ஜப்பான் ஏகாதிபத்தியக் குடும்ப விதிகளைத் தளர்த்தினாலும், பெண்கள் அரியணை ஏறத் தடை

ஜப்பான் கிரிஸாந்தமம் அரியணையின் எதிர்காலத்தைக் கட்டுப்படுத்துகிறது

உலகின் மிகப் பழமையான, தொடர்ந்து வந்துகொண்டிருக்கும் பரம்பரை முடியாட்சியின் அமைப்பை மறுவடிவமைக்கும், ஏழு தசாப்தங்களுக்கும் மேலான காலத்தில் ஏகாதிபத்தியக் குடும்பச் சட்டத்தில் செய்யப்பட்ட மிக முக்கியத் திருத்தத்தை ஜப்பான் நாடாளுமன்றம் நிறைவேற்றியுள்ளது. ஆனால், மிகவும் சர்ச்சைக்குரிய கேள்விக்கு இந்த முடிவு விடையளிக்கவில்லை. வெள்ளிக்கிழமை மேலவையிலும், அதற்கு ஒரு வாரம் முன்பு கீழவையிலும் ஒப்புதல் பெற்ற இந்த மசோதா, சாதாரணக் குடிமக்களை மணந்த பிறகும் ஏகாதிபத்தியக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பெண்கள் தங்கள் அரச குடும்ப அந்தஸ்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள அனுமதிக்கிறது; முன்னாள் ஏகாதிபத்தியக் கிளைகளைச் சேர்ந்த தொலைதூர ஆண் உறவினர்களைத் தத்தெடுப்பதற்கும் வழிவகுக்கிறது. எனினும், பல ஆண்டுகளாகப் பொதுவிவாதத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்திய கேள்வியை இந்தச் சட்டம் திட்டமிட்டுத் தவிர்க்கிறது: ஒரு பெண் கிரிஸாந்தமம் அரியணை ஏற முடியுமா என்பதே அந்தக் கேள்வி. பேரரசர் நருஹிட்டோவின் ஒரே குழந்தையான 24 வயது இளவரசி ஐகோ, பெரும்பாலான ஜப்பானியர்கள் பெண் பேரரசரை ஆதரிப்பதாகக் கருத்துக் கணிப்புகள் காட்டினாலும், வாரிசுரிமையிலிருந்து தொடர்ந்து விலக்கப்பட்டுள்ளார். பல துறைகளில் பாலினச் சமத்துவத்தை முன்னேற்றியுள்ள நவீன ஜப்பானியச் சமூகம், அரசின் மையத்தில் உள்ள தனது மிகவும் இறுக்கமான ஆணாதிக்க மரபுகளில் ஒன்றைப் பாதுகாத்து வருகிறது என்ற அடிப்படை முரண்பாட்டை இந்த முடிவு வெளிப்படுத்துகிறது.

இந்த விவாதம், பொதுமக்களின் கருத்துக்கும் சட்டத்தை இயற்றும் பழமைவாத அரசியல் தலைவர்களுக்கும் இடையிலான கூர்மையான பிளவையும் வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவந்துள்ளது. பெண் பேரரசரை ஆதரிப்போர் 83 சதவீதம் வரை இருப்பதாகக் கருத்துக் கணிப்புகள் தொடர்ந்து காட்டியுள்ளன. இருப்பினும், ஆளும் கூட்டணி ஆண்களுக்கு மட்டுமே உரிய வாரிசுரிமையை வலுப்படுத்த முடிவுசெய்துள்ளது. பெண் பேரரசர் இல்லாமல் ஏகாதிபத்திய அமைப்பு நீடிக்க முடியுமா என்ற அடிப்படைக் கேள்வியைத் தவிர்க்கும் தற்காலிகத் தீர்வே இந்த நடவடிக்கை என விமர்சகர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். குடும்ப உறுப்பினர்கள் எண்ணிக்கை குறைந்து வருவதால் ஏற்பட்ட உடனடிப் பிரச்சினையைத் தீர்த்தாலும், ஆழமான வாரிசுரிமை நெருக்கடியைப் புறக்கணிக்கிறது என வரலாற்றாளர்கள், எதிர்க்கட்சி நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், அரசியலமைப்பு அறிஞர்கள் இந்த முடிவை விமர்சித்துள்ளனர்.

புதிய சட்டம் என்ன மாற்றுகிறது

1947ஆம் ஆண்டின் ஏகாதிபத்தியக் குடும்பச் சட்டத்தில் செய்யப்பட்ட திருத்தத்துக்கு இரண்டு நடைமுறை அம்சங்கள் உள்ளன. முதலாவதாக, ஏகாதிபத்தியக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பெண்கள் திருமணத்துக்குப் பிறகும் தங்கள் அரச குடும்ப அந்தஸ்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளலாம். பழைய விதிகளின்படி, சாதாரணக் குடிமக்களை மணந்த பெண்கள் தானாகவே தங்கள் பட்டங்களை இழந்து குடும்பத்தைவிட்டு வெளியேற வேண்டியிருந்தது. 2021இல் தனது கல்லூரிக் காதலரை மணந்தபோது இளவரசி மாகோ அவ்வாறு வெளியேறினார். புதிய விதியின்படி, இளவரசிகள் தங்கள் பிறப்புரிமை அந்தஸ்தைத் துறக்காமல், அதிகாரப்பூர்வப் பணிகளைத் தொடரவும், விழாக்களில் பங்கேற்கவும், குடும்பத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தவும் முடியும். இரண்டாவதாக, 15 வயது அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட, திருமணமாகாத ஆண்கள், முன்னாள் ஏகாதிபத்தியக் கிளைகளைச் சேர்ந்த 11 பிரிவுகளிலிருந்து மீண்டும் ஏகாதிபத்தியக் குடும்பத்தில் தத்தெடுக்கப்படுவதற்கு இந்தச் சட்டம் வழிவகுக்கிறது. இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு இந்தக் கிளைகள் தங்கள் அரச குடும்ப அந்தஸ்தை இழந்ததால், குடும்ப உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை 67இலிருந்து தற்போதைய 16ஆகக் குறைந்தது. தத்தெடுக்கப்படும் ஆண்கள் தாமாகவே பேரரசராகத் தகுதிபெற மாட்டார்கள்; ஆனால், அவர்கள் பெறும் மகன்கள் வாரிசுரிமை வரிசையில் சேரலாம்.

முன்னாள் கிளைகளைச் சேர்ந்த ஆண்களைத் தத்தெடுத்தல்

தத்தெடுப்பு விதிதான் இந்தச் சீர்திருத்தத்தின் மிகவும் சர்ச்சைக்குரிய அம்சமாக இருக்கலாம். ஏகாதிபத்தியக் குடும்பம் செயல்பட முடியாத அளவுக்குச் சுருங்குவதைத் தடுக்க இது அவசியமான வழிமுறை என ஆதரவாளர்கள் வாதிடுகின்றனர். குறைந்தபட்ச எண்ணிக்கையிலான அரச குடும்பப் பணியாளர்கள் தேவைப்படும் பல பொது நிகழ்ச்சிகள், சமயச் சடங்குகள், சர்வதேசப் பயணங்கள் ஆகியவற்றை அவர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். ஆனால், ஏகாதிபத்தியக் குடும்ப உறுப்பினரின் கட்டுப்பாடுகள் நிறைந்த, கடுமையான கண்காணிப்புக்கு உட்பட்ட வாழ்க்கைக்காகத் தங்கள் தனிப்பட்ட வாழ்வைத் துறக்க விரும்பாத இளம் ஆண்களின் எண்ணிக்கை குறைந்து வருவதால் இந்தத் திட்டம் சிக்கலுக்கு உள்ளாகலாம் என விமர்சகர்கள் கவலைப்படுகின்றனர். தாங்கள் ஒருபோதும் விரும்பாத பொறுப்பை ஏற்கச் சிலர் மறைமுகமாக நிர்ப்பந்திக்கப்படக்கூடும் என்றும் சில வரலாற்றாளர்கள் எச்சரித்துள்ளனர்.

திருமணத்துக்குப் பிறகும் பெண்கள் அரச குடும்பத்தில் நீடிக்கலாம்

அரச குடும்பப் பெண்களுக்கான மாற்றம் சட்டரீதியாக அவ்வளவு சர்ச்சைக்குரியதல்ல; ஆனால், அது ஆழமான சமூகப் பொருளைக் கொண்டுள்ளது. திருமணமானதும் இளவரசிகள் குடும்பத்தைவிட்டு வெளியேற வேண்டும் என்ற நிபந்தனை, பல தசாப்தங்களாக நிறுவனரீதியான சமத்துவமின்மையின் அடையாளமாக விமர்சிக்கப்பட்டு வந்துள்ளது. பெண்கள் குடும்பத்தில் நீடிக்க அனுமதிப்பது, அவர்களின் பொதுப் பங்களிப்பை அங்கீகரிப்பதோடு, ஏகாதிபத்தியப் பணிகளைச் செய்யக் கிடைக்கும் நபர்களின் எண்ணிக்கையையும் நிலைப்படுத்துகிறது. எனினும், அவர்களின் குழந்தைகளுக்கோ கணவர்களுக்கோ அரச குடும்ப அந்தஸ்து வழங்குவதைச் சட்டம் அனுமதிக்கவில்லை. இதனால் அவர்களின் குடும்ப அமைப்பு குறித்த கேள்விகள் தீர்க்கப்படாமல் உள்ளன.

சட்டம் தொட மறுக்கும் விவகாரம்

பல மாற்றங்கள் இருந்தாலும், வாரிசுரிமை வரிசையை இந்தச் சட்டம் தொடவில்லை. தந்தை வழி ஆண் பரம்பரையில் வந்த ஆண்கள் மட்டுமே அரியணையைப் பெறலாம். எனவே, தற்போதைய வரிசையில் பேரரசரின் இளைய சகோதரரான பட்டத்து இளவரசர் அகிஷினோ, அவரது மகன் இளவரசர் ஹிசாஹிட்டோ, பேரரசரின் 90 வயது மாமா இளவரசர் ஹிட்டாச்சி ஆகியோர் இடம்பெற்றுள்ளனர். இளவரசர் ஹிசாஹிட்டோ ஒருநாள் மகனைப் பெறாவிட்டால், ஆண் வழி வாரிசுரிமை இருத்தல்சார் நெருக்கடியைச் சந்திக்கும். வாரிசுரிமையை ஆண்களுக்கு மட்டுமே கட்டுப்படுத்தும் முடிவு, ஜப்பானின் முதல் பெண் பிரதமரான பிரதமர் சனே தகாய்ச்சியைத் தனித்துவமான நிலையில் நிறுத்துகிறது. ஏகாதிபத்தியத்தின் நியாயத்தன்மைக்கு ஆண் வழி அவசியம் என அவர் வலியுறுத்தியுள்ளார்.

126 தலைமுறைகளாக ஏகாதிபத்தியப் பரம்பரை ஆண் வழியில் தொடர்ந்திருப்பது என்ற இணையற்ற வரலாற்று உண்மைதான் பேரரசரின் அதிகாரத்துக்கும் நியாயத்தன்மைக்கும் அடிப்படையாகும்.

இளவரசி ஐகோவுக்கு அரியணை ஏற வாய்ப்பளிக்க மறுப்பது, அவரது பிரபலத்தால் குறிப்பாகக் கவனத்தை ஈர்த்துள்ளது. பொதுநிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்கும்போது உற்சாகமான கூட்டத்தினர் அவரை அடிக்கடி வரவேற்கின்றனர்; முறையான பொறுப்புகளையும் அவர் அதிகளவில் ஏற்று வருகிறார். அவரது செல்வாக்கு பெண் பேரரசருக்கான ஆதரவை மறுக்க முடியாததாக்கும் எனச் சீர்திருத்த ஆதரவாளர்கள் நம்பினர். அதற்குப் பதிலாக, புதிய சட்டம் அவருக்கும் அரியணைக்கும் இடையில் சட்டரீதியான தடையை உறுதிப்படுத்தியுள்ளது.

ஏகாதிபத்தியக் குடும்பம் ஏன் சுருங்குகிறது

தற்போதைய நெருக்கடியின் வேர்கள் 1947ஆம் ஆண்டுக்குச் செல்கின்றன. அப்போது அமெரிக்க ஆக்கிரமிப்பு அதிகாரிகளும் ஜப்பானியச் சட்டமன்ற உறுப்பினர்களும் ஏகாதிபத்தியக் குடும்பச் சட்டத்தை மறுஎழுதினர். இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு, 11 துணைக் கிளைகளைச் சேர்ந்த 51 பேர் ஏகாதிபத்தியக் குடும்பத்திலிருந்து நீக்கப்பட்டனர்; செலவைக் குறைப்பதும் இதற்கான முக்கியக் காரணங்களில் ஒன்றாக இருந்தது. புதிய சட்டம், வாரிசுரிமையைத் தந்தை வழி ஆண்களுக்கு மட்டுமே கட்டுப்படுத்தியதுடன், திருமணத்துக்குப் பிறகு பெண்கள் குடும்பத்தைவிட்டு வெளியேறவும் கட்டாயப்படுத்தியது. இந்த விதிகளும் குடும்பத்தின் குறைந்த பிறப்பு விகிதமும் சேர்ந்து, குடும்ப உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கையை வெறும் 16ஆகவும், சாத்தியமான வாரிசுகளின் எண்ணிக்கையை மூன்றாகவும் குறைத்துள்ளன.

மீதமுள்ள ஆண் வாரிசுகள் வயதாகிவருவதால் மக்கள் தொகை சார்ந்த நிலைமை மேலும் மோசமடைந்துள்ளது. 2006இல் பிறந்த இளவரசர் ஹிசாஹிட்டோ, தனது தலைமுறையில் உள்ள ஒரே வாரிசு. பட்டத்து இளவரசர் அகிஷினோவுக்கு 60 வயது; இளவரசர் ஹிட்டாச்சிக்கு 90 வயது. ஏகாதிபத்திய அரண்மனையில் நடைபெறும் சமயச் சடங்குகள் முதல் பிராந்தியப் பயணங்கள் வரை, ஆண்டுதோறும் நூற்றுக்கணக்கான நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்கவும் குடும்பத்துக்கு ஆள் பற்றாக்குறை நிலவுகிறது.

பொதுமக்களின் கருத்தும் அரசியல் அதிகாரமும்

பெண்கள் வாரிசுரிமை பெறுவது குறித்த பொதுமக்களின் நிலைப்பாடு பல ஆண்டுகளாகத் தெளிவாகவும் சீராகவும் இருந்து வருகிறது. அண்மைய மாதங்களில் நடத்தப்பட்ட கருத்துக் கணிப்புகளில், பெண் ஒருவர் பேரரசராக அனுமதிக்கப்பட வேண்டும் என 70 முதல் 83 சதவீதம் பேர் ஆதரவு தெரிவித்துள்ளனர். ஜூன் மாதக் கருத்துக் கணிப்பில் 70 சதவீதத்துக்கும் அதிகமானோர் ஆதரவு தெரிவித்தனர்; மற்றொரு கணிப்பில் 83 சதவீதம் பேர் இந்த யோசனையை ஆதரித்தனர். அந்தக் கணிப்புகளுக்கும் இறுதிச் சட்டத்துக்கும் இடையிலான இடைவெளி, நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மக்களின் விருப்பத்தைப் புறக்கணிக்கிறார்கள் என்ற குற்றச்சாட்டுகளுக்கு வலுசேர்த்துள்ளது.

ஏகாதிபத்தியக் குடும்பத்துடன் தொடர்புடைய முன்னாள் ஜப்பானியத் தூதரான செய்இச்சிரோ நோபொரு, அரசின் திட்டம் மக்கள் கருத்துக்கு முரணானது என வாதிட்டுள்ளார். தனது கூற்றுக்கு ஆதரவாக அரசியலமைப்பின் வாசகங்களை அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

ஜப்பானிய அரசியலமைப்பின் 1வது பிரிவு, பேரரசர் தேசத்தின் அடையாளம் என்றும், அவரது நிலைப்பாடு மக்களின் விருப்பத்தால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது என்றும் கூறுகிறது.

மேலவையில் எதிர்க்கட்சிகள் இந்த மசோதாவுக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்தன; ஆளும் கூட்டணியைச் சேர்ந்த சில உறுப்பினர்களும் அதிருப்தி தெரிவித்தனர். கீழவையில் குழு விவாதம் சில மணி நேரங்கள் மட்டுமே நடைபெற்ற பின்னர் இந்த நடவடிக்கை நிறைவேற்றப்பட்டது. அரசின் அடித்தளத்தைத் தொடும் விவகாரத்தில் சட்டமன்றம் அவசரப்பட்டுவிட்டதாக விமர்சனங்கள் எழுந்தன.

வரலாற்று முன்னுதாரணம்: பெண் பேரரசர்களும் மீஜி கால மாற்றமும்

ஆண்கள் மட்டுமே அரியணை ஏற வேண்டும் என்ற ஜப்பானின் வலியுறுத்தல் பெரும்பாலும் பழங்கால மரபாக முன்வைக்கப்படுகிறது. ஆனால், வரலாற்றுப் பதிவுகள் இதைவிடச் சிக்கலானவை. ஏறத்தாழ 12 நூற்றாண்டுகளில், எட்டு பெண்கள் பேரரசர்களாக ஆட்சி செய்துள்ளனர். அவர்களில் பெரும்பாலோர் கி.பி. 592 முதல் 794 வரையிலான அசுகா மற்றும் நாரா காலகட்டங்களில் ஆட்சி செய்தவர்கள். எனினும், இந்தப் பெண் பேரரசர்கள் அனைவரும் ஆண் வழிப் பரம்பரையைச் சேர்ந்தவர்கள்; அவர்களில் எவரும் தங்கள் குழந்தைக்கு அரியணையை வழங்கவில்லை. பொருத்தமான ஆண் வாரிசு பொறுப்பேற்கும்வரை, அவர்களின் ஆட்சிக்காலங்கள் பொதுவாகத் தற்காலிக ஏற்பாடுகளாகவே கருதப்பட்டன.

ஆண்களுக்கு மட்டுமே உரிய நவீன அமைப்பு, மீஜி அரசு முதல் ஏகாதிபத்தியக் குடும்பச் சட்டத்தை இயற்றிய 1889ஆம் ஆண்டு நிறுவப்பட்டது. பேரரசரை குடும்ப அரசின் தலைவராகவும், ராணுவத்தின் தலைமைத் தளபதியாகவும், ஷின்டோ மதத்தில் அரைத் தெய்வீக அந்தஸ்துடையவராகவும் மீஜி தலைவர்கள் கருதினர். மீஜி காலக் குடிமைச் சட்டத்தின்படி, திருமணமான பெண்கள் சட்டரீதியாகக் கணவர்களுக்குக் கீழ்ப்பட்டவர்களாக இருந்தனர். உயிருடன் நீடிக்கும் ஆண் வாரிசுகளைப் பெறுவதில் நீண்டகாலமாக இருந்த சிரமத்துக்கு நடைமுறைத் தீர்வாக, வைப்பாட்டிகளை வைத்துக்கொள்ளவும் மீஜி சட்டம் அனுமதித்தது. ஜப்பானின் 125 பேரரசர்களில் கிட்டத்தட்ட பாதிப் பேர் வைப்பாட்டிகளுக்குப் பிறந்தவர்கள் என வரலாற்றாளர்கள் சுட்டிக்காட்டியுள்ளனர். ஆண் பரம்பரையின் தூய்மை குறித்த கூற்றுகளை இந்த உண்மை சிக்கலாக்குகிறது.

அரசியலமைப்பு முரண்பாடுகளும் நிறுவனத்தின் நியாயத்தன்மையும்

இந்தச் சீர்திருத்தம், போருக்குப் பிந்தைய ஜப்பானிய அரசியலமைப்பு குறித்த கேள்விகளையும் எழுப்பியுள்ளது. பேரரசர் தேசத்தின் அடையாளம் என்றும், அவரது நிலைப்பாடு மக்களின் விருப்பத்திலிருந்து உருவாகிறது என்றும் 1வது பிரிவு கூறுகிறது. சட்டத்தின் முன் சமத்துவத்தை 14வது பிரிவு உறுதிசெய்கிறது. பாலினத்தின் அடிப்படையில் பெண்களை விலக்கும் வாரிசுரிமை அமைப்பு இந்தக் கொள்கைகளுடன் முரண்படுகிறது என விமர்சகர்கள் வாதிடுகின்றனர். ஏகாதிபத்திய அமைப்பின் தனித்துவமான இயல்பைச் சுட்டிக்காட்டி அரசு சட்டத்தை நியாயப்படுத்தியுள்ளது. ஆனால், பேரரசரின் அதிகாரம் மக்களின் ஒப்புதலைச் சார்ந்தது என்று அரசியலமைப்பு கூறுவதாக எதிர்ப்பாளர்கள் மறுமொழி அளிக்கின்றனர்.

கடந்த மாதம் நடைபெற்ற செய்தியாளர் சந்திப்பில், பேரரசர் நருஹிட்டோ இந்த விவகாரம் குறித்துப் பொதுவாகக் காட்டாத அளவுக்கு நேரடியாகப் பேசினார்.

ஏகாதிபத்தியக் குடும்ப உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கையை எவ்வாறு உறுதிசெய்வது என்பது குறித்த விவாதங்கள் மக்களின் புரிதலைப் பெறும் என நம்புகிறேன்.

இந்த விவகாரம் குறித்து பேரரசர் அரிதாகப் பொதுவெளியில் கருத்து தெரிவித்தது, விவாதத்தின் நுட்பமான தன்மையை வெளிப்படுத்தியது. மக்களின் புரிதலின் அவசியத்தை வலியுறுத்தியதன் மூலம், அரசியலமைப்பு இந்தக் கேள்வியை யாரிடம் ஒப்படைக்கிறதோ அங்கேயே அவர் வைத்தார்: ஜப்பானிய மக்களிடம்.

இளவரசி ஐகோவுக்கும் இளவரசர் ஹிசாஹிட்டோவுக்கும் அடுத்தது என்ன?

புதிய சட்டத்தின் உடனடி விளைவாக, ஏகாதிபத்தியக் குடும்பத்தின் பொதுப் பணிகளுக்கு உதவக் கிடைக்கும் நபர்களின் எண்ணிக்கை ஓரளவு அதிகரிக்கும். இந்த மாற்றம் முடியாட்சியைப் பாதுகாக்கப் போதுமானதாக இருக்குமா என்பதே நீண்டகாலக் கேள்வி. இளவரசர் ஹிசாஹிட்டோ ஒருநாள் மகனைப் பெறுவார் என்ற எதிர்பார்ப்பின் மீதே வாரிசுரிமைத் திட்டம் முழுவதும் தங்கியுள்ளது. அவர் அவ்வாறு செய்யாவிட்டால், அல்லது எந்தக் கட்டத்திலாவது ஆண் வழிப் பரம்பரை முடங்கினால், இந்தச் சட்டம் தீர்ப்பதற்குப் பதிலாக ஒத்திவைக்கவே வடிவமைக்கப்பட்ட நெருக்கடியை ஜப்பான் எதிர்கொள்ளும்.

இளவரசி ஐகோவைப் பொறுத்தவரை, அவரது தகுதிகளையோ மக்கள் மத்தியில் அவருக்குள்ள ஆதரவையோ பொருட்படுத்தாமல், வாரிசுரிமைக்கு வெளியே அவரது எதிர்காலம் தொடரும் என்பதை இந்தச் சட்டம் உறுதிப்படுத்துகிறது. எதிர்காலத்தில் சீர்திருத்தம் செய்யும் வாய்ப்பை இந்த முடிவு திறந்துவைத்தாலும், பெண் ஒருவர் பேரரசராவதற்கான அரசியல் பாதை பழமைவாத எதிர்ப்பால் முடக்கப்பட்டுள்ளது. ஆண் வழிப் பரம்பரையைப் பிடித்துக்கொண்டிருப்பதால், அது குறியீடாக விளங்க வேண்டிய சமூகத்துக்கு ஏற்ப மாற முடியாத நிலையை அந்த அமைப்பு எட்டும் அபாயம் இருப்பதாக சில அறிஞர்கள் எச்சரிக்கின்றனர்.

முக்கிய அம்சங்கள்

• 1947க்குப் பிறகு ஏகாதிபத்தியக் குடும்பச் சட்டத்தில் செய்யப்பட்ட முதல் முக்கியத் திருத்தத்தை ஜப்பான் நாடாளுமன்றம் நிறைவேற்றியது. இதன்படி, திருமணத்துக்குப் பிறகும் அரச குடும்பப் பெண்கள் தங்கள் அந்தஸ்தைத் தக்கவைக்கலாம்; முன்னாள் ஏகாதிபத்தியக் கிளைகளைச் சேர்ந்த ஆண் வழி வாரிசுகளைத் தத்தெடுக்கவும் அனுமதி அளிக்கப்படுகிறது.
• இந்தச் சீர்திருத்தம் பெண்கள் அரியணை ஏற அனுமதிக்கவில்லை. எனவே, பெண் பேரரசருக்கு பரவலான மக்கள் ஆதரவு இருந்தாலும், இளவரசி ஐகோ வாரிசுரிமைக்குத் தகுதியற்றவராகவே உள்ளார்.
• வாரிசுரிமை வரிசை தற்போது மூன்று ஆண்களுக்கு மட்டுமே வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது: பட்டத்து இளவரசர் அகிஷினோ, அவரது மகன் இளவரசர் ஹிசாஹிட்டோ, பேரரசரின் 90 வயது மாமா இளவரசர் ஹிட்டாச்சி.
• ஜப்பானின் முதல் பெண் பிரதமரான பிரதமர் சனே தகாய்ச்சி, ஆண்களுக்கு மட்டுமே உரிய வாரிசுரிமையை ஏகாதிபத்தியத்தின் நியாயத்தன்மைக்கான அடித்தளமாக ஆதரித்துள்ளார்.
• கிரிஸாந்தமம் அரியணையைப் பெண் ஒருவர் ஏற அனுமதிக்க வேண்டும் என ஜப்பானியர்களில் 70 முதல் 83 சதவீதம் பேர் ஆதரிப்பதாகக் கருத்துக் கணிப்புகள் காட்டுகின்றன.
• இந்தச் சீர்திருத்தம் நீண்டகால வாரிசுரிமை நெருக்கடியைத் தீர்க்கத் தவறுவதுடன், சமத்துவம் மற்றும் மக்கள் இறையாண்மைக்கான அரசியலமைப்பு உத்தரவாதங்களுடன் முரண்படக்கூடும் என விமர்சகர்கள் கூறுகின்றனர்.