் புகழ்பெற்ற, ராப்பராக இருந்து பொறியாளரான 35 வயது பலேந்திர ஷா முன்னிலை வகிக்கிறார். ராஷ்ட்ரிய ஸ்வதந்த்ர கட்சியின் சார்பில் போட்டியிடும் அவர், 12 லட்சம் வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கவும், “முறைகேடுகள் மற்றும் ஊழலுக்கு எதிராக வலுவான குரல் எழுப்பவும்” உறுதியளித்துள்ளார். அவரது கருப்பு உடையும் சன்கிளாஸும் பாரம்பரிய அரசியல் வர்க்கத்துக்கு எதிரான எதிர்ப்பின் அடையாளங்களாக மாறியுள்ளன.

நேபாளி காங்கிரஸின் ககன் தாபா, 15 லட்சம் வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கவும், ஐந்து ஆண்டுகளுக்குள் வெளிநாடுகளுக்குச் செல்லும் தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கையைப் பாதியாகக் குறைக்கவும், அதே காலக்கெடுவுக்குள் நேபாளத்திலிருந்து ஊழலை ஒழிக்கவும் வாக்குறுதி அளித்துள்ளார். இதற்கிடையில், போராட்டங்களால் பதவியிலிருந்து விலக்கப்பட்ட அதே பிரதமரான கட்க பிரசாத் ஒலி, மீண்டும் ஆட்சிக்கு வருவதற்கான சாத்தியமற்ற முயற்சியில் ஈடுபட்டுள்ளார். டஜன் கணக்கானோர் உயிரிழந்த வன்முறை ஒடுக்குமுறைக்குத் தலைமை தாங்கியிருந்தபோதிலும், இம்முறை ஊழலுக்கு “பூஜ்ஜிய சகிப்புத்தன்மை” காட்டுவதாக அவர் உறுதியளிக்கிறார்.

இளைஞர்களிடையே அவநம்பிக்கை தெளிவாகத் தெரிகிறது. போராட்டங்களின்போது முதுகுத்தண்டில் சுடப்பட்டு, இன்னமும் பக்கவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்டுள்ள ராகேஷ் குமார் மஹதோ, மாற்றத்துக்காக மிகப் பெரிய விலையைக் கொடுத்த பலரின் சந்தேகத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்.

“ஊழலை விசாரிப்போம் என்கிறார்கள். ஆனால், இதை முழுமையாகச் செயல்படுத்துவார்களா என்பது எங்களுக்குத் தெரியவில்லை,” என்று அவர் செய்தியாளர்களிடம் கூறினார்.

தனது முதல் வாக்கைச் செலுத்த 16 மணி நேரம் பயணம் செய்த தீபிகா சாரு முகர், மாறிவரும் சூழலை உணர்கிறார்.

வாரிசுக் குழந்தைகள் குறித்த போக்கை பலர் மறந்துவிட்டார்கள் என்று நினைக்கிறேன்,” என்று அவர் ஒப்புக்கொள்கிறார். “அந்தப் போக்கு முடிந்துவிட்டது; கவனம் வேறு திசைக்குத் திரும்பியுள்ளது. இப்போதெல்லாம் நம் கவனத்தின் நீடிப்பு மிகவும் குறைவு.

ஆனால், அடிப்படையான குறைகள் இன்னும் நீடிப்பதாக அவர் வலியுறுத்துகிறார்.

ஒரு வலியின் விளைவாகவே இந்தக் கிளர்ச்சி ஏற்பட்டது. வாக்களிக்கும்போது மக்கள் அதை நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.

டிரான்ஸ்பரன்சி இன்டர்நேஷனல் நேபாளம் கவலையளிக்கும் மதிப்பீட்டை முன்வைக்கிறது. “இது ஒரு கட்டமைப்புச் சிக்கல் என்பதால், தீர்வு விரைவாகவும் எளிதாகவும் கிடைக்காது,” என்று அதன் பிரதிநிதி ஒருவர் குறிப்பிட்டார். விசாரணைகள் நடத்துவதாகக் கட்சிகள் வாக்குறுதி அளித்தாலும், 70 ஆண்டுகளில் அமைக்கப்பட்ட இரண்டு டஜன் ஆணையங்கள் தங்கள் அறிக்கைகளை நடவடிக்கையின்றிப் புதைத்துவிட்டதாக அந்த அமைப்பு சுட்டிக்காட்டுகிறது.

தேர்தல்களால் தடுக்க முடியாத வெளியேற்றம்

மார்ச் தேர்தலில் யார் வென்றாலும், ஒரு நெருக்கடிக்குத் தீர்வு காண முடியாததாகவே தெரிகிறது. நேபாள இளைஞர்கள் நாளொன்றுக்கு சுமார் 1,500 பேர் என்ற விகிதத்தில் தொடர்ந்து நாட்டைவிட்டு வெளியேறுகிறார்கள். காத்மாண்டுவிலுள்ள பயிற்சி மையங்களில், 21 வயது ராகுல் பரியார் போன்ற இளைஞர்கள் உள்ளூர் வேலைக்காக அல்ல, ஐக்கிய அரபு அமீரகத்தில் கிடைக்கும் வேலை ஒப்பந்தங்களுக்காகக் கட்டுமானத் திறன்களைப் பயிற்சி செய்கிறார்கள். “என் குடும்பத்தைப் பிரிந்து, வெளிநாட்டில் வேலை செய்யச் செல்வதில் எனக்கு மகிழ்ச்சி இல்லை. ஆனால், என்ன செய்வது?” என்று அவர் கேட்கிறார். துபாயில் கிடைக்கும் ஊதியம், தாய்நாட்டில் கிடைப்பதைவிட நான்கு மடங்கு அதிகம்.

உள்நாட்டுப் பொருளாதாரம் தோல்வியடைந்திருப்பதைப் புள்ளிவிவரங்கள் காட்டுகின்றன. வெளிநாடுகளில் வேலைசெய்யும் மூன்று மில்லியன் தொழிலாளர்கள் தாய்நாட்டுக்கு அனுப்பும் பணம், நேபாளத்தின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் கிட்டத்தட்ட 25 முதல் 33 சதவீதம் வரை உள்ளது. இது உலகின் மிக உயர்ந்த விகிதங்களில் ஒன்றாகும். இருந்தாலும், இந்தப் பணவரவு வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கவில்லை. பிற நாடுகளில் வளர்ச்சிக்கு அடித்தளமாக இருந்த உற்பத்தித் துறை, கொள்கை நிலையற்ற தன்மை, உள்கட்டமைப்புக் குறைபாடுகள், பலவீனமான நிர்வாகம் ஆகியவற்றால் இன்னும் போதிய வளர்ச்சியின்றி உள்ளது. பொருளாதார உற்பத்தியில் குறைந்த பங்கையே கொண்டிருந்தாலும், விவசாயத் துறை இன்னமும் தொழிலாளர் சக்தியில் 60 சதவீதத்துக்கும் அதிகமானோருக்கு வேலை அளிக்கிறது.

மில்லியன் கணக்கான புதிய வேலைவாய்ப்புகள் என்ற தேர்தல் வாக்குறுதிகள், பைகளை அடுக்கிக்கொண்டிருப்பவர்களுக்கு நம்பகமற்றவையாக ஒலிக்கின்றன. “இந்தத் தேர்தல் எனக்கு வேலை தருமா? இல்லையே, சரிதானே?” என்று 17,000 டாலருக்கும் அதிகமான குடும்பக் கடனைச் செலுத்த ருமேனியாவுக்குப் புறப்படத் தயாராகும் ரமேஷ் பகதூர் பி.கே. நிமைலே கேட்கிறார். “விலைவாசி விண்ணைத் தொடுகிறது; எல்லாமே விலை உயர்ந்துவிட்டது. வேலைக்காகக் குடிபெயர்வதைத் தவிர எனக்கு உண்மையில் வேறு என்ன வழி இருக்கிறது?”

இந்தப் பொருளாதார யதார்த்தம், இப்போதைய அரசியல் தருணத்தின் வலுவைக் குறைக்கிறது. ஜென் இசட் போராட்டங்கள் வெற்றிகரமாக அரசைக் கவிழ்த்து, பெண் இடைக்காலத் தலைவரை நியமித்திருந்தாலும், நேபாள இளைஞர்களை வெளிநாடுகளுக்குத் தள்ளும் வாழ்க்கைச் சூழல்களை அவை இன்னும் மாற்றவில்லை. ‘வாரிசுக் குழந்தைகள்’ இணையத்தில் மௌனமாகியிருக்கலாம்; ஆனால், அவர்களது பெற்றோர் வெளிப்படுத்தக்கூடிய அளவுக்கு செல்வம் சேர்க்கவும், அதேவேளையில் நாடு தனது இளைஞர்களை வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்பிக்கொண்டிருக்கவும் வழிவகுத்த கட்டமைப்பு ஏற்றத்தாழ்வுகள் இன்னும் உறுதியாக நிலைத்துள்ளன.

பிராந்திய இளைஞர் கிளர்ச்சியின் அலை

நேபாளக் கிளர்ச்சி தனித்த நிகழ்வாக இருக்கவில்லை. தெற்காசிய அரசியலை மறுவடிவமைக்கும் இளைஞர் தலைமையிலான பரந்த இயக்கங்களின் போக்கில் இதுவும் ஓர் அங்கமாகும். வங்கதேசத்தில், 2024 ஜூலையில் அரசுப் பணிகளுக்கான இடஒதுக்கீட்டை எதிர்த்து மாணவர்கள் நடத்திய போராட்டம், பிரதமர் ஷேக் ஹசீனாவை நாட்டைவிட்டு வெளியேறச் செய்த மக்கள் இயக்கமாக விரிவடைந்தது. இலங்கையில், பொருளாதாரச் சரிவுக்கு எதிராக 2022இல் நடந்த அரகலயா போராட்டங்கள், அதிபர் கோட்டாபய ராஜபக்ஷவைப் பதவியிலிருந்து அகற்றின. இந்த ஆண்டின் தொடக்கத்தில், இந்தோனேசிய இளைஞர்களும் ஊழலுக்கும் வாய்ப்பின்மைக்கும் எதிராக இதேபோல் திரண்டனர்; காத்மாண்டுவிலும் காணப்பட்ட ‘ஒன் பீஸ்’ மாங்காவின் ஜாலி ரோஜர் கொடியை அவர்கள் பயன்படுத்தினர்.

இந்த இயக்கங்களுக்குப் பொதுவான பண்புகள் உள்ளன. அவை டிஜிட்டல் தளங்களில் உருவானவை; பாரம்பரிய அரசியல் அமைப்புகளுக்குப் பதிலாக டிஸ்கார்ட், டிக்டாக், இன்ஸ்டாகிராம் போன்ற தளங்கள் வழியாக ஒருங்கிணைக்கப்படுகின்றன. அவை தலைவரற்றவையாகவோ, கூட்டுத் தலைமையைக் கொண்டவையாகவோ உள்ளன; ஏற்கெனவே உள்ள கட்சிகள் தங்களைக் கட்டுப்படுத்துவதை எதிர்க்கின்றன. குறிப்பிட்ட கொள்கைகளை மட்டுமல்ல, ஊழல் நிறைந்த உயரடுக்கினரால் கைப்பற்றப்பட்டுள்ளதாக அவர்கள் கருதும் அரசுக்கும் குடிமக்களுக்கும் இடையிலான அடிப்படை உறவையும் அவை இலக்காகக் கொண்டுள்ளன.

நார்தர்ன் கொலராடோ பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர் ரிச்சர்ட் பௌனாஸ், ஜனநாயக ஆட்சிக்கான கவலையளிக்கும் விளைவுகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். சர்வாதிகார ஆட்சிகளை இலக்காகக் கொண்ட அரபு வசந்தத்தைப் போலல்லாமல், இந்த தெற்காசியப் போராட்டங்கள் ஜனநாயக நாடுகளில் தேர்தல் மூலம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசுகளைச் சவாலுக்கு உட்படுத்துகின்றன.

“சுதந்திரமான, நியாயமான தேர்தல்களில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களுக்கு எதிராக, மக்கள் வாரிசுரிமையையும் ஊழலையும் புரட்சிப் பாணியில் எதிர்த்துப் போராடினால், ஜனநாயகத்துக்கு என்ன நடக்கிறது?” என்று அவர் கேட்கிறார்.

நேபாளத்தின் வரவிருக்கும் தேர்தலை இந்தக் கேள்வி ஆட்டிப்படைக்கிறது. மார்ச் 5 தேர்தல், அதே கட்சிகளை இளைய முகங்களுடன் மீண்டும் ஆட்சிக்குக் கொண்டுவந்தால், வீதிகள் மீண்டும் கொந்தளிக்கக்கூடும்.

முக்கிய அம்சங்கள்

• 2025 செப்டம்பரில் நடந்த கொடிய ஜென் இசட் போராட்டங்களைத் தொடர்ந்து, பிரதமர் கே.பி. சர்மா ஒலி பதவி விலகியதை அடுத்து, 2026 மார்ச் 5 அன்று நேபாளத்தில் பொதுத் தேர்தல் நடைபெறுகிறது
• குறைந்தது 76 பேர் உயிரிழந்த இந்தப் போராட்டங்கள், சமூக ஊடகத் தடையால் தொடங்கின; ஆனால், ஊழல் மற்றும் ‘வாரிசுக் குழந்தைகள்’ நிகழ்வின் மீதான நீண்டகாலக் கோபமே அவற்றுக்குத் தூண்டுதலாக இருந்தது
• ஒரு காலத்தில் இன்ஸ்டாகிராமில் ஆடம்பர வாழ்க்கையைப் பறைசாற்றிய அரசியல் உயரடுக்கினரின் பிள்ளைகள், வாக்கெடுப்புக்கு முன்னதாகப் பெரும்பாலும் சமூக ஊடகங்களில் இருந்து விலகியுள்ளனர் அல்லது கணக்குகளைத் தனிப்பட்டதாக்கியுள்ளனர்
• முன்னாள் தலைமை நீதிபதி சுஷிலா கார்க்கி இடைக்காலப் பிரதமராகப் பணியாற்றுகிறார்; அந்தப் பதவியை வகிக்கும் முதல் பெண்ணான அவர், டிஸ்கார்டில் இளைஞர்கள் நடத்திய இணைய வாக்கெடுப்பு மூலம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்
• பிரதமர் பதவிக்கான முக்கிய மூன்று போட்டியாளர்கள்: ராப்பராக இருந்து மேயரான பலேந்திர ஷா, நேபாளி காங்கிரஸ் தலைவர் ககன் தாபா, முன்னாள் பிரதமர் கட்க பிரசாத் ஒலி
• முக்கியக் கட்சிகள் அனைத்தும் ஊழல் எதிர்ப்பு வாக்குறுதிகளை அளித்தபோதிலும், உள்நாட்டு வேலையின்மை காரணமாக நாளொன்றுக்கு சுமார் 1,500 இளம் நேபாளிகள் வெளிநாட்டு வேலைக்காக நாட்டைவிட்டு வெளியேறுகிறார்கள்
• இளைஞர் வேலையின்மை 20.6 சதவீதமாக உள்ளது; வெளிநாட்டுத் தொழிலாளர்கள் அனுப்பும் பணம் நேபாளத்தின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் சுமார் 25 முதல் 33 சதவீதம் வரை உள்ளது
• உறுதியாக வேரூன்றிய உயரடுக்கினரைப் பொறுப்புக்கூறச் செய்யக் கோரும் வங்கதேசம், இலங்கை, இந்தோனேசியா ஆகிய நாடுகளின் ஜென் இசட் போராட்டங்களையும் உள்ளடக்கிய பரந்த பிராந்தியப் போக்கின் ஓர் அங்கமாக இந்த இயக்கம் உள்ளது