நேபாளத்தில் பிரசவத்தின்போது நிகழும் துன்புறுத்தல்கள்: பராமரிப்பு, ஒப்புதல் மற்றும் மகப்பேறு உரிமைகளில் உள்ள குறைபாடுகள் அம்பலம்

நான்கில் ஒருவர் என்ற புள்ளிவிவரத்தின் பின்னணி

நேபாள சுகாதார நிலையக் கணக்கெடுப்பு 2021-ஐ ஆதாரமாகக் குறிப்பிடும் புள்ளிவிவரத்தின்படி, நேபாளத்தில் நான்கு பெண்களில் ஒருவர் பிரசவத்தின்போது ஏதோவொரு வகையான துன்புறுத்தலை எதிர்கொள்கிறார். 11 பொது மருத்துவமனைகளில் 62,926 பெண்களை உள்ளடக்கிய தனியான ஆய்வு, பிரச்சினையின் மற்றொரு பரிமாணத்தை வெளிப்படுத்துகிறது: 84.3 சதவீதத்தினருக்கு தங்கள் கவலைகளைப் பற்றிப் பேச வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை; 80.4 சதவீதத்தினருக்கு தங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட பராமரிப்பு குறித்து போதிய தகவல் அளிக்கப்படவில்லை.

உடல் ரீதியான வன்முறையை மையமாகக் கொண்டு அடிக்கடி விவாதிக்கப்படும் இந்தப் பிரச்சினையில், தகவல் தொடர்பு, ஒப்புதல் மற்றும் கண்ணியம் ஆகியவற்றையும் இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள் மையப்படுத்துகின்றன. மருத்துவமனைக்குச் செல்வதால் மட்டும் ஒரு பெண்ணால் கேள்விகள் கேட்கவோ, சிகிச்சை முறையைப் புரிந்துகொள்ளவோ, தனது தனியுரிமையைப் பேணவோ அல்லது தேவைப்படும்போது உதவி பெறவோ முடியும் என்று அர்த்தமில்லை.

பெண்கள், சட்டம் மற்றும் மேம்பாட்டுக்கான மன்றத்தின் (FWLD) 2026ஆம் ஆண்டு ஆய்வு, மருத்துவமனை வளாகங்களுக்கு அப்பாலும் இந்தப் பார்வையை விரிவுபடுத்துகிறது. ஏழு மாகாணங்களிலும் 1,680 பெண்களிடம் ஆய்வு நடத்தப்பட்டது; கர்ப்பகாலம், பிரசவம், பிரசவத்துக்குப் பிந்தைய காலம் ஆகிய ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் தலா 560 பெண்கள் பங்கேற்றனர். மேலும், 43 சுகாதார நிலையங்களில் நேரடி கண்காணிப்பும் மேற்கொள்ளப்பட்டது. கர்ப்பகாலத்தில் 38.4 சதவீதத்தினரும், பிரசவத்தின்போது 37.9 சதவீதத்தினரும், குழந்தை பிறந்த பிறகு 35.9 சதவீதத்தினரும் வன்முறையை எதிர்கொண்டதாகத் தெரிவித்தனர்.

இந்த சதவீதங்கள் வெவ்வேறு அனுபவங்களை அளவிடுகின்றன. FWLD ஆய்வின் கண்டுபிடிப்புகளில் குடும்பங்கள் மற்றும் சமூகங்களுக்குள் நிகழும் வன்முறையும், சுகாதார நிலையங்களில் நிகழும் வன்முறையும் அடங்கும். அவற்றை பிரசவத்தின்போது நிகழும் துன்புறுத்தல் குறித்த நான்கில் ஒருவர் என்ற புள்ளிவிவரத்தின் நேரடி புதுப்பிப்பாகவோ, ஒரு பெண்ணின் வாழ்நாள் முழுவதும் நிகழும் வன்முறைக்கான தேசிய மதிப்பீடாகவோ எடுத்துக்கொள்ள முடியாது.

பிரச்சினைக்கான நடவடிக்கைகளைத் தீர்மானிப்பதில் இந்த வேறுபாடு முக்கியமானது. சுகாதாரப் பணியாளர்களின் அணுகுமுறை மற்றும் பராமரிப்பில் உள்ள குறைபாடுகளை மருத்துவமனைச் சீர்திருத்தம் கையாள வேண்டும். அதேநேரத்தில், கர்ப்பகாலத்திலும் பிரசவத்துக்குப் பிறகும் வீட்டில் வன்முறையை எதிர்கொள்ளும் பெண்களையும் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் சென்றடைய வேண்டும். இனப்பெருக்க உரிமைகளை நேபாள அரசமைப்பும் சட்டங்களும் அங்கீகரித்திருப்பது, இந்தப் பிரச்சினைகளில் எதையும் தீர்க்கவில்லை.

மிகப்பெரிய மருத்துவமனை ஆய்வின் கண்டுபிடிப்புகள்

BMC Pregnancy and Childbirth இதழில் வெளியான பல மையங்களில் நடத்தப்பட்ட பரவல் ஆய்வு, நேபாளத்தின் ஏழு மாகாணங்களில் ஆறு மாகாணங்களைச் சேர்ந்த 11 பொது மருத்துவமனைகளில், 2017 ஏப்ரல் முதல் 2018 அக்டோபர் வரை பெண்களைக் கண்காணித்தது. மருத்துவமனையிலிருந்து வெளியேறுவதற்கு முன்பு ஆய்வாளர்கள் பங்கேற்பாளர்களிடம் நேர்காணல் நடத்தி, பிரசவத்தின்போதும் பிரசவத்துக்குப் பிந்தைய காலத்திலும் அவர்களின் அனுபவங்களை மதிப்பிட்டனர்.

ஆய்வில் சேர்க்கப்பட்ட பெண்களில் 53,047 பேருக்குத் தங்கள் கவலைகளைப் பற்றிப் பேச வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை; 50,593 பேருக்கு வழங்கப்பட்ட பராமரிப்பு குறித்து போதிய தகவல் அளிக்கப்படவில்லை. மேலும் 944 பெண்கள், அதாவது 1.5 சதவீதத்தினர், பிரசவத்துக்குப் பிந்தைய காலத்தில் பணம் செலுத்த முடியாததால் தங்களுக்கு சிகிச்சை மறுக்கப்பட்டதாகத் தெரிவித்தனர்.

அதேநேரத்தில், பிரசவத்தின்போது உடல் ரீதியான, வாய்மொழியான அல்லது பாலியல் துன்புறுத்தலை எதிர்கொள்ளவில்லை என்று 99.2 சதவீதத்தினர் தெரிவித்தனர். இந்தக் கண்டுபிடிப்பு FWLD நிகழ்வில் விவாதிக்கப்பட்ட புள்ளிவிவரங்களிலிருந்து பெரிதும் மாறுபடுகிறது. அவற்றில் 23 சதவீதத்தினர் வாய்மொழி துன்புறுத்தல் அல்லது அவமரியாதையை எதிர்கொண்டதாகவும், 13.23 சதவீதத்தினர் அடித்தல், அறைதல் அல்லது கிள்ளுதல் போன்ற உடல் ரீதியான தவறான நடத்தையை எதிர்கொண்டதாகவும் தெரிவிக்கப்பட்டது.

இந்த அளவீடுகள் அனைத்தையும் ஒன்றுக்கொன்று சமமானவையாகக் கருதுவதால் இந்த முரண்பாட்டைத் தீர்க்க முடியாது. மருத்துவமனை ஆய்வில் குறிப்பிட்ட கேள்வித்தாள் பயன்படுத்தப்பட்டது; தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மருத்துவமனைகள் மட்டுமே ஆய்வில் இடம்பெற்றன; பெண்கள் மருத்துவமனையிலேயே இருந்தபோது அவர்களிடம் நேர்காணல் நடத்தப்பட்டது. பங்கேற்ற மருத்துவமனைகளில் தர மேம்பாட்டுப் பணிகள் நடந்ததும், அந்தச் சூழலில் நேர்காணல் நடத்தப்பட்டதும், துன்புறுத்தல்கள் குறைவாகப் பதிவாகக் காரணமாகியிருக்கலாம் என்று ஆய்வின் ஆசிரியர்கள் எச்சரித்தனர்.

FWLD விவாதத்தில் முன்வைக்கப்பட்ட புள்ளிவிவரங்களில், 72.2 சதவீதத்தினர் அவமரியாதையான சேவையை எதிர்கொண்டதும், 66.6 சதவீதத்தினருக்கு போதிய தனியுரிமை இல்லாத பாதுகாப்பற்ற சேவை வழங்கப்பட்டதும், 35.6 சதவீதத்தினர் புறக்கணிக்கப்பட்டதும் அடங்கும். இந்த சதவீதங்களுக்கான கணக்கீட்டு அடிப்படையும் ஆய்வு முறைகளும், மருத்துவமனை ஆய்வுக் குழுவுடன் நேரடியாக ஒப்பிடும் அளவுக்குத் தெளிவாகக் குறிப்பிடப்படவில்லை. அவற்றைக் கூட்டவோ, ஒற்றை தேசிய விகிதமாக முன்வைக்கவோ கூடாது.

யார் அதிக ஆபத்தை எதிர்கொள்கிறார்கள்?

சாதி மற்றும் இனக்குழுக்களிடையே அனுபவங்கள் சமமற்றவை என்பதை ஆதாரங்கள் தொடர்ந்து சுட்டிக்காட்டுகின்றன. ஆனால் வயது தொடர்பாக ஒரே மாதிரியான முடிவை அவை அளிக்கவில்லை. மகப்பேறு வன்முறைக்கு 35 வயது அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட பெண்கள் அதிக ஆபத்தில் இருப்பதாக FWLD விவாதம் அடையாளம் கண்டது.

பெரிய மருத்துவமனை ஆய்வுக் குழுவில் வயது தொடர்பான முறை இதற்கு நேர்மாறாக இருந்தது. 18 வயது அல்லது அதற்குக் குறைவான பெண்களின் தவறான நடத்தைக்கான குறியீட்டுப் புள்ளிகள், 35 வயது அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட பெண்கள் உட்பட மற்ற எல்லா வயதுக் குழுக்களையும் விட அதிகமாக இருந்தன. அந்தக் குறியீடு உடல் ரீதியான வன்முறையை மட்டும் அளவிடாமல், பராமரிப்பின் பல்வேறு குறியீடுகளை ஒன்றிணைத்த மதிப்பெண்ணாக இருந்தது.

மக்கள்தொகை, வரையறைகள் மற்றும் ஆய்வுக் காலங்களில் உள்ள வேறுபாடுகள் இந்த முரண்பாட்டை விளக்கக்கூடும். ஆனால் அதற்குக் காரணம் எது என்பதை ஆய்வுகள் உறுதிப்படுத்தவில்லை. எனவே, வயதான தாய்மார்களை மட்டும் மையப்படுத்தும் கொள்கை, இளம் வயதினரின் பாதிப்புக்கான ஆதாரங்களைப் புறக்கணித்துவிடும்.

இனக்குழுக்கள் தொடர்பாக, செத்ரி பெண்களைவிட தலித், முஸ்லிம் மற்றும் ஜனஜாதி பெண்களிடம் தவறான நடத்தைக்கான மதிப்பெண்கள் அதிகமாக இருப்பதை மருத்துவமனை ஆய்வு கண்டறிந்தது. முஸ்லிம் மற்றும் தலித் பெண்கள் விகிதாசாரத்தைவிட அதிகமாகப் பாதிக்கப்படுவதாக FWLD விவாதமும் அடையாளம் கண்டது. பணியாளர் எண்ணிக்கை, தகவல் தொடர்பு மற்றும் மருத்துவப் பராமரிப்பு ஆகியவற்றை மேம்படுத்துவதோடு, பாகுபாட்டையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியதன் அவசியத்தை இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள் வலியுறுத்துகின்றன.

பரத்பூர் மருத்துவமனையில் தாய்மார்கள் விவரித்தவை

2024 டிசம்பர் 12 அன்று Global Public Health இதழில் இணையவழியில் வெளியிடப்பட்ட தரநிலை சார்ந்த பிரசவ ஆய்வு, சித்வான் மாவட்டத்தில் உள்ள பரத்பூர் மருத்துவமனையின் அனுபவங்களை ஆராய்ந்தது. பின்னர் அது இதழின் 2025ஆம் ஆண்டு தொகுப்பில் சேர்க்கப்பட்டது. பிரசவத்துக்குப் பிறகு ஐந்து முதல் 16 வாரங்களுக்குள் இருந்த 16 தாய்மார்களிடம் ஆய்வாளர்கள் விரிவான நேர்காணல்களை நடத்தினர்.

தவறான நடத்தையை எதிர்கொண்டதாகக் கூறிய பெண்களே திட்டமிட்டு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர். எனவே, மருத்துவமனையைப் பயன்படுத்திய அனைத்துப் பெண்களிடையே இது எவ்வளவு அடிக்கடி நிகழ்ந்தது என்பதை அல்ல; துன்புறுத்தலையும் புறக்கணிப்பையும் அவர்கள் எவ்வாறு அனுபவித்தார்கள் என்பதையே இந்த ஆய்வு விளக்குகிறது. அவர்கள் சிகிச்சை பெற்ற மருத்துவமனையிலிருந்து விலகி, பங்கேற்பாளர்களின் வீடுகளில் நேர்காணல்கள் நடத்தப்பட்டன.

உடல் மற்றும் வாய்மொழி ரீதியான துன்புறுத்தல், மிரட்டல், வலியூட்டும் சிகிச்சை முறைகள், ஒப்புதல் பெறாமல் அளிக்கப்பட்ட சிகிச்சை, போதிய தனியுரிமையின்மை மற்றும் புறக்கணிப்பு ஆகியவற்றை பங்கேற்பாளர்கள் விவரித்தனர். ஆய்வாளர்கள் கண்டுபிடிப்புகளை நான்கு கருப்பொருள்களாக வகைப்படுத்தினர்: தவறான நடத்தையும் கண்ணியமற்ற பராமரிப்பும், சுகாதார அமைப்பின் கட்டுப்பாடுகள், எதிர்மறையான மருத்துவமனைப் பண்பாடு, அதிகாரத்தையும் கட்டுப்பாட்டையும் வெளிப்படுத்தும் செயல்கள்.

தனிநபர் அனுபவங்களை, கூட்ட நெரிசல், குறைந்த வளங்கள், பணியிட மன அழுத்தம், இறுக்கமான தொழில்முறை படிநிலைகள் மற்றும் மருத்துவமனையில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட நடைமுறைகளுடன் இந்த ஆய்வு தொடர்புபடுத்துகிறது. பிரசவத்தின்போது உடனிருக்கும் ஆதரவாளர்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட கட்டுப்பாடுகள், சில பெண்கள் தனியாகப் பிரசவித்து அச்சமடையச் செய்தன.

தனிநபர் தவறான நடத்தைக்குத் தண்டனை வழங்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையுடன் இந்த ஆய்வு நின்றுவிடவில்லை. பிரசவத்தின்போது ஆதரவாளர்கள் உடனிருக்க அனுமதித்தல், தனியாகப் பிரசவிக்கும் சூழல்களைத் தடுத்தல், நோயாளிகளின் கண்ணியத்தையும் தெரிவுகளையும் பாதுகாத்தபடி பணியாளர்களுக்கான பணிச்சூழலை மேம்படுத்துதல் ஆகியவற்றை அது வலியுறுத்துகிறது. வளப்பற்றாக்குறை மோசமான பராமரிப்பை விளக்க உதவலாம்; ஆனால் மிரட்டல், அவமானப்படுத்தல் அல்லது ஒப்புதல் பெறாத சிகிச்சையை அது ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கதாக்காது.

ஒப்புதலும் தனியுரிமையும் அளவிடக்கூடிய குறைபாடுகள்

2026 FWLD ஆய்வின்படி, பிரசவத்தின்போது கணக்கெடுக்கப்பட்ட பெண்களில் 14.3 சதவீதத்தினருக்கு வழங்கப்பட்ட சேவைகள் குறித்த தகவல் எதுவும் அளிக்கப்படவில்லை. மேலும் 19.5 சதவீதத்தினர், கேள்விகள் கேட்டு முறையான பதில்களைப் பெறுவதற்கான சூழலைச் சேவை வழங்குநர்கள் உருவாக்கவில்லை என்று தெரிவித்தனர்.

கர்ப்பகாலத்தில் கணக்கெடுக்கப்பட்ட பெண்களில் 15.2 சதவீதத்தினர், தகவலறிந்த ஒப்புதல் பெறாமல் உடல் பரிசோதனைகள் செய்யப்பட்டதாகத் தெரிவித்தனர். பிரசவத்துக்குப் பிறகான காலத்தில் இதே விகிதம் 13.8 சதவீதமாக இருந்தது. தகவலறிந்த ஒப்புதல் என்பது புரிந்துகொள்ளக்கூடிய விளக்கத்தைப் பெறுவதும், பராமரிப்புக்கு அர்த்தமுள்ள வகையில் ஒப்புக்கொள்ள வாய்ப்பிருப்பதும் ஆகும்; என்ன நடக்கிறது என்பதை அறியாமல் பரிசோதனைக்கு உட்படுவது மட்டுமல்ல.

பிரசவத்தின்போது, பிறப்புறுப்பு வழிப் பிரசவம் அல்லது சிசேரியன் உள்ளிட்ட பிரசவ முறையைத் தேர்ந்தெடுக்கவோ மாற்றுவழியைப் பெறவோ தங்களுக்கு வாய்ப்பு அளிக்கப்படவில்லை என்று 41.1 சதவீதத்தினர் தெரிவித்தனர். ஒவ்வொரு சிகிச்சை முறையும் மருத்துவ ரீதியாகத் தேவையற்றது என்பதை இந்தக் கண்டுபிடிப்பு உறுதிப்படுத்தவில்லை. பிரசவம் தொடர்பான முடிவுகளில் பங்கேற்கும் வாய்ப்பு இல்லை என்று தெரிவிக்கப்பட்டதை இது சுட்டிக்காட்டுகிறது.

பிரசவத்தின்போது 25.2 சதவீதப் பெண்களுக்கும், குழந்தை பிறந்த பிறகு 27 சதவீதப் பெண்களுக்கும் தனியுரிமை பேணப்படவில்லை. கந்தகி மாகாணத்தில் இந்த விகிதங்கள் முறையே 52.5 சதவீதமாகவும் 56.3 சதவீதமாகவும் இருந்தன. கந்தகியில் பிரசவத்தின்போதான விகிதம், ஆய்வில் பங்கேற்ற பிரசவக் குழுவில் பதிவான 25.2 சதவீதத்தைவிட இரு மடங்குக்கும் அதிகமாக இருந்தது.

வீடு திரும்பிய பிறகும் பெண்களைத் தொடரும் வன்முறை

மூன்று காலகட்டங்களிலும் அதிகமாகப் பதிவான வன்முறை வகை உணர்வுரீதியான வன்முறை என்று FWLD ஆய்வு கண்டறிந்தது: கர்ப்பகாலத்தில் 30.7 சதவீதம், பிரசவத்தின்போது 32.7 சதவீதம், பிரசவத்துக்குப் பிந்தைய காலத்தில் 30 சதவீதம். உடல் ரீதியான வன்முறை முறையே 4.5 சதவீதம், 3.2 சதவீதம் மற்றும் 4.5 சதவீதம் பேரால் தெரிவிக்கப்பட்டது. பாலியல் வன்முறை முறையே 16.1 சதவீதம், 9.5 சதவீதம் மற்றும் 16.4 சதவீதம் பேரால் தெரிவிக்கப்பட்டது.

வன்முறையைப் புகாரளித்த பெண்களில், கர்ப்பகாலத்தில் 52.1 சதவீதத்தினரும், பிரசவத்தின்போது 44.9 சதவீதத்தினரும், பிரசவத்துக்குப் பிந்தைய காலத்தில் 47.8 சதவீதத்தினரும் தங்கள் கணவர்களைக் குற்றவாளிகளாக அடையாளம் காட்டினர். குடும்ப உறுப்பினர்கள் மற்றும் உறவினர்களை முறையே 60 சதவீதம், 64.4 சதவீதம் மற்றும் 71.1 சதவீதத்தினர் அடையாளம் காட்டினர். ஒன்றுக்கு மேற்பட்டவர்களைப் பெண்கள் குற்றவாளிகளாகக் குறிப்பிட முடிந்ததால், இந்தப் பிரிவுகள் ஒன்றோடொன்று ஒட்டுகின்றன.

FWLD நிர்வாக இயக்குநரும் ஆய்வின் முதன்மை ஆராய்ச்சியாளருமான சபின் ஸ்ரேஷ்டா, வீடுகள், சமூகங்கள் மற்றும் சுகாதார நிறுவனங்களில் நிலவும் நம்பிக்கைகளும் பாகுபாடும் இந்த வன்முறைக்குக் காரணம் என்றார்.

"மூடநம்பிக்கைகள், பாரம்பரிய நம்பிக்கைகள் மற்றும் பாலினப் பாகுபாடு ஆகியவையும் இத்தகைய வன்முறைக்குப் பங்களிக்கின்றன. ஒரு பெண் மகனைப் பெற்றெடுக்கிறாரா மகளைப் பெற்றெடுக்கிறாரா என்பதன் அடிப்படையிலான விருப்பங்களும் இதில் அடங்கும்," என்றார் அவர்.

தேசிய மகளிர் ஆணையத்தின் செய்தித் தொடர்பாளரும் உறுப்பினருமான கிருஷ்ண குமாரி பௌடெல் காதிவாடா, மகன் வேண்டும் என்ற விருப்பம் தொடர்ந்து பாகுபாட்டை உருவாக்குவதாகக் குறிப்பிட்டார்.

"கல்வியறிவு பெற்ற குடும்பங்களில்கூட மகனை விரும்புவதால் பெண்களுக்கு எதிரான பாகுபாடு தொடர்கிறது," என்றார் அவர்.

2024/25 நிதியாண்டில் கர்ப்பிணிப் பெண்கள் தாக்கப்பட்டு அதன்பின் கருச்சிதைவு ஏற்பட்டது தொடர்பாக நேபாள காவல்துறையில் 14 புகார்கள் பதிவு செய்யப்பட்டன. அவற்றில் 12 மாதேஷிலும், தலா ஒன்று லும்பினி மற்றும் கோஷியிலும் பதிவானவை. இவை பதிவு செய்யப்பட்ட புகார்கள் மட்டுமே; இத்தகைய சம்பவங்கள் அனைத்தையும் அளவிடும் புள்ளிவிவரம் அல்ல. உறவினர்களைச் சார்ந்திருப்பது, குடும்பப் பிரச்சினைகள் எனக் கருதி வழக்குகளைச் சமரசம் செய்வது, தாக்குதலுக்கும் கருச்சிதைவுக்கும் இடையிலான தொடர்பை நிரூபிப்பதில் உள்ள சிரமங்கள் ஆகியவை புகார் அளிப்பதைத் தடுக்கக்கூடும் என்றார் ஸ்ரேஷ்டா.

செத்தி மருத்துவமனைப் புகார்கள் மகப்பேறு வார்டுகளின் நெருக்கடியைக் காட்டுகின்றன

சுதூர்பஷ்சிமின் மிகப்பெரிய மருத்துவமனையான செத்தி மாகாண மருத்துவமனையில், திட்டுதல், அவமதிக்கும் மொழி, பிரசவ வலியின்போது கடிந்துகொள்ளுதல், சேவைகள் தாமதமாக வழங்கப்படுதல் போன்ற புகார்கள் தொடர்ந்து வருவதாக மாவட்ட மகளிர் மனித உரிமைப் பாதுகாவலர் வலையமைப்பின் தலைவர் அம்பிகா பண்டாரி தெரிவித்தார்.

பிரசவத்தின்போது இரண்டு அல்லது மூன்று பெண்கள் ஒரே படுக்கையைப் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டிய நிலை ஏற்படக்கூடும் என்றும் பண்டாரி கூறினார். மருத்துவமனையின் பல சேவைகள் புதிய கட்டடத்துக்கு மாற்றப்பட்டிருந்தாலும், மகப்பேறு சேவைகள் அதற்குப் பொருத்தமற்ற பழைய கட்டடத்திலேயே தொடர்வதாக அவர் தெரிவித்தார். இவை விவாதத்தில் முன்வைக்கப்பட்ட குற்றச்சாட்டுகளே தவிர, சுயாதீன ஆய்வில் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட கண்டுபிடிப்புகள் அல்ல.

இந்தப் புகார்கள், பணியாளர்களின் நடத்தையையும் சேவைத்திறனையும் இணைத்துக் காட்டுகின்றன. ஒரே படுக்கையைப் பகிர்தலும் பொருத்தமற்ற இடவசதியும், சுகாதாரப் பணியாளர் நோயாளியிடம் பேசுவதற்கு முன்பே தனியுரிமைக்கு அச்சுறுத்தலாகின்றன. தாமதங்களும் கடுமையான அணுகுமுறையும் பிரசவ வலியால் ஏற்படும் துயரத்தை மேலும் அதிகரிக்கக்கூடும்.

பிரசவத்துக்குப் பிந்தைய பராமரிப்பிலும் குறைபாடு உள்ளது. 11 மருத்துவமனைகளை உள்ளடக்கிய ஆய்வுக் குழுவில், 73.7 சதவீதத் தாய்மார்களுக்கு புதிதாகப் பிறந்த குழந்தைகளின் ஆபத்து அறிகுறிகள் குறித்து ஆலோசனை வழங்கப்படவில்லை; 59.9 சதவீதப் புதிதாகப் பிறந்த குழந்தைகள் மருத்துவமனையிலிருந்து வெளியேறும்போது பரிசோதிக்கப்படவில்லை; 40.6 சதவீதக் குழந்தைகள் தாயின் முன்னிலையில் பரிசோதிக்கப்படவில்லை. மரியாதையுடன் கூடிய மகப்பேறு பராமரிப்பு பிரசவ அறையைத் தாண்டியும் தொடர வேண்டும் என்பதை இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள் காட்டுகின்றன.

உரிமைகள் அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளன; சீர்திருத்தம் குறித்த விவாதம் தொடர்கிறது

நேபாள அரசமைப்பு, பாதுகாப்பான தாய்மை மற்றும் இனப்பெருக்க சுகாதார உரிமைகள் சட்டம் 2018, பொது சுகாதார சேவைகள் சட்டம் 2018 ஆகியவை மகப்பேறு மற்றும் இனப்பெருக்க சுகாதார உரிமைகளை அங்கீகரிக்கின்றன. ஆமா சுரக்ஷா திட்டத்தின் மூலம் அரசு மருத்துவமனைகளில் இலவசப் பிரசவ சேவைகளையும் அரசாங்கம் வழங்குகிறது.

கொள்கை மற்றும் ஆய்வுப் பணிகளின் வரலாறு பல தசாப்தங்களாக நீள்கிறது:

• 1998: தாய்மார்களின் இறப்பு விகிதத்தைக் குறைப்பதற்காக பாதுகாப்பான தாய்மைத் திட்டத்தை நேபாளம் தொடங்கியது.
• 2006: திறன் பெற்ற பிரசவ உதவியாளர் கொள்கைக்கு ஒப்புதல் அளிக்கப்பட்டது. மருத்துவ நிலையங்களில் பிரசவம் மற்றும் கர்ப்பகாலப் பரிசோதனைகளை ஊக்குவிக்கும் ஊக்கத்தொகைகளும் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன.
• 2017 ஏப்ரல் முதல் 2018 அக்டோபர் வரை: 11 பொது மருத்துவமனைகளில் ஆய்வாளர்கள் குழும ஆய்வை நடத்தினர்.
• 2018: பாதுகாப்பான தாய்மை மற்றும் இனப்பெருக்க சுகாதார உரிமைகளை அங்கீகரிக்கும் சட்டங்களை நேபாளம் அறிமுகப்படுத்தியது.
• 2024 டிசம்பர் 12: பரத்பூர் தொடர்பான தரநிலை ஆய்வு இணையத்தில் வெளியிடப்பட்டது.
• 2026: ஏழு மாகாணங்களிலும் கர்ப்பகாலம், பிரசவம் மற்றும் பிரசவத்துக்குப் பிந்தைய காலத்தில் நிகழும் வன்முறை மற்றும் உரிமை மீறல்களை FWLD ஆய்வு செய்தது.

சுகாதார நிலையங்களில் 79 சதவீதப் பிரசவங்கள் நிகழ்ந்ததாக 2022 நேபாள மக்கள்தொகை மற்றும் சுகாதாரக் கணக்கெடுப்பு காட்டுவதாக பரத்பூர் ஆய்வுக் கட்டுரை குறிப்பிடுகிறது. எனவே, மருத்துவ நிலையங்களில் வழங்கப்படும் பராமரிப்பின் தரம், சிறிய குழுவிலான மருத்துவமனைப் பயனாளர்களின் பிரச்சினை மட்டுமல்ல; பெரும்பாலான பிரசவங்களையும் பாதிக்கும் கவலையாகும்.

மகப்பேறு வன்முறைக்கு தெளிவான சட்ட வரையறை ஏற்படுத்துதல், பிரசவத்துக்குப் பிந்தைய வன்முறையை குற்றமாக அங்கீகரித்தல், குற்றவாளிகளுக்குப் பொறுப்பேற்பை உறுதிசெய்தல், பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கு இழப்பீடு வழங்குதல் ஆகியவற்றை FWLD முன்மொழிகிறது. அனைத்து வகையான சுகாதார நிறுவனங்களிலும் மரியாதையுடன் கூடிய பராமரிப்பை கட்டாயமாக்க, பாதுகாப்பான தாய்மை மற்றும் இனப்பெருக்க சுகாதார உரிமைகள் சட்டத்தின் பிரிவு 6(2)-ஐத் திருத்தவும் அது கோருகிறது.

மகப்பேறு வன்முறைக்கெனத் தனிச் சட்டம் அவசியமா என்பதில் கருத்து வேறுபாடுகள் உள்ளன. முன்மொழிவுகள் இதுவரை சட்டமாக்கப்பட்ட மாற்றங்களாக உறுதிசெய்யப்படவில்லை; முடிவு எடுக்கப்படும் தேதியும் குறிப்பிடப்படவில்லை. மருத்துவமனைப் பண்பாடு, பணியாளர் பற்றாக்குறை மற்றும் தவறான நடத்தையை இயல்பானதாகக் கருதும் போக்கு ஆகியவற்றைச் சட்ட அமலாக்கம் மட்டுமே தீர்க்காது என்றும் ஆய்வு எச்சரிக்கிறது.

நீண்ட மகப்பேறு விடுப்பு: தனியான பாதுகாப்பு குறித்த விவாதம்

மகப்பேறு விடுப்பை 98 நாட்களிலிருந்து ஆறு மாதங்களாக நீட்டிக்கக் கோரும் பொது முக்கியத்துவம் வாய்ந்த முன்மொழிவை எதிர்க்கட்சி பெண் சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் பதிவு செய்துள்ளதாக வழக்கறிஞர் தீபேஷ் ஸ்ரேஷ்டா தெரிவித்தார். பிரதிநிதிகள் சபை விதிமுறைகள், 2073-இன் விதி 71-ன் கீழ் இந்த முன்மொழிவு பதிவு செய்யப்பட்டது.

இந்த முன்மொழிவு, 1.68 என்ற கருவுறுதல் விகிதத்தைக் குறிப்பிட்டு, பாதுகாப்பான தாய்மை மற்றும் இனப்பெருக்க சுகாதாரத்துக்கு வலுவான ஆதரவு தேவை என்று வாதிடுகிறது. இந்தக் கருவுறுதல் புள்ளிவிவரம், பிரசவ ஆய்வுகளின் புதிய கண்டுபிடிப்பாக அல்ல; முன்மொழிவுக்கான ஆதாரத்தின் ஒரு பகுதியாகவே முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது.

ஆறு மாதங்கள் வரை தாய்ப்பால் மட்டுமே கொடுக்க வேண்டும் என்ற உலக சுகாதார அமைப்பின் பரிந்துரையுடன் விடுப்புக் காலத்தை ஆதரவாளர்கள் தொடர்புபடுத்துகின்றனர். தாய்ப்பால் மட்டுமே கொடுப்பது குறித்து 42.1 சதவீதப் பெண்களுக்கு ஆலோசனை வழங்கப்படவில்லை என்று மருத்துவமனை ஆய்வுக் குழு கண்டறிந்தது. தாய்மார்கள் தாய்ப்பால் கொடுப்பார்கள் என்று எதிர்பார்ப்பதற்கும், அந்த எதிர்பார்ப்பை ஆதரிக்கத் தேவையான தகவலையும் நேரத்தையும் வழங்குவதற்கும் இடையே உள்ள இடைவெளியை இந்த இரு விடயங்களும் காட்டுகின்றன.

அரசு, தனியார் மற்றும் அரசு சாரா நிறுவனங்களில் பணிபுரிவோர், தினக்கூலி தொழிலாளர்கள் உட்பட அனைவருக்கும் இந்த உரிமையை வழங்க வேண்டும் என நேபாள தலித் பெண்கள் உரிமை மன்றத்தின் தலைவர் சவித்ரா கிமிரே கோருகிறார். ஊதியத்துடன் கூடிய விடுப்புக்கான செலவை ஏற்க, அதற்கென அரசாங்க அல்லது சமூகப் பாதுகாப்பு நிதியை உருவாக்கவும் அவர் முன்மொழிகிறார்.

அவரது கவலை நடைமுறை சார்ந்தது: குறுகிய காலத் திட்டங்களுக்காகப் பணியாளர்களை அமர்த்தும் நிறுவனங்களிடம், விடுப்பில் உள்ள தாய்க்கு ஊதியம் வழங்கவும் அவரது பணியைச் செய்ய ஒருவரை நியமிக்கவும் போதிய நிதி இல்லாமல் இருக்கலாம். முன்மொழியப்படும் விடுப்புக் காலம், தகுதி விதிகள் மற்றும் நிதி ஏற்பாடுகள் குறித்த விவாதம் இன்னும் தொடர்கிறது. விசாரணை, வாக்கெடுப்பு அல்லது நடைமுறைப்படுத்துவதற்கான காலக்கெடு எதுவும் குறிப்பிடப்படவில்லை.

FWLD விவாதத்தில் முன்வைக்கப்பட்ட சர்வதேசப் புள்ளிவிவரங்களின்படி, ஆசிய பசிபிக் பிராந்தியத்தில் 51 சதவீதத்தினரும், இத்தாலி மற்றும் பெல்ஜியத்தில் சுமார் ஐந்து பெண்களில் ஒருவரும், ஸ்பெயினில் மூன்று பெண்களில் ஒருவரும், மெக்சிகோவில் 32.6 சதவீதத்தினரும் மகப்பேறு வன்முறையை எதிர்கொண்டுள்ளனர். துன்புறுத்தல் நேபாளத்தில் மட்டும் நிகழ்வதல்ல என்பதை இந்தப் புள்ளிவிவரங்கள் உறுதிப்படுத்துகின்றன. ஆனால் வரையறைகளிலும் ஆய்வு முறைகளிலும் உள்ள வேறுபாடுகள் நம்பகமான தரவரிசையைத் தடுக்கின்றன. நேபாளத்தில் உடனடியாகச் செய்ய வேண்டிய பணி இன்னும் குறிப்பானது: கர்ப்பகாலம், பிரசவம் மற்றும் குணமடையும் காலம் முழுவதும் ஒப்புதல், தனியுரிமை, தகவல் தொடர்பு மற்றும் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றுக்கு உண்மையான அர்த்தம் அளிப்பது.

முக்கியக் குறிப்புகள்

• நேபாள சுகாதார நிலையக் கணக்கெடுப்பு 2021-ஐ ஆதாரமாகக் குறிப்பிடும் புள்ளிவிவரத்தின்படி, பிரசவத்தின்போது நான்கு பெண்களில் ஒருவர் துன்புறுத்தலை எதிர்கொள்கிறார்.
• 62,926 பெண்களை உள்ளடக்கிய ஆய்வில், உடல், வாய்மொழி அல்லது பாலியல் துன்புறுத்தல்கள் குறைவாகப் பதிவாகியிருந்தபோதும், தகவல் தொடர்பில் பரவலான குறைபாடுகள் கண்டறியப்பட்டன.
• வயது சார்ந்த ஆபத்து குறித்த ஆய்வுகளின் முடிவுகள் வேறுபடுகின்றன; அதேநேரத்தில், பின்தங்கிய இனக்குழுக்களிடையே தவறான நடத்தைகள் அதிகம் இருப்பதைப் பல கண்டுபிடிப்புகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.
• 2026 FWLD ஆய்வு, மருத்துவமனைத் துன்புறுத்தலை மட்டும் அல்லாமல், வீடுகள், சமூகங்கள் மற்றும் சுகாதார நிலையங்களில் நிகழும் வன்முறையையும் உள்ளடக்கியது.
• தெளிவான சட்டப் பாதுகாப்புகள், மரியாதையுடன் கூடிய பராமரிப்பைக் கட்டாயமாக்குதல் மற்றும் இழப்பீடு வழங்குதல் ஆகியவற்றை FWLD கோருகிறது.
• தனியான நாடாளுமன்ற முன்மொழிவு, மகப்பேறு விடுப்பை ஆறு மாதங்களாக நீட்டிக்கக் கோருகிறது; அதற்கான தகுதி மற்றும் நிதி ஏற்பாடுகள் குறித்து விவாதம் தொடர்கிறது.