தென் கொரியாவின் குழந்தைப் பெட்டிகள்: தாய்மார்களின் கடைசி அடைக்கலம், கைவிடப்பட்ட பச்சிளங்குழந்தைகளின் உயிர்க்காப்பு

மறைந்திருக்கும் நெருக்கடி: தென் கொரியாவில் குழந்தைப் பெட்டிகள் ஏன் உள்ளன

சியோலின் மையப் பகுதியில், ஜுசராங் சமூகத் தேவாலயத்தின் சுவரில் அமைக்கப்பட்டுள்ள சிறிய, எளிமையான கதவு நம்பிக்கைக்கும் மனவேதனைக்கும் அடையாளமாக மாறியுள்ளது. "குழந்தைப் பெட்டி" என அறியப்படும் இந்த வசதி, நெருக்கடியில் இருக்கும் தாய்மார்கள் தங்கள் பிறந்த குழந்தைகளை அடையாளம் தெரிவிக்காமல் பாதுகாப்பாக ஒப்படைக்க அனுமதிக்கிறது. 2009-ல் நிறுவப்பட்டதிலிருந்து, இந்தப் பெட்டியில் 2,000-க்கும் மேற்பட்ட குழந்தைகள் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளனர். வேறு வழியில்லை என்று கருதிய தாய்மார்களே அவர்களில் பலரை விட்டுச் சென்றுள்ளனர். அடையாளம் தெரிவிக்கப்படாத இந்த ஒப்படைப்புகளின் பின்னணியில் உள்ள கதைகள், தென் கொரியாவில் குழந்தைகள் கைவிடப்படுவதற்குத் தொடர்ந்து காரணமாக இருக்கும் சமூக இழிவு, சட்டத் தடைகள், அவநம்பிக்கையான சூழ்நிலைகள் ஆகியவை பின்னிப் பிணைந்திருப்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன.

குழந்தைப் பெட்டி என்ற கருத்து கொரியாவுக்கு மட்டும் உரியதல்ல; ஜெர்மனி, ஜப்பான், அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளிலும் இதுபோன்ற அமைப்புகள் உள்ளன. ஆனால், திருமணமாகாத தாய்மை குறித்த ஆழமாக வேரூன்றிய பண்பாட்டு மனப்பான்மைகள், மாறிவரும் தத்தெடுப்புச் சட்டங்கள், உலகிலேயே மிகக் குறைந்த பிறப்பு விகிதத்துடன் போராடும் சமூகம் ஆகியவை கொரிய அனுபவத்தைத் தனித்துவமாக்குகின்றன. தென் கொரியாவில் குழந்தைப் பெட்டிகளின் தோற்றம், சர்ச்சைகள், விளைவுகள் ஆகியவற்றை நேரடி அனுபவங்கள், நிபுணர் ஆய்வுகள், களத்தில் பணியாற்றுவோரின் கருத்துகள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் இந்தக் கட்டுரை ஆராய்கிறது.

குழந்தைப் பெட்டிகள் எவ்வாறு செயல்படுகின்றன: அவநம்பிக்கையில் உருவான ஓர் அமைப்பு

ஜுசராங் சமூகத் தேவாலயத்தில் உள்ள குழந்தைப் பெட்டி சுவரில் அமைக்கப்பட்ட ஒரு கதவு மட்டுமல்ல. அது வெப்பநிலைக் கட்டுப்பாடு, உணர்கருவி, எச்சரிக்கை மணி ஆகியவற்றைக் கொண்ட அறை. அதற்குள் குழந்தை வைக்கப்பட்டதும், பணியாளர்களுக்கு உடனடியாகத் தகவல் தெரிவிக்கப்படும். குழந்தை உள்ளே கொண்டு வரப்பட்டு, மருத்துவக் கவனிப்பு அளிக்கப்படும்; சாத்தியமானபோது தாய்க்கு ஆலோசனையும் ஆதரவும் வழங்கப்படும். கைவிடப்பட்ட குழந்தைகளைப் பெற்றுக்கொள்வது மட்டுமல்ல, முடிந்தவரை தாய்மார்கள் தங்கள் குழந்தைகளைத் தங்களுடன் வைத்துக்கொண்டு வளர்க்க ஊக்குவிப்பதே நோக்கம் என்கிறார் பேபிபாக்ஸ் கொரியாவின் இயக்குநர் ஹ்வாங் மின்-சுக்.

குழந்தைப் பெட்டியைப் பயன்படுத்தும் தாய்மார்களில் பெரும்பாலோர் திருமணமாகாதவர்கள்; பதின்ம வயதினராகவோ இருபதுகளில் இருப்பவர்களாகவோ உள்ளனர். திருமணமாகாத தாய் என்ற பழிச்சொல்லையும் அதனால் ஏற்படும் விளைவுகளையும் தவிர்ப்பதற்காக, கைவிடப்பட்ட கட்டடங்கள் அல்லது பொதுக் கழிப்பறைகள் போன்ற பாதுகாப்பற்ற இடங்களில் சிலர் ரகசியமாகப் பிரசவிக்கின்றனர். மற்ற எல்லா வழிகளும் அடைபட்டதாகத் தோன்றும்போது, தங்கள் குழந்தை உயிர் பிழைப்பதை உறுதிசெய்யும் கடைசி வழியாகக் குழந்தைப் பெட்டி அமைகிறது.

தொடங்கப்பட்டதிலிருந்து, கியோங்கி மாகாணத்தின் குன்போவில் இரண்டாவது மையம் உருவாகவும் இந்தக் குழந்தைப் பெட்டி ஊக்கமளித்துள்ளது. இந்த மையங்களின் பணியாளர்கள் ஆறு மாதங்கள் வரை குழந்தைகளைப் பராமரிக்கின்றனர். அதன் பின்னர், தத்தெடுப்பு, வளர்ப்புப் பராமரிப்பு அல்லது சில நேரங்களில் பிறந்த தாயுடன் மீண்டும் இணைத்தல் எனக் குழந்தையின் எதிர்காலத்தை உள்ளூர் அதிகாரிகள் தீர்மானிக்கின்றனர்.

திருமணமாகாத தாய்மைக்கு எதிரான சமூக இழிவு

குழந்தைப் பெட்டி நிகழ்வின் மையத்தில், திருமணமாகாத தாய்மார்களுக்கு எதிரான வலுவான, நீடித்த சமூக இழிவு உள்ளது. கன்பூசியத் தாக்கம் கொண்ட தென் கொரியச் சமூகத்தில், குடும்ப வம்சாவளியும் சட்டப்பூர்வப் பிறப்பும் இன்னும் ஆழ்ந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை. திருமணத்துக்கு வெளியே குழந்தை பெறுவது, தாய்க்கு மட்டுமன்றி அவரது குடும்பம் முழுவதற்கும் அவமானமாகப் பார்க்கப்படுகிறது. இந்த இழிவு மிகவும் கடுமையானது; இதனால் பல பெண்கள் தங்கள் கர்ப்பத்தை மறைத்து, தனியாகப் பிரசவித்து, தங்களது மற்றும் குடும்பத்தின் நற்பெயரைப் பாதுகாக்கக் குழந்தைகளைப் பதிவு செய்வதைத் தவிர்க்கின்றனர்.

திருமணத்துக்கு வெளியே குழந்தை பெற்றது தெரியவந்தால், ஒரு பெண்ணின் வேலைவாய்ப்பும் திருமண வாய்ப்புகளும் பெரிதும் பாதிக்கப்படலாம். முதலாளிகளும் வருங்காலத் துணைவர்களும் அணுகக்கூடிய குடும்பப் பதிவேட்டு ஆவணங்கள் இந்தத் தகவலை வெளிப்படுத்தக்கூடும்; அதன் விளைவுகள் வாழ்நாள் முழுவதும் தொடரலாம். இதனால், தங்கள் குழந்தைக்கு மேம்பட்ட வாழ்க்கை கிடைக்க ஒரே வழி அடையாளம் தெரியாமல் கைவிடுவதுதான் என்று சில தாய்மார்கள் கருதுகின்றனர்.

பேபிபாக்ஸ் கொரியாவின் இயக்குநர் ஹ்வாங் மின்-சுக் விளக்குகிறார்:

தனியாகப் பிரசவித்து, தங்கள் குழந்தைகளைக் கைவிடுபவர்கள் பலர் இருக்கிறார்கள். குழந்தைப் பெட்டிதான் அவர்களுக்கான கடைசி அடைக்கலம்.

திருமணமாகாத தாய்மார்களுக்கு தங்குமிடங்களையும் ஆதரவையும் வழங்க அரசு முயற்சித்தாலும், பல பெண்களுக்கு இந்த வளங்கள் பற்றித் தெரியாது; உதவி கோரினால் சமூகத்தில் ஏற்படும் விளைவுகளைக் கண்டு அஞ்சுகின்றனர். இதன் விளைவாகத் தனிமை, ரகசியம், அடிக்கடி குழந்தைகளைக் கைவிடுதல் என ஒரு சுழற்சி தொடர்கிறது.

சட்ட மாற்றங்களும் எதிர்பாராத விளைவுகளும்

தென் கொரியாவில் குழந்தைகள் கைவிடப்படும் நிலை, தொடர்ச்சியான சட்டச் சீர்திருத்தங்களால் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. அவற்றில் சில எதிர்பாராத, சில நேரங்களில் துயரமான விளைவுகளை ஏற்படுத்தியுள்ளன. 2012-ல், அனைத்து தத்தெடுப்புகளும் நீதிமன்ற ஒப்புதல் பெற வேண்டும் என்றும், குழந்தையை ஒப்படைப்பதற்கு முன் பெற்றோர் பிறந்த குழந்தையைப் பதிவு செய்ய வேண்டும் என்றும் சிறப்புத் தத்தெடுப்புச் சட்டம் திருத்தப்பட்டது. தத்தெடுப்பை மேலும் வெளிப்படையாக்கி, தங்கள் பூர்வீகம் குறித்த தகவல் மிகக் குறைவாகவோ இல்லாமலோ வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்பப்பட்ட பல தத்தெடுக்கப்பட்ட குழந்தைகளின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதே இதன் நோக்கமாக இருந்தது.

ஆனால், புதிய சட்டம் தாய்மார்கள் தங்கள் குழந்தைகளை அடையாளம் தெரிவிக்காமல் ஒப்படைப்பதை மேலும் கடினமாக்கியது. தங்கள் அடையாளம் வெளிப்பட்டுவிடும், வாழ்நாள் முழுவதும் இழிவை எதிர்கொள்ள வேண்டிவரும் என்று அஞ்சிய சில பெண்கள், குழந்தைகளைப் பொது இடங்களில் கைவிடத் தொடங்கினர் அல்லது கடைசி வழியாகக் குழந்தைப் பெட்டியை நாடினர். சட்டம் அமல்படுத்தப்பட்டதைத் தொடர்ந்து வந்த ஆண்டுகளில், குழந்தைப் பெட்டியில் விடப்பட்ட குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை திடீரென அதிகரித்தது.

பதிவு செய்யப்படாத "பேய் குழந்தைகள்" குறித்த கவலை அதிகரித்ததால், பிறந்தும் அதிகாரபூர்வமாகப் பதிவு செய்யப்படாத குழந்தைகளைப் பற்றிய பிரச்சினைக்குத் தீர்வாக அரசு மேலும் சீர்திருத்தங்களை அறிமுகப்படுத்தியது. 2024-ல், பெண்கள் தங்கள் அடையாளத்தை வெளிப்படுத்தாமல் மருத்துவமனைகளில் பிரசவிக்க அனுமதிக்கும் பெயர் வெளியிடாத பிரசவ முறை நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டது. மருத்துவமனைக்கு வெளியே பாதுகாப்பற்ற முறையில் பிரசவிப்பதைக் குறைத்து, சிசுக்கொலையைத் தடுப்பதே இதன் நோக்கம். எனினும், இந்த மாற்றங்களுக்குப் பிறகும் அடிப்படைச் சமூக இழிவு நீடிக்கிறது; ஒவ்வோர் ஆண்டும் டஜன் கணக்கான குழந்தைகள் தொடர்ந்து ஒப்படைக்கப்படுகின்றனர்.

சர்ச்சை: குழந்தைப் பெட்டிகள் உயிர்களைக் காப்பாற்றுகின்றனவா, கைவிடுதலை ஊக்குவிக்கின்றனவா?

தென் கொரியாவிலும் அதற்கு அப்பாலும் குழந்தைப் பெட்டிகள் இருப்பது கடுமையான விவாதத்துக்கு உள்ளாகியுள்ளது. ஆபத்தான முறையில் குழந்தைகளைக் கைவிடுவதற்கும் சிசுக்கொலைக்கும் பாதுகாப்பான மாற்றை வழங்கி அவை உயிர்களைக் காப்பாற்றுகின்றன என்று ஆதரவாளர்கள் வாதிடுகின்றனர். முதல் குழந்தைப் பெட்டியை நிறுவிய போதகர் லீ ஜோங்-ராக், மாற்றுத்திறனாளிகள் உட்பட பல குழந்தைகளைத் தாமே தத்தெடுத்துள்ளார். இந்தப் பெட்டி ஒரு "உயிர்ப் பெட்டி" என்றும், குழந்தைகளுக்கு இரண்டாவது வாய்ப்பு அளிக்கும் இடம் என்றும் அவர் வலியுறுத்துகிறார்.

சில குழந்தைகள் நல ஆதரவாளர்களும் குழந்தைகளின் உரிமைகள் தொடர்பான ஐக்கிய நாடுகள் குழுவும் உள்ளிட்ட விமர்சகர்கள், குழந்தைப் பெட்டிகள் தங்கள் பூர்வீகத்தை அறியும் குழந்தைகளின் உரிமையை மீறுவதாகவும், பெற்றோர் குழந்தைகளை ஒப்படைப்பதை எளிதாக்குவதன் மூலம் கைவிடுதலை ஊக்குவிக்கக்கூடும் என்றும் வாதிடுகின்றனர். குழந்தைப் பெட்டிகளில் விடப்படும் குழந்தைகள் பெரும்பாலும் பதிவு செய்யப்படாதவர்களாக இருப்பதால், அவர்களைத் தத்தெடுப்பதும் சமூகச் சேவைகளைப் பெறுவதும் சிக்கலாகிறது என்றும் அவர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.

இந்தக் குழந்தைகளின் நீண்டகால எதிர்காலம் குறித்தும் கவலைகள் உள்ளன. பலர் குழந்தைகள் காப்பகங்களுக்குச் செல்கின்றனர். அங்கு நிறுவனப் பராமரிப்பு, நிலையான பராமரிப்பாளர்கள் இல்லாமை, அனாதைகள் என்ற சமூக இழிவு ஆகியவற்றை அவர்கள் எதிர்கொள்ள நேரிடலாம். உள்நாட்டுத் தத்தெடுப்பு விகிதங்கள் குறைவாகவே உள்ளன. கடுமையான விதிமுறைகளாலும் கொரியக் குழந்தைகளை நாட்டுக்குள்ளேயே வைத்திருக்க வேண்டும் என்ற விருப்பத்தாலும் சர்வதேசத் தத்தெடுப்பு மேலும் கடினமாகியுள்ளது.

இந்த விமர்சனங்களுக்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக, குழந்தைப் பெட்டியைப் பயன்படுத்தும் தாய்மார்களின் அவநம்பிக்கையான நிலையைப் போதகர் லீ வலியுறுத்துகிறார்:

தங்கள் குழந்தைகளைக் கைவிடும் நோக்கத்துடன் பிரசவிக்கும் பெற்றோர் யாரும் இல்லை. உங்கள் குழந்தை உயிர் வாழ வேண்டும் என்று விரும்புவதால்தான் இவ்வளவு தூரம் வந்திருக்கிறீர்கள். நீங்கள் அவர்களைக் கைவிடவில்லை. அவர்களைக் காப்பாற்றியிருக்கிறீர்கள்.

கைவிடப்பட்ட குழந்தைகளின் எதிர்காலம்: காப்பகங்கள், தத்தெடுப்பு, நல அமைப்பு

ஒரு குழந்தை குழந்தைப் பெட்டியில் ஒப்படைக்கப்பட்டவுடன் அதன் பயணம் முடிந்துவிடுவதில்லை. பணியாளர்கள் உடனடியாகப் பராமரித்து, குழந்தை குறித்து அதிகாரிகளுக்குத் தெரிவிக்கின்றனர். தாயைத் தன் குழந்தையை மீண்டும் ஏற்றுக்கொள்ளச் சம்மதிக்க வைக்க முடியாவிட்டால், குழந்தையின் எதிர்காலத்தை அரசு தீர்மானிக்கும் வரை அது தற்காலிகப் பொறுப்பில் வைக்கப்படும். பதிவுகளின்படி, 2009-லிருந்து ஒப்படைக்கப்பட்ட 2,000-க்கும் மேற்பட்ட குழந்தைகளில் பெரும்பாலானோர் குழந்தைப் பராமரிப்பு மையங்களுக்கு அனுப்பப்பட்டுள்ளனர்; குறைந்த எண்ணிக்கையிலான குழந்தைகள் தத்தெடுக்கப்பட்டுள்ளனர்; சிலர் தங்கள் தாய்மார்களுடன் மீண்டும் இணைக்கப்பட்டுள்ளனர்.

ஆனால், தத்தெடுப்புக்கான பாதையில் பல தடைகள் உள்ளன. மருத்துவ வரலாறு தெரியாத அல்லது பதிவு செய்யப்படாத குழந்தைகளை ஏற்றுக்கொள்ள பல வருங்காலத் தத்தெடுப்புப் பெற்றோர் தயங்குகின்றனர். உள்நாட்டுத் தத்தெடுப்பு அரிதானது; மொத்த வழக்குகளில் மிகச் சிறிய பகுதியையே அது கொண்டுள்ளது. இதன் விளைவாக, பல குழந்தைகள் தங்கள் வளர்பருவத்தை அனாதை இல்லங்களில் கழிக்கின்றனர். அங்கு நிலையான பிணைப்புகளை உருவாக்க அவர்கள் சிரமப்படலாம்; 18 வயதில் அமைப்பின் பராமரிப்பிலிருந்து வெளியேறிய பிறகு குறிப்பிடத்தக்க சவால்களையும் சந்திக்கலாம்.

வளர்ந்த கொரிய அனாதையும் ஆதரவாளருமான ஜூலி டுவால், இந்தக் குழந்தைகள் எதிர்கொள்ளும் சிரமங்களை விவரிக்கிறார்:

தங்கள் வம்சாவளியைத் தேடிக்கண்டுபிடிக்க வழியில்லாததால், கொரியச் சமூகத்தில் அனாதைகள் மிகவும் கீழ்நிலையில் வைக்கப்பட்டு, 'மனிதராகவே கருதப்படாதவர்கள்' போல நடத்தப்படுகிறார்கள். என் குழந்தைகள் அன்புடனும் பராமரிப்புடனும் வளர்கிறார்கள். ஆனால் அதே நேரத்தில், 'நான் ஏன் என் பெற்றோருடன் இல்லை?' என்று அவர்கள் யோசிக்கிறார்கள். அதனால் சில குழந்தைகள் மிகவும் துயரமடைகிறார்கள்... தங்களையே குறை கூறிக்கொள்கிறார்கள்... எனவே, அவர்களுக்குத் தன்னம்பிக்கை அளித்து, இது அவர்களின் தவறல்ல என்பதை உணரச் செய்ய முயல்கிறேன்.

பேய் குழந்தைகளும் சீர்திருத்தத்துக்கான அழுத்தமும்

பதிவு செய்யப்படாத அல்லது "பேய் குழந்தைகள்" என்ற பிரச்சினை, அண்மைய ஆண்டுகளில் நாடு தழுவிய பெரும் சர்ச்சையாகியுள்ளது. 2015 முதல் 2022 வரை மருத்துவமனைகளில் பிறந்த 2,000-க்கும் மேற்பட்ட குழந்தைகள் அரசிடம் பதிவு செய்யப்படவே இல்லை என்று விசாரணைகள் வெளிப்படுத்தின. இவர்களில் சில குழந்தைகள் பின்னர் இறந்த நிலையில் கண்டெடுக்கப்பட்டனர்; புறக்கணிப்பு அல்லது சிசுக்கொலைக்கு அவர்கள் பலியாகியிருந்தனர். நிர்வாகக் குறைபாட்டைப் பயன்படுத்தி இந்தக் குழந்தைகள் பதிவேட்டில் இடம்பெறாமல் போவதைத் தடுக்கும் நோக்கில், அனைத்து பிறப்புகளையும் உள்ளூர் அதிகாரிகளிடம் மருத்துவமனைகள் நேரடியாகப் பதிவு செய்ய வேண்டும் என்ற புதிய சட்டங்களை அரசு கொண்டுவந்தது.

எனினும், சட்டச் சீர்திருத்தங்கள் மட்டுமே போதாது என்று நிபுணர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். வறுமை, திருமணமாகாத தாய்மார்களுக்கு ஆதரவு இல்லாமை, பரவலான சமூக இழிவு ஆகிய அடிப்படைக் காரணங்களைச் சரிசெய்தால்தான் குழந்தைகள் கைவிடப்படுவதைத் தடுத்து, பாதிப்புக்குள்ளாகும் குழந்தைகளைப் பாதுகாக்க முடியும். சியோலில் உள்ள ஏரன்வான் போன்ற மையங்கள், திருமணமாகாத தாய்மார்களுக்கு ஆலோசனை, குழந்தைப் பராமரிப்பு, தொழிற்பயிற்சி உள்ளிட்ட நீண்டகால ஆதரவை வழங்குகின்றன. ஆனால், இத்தகைய வளங்கள் பற்றிய விழிப்புணர்வு இன்னும் குறைவாகவே உள்ளது.

மெய்ஜிரோ பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர் காங் யுன்ஹ்வா குறிப்பிடுகிறார்:

தந்தைவழிக் குடும்ப மரபுகள் காரணமாக, திருமணமாகாத ஒற்றைத் தாய்மார்கள் கொரியச் சமூகத்தில் கடுமையாக இழிவாகப் பார்க்கப்படுகிறார்கள். மேலும், மற்றவர்கள் அறிந்துகொள்ள அவர்கள் விரும்புவதில்லை என்பது மட்டுமல்ல; பொருளாதார ரீதியாகவோ சமூக ரீதியாகவோ பின்தங்கியுள்ள பெண்களுக்கும் அல்லது தகவல் இல்லாதவர்களுக்கும் தேவையான வளங்களை எப்படிக் கண்டுபிடிப்பது என்று தெரியாது. தகவல் பற்றாக்குறை இருக்கும்போது அல்லது தங்கள் சூழ்நிலையில் குழந்தையை வளர்க்க முடியாதபோது தனிமை ஏற்படுகிறது.

சர்வதேச ஒப்பீடுகள்: பாதுகாப்பான ஒப்படைப்புச் சட்டங்களும் உலகளாவிய பார்வைகளும்

குழந்தைகள் கைவிடப்படும் சவாலை எதிர்கொள்வது தென் கொரியா மட்டுமல்ல. பல நாடுகள் "பாதுகாப்பான ஒப்படைப்பு" சட்டங்களை நடைமுறைப்படுத்தியுள்ளன. இச்சட்டங்களின்படி, வழக்குத் தொடரப்படும் அச்சமின்றி மருத்துவமனைகள் அல்லது தீயணைப்பு நிலையங்கள் போன்ற குறிப்பிட்ட இடங்களில் பெற்றோர் குழந்தைகளை அடையாளம் தெரிவிக்காமல் ஒப்படைக்கலாம். அமெரிக்காவில், 1999-ல் இந்தச் சட்டங்கள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதிலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான குழந்தைகள் காப்பாற்றப்பட்டுள்ளனர்.

ஆனால், தனியார் நன்கொடைகளால் நடத்தப்படும் குழந்தைப் பெட்டிகளையே நம்பியிருப்பதும், குழந்தைகளை ஒப்படைக்கும் பெற்றோருக்கான விரிவான சட்டப் பாதுகாப்புகள் இல்லாததும் தென் கொரியாவின் அணுகுமுறையைத் தனித்துவமாக்குகின்றன. பாதுகாப்பான ஒப்படைப்புச் சட்டங்களையும் திருமணமாகாத தாய்மார்களுக்கு அதிக அரசு ஆதரவையும் அறிமுகப்படுத்த வேண்டும் என்ற குரல்கள் அண்மைய ஆண்டுகளில் வலுத்துள்ளன; ஆனால் முன்னேற்றம் மெதுவாகவே உள்ளது.

"புரோக்கர்" போன்ற ஆவணப்படங்களும் திரைப்படங்களும் உள்ளிட்ட சர்வதேசக் கவனம், இந்தப் பிரச்சினை குறித்த விழிப்புணர்வை அதிகரிக்கவும் குழந்தைப் பெட்டிகளைப் பயன்படுத்தும் தாய்மார்கள் குறித்த எதிர்மறைப் பார்வையைச் சவால் செய்யவும் உதவியுள்ளது. இயக்குநர் ஹிரோகாசு கொரேடா குறிப்பிட்டதுபோல், தாய்மார்களைக் குறை கூறுவதை விட, பொறுப்பு உண்மையில் எங்கே இருக்கிறது என்று கேட்பதில் கவனம் இருக்க வேண்டும்: சமூகத்திலா, அரசாங்கத்திலா, பாதிப்புக்குள்ளாகும் குடும்பங்களுக்கு ஆதரவளிக்கத் தவறும் அமைப்புகளிலா?

தனிப்பட்ட கதைகள்: கடிதங்கள், இழப்பு, மாற்றத்துக்கான நம்பிக்கை

பெட்டியில் விடப்படும் ஒவ்வொரு குழந்தைக்குப் பின்னாலும் இழப்பு, அன்பு, வேறு வழியற்ற தேர்வுகள் நிறைந்த ஒரு கதை இருக்கிறது. பல தாய்மார்கள் தங்கள் குழந்தைகளுடன் கடிதங்களை விட்டுச் செல்கின்றனர்; அவற்றில் துயரத்தையும் குழந்தையின் எதிர்காலம் குறித்த நம்பிக்கையையும் வெளிப்படுத்துகின்றனர். அத்தகைய கடிதம் ஒன்று:

என் குழந்தையே! அம்மா மிகவும் வருந்துகிறேன். இந்த முடிவை எடுத்ததற்கு மன்னித்துவிடு. என் மகனே! உனக்கு நல்ல பெற்றோர் கிடைக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்; நான் மிகவும், மிகவும் வருந்துகிறேன். ஒரு வார்த்தை சொல்லக்கூட எனக்குத் தகுதியில்லை. மன்னித்துவிடு, மன்னித்துவிடு; என் மகனே, நான் உன்னை நேசிக்கிறேன். எல்லாவற்றையும் விட அம்மா உன்னை அதிகமாக நேசிக்கிறாள். உன் அப்பா யார் என்று எனக்குத் தெரியாததால் உன்னை இங்கே விட்டுச் செல்கிறேன். ஏதோ கெட்டதைப் பற்றியும் நினைத்துப் பார்த்தேன்; ஆனால் இந்தப் பெட்டி உனக்குப் பாதுகாப்பானது என்று நினைக்கிறேன். அதனால்தான் உன்னை இங்கே விட்டுச் செல்ல முடிவு செய்தேன். என் மகனே, தயவுசெய்து என்னை மன்னித்துவிடு.

குழந்தைப் பெட்டி மையங்களில் பணிபுரிபவர்கள், தாய்மார்களின் மனவேதனையை அடிக்கடி நேரில் காண்கின்றனர். ஹ்வாங் மின்-சுக் நினைவுகூர்கிறார்:

தங்கள் குழந்தைகளை எங்களிடம் ஒப்படைப்பது குறித்து தாய்மார்கள் எங்கள் ஆலோசகர்களிடம் பேசும்போது, மனம் உடைந்து அழுகிறார்கள். தத்தெடுப்பு முடிவானதும், குழந்தைகளுக்குக் கடிதங்கள் எழுதுகிறார்கள். பலர், 'உன்னை வளர்க்கவே விரும்பினேன், ஆனால் மன்னித்துவிடு. உன்னால் சில நாட்கள் மகிழ்ச்சியாக இருந்தேன்' என்று எழுதினர்.

இந்தக் கதைகள் இரக்கமும் புரிதலும் அமைப்புசார் மாற்றமும் தேவை என்பதை வலியுறுத்துகின்றன. தென் கொரியா தனது மக்கள்தொகைச் சவால்களையும் மாறிவரும் சமூக நெறிகளையும் தொடர்ந்து எதிர்கொள்ளும் நிலையில், மிகவும் பாதிப்புக்குள்ளாகும் குடிமக்களின் எதிர்காலம் கேள்விக்குறியாக உள்ளது.

சுருக்கமாக

• தென் கொரியாவில் உள்ள குழந்தைப் பெட்டிகள், நெருக்கடியில் இருக்கும் தாய்மார்கள் தங்கள் பிறந்த குழந்தைகளைப் பாதுகாப்பாகவும் அடையாளம் தெரிவிக்காமலும் ஒப்படைக்க வழிவகுக்கின்றன. அவை உயிர்களைக் காப்பாற்றினாலும் சர்ச்சையையும் ஏற்படுத்துகின்றன.
• திருமணமாகாத தாய்மைக்கு எதிரான சமூக இழிவு, சட்டத் தடைகள், ஆதரவு இல்லாமை ஆகியவை பல பெண்களைக் குழந்தைகளைக் கைவிடவோ அவற்றைப் பதிவு செய்வதைத் தவிர்க்கவோ தூண்டுகின்றன.
• குழந்தைகளைப் பாதுகாத்து தத்தெடுப்பை ஒழுங்குபடுத்தும் நோக்கில் கொண்டுவரப்பட்ட சட்டச் சீர்திருத்தங்கள், சில நேரங்களில் எதிர்பாராத விளைவுகளை ஏற்படுத்தி, அடையாளம் தெரிவிக்காமல் கைவிடப்படுவதை அதிகரித்துள்ளன.
• குழந்தைப் பெட்டிகளில் ஒப்படைக்கப்படும் பெரும்பாலான குழந்தைகள் அனாதை இல்லங்களுக்குச் செல்கின்றனர். பண்பாட்டு மனப்பான்மைகளும் தகவல் பற்றாக்குறையும் காரணமாக, அவர்களில் சிலரே உள்நாட்டில் தத்தெடுக்கப்படுகின்றனர்.
• பதிவு செய்யப்படாத "பேய் குழந்தைகள்" பிரச்சினையால், அனைத்து பிறப்புகளையும் மருத்துவமனைகள் தெரிவிக்க வேண்டும் என்ற புதிய சட்டங்கள் கொண்டுவரப்பட்டுள்ளன; ஆனால் ஆழமான சமூக மாற்றம் அவசியம்.
• சர்வதேச ஒப்பீடுகள், குழந்தைகள் கைவிடப்படுவதையும் சிசுக்கொலையையும் தடுக்க பாதுகாப்பான ஒப்படைப்புச் சட்டங்களும் திருமணமாகாத தாய்மார்களுக்கு அதிக ஆதரவும் தேவை என்பதை எடுத்துக்காட்டுகின்றன.
• தனிப்பட்ட கதைகள், தாய்மார்கள் எதிர்கொள்ளும் மனவேதனையையும் கடினமான தேர்வுகளையும் வெளிப்படுத்துகின்றன; இரக்கமும் அமைப்புசார் சீர்திருத்தமும் தேவை என்பதையும் வலியுறுத்துகின்றன.